سیدحسین مرعشی شامگاه سه شنبه – ۱۲ تیر – در همایش ورزشکاران حامی مسعود پزشکیان که در سالن شهدای زغال سنگ شهر کرمان برگزار شد، اظهار داشت: دوباره در صحنه سیاست، تفکرات احمدی نژادی در معرض یک انتخاب قرار گرفته است، همه ما فکر می کردیم اگر قرار باشد انتخابات در سال ۱۴۰۳ به مرحله دوم برود، بین پزشکیان و قالیباف باشد و می توانست یک انتخابات برد-برد باشد، زیرا قالیباف تجربه کافی برای اداره کشور داشت و سیاست‌هایش نیز از سیاست‌های افراطی فاصله گرفته و میانه رو شده است؛ قالیباف جرات نمی‌کرد بگوید می‌خواهد برود تحریم‌ها را نقد کند و از حرف‌هایش معلوم بود با تحریم موافق نیست.

وی با بیان اینکه دنیا چرخیده و باز به عقب برگشتیم، گفت: البته پزشکیان شخصا آدم توانا، صادق، مردم‌دار و درستکار است، اما حتما هاشمی رفسنجانی نمی‌شود ولی جریان(مقابل) همان جریان است.

پزشکیان می‌خواهد ایران را بر سکوی قهرمانی بنشاند

مرعشی افزود: تفکر پزشکیان تفکری است که می‌خواهد ایران را بر سکوی قهرمانی بنشاند اما تفکر مقابل تفکری است که می خواهد ایران و مردم ایران را به بهشت رهنمون کند، اینها در مقابل هم قرار گرفته‌اند و صحنه روشن است.

وی تصریح کرد: ما می‌گوییم این ایرانی‌هایی که سال ۱۳۵۷ آمدند به امام (ره) تکیه کرده و از ایشان تبعیت کردند و جمهوری اسلامی را ساختند، اینها محترم‌تر از این هستند که با پلیس و بگیر و ببند و دستورات حکومتی چادر سرشان کنیم یا به نماز خواندن وادارشان بکنیم.

مرعشی گفت: این قدر به این مردم بی اعتنایی و توهین نکنید، این مردم روحانیت را بر کرسی نشاندند، روحانیت در گوشه حوزه‌های علمیه گرفتار تامین معیشت روزمره‌اش هم بود، مگر یادتان رفته روحانیت محترم ایران قبل از انقلاب محتاج یک بانی بود که دعوتش کند بر منبر برود؛ این مردم شما را بر کرسی نشاندند، قدر مردم را بدانید، اگر متدین، دیندار، ارزش‌مدار و متخلق به اخلاق نبودند که به شما چنین خدمتی نمی‌کردند و چنین جایگاهی (به شما) نمی دادند، حالا برگشتید کاری به روز مملکت آوردید که جوانان، تحصیلکردگان، متخصصان و کاردان‌های فنی طرفدار مملکت بروند خارج دنبال و کار بگردند.

وی افزود: امروز قاطع می‌گویم، اولا انتخابات همیشه مهم است، برای اصلاح امور ایران و ساختن ایران باشکوه؛ هیچ راهی جز ورود در سیاست و اهمیت دادن به انتخابات و صندوق رای وجود ندارد، راه‌های دیگر بن بست است.

مرعشی گفت: در این انتخابات امروز ۲ شخص، نماینده ۲ جناح فکری هستند که روبه‌روی هم هستند؛ یک طرف (پزشکیان) می‌گوید می روم با تعامل مسائل مان را با دنیا حل می کنم، تجربه کشورهای موفق به کار می‌گیرم، نفت و گاز ایران را از بحران نجات می‌دهم و ۲ هزار میلیارد تومان منابع از خارج برای ساختن ایران می آورم. می خواهد فاصله اقتصاد عربستان که سه برابر ایران شده یا فاصله اقتصاد ترکیه را با ایران حل کند.

وی افزود: گروهی هم می‌گوید تحریم‌ها را می روم خنثی می‌کنم تا بتوانم ۲و نیم میلیون بشکه نفت بفروشم و پولش را مواد غذایی بیاورم؛ حداکثر هنر یکی، اداره وضع موجود است.

مرعشی گفت: دوستانی که ورزش قهرمانی را انتخاب کردند خیلی خوب می دانند برای رسیدن به یک جایگاه در سطح ملی یا در آسیا، المپیک و پارالمپیک چقدر زمان، تمرین و ایستادگی لازم است که با چنین ایستادگی هیچ کدام از شما نمی توانید مدارج را طی کنید.

دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی ایران افزود: در اداره جامعه نیز ما ایرانی‌ها گاهی اوقات زود از سیاست خسته می شویم و زیاد شنیده می شود که گفته می شود ما رای دادیم اما چه شد؟.

جوانان تجربه ترکیه را بخوانند

مرعشی بیان کرد: جوانانی که اهل مطالعه هستند تجربه ترکیه را بخوانند؛ خیلی از ایرانی ها شاید سه سال یکبار ترکیه بروند و گذران وقت و تفریح کنند و برگردند؛ زمانی که رفته اند دیده اند شرایط ترکیه از ما بسیار مناسب‌تر است، به طور مثال جمعیت ما تقریبا برابر ترکیه است و ذخایر نفت و گاز و ارزان ترین سوخت دنیا را داریم، با اینکه تمام انرژی ترک ها وارداتی است و علاوه بر اینکه قیمت های جهانی را باید پرداخت کنند، مالیات سنگینی هم دولت روی سوخت از آنها می‌گیرد و تمام انرژی ها در ترکیه از اروپا هم بالاتر است، اما ترکیه کشور موفقی در اقتصاد است.

دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی ایران گفت: ترکیه امروزی و نوین در حدود ۱۰۰ سال قبل توسط آتاتورک، در خرابه های امپراتوری عثمانی پایه گذاری شد؛ امپراتوری عثمانی شامل ترکیه امروزی، عراق، لبنان، سوریه، اردن هاشمی، مصر، عربستان سعودی، کویت، امارات متحده عربی و قطر بود و همگی امپراتوری عثمانی را تشکیل می دادند.

وی افزود: در اثر پیدایش جنگ جهانی اول، امپراتوری عثمانی متلاشی شد و تمام کشورها از درون این امپراطوری بیرون آمدند، در طول این ۱۰۰ سال یک ارتش و نیروی قهری و مسلح قدرتمند از اصول جمهوری لاییک ترکیه حفاظت کرد و ارتش ترکیه بیش از آنچه فکر و تصور کنید که نیروهای مسلح ما در سیاست دخالت می کنند، ارتش ترکیه در سیاست دخالت می کرد.

دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی ایرانبیان کرد: ارتش ترکیه چهار بار کودتا کرده است و دولتی که از رای مردم خارج می‌شدند ساقط می‌شد.چند بار حزب های موفق را با تصمیم ارتش در ترکیه منحل کردند ولی مردم ترکیه انتخابات، سیاست و حزب را رها نکردند، آنقدر ایستادگی کردند تا ارتش را در مقابل اراده خودشان وادار به عقب نشینی کردند.

روز انتخابات به میدان بیایید و افتخار بیافرینید

مرعشی اظهار داشت: اکنون بیش از ۲۵ سال است که ارتش ترکیه دخالت‌هایش در سیاست محدود شده است؛ اینقدر این کشور به لحاظ سیاسی رشد کرده است و با اینکه حکومت لاییک است و دین حق دخالت در سیاست را ندارد، یک حزب اسلام‌گرا در ترکیه حاکم شده و ۲۰ سال کشور را اداره می‌کند.

دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی ایران گفت: ورزشکاران، صنعتگران، خانم ها و آقایان، برای آینده ایران، همان طور که زمانی ورزشکاری روی سکو می رود و سرود جمهوری اسلامی نواخته می‌شود احساس غرور می کنیم باید ایران را در سکوی قهرمانی بنشانیم .

وی افزود: برای این که ایران بخواهد در سکوی قهرمانی بنشیند باید ایرانی‌ها به سیاست اهمیت درجه یک بدهند، نمی شود ما به سیاست و انتخابات اهمیت ندهیم و بگوییم اگر رای بدهیم یا رای ندهیم یکی است.

مرعشی با بیان اینکه راه، راه دمکراسی و توسعه است، ۴۸ ساعت تا رقم خوردن سرنوشت بیشتر باقی نمانده است، خطاب به حاضران گفت: من دست شما را می بوسم، شما هم بروید دست مردم و جوانان را ببوسید، در خانه های مردم را بزنید، بیایید میدان و افتخار بیافرینید؛ ما هم متعهد خواهیم بود رئیس جمهور منتخب شما را پشتیبانی کنیم.

The post مرعشی: دنیا چرخیده و به عقب برگشتیم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

دبیرکل کارگزاران سازندگی گفت: حزب کارگزاران سازندگی ایران در طول سال و درباره تحولات مختلف با جریان‌ها و شخصیت‌های سیاسی همسو و غیرهمسو گفت‌وگو و تعامل دارد. با این مقدمه، اینکه تعامل چند حزب سیاسی عضو جبهه اصلاحات، به جدایی از این جبهه و جمع شدن حول محور آقای مطهری تعبیر شود، قطعا کج‌فهمی است.

او با بیان اینکه اساسا سنت سیاسی کارگزاران، شخص‌محوری را برنمی‌تابد، اضافه کرد: همان‌طور که قبلا گفتم، ما از هر قدمی در جهت رقابتی شدن انتخابات استقبال می‌کنیم اما این به معنای منصفانه بودن انتخابات در همه حوزه‌ها یا داشتن تعداد قابل توجهی نامزد که بتوانیم مسئولیت سیاسی حمایت از آنها را بر عهده بگیریم، نیست.

مرعشی گفت: این ویژگی اصلاح‌طلبان است که هیچگاه جریان یکدستی نبوده‌اند که اگر بودند نیازی به تشکیل جبهه وجود نداشت. سازوکار تصمیم‌گیری جبهه اصلاحات هم اجماع نیست. هرچند ممکن است به آیین‌نامه‌های جبهه انتقاداتی وارد باشد، اما اکثریت، مبنای تصمیم‌گیری است. ما هنوز با این نقطه که امکان اثرگذاری در جبهه وجود ندارد، فاصله زیادی داریم.

دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی ایران گفت: طبق مصوبه کمیته سیاسی، حزب کارگزاران سازندگی ایران عضو جبهه اصلاحات است و هرچند مشکلاتی وجود دارد اما سعی خواهیم کرد پس از انتخابات و با استفاده از سازوکارهای دموکراتیک، جبهه اصلاحات را اصلاح کنیم.

به گفته مرعشی، جبهه اصلاحات تنها جبهه‌ای است که کارگزاران عضو آن است و هیچ پیشنهاد دیگری هم مطرح نشده است.

مرعشی در پایان با بیان اینکه برای بیش از ۷۰درصد کرسی‌های مجلس، نامزد اصلاح‌طلبی وجود ندارد، تاکید کرد: ما در تهران فهرستی نخواهیم داشت و درباره حمایت از ۲۰ درصد دیگر کرسی‌ها نیز شعب استانی ما در هماهنگی با جبهه اصلاحات استان خود عمل خواهند کرد.

The post مرعشی: طرح جدایی از جبهه اصلاحات کج‌فهمی است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مدیر مسئول روزنامه ابتکار با اشاره به راهبرد اصلاح طلبان در انتخابات تصریح کرد: اصلاح‌طلبان در امتداد سیاست «قهر» که از سال ۹۸ انتخاب شده، همچنان (بدون هیچ تغییری و بدون ارائه دستاورد خاصی درظرف چهارسال گذشته) برقهر اصرار دارند. این گروه از اصلاح‌طلبان که درقالب جبهه اصلاح‌طلبان و حزب اتحادملت تعریف می‌شوند با ارائه بیانیه و توجیهات تکراری و لفاظی‌های بی‌اثر، مسیر خود را از سیاست‌ورزی صندوق محور جداکردند.

وکیلی با بیان اینکه بخشی از احزاب اصلاح‌طلب همچون کارگزاران، اعتمادملی و ندای ایرانیان، رسما راه خود را از جبهه اصلاحات جدا کردند و اکنون حول آقای علی مطهری برای ارائه لیست تهران جمع شده‌اند، گفت: این جدایی با بیانیه ۱۱۰ فعال اصلاح‌طلب مورد تائید قرار گرفت و با این تحولات جریان اصلاح‌طلب عملا به تکثر غیرقابل اجماع رسیده و امکان سیاست‌ورزی ذیل عنوان جبهه‌اصلاحات را از دست داده است.

این فعال سیاسی اصلاح طلب بیان داشت: با جدایی‌های صورت گرفته زین پس جبهه اصلاح طلبان از موضوعیت افتاده است، در مطلع رونمایی از جریانات جدید اصلاح‌طلب و اعتدال ذیل عنوان جبهه عقلایی جامعه خواهیم بود.

نماینده ادوار تهران با بیان اینکه گروه‌های سیاسی هرکدام متناسب با شرایط و اقتضائات اجتماعی به‌دنبال تهیه لیست و راهبرد مشخص می‌باشند، اظهار داشت: اصولگرایان مطابق معمول با تورم نامزد در حوزه‌ها روبرو هستند و رسیدن به لیست واحد در تهران برایشان به یک مخمصه تبدیل شده است و اگر استراتژی اصلاح‌طلب هراسی نباشد احتمالاً مجبور به ارائه سه تاچهار لیست خواهند شد.

به گزارش ایرنا؛ ۱۱۰ نفر از فعالین سیاسی اصلاح‌طلب به رغم برخی انتقادها به روند بررسی صلاحیت‌ها، با صدور بیانیه‌ای بر مشارکت در انتخابات تأکید کردند. بیانیه این فعالین در حالی منتشر شد که چندی پیش «جبهه اصلاحات» تحت تاثیر اندیشه‌های رادیکال امثال «مصطفی تاجزاده» و «آذر منصوری»، در بیانیه‌ای اعلام کرد که هیچ فهرستی برای انتخابات ارایه نخواهد کرد.

در بخشی از این بیانیه آمده است: «نیروهای سیاسی و مدنیِ مردم‌سالار باید از سطح توصیف مسایل و بحران‌ها، صدور بیانیه و آرزواندیشیِ سیاسی، فهرست‌کردن آرمان‌های جذاب و سودای ناممکنِ تحققِ دفعی‌شان فراتر بروند. این نیروها باید با ایجاد ائتلاف‌های گستردهٔ ملی، مانع عقب‌روی‌های کنونی شوند و برای تحقق عملی و تدریجی اهداف‌شان زمینه‌سازی کنند و در انتخاب راهبردها علاوه بر هدف‌اندیشی، مسیراندیش هم باشند. انحصارشکنی، هم در نامزدها و هم در رای‌دهندگان و هم در منتخبانِ انتخابات، هدفی است که مستلزم مداخلهٔ فعالانه و روزنه‌گشای مصلحان است و با صدور بیانیه و کناره‌گیری از میدان انتخابات حاصل نمی‌شود. ده‌ها سال تجربهٔ انتخاباتی در ایران و جوامع دیگر شاهد است که تحریم و عدم شرکت در انتخابات ابزار کارآمدی برای نیل به انتخابات آزاد نیست و در اغلب موارد به بسته‌ترشدن قوانین و رویه‌های انتخاباتی می‌انجامد».

منبع: ایرنا

The post وکیلی: کارگزاران، اعتمادملی و ندای ایرانیان با تشکیل «جبهه عقلایی جامعه» از «جبهه اصلاحات» جدا شدند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مشروح گفت‌وگوی سید حسین مرعشی را می‌خوانید.

با توجه به اینکه برخی اصلاح طلبان مخصوصاً حزب اتحاد ملت ایران که در مسند هیأت رئیسه جبهه اصلاحات ایران هم نشسته، رغبتی برای حضور در انتخابات ندارد از سویی دیگر کارگزاران را می‌بینیم که بر مشارکت و اهمیت انتخابات تاکید دارد، فضای انتخاباتی و مشارکت اصلاح طلبان را چگونه می‌بینید؟

مساله انتخابات روشن است. سیاست کلی نظام از ۱۳۹۸ نسبت به سیاست‌های قبلی تغییر کرد. تا قبل از انتخابات ۹۸ سیاست کلی نظام مبتنی بر مشارکت حداکثری مردم بود. خاطرتان هست آیت‌الله خامنه‌ای در صحبت‌هایشان گفتند کسانی که حتی جمهوری اسلامی را قبول ندارند به خاطر ایران بیایند رأی بدهند. در آن زمان استراتژی حداکثر شدن حضور مردم در انتخابات بود یک نشانه‌ای برای مشروعیت نظام تلقی می‌شد و مردم برای شرکت در انتخابات تشویق می‌شدند، هر چند محدودیت‌هایی برای بخشی از نیروهای سیاسی هم وجود داشت.

از سال ۹۸ به بعد بویژه ۱۴۰۰ و انتخاباتی که پیش رو داریم، راهبرد نظام نتیجه مطلوب است که شفاف‌ترین حرف را در این زمینه آقای حدادعادل زدند که گفتند مجلسی انقلابی‌تر از این مجلس لازم داریم، نه مجلسی در جهت کمرنگ شدن نیروهای انقلابی، البته نیروهای انقلابی به معنی مرسوم و اصطلاح فعلی نه به معنی اصالت آن.

نکته‌ای درباره اصلاح‌طلبان این است که آنها از سال ۷۶ تسلیم اینکه نظام چه سیاستی را دنبال می‌کند یا چه انتخابی را می‌پسندد نبودند و همیشه با انسجام به میدان می‌آمدند و آنچه قرار بود اتفاق بیفتد، بازی را بر هم می‌زدند؛ یا می‌بردند یا تغییر ایجاد می‌کردند، به هر حال تأثیرگذار بودند.

مثلاً سال ۷۶ و ۸۰ نتیجه را بردند در ۸۴ هم که نبردند ولی بازی را بر هم زدند و به جای آقای قالیباف، آقای احمدی نژاد پیروز انتخابات شد. همیشه تحلیلم این بوده آقای احمدی نژاد انتخاب نظام نبوده، با اراده خودش آمد و در آن بلبشوی سیاسی که در سال ۸۴ بالا آمد.

اما به نظرم همراه با این تغییر استراتژیکی که اتفاق افتاده اصلاح طلبان در همین زمین بازی کردند که البته به این رفتار اصلاح‌طلبان نقد دارم و واژه‌ای که این روزها مرسوم شده به اسم خالص سازی، اصلاح‌طلبان به استقبال همین استراتژی نظام رفتند و داوطلبانه صحنه را به رقیب واگذار کردند.

البته نمی‌توانیم بگوییم استراتژی نظام، چرا که رهبر معظم انقلاب، در سخنرانی نوروزی علاوه بر «مشارکت» که همیشه بر آن تاکید داشتند بر «رقابت» هم تاکید کردند و فرمودند انتخابات رقابتی.

پس چرا مجلس و دولتی که خودشان را تابع رهبری می‌دانند و رهبری هم در مورد دولت فرمودند «من از همه دولت‌ها تقدیر می‌کردم از این دولت تجلیل می کنم» مجلس را هم فرمودند «از اول گفتم این مجلس، مجلسی انقلابی است»؛ چرا همین مجلس انقلابی و دولت تابع رهبری با تصویب یک قانون و اعمال «قانون پیش ثبت نام‌ها» دست همه سیاسیون از چپ، راست و میانه را بستند؟ من این قانون بی‌ربط را تنظیم نکرده‌ام، مجلس تصویب کرده و دولت هم زودهنگام اجرا کرده است.

ما هنوز در حال مطالعه بودیم و به دنبال این بودیم در مقابل ۲۹۰ کرسی، ۵۸۰ کاندیدا (دو برابر نیاز) را اعلام کنیم و بگوییم اینها کاندیداهای حزب کارگزاران و سازندگی ایران هستند. و از این تعداد هر چند نفر تأیید صلاحیت می‌شدند، می‌گفتیم از این ۲۹۰ کرسی، بطور مثال ۹۰ کرسی به ما فرصت داده‌اند و در این تعداد حوزه‌های انتخابیه ورود می‌کنیم و بقیه هم که فرصت نداده‌اند، ورود نمی‌کنیم.

وسط کار بودیم که ظرف ده روز قانون ابلاغ و اجرا شد و اعلام کردند که بیایید ثبت‌نام کنید. اینکه دست سیاسیون و احزاب را با این سرعت بستند کار مجلس انقلابی و دولت انقلابی‌تر از مجلس بود. اگر اینها به حرف رهبری مبنی بر انتخابات مشارکتی و رقابتی پایبند هستند و اگر تحلیل من که می گویم استراتژی نظام همان استراتژی سال ۹۸ و ۱۴۰۰ است و شما می‌گوئید نیست، پس بگویید این مجلس و دولت را برای خیانت به رهبری محاکمه کنند.

این قانون و شرایط برای همه گروه‌ها و جریان‌های سیاسی یکسان بود. و برای مزاح عرض کنم این قانون روی دیگری هم دارد، جبهه اصلاحات می‌گفت باید فکر کنیم آیا می‌خواهیم بیاییم یا نه و با این قانون کسانی که مردد بودند مجبور شدند در مرحله پیش ثبت نام‌ها، ثبت نام کنند.

اصلاحات از این سیاست استقبال کرده است. اما من به عنوان حزبی که اهل مشارکت در انتخابات هستیم و معتقدیم تا صندوق هست انتخابات مهم است و تنها راه اصلاح امور کشور از صندوق می‌گذرد، ما که چنین اعتقاد راسخی به انتخابات داریم، وسط برنامه‌مان بودیم.

ینکه برای تهران ۶۰ نفر شخصیت تراز اول را متقاعد کنم که برای ثبت نام بیایند و در لیست انتخاباتی‌ام بگذارم، در سه، چهار روز انجام شدنی نیست، مقدمات دارد و گاهی چند ماه زمان می‌برد. به صورت روشن آقای باهنر داشتند کار می‌کردند، تیم آقای باهنر و جامعه اسلامی مهندسان مطلع بودم کار می‌کردند، اصول گرایان هم غافلگیر شدند.

اما آمار پیش ثبت نام‌ها رکورد زد، شاید برای همین فرصت کم همه آمدند گفتند فعلاً مرحله ثبت نام را بگذرانند بعد شرایط را می‌سنجند.

کسانی آمدند که ۵۰ درصد آن ۴۸ هزار نفر در مرحله اول ریخت. تعدادی افراد بیکار که دنبال شغل بودند گفتند برویم نماینده مجلس شویم.

از دوستان اصلاح طلب پرسیدم گفتند شما از طرف آقای خاتمی برای این انتخابات مأموریت داشتید، درست است؟ که شما برخی از افراد اصلاح طلب را ترغیب کنید.

خیر، آقای خاتمی چنین تشویقی نکردند.

شخصیت‌های تراز اول که با آنها صحبت کردید نام نویسی کردند؟

خیر، در مرحله رایزنی و بستن یک لیستی دو برابر ظرفیت حوزه‌های انتخابیه ۵۸۰ نفر بودیم که این قانون ابلاغ و اجرا شد و گفتند این هفته فقط مهلت ثبت‌نام است. رایزنی و مطالعات ما تمام نشده بود. همان لحظه هم مصاحبه کردم و گفتم این قانون مخل انتخابات مشارکتی و رقابتی است. چرا این کار را کردند؟ اگر حرف شما را سند بگیریم و بپذیریم که این استراتژی نظام نبوده و برداشت ما اشتباه است، پس چرا مجلس انقلابی و دولت کاملاً مورد اعتماد، به رهبری خیانت کردند؟

هدف این قانون این بود که بساط ثبت نام تفننی را جمع کنند.

تفننی تر از اینکه ۴۸ هزار نفر ثبت نام کردند؟ ۲۴ هزار نفر در همان فاز اول ریختند؟

پیش ثبت‌نام برای رفع مشکل مدارک و ثبت نام‌های نامناسب بود. ۲۴ هزار نفر باقیمانده دیگر مشکل مدارک نداشتند در حالی که در دوره‌های گذشته به عنوان خبرنگار در ستاد انتخابات شاهد بودم که برای نام نویسی با خانواده می‌آمدند، انگار آمده‌اند پیک نیک. همان ۲۴ هزار نفر ثبت نامی نهایی امسال از ۱۶ هزار ثبت نامی انتخابات سال ۹۸ حدود ۵۰ درصد بیشتر بود.

اساساً شخصیت‌های مؤثر از راست، چپ و میانه زمانی تصمیم می‌گیرند وارد انتخاب شوند که فضای انتخاباتی در کشور شکل گرفته باشد. وزیر محترم کشور، ستاد، دولت و مجلس یا حداقل تجربه را نداشتند یا عجله داشتند که شخصیت‌های حسابی و مؤثری ثبت نام نکنند. هیچ شخصیت مؤثری تا فضای کشور انتخاباتی نشود و معلوم نشود تمایل مردم به حضور در انتخابات چقدر است و سیاست‌های نظام چگونه است، وارد ثبت نام نمی‌شوند. می‌دانید عده‌ای از دوستان ثبت‌نام کرده بودند تا آخر هم نگفتند که ثبت‌نام کردیم چرا که آنقدر فضای کشور ضد انتخابات بود که رویشان نمی‌شد بگویند ثبت‌نام کردیم. کسی که می‌خواهد انتخابات مشارکتی و رقابتی را رقم بزند، می‌داند اینها به ضرر انتخابات است.

به بحث خالص‌سازی اشاره کردید، مجلس ششم و اصلاح‌طلبان در اوایل دهه ۷۰ آیا به سمت خالص‌سازی نرفتند؟ از این حیث این سوال را از شما می‌پرسم که شما را فارغ از شخصیت اصلاح طلب‌تان تحلیل‌گر مسائل سیاسی می‌دانیم، آیا بسیاری از اتفاقاتی که امروز رخ می‌دهد مانند لیست یکدست و خالص سازی بنایش اشتباهات دهه ۷۰ نبود؟ چه برخوردهایی با آقای هاشمی صورت گرفت؟

خالص‌سازی زمانی گفته می‌شود که همه قوای کشور در اختیار یک جناح و نحله فکری قرار گیرد. هیچ وقت در زمان مجلس پنجم و ششم خالص سازی نمی‌توانست چنین اتفاقی بیفتد.

باید یک مسأله‌ای را هم اصول گرایان، هم نظام، هم اصلاح طلبان بپذیریم و این است که قرار نیست در انتخابات همیشه یک جناح پیروز شود. شکست هم بخشی از انتخابات است. اصلاح طلبان نباید توقع داشته باشند در انتخاباتی که پیروز می‌شوند حضور داشته باشند و در انتخاباتی که ممکن است شکست بخورند حضور نیابند، این سیاست درستی نیست.

انتخابات برد و باخت دارد. آن چیزی که مهم است باید ببینیم انتخابات مشکلی از مشکلات کشور را حل می‌کند یا خیر.

تا الان تجربه این بود که ما در دو مساله همیشه از انتخابات بهره‌های فراوان برده‌ایم؛ یکی در عرصه بین المللی و منطقه‌ای که انتخابات پرشور و با مشارکت بالای مردم، خیلی از خطرات را از ایران دور کرده و نقش بازدارنده داشته است.

این را آقای ظریف در کنگره حزب کارگزاران در صحبت‌هایشان گفتند. وقتی بعد از ماجرای افغانستان آمریکایی‌ها آماده می‌شدند صدام را بزنند، نخست وزیر اسرائیل رفت آمریکا و این جمله مشهور را گفت که «بغداد آدرس اشتباه است و تهران آدرس درست است.» خیلی‌ها جمع شدند و این را به آمریکایی‌ها گفتند که شما به جای اینکه به بغداد بروید باید به تهران بروید. اما آمریکایی‌ها گفتند ما به یک پیروزی قطعی نیاز داریم. در ایرانی که مردم ۷۲ درصد در انتخابات شرکت کردند با ما همراه نمی‌شوند. باید به سراغ عراقی که مردمش از صدام عصبانی و متنفر هستند، برویم.

انتخابات نقش بازدارندگی بازی می‌کند. در سال‌های پایانی دولت آقای هاشمی، کشورهای اروپایی دسته جمعی سفرایشان را از ایران فراخواندند، این موضوع ضبط و ثبت است. اما خرداد ۷۶ اتفاق افتاد و آقای خاتمی انتخاب شد ظرف ۶ ماه سفرای کشورهای اروپایی به ایران بازگشتند و روابط ایران و اروپا بازسازی شد. این نقش حضور مردم در انتخابات بود نه نقش اینکه آقای خاتمی برنده شده بود.

مهم این بود انتخاباتی که با درجه آزادی مناسب، پرشور و با مشارکت ۷۰ درصدی مردم اتفاق افتاده بود که می‌توانست یکسری مشکلات بین‌المللی ما را حل کند، امروز هم همین طور است.

نقش دوم انتخابات در داخل است. مگر مشکل اصلی مملکت اقتصاد نیست؟ بعد از چند برنامه مجدداً رشد ۸ درصدی را تکرار کردند و دوباره گفتند رشد اقتصادی ۸ درصدی. کشوری که متوسط رشد بیست ساله اش ۱.۵ درصد است، گفته‌اند باید به رشد ۸ درصد برسد. در اقتصاد، شما اگر می‌خواهید به رشد برسید حتماً ۳.۵، ۴ درصد آن از راه افزایش بهره‌ وری است و ۴ درصد آن از راه سرمایه گذاری است. بهره‌ وری زمانی اتفاق می‌افتد که جامعه احساس امید داشته باشد، چرا که قرار است عوامل تولید بهره‌ وری شأن را بالا ببرند، اتفاق دیگری قرار نیست رخ دهد. هر کسی یک خدمات انجام می‌دهد یا کالایی تولید دارد، قرار است بهتر و ارزان‌تر، بیشتر تولید کند. بهره‌ وری زمانی که یاس و ناامید بر جامعه حاکم باشد، اتفاق نمی‌افتد.

در دولت آقای خاتمی اگر ثبات اقتصادی و رشد اقتصادی متوسط ۵ درصد بوده آیا برای ابتکارات آقای خاتمی و وزرایش بوده است؟ خیر مردم در صحنه بوده‌اند، نشاط عمومی بالا بود، بنابراین بهره‌وری افزایش پیدا کرد و رشد اتفاق افتاده است.

البته این را هم اضافه کنم هیچ نتیجه انتخاباتی نمی‌تواند تهدیدی برای نظام به وجود بیاورد. اگر برندگان یک انتخابات در موضع همکاری با کلیت نظام نباشند و در جهت تحکیم مبانی نظام حرکت نکنند، بله دعوا می‌شود اما این دعوا هم الزاماً به نفع سیاسیون اتفاق نمی‌افتد، این را توجه دارم. اما نکته‌ای که شما به آن اشاره کردید، من هم قبول دارم، اگر ایرادی وجود داشته، این است که در همه دوره‌ها برندگان انتخابات متوجه یکسری از ضرورت‌ها نبودند که این موضوع هم در انتخابات ریاست جمهوری و هم انتخابات مجلس، اتفاق افتاد. مقداری برندگان انتخابات این غرور ناشی از پیروزی گیج‌شان کرد و متوجه نشدند چه کار باید کنند.

با توجه به اینکه اشاره کردید برنده و بازنده وجود ندارد، مهم نتیجه انتخابات است و به صحبت‌های آقای حداد اشاره کردید، هم آقای حداد و باهنر و چند شخصیت اصولگرای دیگر بارها تاکید کرده‌اند که هدفشان در انتخابات پیروزی نیست، بلکه افزایش مشارکت است.

چنین حرفی را از آقای حداد نشنیده‌ام. خدا خیرشان بدهد. اگر این جمله را آقای حداد گفته باشند، می‌گویم اسم آقای حداد را جزو لیست جبهه اصلاحات بگذارند.

در نهایت این شده که آقای پزشکیان بعد از ۴ سال وزیر بهداشت و درمان این مملکت بوده و اصلاح طلب کاملاً بنیادگرا هم است و ارزشی هم تلقی می‌شود، دو دوره هم نماینده مردم تبریز در مجلس شورای اسلامی بوده، رد صلاحیت شده است. علی مطهری اصول گرا فرزند شهید مطهری که در مسائل فرهنگی و حجاب مثل شما جدی و مصمم است و با اصلاح طلبان زاویه دارد، او هم رد صلاحیت شده است. در مقام حرف خیلی می‌توان صحبت کرد.

کج سلیقگی ممکن است به وجود بیاید. اما معمولاً بررسی‌های هیأت اجرایی براساس مواضع سیاسی نیست. بلکه صلاحیت‌ها از نظر شکلی و استعلام‌های مراجع چهارگانه انجام می‌شود و سخنگوی شورای نگهبان نیز تاکید کرده است که مجدداً صلاحیت این افراد در هیأت نظارت بررسی خواهد شد. از سوی دیگر این ردصلاحیت ها فقط معطوف به طیف اصلاحات نبوده و حتی از نمایندگان فعلی مجلس نیز رد صلاحیت شدند.

کج سلیقگی نیست، سیاست خیلی راسخی است که دولت و مجلس در حال اعمال آن هستند. با قلع‌وقمع کسی موافق نیستیم.

اینکه فرمودید برای انتخابات برنامه داشتید آیا در نهایت توصیه‌ای برای ثبت نام به افراد مختلف و مد نظر داشتند که وارد انتخابات شوند؟

خیر، اشکال ما این است که بیش از پیش متوجه می‌شویم و فهمیدیم نباید بیاییم.

شما ابتدای مصاحبه فرمودید اهل مشارکت هستید.

ما باز هم در انتخابات مشارکت می‌کنیم. اما فهمیدیم نباید پایمان را از گلیم خودمان درازتر کنیم.

ممکن است شما از چهره‌هایی که تأیید صلاحیت شوند انتخاب کنید و لیست بدهید. چراکه کارگزارانی‌ها که بیشتر تکنوکرات هستند و تخصص برایشان مهم است، نه اینکه چهره سیاسی باشند، خصوصاً در شهرستان‌ها این فرصت وجود دارد از کسانی که شایسته هستند حمایت کنید.

۵۰ روز دیگر شورای نگهبان صلاحیت‌ها را مشخص می‌کند. فعلاً صحنه را رصد می‌کنیم و ناظر بر صحنه‌ایم. بعد از ۵۰ روز که تعیین تکلیف شدند خدمتتان توضیح می‌دهم.

مطلبی که می‌خواستم بگویم این است که درباره وضع موجود صحبت کنیم و مشخص کنیم که وضع خوب است یا نه.

بعضی از دوستان می‌گویند وضع خیلی خوب است. مثلاً آقای رئیسی کاملاً راضی هستند. آقای قالیباف نسبتاً راضی هستند، گروه‌های سیاسی هم بسته به اینکه چقدر در حکومت سهم دارند، راضی یا ناراضی‌اند. اما من نمی‌خواهم از این زاویه به قضیه نگاه کنم، من می‌گویم وضع خوب نیست برای آن هم شاخص دارم.

۴۵ سال از انقلاب گذشته است یکی از این شاخص‌ها نمازجمعه است که جمهوری اسلامی آنرا احیا کرد، سنت خوبی است و قرآن هم بر آن دستور داده است. نماز جمعه را در تهران با آقای طالقانی شروع کردیم و به رهبری و آقای هاشمی رسیدیم. الان امام جمعه‌های تهران آقایان صدیقی، حاجی علی اکبری، احمد خاتمی هستند. مشخص است به چه سمتی حرکت کرده ایم ۴۵ سال زمان گذشته، آنچه موجودی داشتیم مصرف کردیم. برای ائمه جمعه تهران احترام قائلم اما ائمه جمعه امروز تهران با آقای خامنه‌ای و هاشمی رفسنجانی و طالقانی و… قابل مقایسه نیست. حضور نمازگزاران را هم می‌توان یک شاخص گرفت که قبلاً چه وضعیتی داشت الان چه وضعی دارد.

در اقتصاد، ششمین سال است که کشور تورم بالای ۴۰ درصد را تجربه می‌کند و مردم زیر دست و پای این اقتصاد پرفشار و سنگین له می‌شوند. اگر یک کارگر یا کارمند جوان یک آپارتمان ۶۰ متری بخواهد بخرد کمتر از دو میلیارد نخواهد بود با کف حقوقی که طبق قانون کار به کارگر پرداخت می‌کنیم ۲۰۰ سال طول می‌کشد تا بتواند پول این آپارتمان را پرداخت کند. آیا این اقتصاد درستی است؟

یک شاخص دیگر، سند بالادستی است، سند چشم‌انداز ۱۴۰۴ که حدود ۱۸ سال پیش مصوب کردیم در سال ۱۴۰۴ اقتصاد ایران و نه فقط در مسائل اقتصاد بلکه در مسائل فرهنگی، اجتماعی و تولید علم ایران باید کشور اول منطقه باشد. این مصوب است. ایران باید الهام بخش منطقه باشد. دو سال دیگر از افق ۱۴۰۴ مانده است، امروز اقتصاد عربستان دو برابر اقتصاد ایران است، اقتصاد ترکیه ۱.۷ برابر ایران است. اقتصاد امارات با جمعیت ۴،۵ میلیون نفری ۱.۳ برابر ایران است. این چشم‌انداز محقق نشده است. شاهد دیگر این است ۲۵ سال پیش رهبری سیستان و بلوچستان تشریف بردند، اخیراً یک جمعی از اهالی سیستان و بلوچستان با رهبری دیدار داشتند و رهبری در سخنرانی‌شان فرمودند که اگر مصوبات ۲۵ سال پیش سفر من به سیستان و بلوچستان اجرا شده بود امروز چهره استان سیستان و بلوچستان متفاوت بود. چرا این کار نشده است؟

موضوع خوبی مطرح کردید. این مشکلات که در این دو سال اخیر به وجود نیامده است. این مشکلات ریز و درشتی که مطرح کردید ناشی از عملکرد دولت‌ها از گذشته تا امروز است. بویژه چند سال اخیر که بدترین آمارهای اقتصادی در کشور مربوط به دهه ۹۰ و دوران آقای روحانی است.

اشکال ندارد. من دلایل آن را نمی گویم. به دلایل آن هم می‌رسم. ببینید وضع ما اصلاً خوب نیست. سرمان را زیر برف نکنیم و بگوییم وضعمان خوب است. اگر به سراغ محیط زیست برویم. در منابع آب، برداشت مان آنقدر زیاد است که دشت‌های ایران دارد نشست می‌کند. این نشست تبدیل به معضل شده است.

الان وضع ترافیک در شهرها و در جاده‌های اصلی کشور به گونه‌ای است که پلیس راهنمایی، هفته قبل گزارش داد در ۵ سال آینده تمام خیابان‌های شهرهای اصلی ایران و تمام جاده‌های اصلی ایران از لحاظ ترافیک قفل می‌شود. چراکه ما به تعدادی که داریم اتومبیل تولید می‌کنیم به آن اندازه معابرها و جاده‌هایمان را توسعه نداده‌ایم.

ببینید اینها واقعیت‌های تلخ کشور است. حالا چرا این اتفاق افتاد؟ از نظر من به عنوان یک آدم فن‌گرا برای این در چنین وضع نامطلوبی قرار گرفته‌ایم و افقی هم برای آینده نداریم که از تجربیات گذشته استفاده نمی‌کنیم. کسانی که در این مدت تجربه در کشور اندوخته‌اند، این تجربیات جمع شده را کنار می‌گذاریم. چرا؟ چون نهادهای واسط نداریم.

ببینید لازم نیست آقای علی اکبر ناطق نوری یا سیدمحمد خاتمی یا حسن روحانی برای همیشه یا رئیس مجلس باشند یا رئیس جمهور و نقش آفرینی داشته باشند. لازم نیست آقای زنگنه بعد از ۳۰ سال وزارت، باز همچنان وزیر باشد. لازم نیست که ما به شخصیت‌های میانسال و مسن‌هایمان تکیه بکنیم. نه، حتماً باید جوان‌گرایی بکنیم.

آنچه که مهم است این است که تجربیات کشور در عرصه سیاسی، تجربیات کشور در عرصه فنی، در عرصه اجرایی باید در نهادهای واسط متمرکز بشود و در خدمت کشور باشد. حتماً نباید یک شخصیتی مثل آقای علی لاریجانی یا آقای اسحاق جهانگیری یا بالاتر آقای خاتمی و آقای ناطق نوری در خانه شأن نشسته باشند؛ اینها باید فعال باشند، کجا؟ در عرصه سیاست حزبی، در عرصه فنی مهندسان و مشاور، در عرصه اجرایی شرکت‌های پیمانکاری بزرگ و…

چرا باید مهندس غرضی بعد از ۳۰-۴۰ سال تجربه در جمهوری اسلامی الان یک گوشه‌ای نشسته باشد. ببینید اینها نکاتی است که باید به آنها توجه بکنیم. من فکر می‌کنم اگر بخواهم یک راه حل پیش روی کشور بگذارم این است.

کشوری که ۱۳۰ حزب دارد، اما به اندازه یک حزب هم کارکردی ندارند. ۵ نحله فکری و سیاسی بیشتر در کشور شناخته نمی‌شود. یک نحله، نحله اصولگرایان سنتی و قدیمی هستند؛ مثل آقای ناطق، آقای علی لاریجانی، آقای باهنر و … یک تیپ، نیروهای جبهه پایداری هستند که الان مشهور شده‌اند به نیروهای انقلابی؛ اینها هم یک نحله فکری هستند. یک نحله هم نواصولگرایان هستند، یک نحله فکری هم آقای خاتمی و اصلاح طلبان پیرامون آقای خاتمی هستند، یک نحله فکری هم می‌تواند ادامه تفکر آقای هاشمی رفسنجانی باشد مانند کارگزاران و اعتدال توسعه.

با وجود این ۵ نحله سیاسی در کشور باید ۵ تا حزب نیرومند داشته باشیم. در مورد احزاب، مهمترین اشتباهی که صورت گرفته این است که ما نقش احزاب را خلاصه کردیم در کمپین‌های انتخاباتی. این فرعی‌ترین نقش حزب است که می‌آید یک لیست انتخاباتی می‌دهد و برای کسب کرسی‌های قدرت، مبارزه می‌کند. اصل حزب برای تولید فکر است، تولید راهکار است، تولید استراتژی است، تولید برنامه است.

بطور مثال چین تک حزبی است. اما چرا حزب کمونیست چین مهم است، چون حزب کمونیست چین برنامه درازمدت برای این کشور تدوین می‌کند و می‌تواند برای ۴۷ سال مداوم رشد اقتصادی ۸ درصد را برای چین رقم بزند.

پس علاوه بر کمپین انتخاباتی، نقش حزب در مطالعه و تدوین استراتژی‌ها و برنامه‌ها مهم است. یک نقش دیگر مهم حزب تجمیع تجربیات است.

این کاری که اخیراً ما در کنگره کارگزاران سازندگی کردیم و گفتیم یک شورای عالی مشورتی درست می‌کنیم که رابطه همه بزرگان قدیمی را با حزب برقرار کنیم. این راهکار متوجه این مساله است که می‌گوید حزب باید بنشیند و تجربیات را جمع بکند. نیروهای جوان را آماده و تربیت کند تا وزیر بشوند. اما وزیری که ۵ تا آدم پشت سر آن قرار بدهیم که آن وزیر را راهنمایی و کمک کنند.

با حرف‌های شما موافقم و تأیید می‌کنم. اتفاقاً ما بعد از همین اغتشاشات یک مناظره‌ای در مهر برگزار کردیم از اصلاح طلبان آقای شهاب طباطبایی, و از اصولگرایان آقای پیرهادی را آوردیم. یکی از سوالاتمان این بود در میانه اغتشاشات احزاب کجا بودند. احزاب اصولگرا که کاملاً منفعل و در سکوت بودند، احزاب اصلاح طلب هم فقط غر می‌زدند. یعنی یک بیانیه‌هایی می‌دادند که ادبیاتی تندتر از اپوزیسیون داشت به جای اینکه پیش روی نظام راهکار بگذارند. اتفاقاً در همایشی که شما برگزار کردید و جزو سوالاتمان بود، گفتید طرحی دارید که در چارچوب نظام است نه اینکه بیایند یک چیزی بگویند که رسانه‌های بیگانه خوششان بیاید.

ببینید اولاً ما حزب کارگزاران سازندگی دقیقاً در همین جهتی که شما می‌گوئید عمل کردیم. تمام مصاحبه‌ها و صحبت‌های من در این دوران موجود است.

اتفاقاتی که در سال ۱۴۰۱ افتاد ما سه ملاقات یکی با آقای شمخانی، یک ملاقات با آقای رئیس جمهور و یک ملاقات هم با رئیس قوه قضائیه داشتیم و آنجا تمام نظراتمان را بیان کردیم.

در قالب حزب کارگزاران؟

خیر؛ جبهه اصلاحات. من و آقای نبوی و جمعی از دوستان رفتیم، همه مطالب به همراه راهکارها را هم ارائه کردیم. بخشی هم عمل شد و بخشی هم عمل نشد. ببینید اساساً مادامی که در جمهوری اسلامی نقش بسیار سازنده و تعیین کننده حزب به رسمیت شناخته نشود، مشکلات حل نخواهد شد.

اینجا می‌شود به رد صلاحیت‌های بسیار ناموجه هم اشاره کرد. آقای علی لاریجانی از سپاه شروع می‌کند، در صدا و سیما آنقدر علیه ما و به نفع نظام جانفشانی می‌کند، بعد می‌آید دبیر شورای عالی امنیت ملی کشور می‌شود، نماینده رهبری در شورای عالی امنیت کشور می‌شود. ۱۲ سال مجلس شورای اسلامی را اداره می‌کند و زمانی که می‌آید کاندیدای ریاست جمهوری بشود، مهر باطل شد می‌زنند. این اشتباهات فاحش در باطل کردن افراد است. آقای ناطق نوری کاندیدای نظام در انتخابات ۷۶ بود. الان من می‌روم خدمت آقای ناطق و از او خواهش می‌کنم بیاید وارد سیاست بشود و صحنه سیاست را ترک نکند و نمی‌آید. چرا نمی‌آید؟ من می‌گوئیم اینها به خاطر رفتارهای اشتباهی است که اتفاق افتاده و همه را حذف کردیم.

امروز من قاطعانه به شما می‌گویم. رهبری نقش تعیین کننده بلامنازع و بی‌بدیل دارند برای اداره کشور. امروز باید همه بزرگان نظام در دسترس رهبری باشند، ولی من می‌گویم امروز رهبری از هر زمان دیگری تنهاتر است.

من که الان نمی‌توانم با «من و تو» حرف بزنم و اینها را بگویم. من دارم به «خبرگزاری مهر» می‌گویم این حرف‌ها را می‌زنم. می‌خواهید چاپ کنید، می‌خواهید چاپ نکنید.

بخش دیگر آن این است که لازم نیست کشور همیشه به حسین مرعشی و امثال حسین مرعشی در سن ۶۵ سالگی تکیه بکند. کشور باید فرصت بدهد به آقای ناطق، فرصت بدهد به آقای خاتمی، فرصت بدهد به حسن روحانی، فرصت بدهد به لاریجانی، فرصت بدهد به جهانگیری و … که شما تجربیاتتان را ببرید در قالب یک حزب در خدمت کشور قرار بدهید. آنکه من اشاره کردم در کنگره حزب به زودی هم منتشر خواهیم کرد، از همین زاویه است.

اساساً اداره کشور بدون وجود چند حزب نیرومند با پایگاه مردمی و دارای برنامه که تجربیات کشور را تجمیع و جمع‌آوری بکنند و این تجربیات را در اختیار دولت‌های جوان قرار بدهند، امکان پذیر نیست و برای حل مشکلات هیچ راهی غیر از این نیست.

جمهوری اسلامی یک ظرف دارد اسمش است ایران. ایران دارد می‌شکند. ایران دارد خودش را می‌بازد در منطقه خاورمیانه و در خلیج فارس. ما نمی‌توانیم بی توجه باشیم به رشدی که دارد در عربستان اتفاق می‌افتد، رشدی که در ترکیه دارد اتفاق می‌افتد، رشدی که در امارات و قطر دارد اتفاق می‌افتد و رشد بسیار ناچیزی که در ایران وجود دارد. ما داریم جایگاه تاریخی‌مان را از دست می‌دهیم. اینها تعارف ندارد. کشور دارد مستهلک می‌شود. ایران دارد جایگاهش از دست می‌دهد. الان مسئله تان در ایران شده مرغ و تخم مرغ که می‌توانید آنها را تنظیم بکنید یا نمی‌توانید. آنها رفته‌اند روی در واقع جذب سرمایه‌های جهانی. آنها رفته‌اند روی ساختن زیرساخت‌های مهم برای کشورهایشان. آنها دارند دنبال شهرهای بزرگ جدید هستند برای خودشان. ما اینجا در ترافیک تهران گیر کردیم.

ما باید شرایط را تغییر بدهیم. باید کشور را دوباره بیاوریم روی فرم. مشارکت، شعار نیست، مشارکت ضرورت است. هیچکس نباید در کشور در یک گوشه بنشیند. به ولله اصلاح‌طلب ترین حزب هم که در ایران فرض بکنیم که وجود داشته باشد نمی‌رود به سمت اینکه بخواهد آدم‌های ناباب و ضد انقلاب و آدم مخالف دین روی کار بیاورد.

اینها هم به اندازه آقای جنتی و آقای طحان نظیف حداقل به کشور متعهد هستند. اجازه بدهیم احزاب شکل بگیرند اجازه بدهیم احزاب قوی بشوند و اجازه بدهیم احزاب نقش آفرینی بکنند.

من به آقای باهنر گفتم شما اگر دسترسی دارید هر چه رهبری می‌گویند ما عمل می‌کنیم. اجازه بدهند چهار تا کارشناس برنامه برای کشور تنظیم کند. مگر تنظیم کارهای کشورهای اینقدر سخت است که نشود تنظیم کرد. شما اهدافتان تعیین کنید اجازه بدهید در ذیل شما تجربیات کشور به خدمت نظام جمهوری اسلامی در بیاید. چرا به یک سمتی برویم که همه ما نزد نسل آینده و نسل عامه مردم شرمنده باشیم.

در بخش فنی هم بگویم و آن این است که آدم‌های با تجربه کشور باید بروند در مهندسان مشاور، باید در شرکت‌های پیمانکاری بزرگ بروند ولی شما می‌دانید اگر امروز یک کسی در سطح یکی از وزرای سابق در یک شرکت مهندسی مشاور حضور داشته باشد، سهم داشته باشد، مالکیت داشته باشد، دولت هیچ پروژه‌ای به آن شرکت نمی‌دهد. به جای اینکه استقبال کنند کات اش می‌کنند.

وزرا و نمایندگان مجلس سابق با تجربه باید بروند در مهندسان مشاور و شرکت‌های بزرگ. چرا الان ما باید برای ساخت یک ورزشگاه برویم با چینی‌ها قرارداد ببندیم؟ یعنی ایران پیمانکار ندارد؟ ایران مشاور ندارد، مهندس مشاور خوب ندارد. البته حتماً نداشته که این کار را کرده است.

اگر آقای روحانی بود می‌رفت با فرانسه قرارداد می‌بست.

فرانسه و چین فرقی نمی‌کند. ببینید ما یک تجربه قبل از انقلاب ذخیره شده بود باطلش کردیم و تمام شد. هر چه تجربه هم در این ۴۵ سال در جبهه اصولگرایی و در جبهه اصلاح طلبی ذخیره شده بود اینها را هم باطل کردیم، دوباره رفتیم سراغ اینکه از نو یک عده بچه‌هایی بیاوریم اسم شأن را هم بگذاریم انقلابی و تا اینها یاد یاد بگیرند ۱۰ سال زمان می‌خواهد. ۱۰ سال بعد که اینها هم یاد گرفتند اینها را می‌گذاریم کنار.

امروز به وضعیتی که شما اینگونه تشریح می‌کنید رسیدیم عملکرد همین افراد است. این اتفاق‌ها که در دو سال آقای رئیسی نیفتاده است.

آقای رئیسی الان دو سال زمان از دست داده. شما می‌گوئید که مشکل کشور سفر استانی است. مشکل کشور این است که شما نمی‌توانید نفتتان را توسعه بدهید، مشکل کشور این است که الان تراز گازتان منفی است، مشکل کشور این است که تراز برقتان منفی است، مشکل کشور این است که تراز بانک‌هایتان منفی است. مشکل کشور این است که تراز صندوق‌های بازنشستگی‌تان منفی است. این مشکلات که یکی، دو تا، سه تا و چهار تا نیست. باید از یک جایی شروع کرد به حل کرد.

خوب من هم تحسین می‌کنم که آقای رئیسی سفر زیاد می‌رود و استان‌ها را سرکشی می‌کند. بسیار عالی. ولی مگر در کردستان، کرمان، سیستان و بلوچستان و یا در بیرجند قرار است که مشکلات کشور حل و فصل بشود. مشکلات کشور در کلانش این است که شما یک ناترازی بودجه دارید، که هنوز برقرار است.

بله، ۱۰۰ میلیون بشکه نفت روی آب داشتیم در یک مقطعی آن را فروختیم و مدام می‌گفتند صادرات نفت ایران افزایش پیدا کرده، ولی الان می‌بینید که رئیس سازمان برنامه گفت که درآمدهای نفتی ۳۰ درصد کمتر از بودجه محقق شده و ما مجبور شدیم دوباره اسکناس چاپ کنیم. این را سازمان و برنامه دولت آقای رئیسی گفت من که نگفتم. شما برای ناترازی در صندوق‌های بازنشستگی چه کار کردید، برای ناترازی بانک‌ها چه کاری کردید؟ برقتان را چه کار کردید؟ شما در زمستان گاز واحدهای تولیدی قطع می‌کنید که گاز به مردم برسد. گاز دارد به سرعت می‌رود به سمت بحران.

خوب کدام نیروگاه جدید احداث شده است؟ ببینید بله، قرار نیست که آقای رئیسی یک شبه یا ظرف یک سال یا دو سال همه مشکلات کشور را حل بکند این را می‌فهمیم، ولی آیا بهبودی آغاز شده؟ خوب بهبودی آغاز نشده است. الان نزدیک دو سال گذشته است و بهبودی آغاز نشده است. چون اصل موضوع این است که اقتصاد ایران منابع محور است. شما منابعتان نفت است. در نفت هم در تولید مشکل دارید، چون تکنولوژی‌تان عقب است. حتی اگر برجام هم حل بشود تکنولوژی در چین نیست، این تکنولوژی در آمریکا و اروپا است.

باید بتوانید بازیافت چاه‌هایتان را بالا ببرید. باید بتوانید تولیدتان را حفظ کنید. ایران الان نمی‌تواند ۴ میلیون و ۵۰۰ هزار بشکه‌ای که در زمان آقای هاشمی تولید می‌شده، تولید بکند. سقف تولید امروز ۳.۳۰۰ است، اگر بتواند تولید بکند که ۱ میلیون و ۵۰۰ هزار بشکه می‌رود برای مصرف داخلی و بقیه آن می‌تواند صادر شود.

نیروگاه چیزی نیست که یک شبه بشود آن را ساخت، قطعاً کوتاهی‌ها از دولت‌های گذشته بخصوص دولت آقای روحانی بوده است.

من که نمی گویم نیروگاه یک شبه می‌شود ساخت. ولی بالاخره معلوم است که در هر دوره‌ای چقدر نیروگاه ساخته شده است. بالاخره در دوره آقای روحانی ۱۰ هزار مگاوات نیروگاه اضافه شده است. الان در این دو سال کدام پروژه نیروگاهی جدید شروع شده. ببینید اینها مشکلات واقعی کشور است. من هم الان نمی‌خواهم بگویم آقای رئیسی. من می‌گویم که کلان قضیه این است که باید ببینید که مسائل کشور برای‌مان مهم است یا اینکه چه کسی سر کار باشد مهم است.

آرایش هایتان را درست کنید. خیلی ساده به شما بگویم. مگر آقای قالیباف و آقای رئیسی را همزمان نظام جمهوری اسلامی قبول ندارد. خوب رئیسی را بگذارید رئیس مجلس و قالیباف رئیس جمهور بشود. خوب اینکه اجرایی تر از آن است. این چه کاری است که دارید می‌کنید. شما یک کسی که کار اجرایی بلد است را برده‌اید در مجلس حبس کرده‌اید. من که مخالف قالیباف هستم. اگر قالیباف هم نامزد بشود من به او هم رأی نمی‌دهم حتی رقیبش هم می‌شوم ولی می‌گویم بین قالیباف و رئیسی، قالیباف اجرایی است و آقای رئیسی هم می‌تواند سخنرانی کند.

آقای مهندس بحثی که اینجا وجود دارد این است که دو سال است که آقای رئیسی آمده ولی مسائل کشور و این مشکلاتی که شما برشمردید معضلاتی است که طی سال‌ها سوءمدریت‌ها انباشته شده و موضوعاتی نیست که در این دو سال اخیر حادث شده باشد. تمام این مشکلات مربوط به ۸ سال دولت احمدی نژاد و آقای رئیسی نیست. ۸ سال دولت آقای روحانی و ۸ سال دولت آقای خاتمی هم در شکل گیری این مشکلات دخیل هستند. جناب مرعشی شما هم در نظام جمهوری اسلامی مسئول بودید شما در کنار آقای هاشمی بودید. البته خیلی کارها را هم کردند. ما نباید دستاورد بقیه دولت‌ها را بگذاریم کنار و بگوییم همه کارها را مثلاً آقای رئیسی انجام داده است و در عین حال که همه آن خرابی‌های سال‌ها و دوره‌های گذشته را هم نباید به گردن آقای رئیسی بندازیم. مثلاً در حوزه فرهنگ چه کسی آقای گلپا را بازنشسته کرد. آقای رئیسی که نبود. آن زمان وزیر ارشاد، آقای خاتمی بود. گلپایی که حالا امروز مثلاً خیلی‌ها از آقای مهاجرانی گرفته تا دیگر چهره‌ها از او تعریف می‌کنند. خب این افراط و تفریط‌ها و سو مدیریت‌ها از قبل بوده و همه دولت‌ها در وضع موجود سهیم هستند.

بله. اصلاً اصل آن مشکل برای انقلابی‌ها است. انقلابی‌های قبل و انقلابی‌های جدید مثلاً همه را بریزیم دریا مساله حل می‌شود. من نکته شما را قبول دارم. ولی هیچ وقت احمدی نژاد را با کسی جمع نکنید. احمدی نژاد خیانتی که به ایران کرد در تاریخ ایران نظیر نخواهد داشت. من این را با عدد می گویم. کل نفتی که تا ۲۲ بهمن ۵۷ از تاریخ پیدایش نفت تا پایان دوره پهلوی در ایران فروخته شده، ۱۰۰ میلیارد دلار بود. در ۱۰ سال اول انقلاب که ۸ سال اول آن جنگ بوده این عدد ۱۱۰ میلیارد دلار است. در دوره آقای هاشمی حدود ۱۱۵ میلیارد دلار است، در ۸ سال آقای خاتمی ۱۲۰ میلیارد دلار، در ۸ سال دوره آقای احمدی نژاد ۶۵۰ میلیارد دلار است.

احمدی نژاد به تنهایی در دوره ۸ ساله‌اش ۶۵۰ میلیارد دلار منابع کمیاب ایران را دود کرد و فرستاد هوا. اصلاً احمدی نژاد را با هیچکس مقایسه نکنید. این را قاطعانه می‌ گویم، احمدی نژاد می‌توانست موفق ترین رئیس جمهور تاریخ ایران بشود با آن منابع. ۶۵۰ میلیارد دلار نفت داشت، ۱۰۰ میلیارد دلار سهام شرکت‌ها اجازه گرفت از آقای خامنه ای که بفروشند، کشور روی فرم بود.

روزی که احمدی نژاد کشور را از آقای خاتمی تحویل گرفت بانک مرکزی ایران در آن تاریخ ۴۰۰ میلیارد دلار خط اعتباری با بانک‌های اروپایی و بانک‌های آسیایی داشت. تمام هنرش این شد که ۲۲ میلیارد دلار پول را برای اینکه بلوکه نشود از بانک‌های اروپایی برده بود چین سپرده کرد، ۲ تا ۲.۵ درصد سود بگیرد در مقابل ۲۲ میلیارد دلار، چینی‌ها ۱۸ میلیارد دلار به ما فاینانس دادند با سود ۷ درصد. یعنی ۲.۵ درصد سود می‌گیریم ۷.۵ درصد سود می‌دهیم. ۲۲ تا گذاشته‌ایم ۱۸ تا برداشتیم.

رشد اقتصادی متوسط ۸ سال آقای هاشمی، ۶ است، رشد متوسط ۸ سال آقای خاتمی، ۵ است. اینها واقعیت‌هاست. اینها را شخص آقای خاتمی انجام نمی‌داده، شخص آقای هاشمی هم انجام نمی داده. فنی‌های کشور این کارها را می‌کردند. الان هم آقای رئیسی چه کاره است، مملکت دارد کار می‌کند. بالاخره مهندسان دارند کار می‌کنند، وزارتخانه‌ها دارند کار می‌کنند. مگر وزرا چقدر نقش دارند در خراب کردن یا درست کردن. یک درصدی سهم دارد.

این روزها شاهدیم که خیلی از احزاب اصلاح طلب با آقای روحانی دیدار دارند. آقای روحانی می‌تواند نقش محوری و رهبری این جریان را ایفا کند.

بالاخره آقای روحانی هم پایمردی‌هایی دارد، توانمندی‌هایی دارد. ما نباید هیچ کسی را در کشور نفی کنیم. من آقای رئیسی را هم نفی نمی‌کنم. آقای رئیسی هم اگر بیایید در صدر یک حزب قرار بگیرد و آقای قالیباف هم بیایند در صدر یک حزب دیگری بایستند، خیلی خوب است. اصل این است که باید بپذیریم. من برای کسانی در سیاست احترام قائلم که بپذیرند به جای کار فردی، کار تشکیلاتی بکنند. کشور سخت نیازمند تشکل‌های واسط است، چه در عرصه سیاست، چه در عرصه فنی و چه در عرصه اجرایی.

نظرتان درباره جنگ غزه چیست؟

غزه بحران خیلی بزرگ است. پیش بینی من این است که نتانیاهو ضربه بزرگی خورده است و سقوط می‌کند. اما آیت الله خامنه‌ای این موضوع را خیلی خوب مدیریت کردند و ما از ایشان تشکر می‌کنیم، ایران را نجات دادند.

منبع: مهر

The post مرعشی: برجام هم حل بشود، فناوری در چین نیست، در آمریکا و اروپاست appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

قوچانی در سازندگی نوشته بود: تنها گزینه درباره پیر – پسران خارج‌نشین و پیرمردان داخل‌نشین‌ اصلاح‌طلب و اصولگرایانی که فکر می‌کنند، جوان‌گرایی به معنای تازه به دوران رسیدگی است، سیاستمدار و دیپلمات میانسالی باشد که فرزند انقلاب اسلامی است و قدرت بازدارندگی ایران را در گفتمان اسلامی یعنی استقلال، آزادی، جمهوری و اسلامی بودن نظام سیاسی می‌داند. هنوز ظریف راه‌حل سیاست داخلی ماست و نه تنها سیاست خارجی ایران.

یادداشت روزنامه جوان که به قلم علی علوی نوشته و در شماره روز چهارشنبه ۳ آبان منتشر شده است را می‌خوانید.

نویسنده روزنامه سازندگی با عنوان «رئیس کمیته سیاسی حزب کارگزاران سازندگی» در تمجید توأمان از دموکراسی و محمد جواد ظریف، به دیدگاهی اشاره می‌کند که نه قالب آن در اندیشه‌های سیاسی به‌درستی مشخص است و نه مخاطب این سخنان و نه منظور و مناظر آن. او می‌نویسد: «ظریف سخنانش [در کنگره پنجم حزب سازندگی]را با تقدیس مفهوم انسان به عنوان کانون سیاست خارجی شروع کرد و در واقع همان دکترین سیاسی‌اش را پیگیری کرد که سلاح، امنیت نمی‌آورد». در اینجا مخاطب ناگزیر یاد هجمه‌های آقای ظریف به آزمایش‌های موشکی یا آن سخنان پرحاشیه ایشان در آذر ۹۲ می‌ا‌فتد که «آیا شما فکر کردید امریکا که می‌تواند با یک بمب تمامی سیستم دفاعی ما را از کار بیندازد، از توان دفاعی ما می‌ترسد؟!» به همین خاطر نویسنده سازندگی که حتماً واکنش مسئولان ارشد و کارشناسان نظامی را به حرف ظریف در یاد دارد و همین حالا می‌بیند که امریکا با ۱۲ هزار بمب نیز هنوز نتوانسته یک گروه کوچک نیمه‌نظامی را در غزه از کار بیندازد، در ادامه می‌نویسد: «گرچه نباید اهمیت تسلیح و تسلیحات را انکار کرد، اما صلح به عنوان فضیلتی اجتماعی و انسانی فقط وقتی پدیدار می‌شود که انسان به عنوان کانون دیپلماسی پشت سر نیرو‌های مسلح باشد و با مشروعیت بخشیدن به دولت و حاکمیت آن را مقتدر سازد. ظریف مهم‌ترین عامل بازدارندگی در برابر تجاوز خارجی به ایران را همین مسئله می‌دانست».

به واقع این سخنی به‌غایت نارسا و پرابهام است. یعنی‌چه که «انسان باید پشت سر نیرو‌های مسلح باشد»؟! اگر نویسنده می‌خواهد دیدگاهی اگزیستانسیالیستی بروز دهد که این حرف با آن دیدگاه فاصله دارد؛ و اگر در عملیاتی وهمی و تخیل‌بافی می‌خواهد برای آقای ظریف وجهه‌ای انسانی و صلح‌طلب و برای منتقدان او وجهه‌ای جنگ‌طلب و غیرانسانی دست‌وپا کند، که این دیگر جز تأسف واکنش دیگری نخواهد داشت.

اگر برای نویسنده سازندگی توضیح دیگری مقدور نیست و حرفش یک کلام همین است، برخی دوستان اصلاح‌طلب او کاش توضیح می‌دادند که «انسان به عنوان کانون دیپلماسی باید پشت نیرو‌های مسلح باشد تا به دولت و حاکمیت مشروعیت ببخشد» دقیقاً یعنی‌چی؟ بازی با کلمات که نیست! نیرو‌های مسلح از نظر ایشان چیستند یا کیستند که باید «انسان» در پشت آن قرار بگیرد؟! اگر فرض کنیم ایشان می‌خواهد بگوید نیرو‌های مسلح باید تحت‌اختیار دیپلماسی باشند و دیپلماسی هم راهش از دموکراسی می‌گذرد، پس باید دموکراسی را رواج داد تا از آن دیپلماسی بیرون بیاید و از دیپلماسی هم پشتوانه‌ای برای نیرو‌های مسلح ساخت تا با همه این سلسله‌مراتب‌ها به صلح که فضیلتی انسانی است دست پیدا کنیم (آن هم نه همیشه فقط در دوران مسئولیت اصلاح‌طلبان و ظریف!)، اینجا مسئله‌پیش‌رو یعنی غزه خودش را نمایان می‌کند: چرا از دل دیپلماسی امریکا و اسرائیل که از دموکراسی‌ها بیرون آمده‌اند، فضیلت انسانی صلح بیرون نمی‌آید و امریکا همزمان در چندین نقطه جهان در حال جنگ مستقیم یا نیابتی و در غزه در حال نسل‌کشی است؟!

متأسفانه با هر مقدار خوش‌بینی به این جملات نویسنده سازندگی نگاه کنیم، باز هم نمی‌شود از این بدبینی خلاص شد که «مسئول برنامه حفظ آثار و جاودانه‌سازی ارزش‌های رئیس‌جمهور سابق» مسئولیت دیگری را هم برعهده گرفته و آن هم «حفظ آثار و ارتقای ارزش‌ها و جاودانه‌سازی نام‌و‌نشان وزیرخارجه دولت سابق» است. چیز دیگری از دل این کلمات نمی‌توان بیرون کشید، نه اگزیستانسیالیسم، نه لیبرالیسم و نه دموکراسی‌خواهی. بیشتر ذوب در شخصیت‌ها و بافتن کلمات برای ارتقای وجود در‌حال فراموشی حضرات است. این هم شغلی و کاری است، اما نه آن کار که جوهر مرد است، بلکه کاری که از آن کار دیگری بیرون می‌آید که «کار از کار خیزد در جهان»!

هنوز زمزمه‌های رئیس‌جمهور سابق که یک سال پس از برجام، در زمانی که اعضای کابینه‌اش در سفر به دور دنیا از «تقریباً هیچ» برجام گله می‌کردند، در گوش است که مؤمنانه و از سر خشوع و تقوا بر «ضرورت بهره‌گیری از فرصت ماه مبارک رمضان به ویژه در فضای پسابرجام»! تأکید می‌کرد و می‌گفت: «پس از برجام هر روز یک گشایش جدید برای مردم حاصل می‌شود و این گشایش‌ها جای شکرگزاری دارد.»! و این ارزش‌های رئیس‌جمهور سابق و ارزش‌های ضدموشکی و ضدتوان دفاعی وزیرخارجه او واقعاً نیازمند حفظ و جاودانه‌سازی است!

The post انتقاد جوان از سازندگی: جمله بافی برای تقدیس و تسلیح ظریف appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رئیس کمیته سیاسی حزب کارگزاران سازندگی ایران مى‌نویسد :

یک روز پس از اعلام رسمی لغو تحریم‌های تسلیحاتی و موشکی ایران، به‌عنوان ارثیه به جا مانده از برجام، محمدجواد ظریف، وزیر سابق امور خارجه و بنیان‌گذار برجام در پنجمین کنگره ملی حزب کارگزاران سازندگی ایران سخنرانی کرد. این اولین سخنرانی ظریف پس از به ثمر رسیدن یکی از میوه‌های برجام بود؛ اما آنچه اهمیت این گفتار را بیشتر کرد، پایان پرهیز ظریف از سیاست داخلی و حضور در کنگره حزبی سیاسی بود.

محمدجواد ظریف البته قبل از این هم یک‌بار در نشست حزب ندای ایرانیان درباره سیاست خارجی حضور یافته بود اما می‌توان گفت او که پس از پایان دوران خدمت در وزارت امور خارجه دیگر منع حضور دیپلمات‌ها در احزاب سیاسی را پشت سر گذاشته است با سخنرانی در کنگره حزب کارگزاران سازندگی ایران برای اولین بار تمایل خود به سیاست داخلی را هم اعلام کرده است.

متن کامل سخنرانی ظریف روز شنبه در روزنامه سازندگی، ارگان رسمی حزب کارگزاران چاپ شد و رسانه‌های زیادی جسته و گریخته و گاه بریده، بخشی از سخنان او را منتشر کردند اما هیچ کس به این موضوع نپرداخت که ظریف سخنرانی‌اش را با تقدیس مفهوم‌ انسان به عنوان کانون سیاست خارجی شروع کرد و در واقع همان دکترین سیاسی‌اش را پیگیری کرد که سلاح امنیت نمی‌آورد؛ گرچه نباید اهمیت تسلیح و تسلیحات را انکار کرد اما صلح به‌عنوان فضیلتی اجتماعی و انسانی فقط وقتی پدیدار می‌شود که انسان به عنوان کانون دیپلماسی پشت سر نیروهای مسلح باشند و با مشروعیت بخشیدن به دولت و حاکمیت آن را مقتدر سازند. ظریف مهم‌ترین عامل بازدارندگی در برابر تجاوز خارجی به ایران را همین مساله می‌دانست که بر خلاف ملت عراق، ملت ایران مدافع وطن خویش بودند و در برابر تجاوز به خاک خود مقاومت می‌کردند.
سخنرانی ظریف که آکنده از استدلالات و استنادات قرآنی بود، نمونه‌ای از رئالیسم سیاسی و واقع‌گرایی دیپلماتیک بود که‌ آمریکا را نه فراتر و نه فروتر از قدرت واقعی‌اش مفروض می‌گرفت و تسری این دکترین سیاسی به درون ایران هم می‌تواند، راهنمای اصلاح‌طلبان و اعتدال‌گرایان باشد؛ برخورد رئالیستی با سیاست است که ظریف را به این توصیه رهنمون می‌کند که قهر با صندوق رای و کنار کشیدن از سیاست هیچ کمکی به توسعه و آزادی نمی‌کند. ظریف این حرف را با ظرافت و مهارت لابه‌لای حرف‌های خود قرار داد تا به کارگزارانی که از سراسر ایران آمده بودند، پیام رمز را بدهد که انفعال چاره کار نیست.

گرچه بارها گفته است که سیاست داخلی را نمی‌شناسد اما صبح روز جمعه ۲۸ مهرماه ۱۴۰۲ نشان داد که سیاست داخلی را به خوبی سیاست خارجی می‌شناسد و می‌داند که بدون حکومتی مشروع، امکان استقرار حکومتی مقتدر وجود ندارد. تکیه او بر رای ۷۳ درصد ملت ایران به حسن روحانی در سال ۱۳۹۲ نشانه این تحلیل در سخن ظریف بود.

به همین سبب است که می‌توان گفت سخنرانی سیاسی و مذهبی دکتر محمدجواد ظریف در صبح روز جمعه ۲۸ مهرماه ۱۴۰۲ و بازتاب‌های آن نشان داد که با وجود چهره‌سازی‌های راست و چپ و داخل و خارج هنوز این دیپلمات دموکرات، مهم‌ترین آلترناتیو یا جایگزین جناحی حاکم است. در واقع اگر ماجرای فایل صوتی بهار ۱۴۰۰ رخ نمی‌داد و مجلس یازدهم به نحو آشکاری جلوی احیای برجام در پایان دولت روحانی را نمی‌گرفت، شیخ دیپلمات می‌توانست برای دومین بار برجام را احیا و تحریم‌ها را لغو کند و با این برگ برنده، مهم‌ترین شانس انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰ بدون تردید محمدجواد ظریف بود.

ظریف و روحانی البته هر دو به صورت جداگانه و مکتوب به حاکمیت این تضمین را داده بودند که در برابر مجوز احیای برجام حاضرند از صحنه رقابت ریاست جمهوری ۱۴۰۰ مستقیم (ظریف) و غیرمستقیم (روحانی) با عدم نامزدی و عدم حمایت از نامزدی دیگر، زمینه انتقال مسالمت‌آمیز قدرت از اعتدالیون به انقلابیون را فراهم کنند؛ پیشنهادی که اسحاق جهانگیری در همین کنگره کارگزاران سازندگی به آن اشاره کرد که در دیدار اول با سیدابراهیم رئیسی در مقام رئیس‌جمهور منتخب به او داده است تا هنوز روحانی – ظریف هستند، برجام را احیا کنند. گره‌ای که پس از دو سال هنوز کور مانده است.

محمدجواد ظریف اما چه بخواهد و چه نخواهد هنوز در قامت یک نامزد ریاست جمهوری است و حضورش در کنگره‌ کارگزاران معنای روشنی دارد. تحلیل‌های او از آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی، اشاره‌هایش به مبانی نظری و قرآنی و طرح دوباره دکترین صلح و اقتدار از راه حاکمیت مردم در برابر دکترین جنگ و امنیت از راه تسلیح در شرایطی بیان شد که دولت سیدابراهیم رئیسی در هر دو حوزه سیاست داخلی و سیاست خارجی، ایران را در آستانه جنگ قرار داده است:

در حوزه سیاست داخلی

اعتراضات پاییز ۱۴۰۱ گسترده‌ترین اعتراضات داخلی در تاریخ جمهوری اسلامی بود که دشمنان ایران را به طمع یک جنگ داخلی انداخت و تجاوزات پاییز ۱۴۰۲ گسترده‌ترین نقشه رژیم صهیونیستی برای محو جنبش حماس و ملت فلسطین در حمله به غزه است که در صورت تحریک حزب‌الله لبنان می‌تواند آتش یک جنگ منطقه‌ای از کرانه‌های خلیج فارس تا دریای مدیترانه را روشن کند و البته هوشیاری راهبردی رهبری انقلاب اسلامی تاکنون مانع این خواسته صهیونیست‌ها در بسط جنگ شده است.اما هرگونه جنگ‌افروزی صهیونیست‌ها ضمن زمین‌گیر کردن آنان در خاک غزه و ایجاد ویتنامی جدید در نهایت به جای جنگ‌سالاران یهود به سود صلح‌طلبان تمام خواهد شد که ققنوس‌وار از خاکستر جنگ بر می‌خیزند و ملت‌های خاورمیانه را به ضرورت صلح و توسعه برمی‌انگیزند. در روزهای اخیر سیاسیون معتدلی مانند محمدجواد ظریف در نقد صهیونیسم از افراطیون سابق مانند محمود احمدی‌نژاد که هولوکاست را به اسم رمز حمله به ایران بدل کرده بود و افراطیون نوین مانند سعید جلیلی که به طعنه دفاع احزابی مانند «سازندگی» از حقوق ملت فلسطین را بازنگری در شعار «نه غزه، نه لبنان» خوانده بود، بیشتر و بهتر از جنبش فلسطین حمایت کرده‌اند. این واقعیتی است که هیچ اصلاح‌طلبی نمی‌تواند صلح‌طلب نباشد اما گاه جنگ به معنای دفاع یک واقعیت است؛به‌شرط آنکه‌ میهن‌دوستانه، بشردوستانه و خردمندانه باشد و اینک این صدای خاتمی‌ها، روحانی‌ها، ظریف‌ها و سازندگی‌هاست که در دفاع بشردوستانه از جنبش فلسطین بیش از اصولگرایان و بنیادگرایان به گوش می‌رسد و انحلال‌طلبان مدافع اسرائیل را ناراحت کرده است.

به‌همین سبب است که شبکه تلویزیونی اینترنشنال که حامی مالی خود را از رژیم سعودی به رژیم صهیونیستی تغییر داده از ظریف عصبانی است، آری! ظریف در کنگره کارگزاران گفت که خاورمیانه به سپهبد شهید سلیمانی‌ مدیون است چون داعش را از بین برد اما او هنوز مدافع اتحاد میدان و ستاد است. در واقع دشمنان ایران هم قاسم سلیمانی را شهید کردند و هم محمدجواد ظریف را حذف کردند. همان دو تحفه ترازوی تعادل و اعتدال که به قول محمود دولت‌آبادی ما به هر دو نیاز داریم. ظریف هم در سخنرانی روز جمعه خود به حرف‌های رذیلانه ترامپ اشاره کرد که در ترور شهید سلیمانی، بنیامین نتانیاهو پشت او را خالی کرد و ترامپ را یک تنه به مهلکه این ترور انداخت. از آن ترازوی اعتدال اما امروز محمدجواد ظریف با وجود ترور سیاسی و رسانه‌ای هنوز زنده است و با صدایی بلند و رسا در روز لغو تحریم‌های تسلیحاتی و موشکی ایران، رقیبان داخلی و دشمنان خارجی‌اش را عصبانی می‌کند.همانان که می‌گفتند دولت روحانی و دیپلماسی ظریف می‌خواست موشک‌های ایران را از بین ببرد، حالا به همان برجام (به قول مدیر کیهان؛ لاشه متعفن بدبو) استناد می‌کنند که ایران دیگر محدودیت تسلیحاتی و موشکی ندارد! اگر محمود احمدی‌نژاد بر سر کار بود یا سیدابراهیم رئیسی این دستاورد را داشت ۲۷ مهرماه۱۴۰۲ را روز جشن ملی اعلام‌ می‌کردند؛ اما نفرت نومحافظه‌کاران و صهیونیست‌های مسیحی چون مایک پمپئو (که به این عنوان افتخار می‌کند) از ظریف به بنیادگرایان ایران هم تسری کرده است و آنان نیز از روحانی- ظریف نفرت دارند.

اما دور از ذهن نیست در پایان یا نیمه دوران ناکارآمدانی که در دو سال گذشته سایه دو جنگ داخلی و خارجی را بر ایران تحمیل کرده‌اند بار دیگر ققنوس اعتدال در صورت دیپلماسی دموکرات، مردی که ریشه پیروزی در سیاست خارجی را تقویت مردم‌سالاری در سیاست داخلی می‌داند باز هم ظهور کند و از خاک برخیزد و به آسمان پرواز کند.

شاید تنها گزینه درباره پیر – پسران خارج‌نشین و پیرمردان داخل‌نشین‌ اصلاح‌طلب و اصولگرایانی که فکر می‌کنند، جوان‌گرایی به معنای تازه به دوران رسیدگی است، سیاستمدار و دیپلمات میانسالی باشد که فرزند انقلاب اسلامی است و قدرت بازدارندگی ایران را در گفتمان اسلامی یعنی استقلال، آزادی، جمهوری و اسلامی بودن نظام سیاسی می‌داند. هنوز ظریف راه‌حل سیاست داخلی ماست و نه تنها سیاست خارجی ایران …

منبع: روزنامه سازندگى

The post قوچانى : راه دیپلماسی از دموکراسی می‌گذرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

او خطاب به «نهادهای حاکمیتی» گفت: مردم علامت خوبی در جهت شرکت در انتخابات دریافت نمی‌کنند. به جای اینکه از طریق و صدا و سیما بخواهید مردم را بمباران تبلیغاتی کنید، بیایید اقداماتی انجام دهید که مردم احساس کنند عقلانیت برگشته است. روابط بین‌المللی برای مردم و سفره‌های آنها مهم است. چرا در جهت حل مشکلات با جهان گام برنمی‌دارید؟

مشروح سخنرانی سیدحسین مرعشی در جمع دبیران اول استان‌های حزب کارگزاران سازندگی ایران را می‌خوانید.

۱) کشور نیازمند یک انتخابات رقابتی و با مشارکت حداکثری است تا یک مجلس ملی و متکثر تشکیل شود. امروز بر همه روشن شده که با حاکمیت اقلیت فکری و سیاسی کشور را نمی‌توان به خوبی اداره کرد. امروز هر کس دوست‌دار ایران، مردم و حتی نظام، امام و رهبری است، این را می‌داند که یک مجلس ملی، فراگیر و کارآمد می‌تواند خیلی از مشکلات کشور را حل کند و مسیر کشور را از این فرسایش مستمر به سوی یک مسیر سازنده همراه با بهبودی عبور دهد. در ادوار گذشته هم، برگزاری انتخابات‌های رقابتی و پرشور خستگی را از تن مردم زدوده و نظام را به مسیر کارآمدی برده است.
۲) کسانی که امروز بر مسند دولت و مجلس نشسته‌اند، علاقه‌ای به برگزاری انتخابات رقابتی و پرشور ندارند؛ اقدامی که مجلس و دولت برای اضافه کردن مرحله ثبت نام زودهنگام تحت نام پیش‌ثبت نام انجام دادند، نشان می‌دهد که علاقمند به حضور افراد توانا و موثر در انتخابات نیستند. حتی علاقه‌ای به مشارکت جدی مردم ندارند. این تصمیم اشتباهی است که ما نسبت به آن هشدار می‌دهیم و آن را مطلقا با منافع ملی و با ضوابط جمهوریت سازگار نمی‌دانیم.

۳) واقعیت این است که سیاسیون میانه‌رو و اصلاح‌طلب با توجه به محدودیت‌هایی که در نظام سیاسی برای‌شان ایجاد شده، به نظر نمی‌رسد علاقه‌ای به ورود به صحنه داشته باشند و اساسا قادر باشند که نقش‌آفرینی کنند. این هم محصول تاکید بخش مهمی از حاکمیت به تشکیل یک حکومت یکدست است. برخوردهایی که با سیاسیون اعم از اصلاح‌طلبان و شخصیت‌های باتجربه شده است، این گروه را عملا از نقش‌آفرینی محروم کرده است.

۴) نکته بعدی که باز هم تاسف‌آور است، این است که اکثریت مردم به دلیل تضعیف نهاد انتخابات و حاکم شدن یک ناکارآمدی مفرط در عرصه‌های اقتصادی و سیاسی و اداری، علاقه‌ای به استفاده از فرصت صندوق انتخابات ندارند. وقتی مردم با انتخابشان می‌خواهند پیامی را ارسال کنند و عده‌ای در حاکمیت علاقه‌ای به شنیدن آن ندارند، وقتی مردم گروهی را انتخاب می‌کنند و گروهی همه تلاش خود را می‌کنند که آن را بی‌خاصیت کنند، طبیعی است که یک سرخوردگی سیاسی مزمن در جامعه ایجاد می‌شود. ناکارآمدی‌های بروز کرده به علاوه فشارهای اقتصادی سنگین مردم را حسابی از صندوق دور ساخته است.

۵) علی‌رغم این مشکلات به نظر می‌رسد انتخابات با مشارکت یا بدون مشارکت مردم برگزار و مجلس دوازدهم که به قول حداد عادل مثل همین مجلس انقلابی یا حتی انقلابی‌تر است، تشکیل خواهد شد و بر تمام شئونات مردم اثر خواهد گذاشت. نکته‌ای که هم سیاسیون و هم عامه مردم به آن بی‌توجه هستند، این است که تبعات مجلسی که تشکیل خواهد شد، دامن همه مردم؛ اعم از آنها که در انتخابات شرکت کرده یا نکرده‌اند، را خواهد گرفت. برخوردهایی که امروز با اساتید دانشگاه، پزشکان، وکلا و حتی بدنه اجتماعی زنان می‌شود، علامت‌هایی است که تبعات انتخابات گذشته را به نمایش می‌گذارد. ما هنوز هم معتقدیم اگر ذی‌نفعان اجتماعی و صنوف مختلف به صحنه بیایند، اگر دانشجویان، ورزشکاران، پزشکان، صنعت‌گران، جوانان و زنان برای منافع صنفی به صحنه بیایند، ممکن بود بتوانیم از یکدست شدن مجلس دوازدهم جلوگیری کنیم، اما چنین افقی را فعلا نمی‌بینیم. به عبارت دیگر معتقدیم مجلسی که همگام با نظر اکثریت مردم باشد، غیرممکن به نظر می‌رسد؛ شاید بتوانیم با تشکیل یک مجلس فن‌گرا که اقشار و صنوف مختلف جامعه یا به عبارتی ذی‌نفعان اجتماعی را نمایندگی کند، از فشارها بر مردم کاست.

۶) در این مقطع اعلام می‌کنیم که هنوز تصمیم‌گیری در مورد شرکت یا عدم شرکت در انتخابات زود است و هنوز باید منتظر کنشگری نخبگان در عرصه محلی و ملی باشیم و هنوز باید منتظر باشیم که خروجی نظارت استصوابی چه خواهد بود. همچنین باید دید روند اتفاقات به کدام سمت خواهد رفت. در این مقطع، از پیش‌ثبت نام شخصیت‌های محلی و ملی استقبال می‌کنیم تا فرصت‌های احتمالی آینده نسوزد. اما تصمیم‌گیری نهایی را به بعد از مشخص شدن فضا و ترجیحا با هماهنگی سایر احزاب همسو صورت خواهد گرفت.

۷) به نهادهای حاکمیتی هم این نکته بر این نکته تاکید می‌کنیم که اگر با تحلیل ما از فضا مخالفید و واقعا فکر می‌کنید انتخابات مهم است و می‌خواهید اکثریت مردم در آن شرکت کنند، باید در برخورد با مردم رفتار دیگری در پیش بگیرید. در این دو ماه تصویب لایحه عفاف و حجاب و بحث‌هایی که در مجلس برای آن انجام شده، و فشارهایی که مقامات امنیتی و انتظامی و قضایی در مسئله حجاب کم و بیش آورده‌اند، اقداماتی در جهت کاهش حضور مردم در انتخابات ارزیابی می‌شود.

اگر این حرف ما که شما دنبال مشارکت حداکثری نیستید را قبول ندارید، تلاش کنید که آن را که مسئله‌ای کاملا اجتماعی است، سیاسی نکنید و از آن خط‌کش ارزشی و ضدارزشی برای نظام نسازید. اجازه بدهید مردم در آرامش برای شرکت یا عدم شرکت در انتخابات تصمیم بگیرند. همچنین در مسئله اقتصاد باید گشایش‌هایی ایجاد شود. وقتی پس از دو سال از حکومت یکدست شما هنوز مسائل مهمی چون لوایح FATF حل نشده و ایران در کنار کره شمالی و میانمار در لیست سیاه قرار دارد، مردم علامت خوبی در جهت شرکت در انتخابات دریافت نمی‌کنند. به جای اینکه از طریق و صدا و سیما بخواهید مردم را بمباران تبلیغاتی کنید، بیایید اقداماتی انجام دهید که مردم احساس کنند عقلانیت برگشته است. روابط بین‌المللی برای مردم و سفره‌های آنها مهم است. چرا در جهت حل مشکلات با جهان گام برنمی‌دارید؟
ما فکر می‌کنیم راه ترغیب مردم به مشارکت در انتخابات، به طور غیرمستقیم مردم و با حل برخی مشکلات مبتلابه جامعه است.

The post مرعشی: به جای بمباران تبلیغاتی مردم، زمینه مشارکت در انتخابات را فراهم کنید appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

روزنامه‌های اصلی منتقد دولت نسبت به این موضوع در صفحه یک خود توجه نکرده‌اند.

احکام قضایی نامتعارف، زیان‌های فیلترینگ، انتخابات مجلس و احتمال یک دوره‌ای شدن رییسی از موضوع‌های مورد توجه روزنامه‌های منتقد دولت بود.

فائزه هاشمی باید از “کارگزاران” اخراج شود

هفته گذشته، گفت‌وگویی از حسین مرعشی، دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی منتشر شد که در بخشی از آن به موضع‌گیری اخیر فائزه هاشمی نسبت به رویکرد اصلاح‌طلبان درخصوص انتخابات امسال مجلس پرداخته شده بود. فائزه هاشمی گفته اصلاح‌طلبان نباید در انتخابات شرکت کنند و مرعشی در آن سخنان در واکنش می‌گوید که «قاعدتاً خانم هاشمی باید صبر می‌کردند تا حزب به جمع‌بندی روشنی برسند.» گرچه که او در ادامه، فائزه هاشمی را «حزبی و فراحزبی» توصیف می‌کند.
فائزه هاشمی، اما نشان داده که در چارچوبی نمی‌گنجد. او سال‌هاست که دیگر فردی نیست که مقتضیات عضو یک حزب بودن را رعایت کند و اگر حزب کارگزاران سازندگی دنبال قاعده‌های کار حزبی و سیاسی است، باید خیلی زودتر از اینها، به جای هر رویکرد محافظه‌کارانه دیگری، عذر چنین فردی را از حزب می‌خواست.
جوان

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه همگانی

پیش‌نیاز رواج این فریضه الهی اصلاح تصویر ناقص و غلطی است که گاه از آن ساخته شده است. بر اساس اصل هشتم قانون اساسی «در جمهوری اسلامی ایران دعوت به خیر، امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر وظیفه‌ای است همگانی و متقابل بر عهده مردم نسبت به یکدیگر، دولت نسبت به مردم و مردم نسبت به دولت.» بنابراین اگر دیدید کسی امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر را به یک یا دو ضلع از این سه‌ضلعی محدود کرد، بدانید در حال کم‌فروشی و غش در معامله است. امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر یک بسته جامع برای حفظ سلامت کشور و جامعه است، اگر ناقص فهم و اجرا شود، یا مسئولان فاسد می‌شوند یا مردم یا هردو.
جوان

انتظار بیشتر از دستگاه دیپلماسی

در ماجرای توهین به قرآندر سوئد،افکار عمومی انتظار بیشتری از دستگاه دیپلماسی دارد.
انتظار آن است که واکنش قاطع‌تری نسبت به اقدام موهن دولت سوئد انجام شود. نوادگان وایکینگ‌ها باید بدانند که دوران توهین به مقدسات به سر آمده و تبعات این اقدام شنیع، نتایج خانمان‌براندازی برای آنان خواهد داشت.
کیهان

صدور احکام قضایی در راستای اقناع افکار عمومی

ماجرای صدور احکام غیرمتعارف حجاب از سوی یک شعبه خاص در مواجهه با اقشار مختلف شهروندان به اندازه‌ای میان افکار عمومی ایرانیان بازتاب پیدا کرد و نقد حقوقدانان و مردم را در پی داشت که سرانجام رییس و معاون اول دستگاه قضایی را به واکنش واداشت. غلامحسین محسنی اژه‌ای و محمد مصدق تلویحا اشاره کردند که صدور احکام قضایی باید مبتنی بر قانون و در راستای اقناع افکار عمومی باشد نه اینکه باعث وهن مردم نسبت به نظام تصمیم‌سازی‌های قضایی شود. یکی از احکامی که طی روزهای اخیر منشأ بروز دامنه وسیعی از بحث و تبادل نظرها میان مردم و حقوقدانان شده است، حکمی است که اخیرا در پرونده افسانه بایگان صادر شده است. پس از صدور احکامی مانند شستن میت در غسالخانه، مراجعه به روانپزشک و… افسانه بایگان هم که برای تماشای نمایشی در تئاتر شهرزاد با کلاه حاضر شده بود محکوم به ۲سال حبس و مراجعه به روانپزشک شده است. دیروز خبر رسید روسای ۴ انجمن روانشناسی کشور ابعاد مختلف مرتبط با این حکم را از منظر روانشناسی عمومی و اجتماعی بررسی کرده و خواستار تجدید نظر اساسی در صدور یک چنین احکامی شده‌اند. وکیل افسانه بایگان اما با بررسی حقوقی این پرونده ابعاد مختلف این حکم را از منظر قانونی زیر سوال می‌برد و آن را غیرمتعارف ارزیابی می‌کند. المیرا نوری زینال با اشاره به اینکه بارها در سریال‌ها، فیلم‌ها و محصولات نمایشی شبکه خانگی، زنان با کلاه حضور داشته‌اند، اعلام می‌کند که «در دادنامه هیچ استدلال حقوقی برای استناد به ماده مذکور و صدور مجازات‌های موصوف یافت نمی‌شود.»
اعتماد

خام گویی سخنگوی دولت

یکم- بهادری‌جهرمی که باید مطابق تقسیم کار با خاندوزی بیشتر در امور سیاسی سخنگویی کند برخی وقت‌ها از این تقسیم کار عدول می‌کند و درباره اقتصاد سخن می‌گوید. سخنان وی گونه‌ای است که به نظر می‌رسد خام و نپخته است و فردی را به دولت سیزدهم علاقه‌مند نمی‌کند. به طور مثال او دستاورد‌سازی می‌کند و می‌گوید دولت سیزدهم رکورد صادرات غیر‌نفتی ۴۰ سال تازه‌سپری‌شده را شکست. پرسش این است که آیا او انتظار دارد ارزش صادرات غیرنفتی ایران از ۴۰ سال پیش کمتر باشد؟ معلوم است که همه کشورها با رشد روزافزون میزان تجارت در جهان میزان صادرات‌شان افزایش را تجربه می‌کند. به طور مثال مقام‌های ترکیه به تازگی گفته‌اند ارزش صادرات ترکیه به روزی بیشتر از ۲ میلیارد دلار رسیده است. آیا بهادری‌جهرمی می‌تواند آمار دهد سهم ایران از تجارت جهانی در حال حاضر چقدر است؟
دوم- بهادری گفته است دولت سیزدهم ارزش تجارت با برخی کشورهای همسایه را ۵ برابر کرده است. پرسش این است که این کشورها کدامند و ارزش تجارت با آنها چقدر بوده و حالا که ۵ برابر شده چقدر است؟
سوم- بهادری‌جهرمی آیا می‌تواند بگوید ترکیب صادرات غیرنفتی چگونه بوده و سهم پتروشیمی و میعانات گازی و فولاد در کل صادرات چقدر است و کدام دولت‌ها برای احداث واحدهای پتروشیمی و نیز کارخانه‌های بزرگ فولاد سرمایه‌گذاری کرده‌اند؟
جهان صنعت

احتمال یک دوره‌ای شدن رییسی

اگر دولت سیزدهم بخواهد با هر وسیله و ترتیبی مجلس را از حامیان خود پر کند، کار دولت و حامیانش را باید تمام شده خواند. پیروزی در حکم تیر خالص به دولت سیزدهم خواهد بود که یک دوره ای بودن آن دور از انتظار نیست. در واقع مجلس دوازدهم فرصت دوباره‌‎ای برای احیای دولت سیزدهم و مهم تر از همه احیای دوباره سیاست در جامعه سیاسی ایران خواهد بود. البته که فضای کنونی حاکم بر جامعه چنین استدلالی را قبول ندارد . در هر صورت مجلس دوازدهم یکی از راه های احیای دولت سـیزدهم و سیاست است. اتفاق دیگری که می‌تواند موجب احیای دولت رئیسی شود و مهم‌تر از همه امکان بازگشت سیاست به جامعه را افزایش خواهد داد، انتخابات پیش روی آمریکا و حضور جمهوری‌خواهان در دولت آمریکاست که چندان هم دور از انتظار نیست و آنتاگونیسم بین دولت ایران و آمریکا را دوباره شعله‌ور خواهد کرد.
در این مقطع است که تصمیمات رئیسی در مواجهه با دولت تازه بر سر کار آمده آمریکا اگر از جنس خواسته‌هایی باشد که مردم انتظــار دارند دوباره دولت به مثابه دولت محـل توجه قرار خواهد گرفت. اما بعید است دولت سیزدهم همچون دولت‌های گذشته چندان مواضع مستقلی در مواجهه با سیاست‌های جهانی داشته و قادر باشد تمایل و اراده خود را به نهادهای دیگر تحمیل کند. پس دور از انتظار نیست که دولت سیزدهم و احزاب حامی آن از جمله پایداری ها طبق کلیشه های رایج و سابق قدم بردارند. اما آنچه دولت رئیســی و حامیانش را هراســان و نگران کرده، وضعیت اقتصادی قشرهای فرودست جامعه است.
تحولات پس از حوادث سال های ۹۶، ۹۸ و ۱۴۰۱ در جامعه ایران سبب شده تا دولت سیزدهم روزهای سختی را پیش رو داشته باشد؛ چراکه احیای دولت رئیسی در گرو مخالفانش است و اگر دست رد به سینه مخالفان خود بزند، باید به یک دوره‌ای بودن دولت سیزدهم رضایت بدهد که البته این اتفاق هم به نفع جامعه خواهد بود و هم به نفع سیاست داخلی.
شرق

فیلترینگ، علیه مردم، بی‌نتیجه و فسادزا

ایران ظرفیت‌های بسیار بزرگی برای توسعه و حتی جهش توسعه‌ای دارد. نمونه‌اش همین فضای مجازی است. سالانه حدود یک میلیارد دلار صرف خرید فیلترشکن می‌شود. شاید به همین نسبت نیز صرف انجام فیلترینگ می‌شود و چند برابر این رقم به زیان سایر کسب‌وکارهای مردم است. اگر همین یک تصمیم حذف شود که با یک دستور امکان‌پذیر است، حداقل چندین میلیارد دلار به سود مردم و کشور است، ضمن اینکه راه را برای توسعه باز می‌کند. مایه تأسف است که در عصر هوش مصنوعی، مردم شاهد سفت کردن کمربند فیلترینگ هستند. این سیاست بی‌هیچ تردیدی علیه مردم، بی‌نتیجه و فسادزاست.
هم میهن

The post <span style='color:#888;font-size:13px;'>رصد مطبوعات</span><br> “انتظار بیشتر از دستگاه دیپلماسی” ، “خام‌گویی سخنگوی دولت” appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

این چهره اصلاح‌طلب در گفت‌وگویی مبسوط در محل خبرگزاری فارس به پرسش‌های متعدد درباره این طیف سیاسی پاسخ داده است که مشروح آن را می‌خوانید.

از شما بابت حضور در خبرگزاری فارس ممنونیم. به عنوان اولین سوال روند فعلی احزاب اصلاح طلب را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا برنامه خاصی در سال جاری برای انتخابات دارند؟

واقعیتش این است که احزاب اصلاح‌طلب چندان فعالیتی ندارند، با توجه به شرایط عمومی کشور و رویکردی که نظام سیاسی در حق احزاب اصلاح طلب دارد متاسفانه، خیلی از این ها امیدی به یک نشاط سیاسی ندارند. از این جهت است که همگی در حال تعلیق هستند یا اکثریت قریب به اتفاق احزاب اصلاح طلب دچار یک نوع شرایط انتظار هستند که افق پیشرو را ببیند که در بحث انتخابات چه خواهد شد.

ببینید موضوع فعالیت احزاب در ایران از زوایای مختلف می‌توان مورد بحث و گفتگو قرار بگیرد. از منظر ملی و نگاه کلی، اساسا احزاب سیاسی در ایران دچار یک رنجش تاریخی هستند به این معنا که تکلیف خودشان را به ما هو حزب با نظام سیاسی روشن نمی‌بینند و این موضوع به این بازمی‌گردد که جابجایی قدرت و چرخش نخبگان در کشور ما و در مناصب سیاسی و اجرایی بر پایه یک رقابت حزبی نیست. احزاب در فرآیند سیاست ایران مشابه یک چرخش‌گاه‌ها و گرداب‌هایی هستند که در کنار جریان و مسیل اصلی قرار دارند. شما نگاه کنید یک مسیر پر جوشش و پر جوش و خروشی که یک رودخانه‌ای دارد و در این حواشی خودش یک چرخابه‌هایی وجود دارد که درجا می‌زنند و تحراکاتی هم دارند، یعضی اوقات هم در این مسیر می‌افتدند.

احزاب دست بر قضا می‌آید و در این فرآیند مشارکت می‌کنند یا بهره‌اش را می‌برند. این گرفتاری فقط مختص به اصلاح طلب‌ها نیست، اصولگرایان هم همین مسائل را دارد. اینکه مثلا در مقاطعی اصلاح طلبان در اوج فعالیت‌ها میدرخشند یا یک روزی اصولگرایان در آن اوج می‌درخشند ناشی از قدرت ذاتی و پویایی درونی احزاب نیست بلکه ناشی از شرایط پیرامونی است که بر آنها بار می‌شود.

حس مثبتی به اقدام مجلس برای تناسبی شدن انتخابات دارم

با توجه به مطالبی که گفتید، ظاهراً مجلس شورای اسلامی قصد دارد با تصویب قانون تناسبی کردن انتخابات هویت بیشتری به احزاب داده و نقش تعیین کننده ای برای همه آن ها در نظام سیاسی کشور در نظر گرفته است. نظرتان درباره این قانون چیست؟

بله همانطور که اشاره می‌فرمایید ظاهرا اتفاق مثبتی است و اتفاقا یکی دو روز پیش دوستان خبرنگار تماس گرفتند که کسب نظر می‌کردند راجع به این قانونی که در مجلس مطرح شده است. من اشاره‌ام این بود که حس مثبتی به اقدام مجلس برای تناسبی شدن انتخابات دارم.

به نظر بنده، محصول به رسمیت‌شناختن احزاب و انتقال قدرت ذاتی رفتار انتخاباتی به احزاب به ما برکاتی را تقدیم می‌کند. یک اینکه خود احزاب به لحاظ خودباوری به خودشان روحیه امیدواری می‌دهند و در این جنبه خودشان را تقویت می‌کنند. نکته دوم این به رسمیت‌شناختن احزاب در مناسبات قدرت سیاسی یک مسئولیتی را بر دوش احزاب می‌گذارد. در احزاب مختلف، همه فاصله‌ها و مباینت‌هایی که بین شما هست و رقابت‌ها و تعارضاتی که هست در برابر نظام سیاسی یک موضع تعهدی در مقام صیانت از نظام را باید عهده دار باشند.

در واقع می‌خواهم این را تاکید کنم که بارها پیش می‌آید در بزنگاه‌هایی مسئولان توقعات خودشان را از احزاب مطرح می‌کنند، مثلا می‌گویند چرا در فلان غائله ملی و سراسری شما موضع نشان نمی‌دهید؟ چرا در برابر فلان اقدام خارجی از خودتان یک رفتار متناسب با همراهی با نظام نشان نمی‌دهید؟ آن‌ها هم متقابلاً می‌گویند حرفی نیست ولی چطور ما در این بزنگاه‌ها به رسمیت شناخته می‌شویم ولی آنجا که حقی را مطالبه می‌کنیم. مثلاً، فرض کنید می‌خواهیم یک همایش برگزار کنیم، یک اقداماتی بکنیم، یک رسانه داشته باشیم در آنجا اصلا صدای ما شنیده نمی‌شود؟ در واقع این نسبت حق و تکلیفی که در ادبیات و فلسفه سیاست هم در اسلام و هم در غیر اسلام به رسمیت شناخته شده است اگر ما این را باور کنیم و بدانیم که به ازای اختیاری، تکلیفی وجود دارد و در قبال هر تکلیفی هم اختیاری در کف فرد مکلف است، بخش بزرگی از مسئله حل می‌شود.

نکته سوم و برکت سومی که فکر می‌کنم پدید خواهد آمد و روی آن تاکید کنیم این است که احزاب در مقام تقویت بنیان ها، کارآمدی، efficiency و نفوذ کلمه، موقعیت اجتماعی، نفوذ مردمی این را جدی می‌گیرند و می‌فهمند که به ازای تک تک افرادی که می‌خواهند در مقام جذب به سمت آن نظریه و آن نحله فکری خودشان داشته باشند، باید هزینه کنند و باید زحمت بکشند. دیگر هر عنصر حزبی، هر حرفی را نمی‌زند. الان یکی از مصیبت‌هایی که اعضای یک حزب واحد، نه در دو نظریه مختلف، بلکه آدمهایی که بر سر یک میز مشترک سیاسی می‌نشینند بارها و بارها دیده شده است که در عرصه رسانه و انتقال به افکار عمومی حرف خودشان را میزنند. اصلاً خیلی چسبندگی معنا ندارد که شما سخن چه کسی را مطرح می‌کنید؟ نکته دیگر اینکه آیا جامعه می‌پذیرد محمد عطریانفری که به قول خودش می‌گوید «من حرف شخصی خودم را می‌زنم» آیا کسی باورش می‌شود که این حرف حزبش نیست؟ می گویند تو یک سابقه ۲۰ -۲۵ ساله در این حزب داری و با این حزب داری مماشات می‌کنی، زندگی می‌کنی، کار مشترک سیاسی می‌کنی، در بزنگاه حضور داشتی. مگر می‌شود نظریه فردی تو با نظریه گروهی و حزب تو متفاوت باشد؟ این هویت بخشی و ایجاد یک ذاتیت و اعتبار مبنادار برای احزاب، بسیاری از این گذرگاه‌ها و گلوگاه‌ها را برای ما حل میکند. از این حیث فکر می‌کنم اگر آقایان در مجلس این قضیه را درست نگاه کنند اتفاقات مثبتی رخ خواهد داد.

در قانون تناسبی شدن انتخابات به نوعی احزاب مسئولیت پذیر شده و باید پاسخگوی کنش های خود باشند، نظرتان در این باره چیست؟

بله درست است در این قانون احزاب مسئولیت پذیر می‌شوند و این اتفاق خوبی است. امروز شما می‌دانید بر اساس قوانین موجود ۴ نفر دور هم جمع می‌شوند و می‌روند یک مجوز می‌گیرند. مگر می‌شود اینگونه حزب تشکیل داد؟ گرفتن مجوز مغازه سخت تر است از گرفتن مجوز حزب؛ مغازه نظام صنفی دارد، نظام منطقه‌ای دارد، نظام فاصله‌ای دارد ولی در فضای کار سیاسی فضا متفاوت است. مگر می‌شود یک کشور ۷۰ حزب سیاسی داشته باشد؟ الان ما ۷۰ حزب سیاسی داریم. ۳۰-۴۰ تا این طرف و ۳۰-۴۰ تا آن طرف. مگر می‌شود؟ مگر نظریه اداره کشور بر چند پایه استوار است؟ الان در ادبیات قدرت در دنیای معاصر یکی دو نظریه قطعی است، یک نظریات سومی هم به عنوان نظریه مکمل حضور دارند. یکی بیشتر مبانی‌اش و وجه نگاه اجتماعی‌اش به سمت عدالت میرود؛ عدالت سیاسی، عدالت اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و مایه‌های آزادیخواهی و یک طرف هم میرود به سمت نگاه از جنس آزادسازی همه عرصه‌ها که تحت عنوان لیبرال شناخته می‌شود.

حالا عناصر مکمل هم اینجا می‌آیند که در بزنگاه‌های انتخاباتی به صورت وزنه تعادل و اهرام تعادل عمل میکند. الان در انتخابات اخیر ترکیه بگذریم از موضع آقای اردوغان و احزاب هم سوی با او که عدد زیادی هم نیستند و به هر حال آنها هم دچار نحله‌های مختلف هستند ولی گروه رقیب آقای قلیچ (کمال قلیچدار اوغلو) تعداد کثیری از احزاب مخالف را نمایندگی می‌کرد. پس مفهومش این است که آن کثرت احزاب بنا به هویت مستقل خودشان امکان خودنمایی، حضور در عرصه سیاست و کسب قدرت ندارند. خودشان را نیازمند به یک نوع ائتلاف و یک جبهه می‌دانند. خود این دغدغه را اصلاحاتی‌ها در مقاطع گذشته داشتند و تاسیس نهادی به نام جبهه اصلاحات ناظر به همین موضوع بود که با گروه‌های متفرق محدود نمیشد این نظریه را تعقیب کرد لذا اینها باید گرد یک همگرایی، زبان مشترک پیدا کنند، شعار مشترک پیدا کنند، نظریه‌های اجرایی و مدیریتی مشترک پیدا کنند، رهبران مشترک که به آنها تکیه و اعتماد کنند و تعهد مشترک اجتماعی داشته باشد.

اینکه به هر حال این طیف‌های سیاسی یکبار اصولگراها در اوج و راس فضای سیاسی کشور موثر بودند و دولت و مجلس در اختیارشان بود و از طرفی اصلاح‌طلب‌ها هم به همین شکل. این یک تناقضی به وجود می‌آورد با مبنای اولی که شماگفتید وآن این است که وقتی که این اتفاقات افتاده است پس نظام سیاسی می‌تواند مدعی باشد که این زمینه‌ها هست یعنی احزاب در راحت ترین وضعیت ممکن مجوز می‌گیرند، فعالیت می‌کنند، نشانه‌اش همین است که دولت‌ها را در اختیار می‌گیرند، در اوج مسائل سیاسی می‌نشینند، تاثیرات عمیقی بر جامعه باقی می‌گذارند. شاید با آن مبنای اولیه‌ای که گفتید که اول حاکمین باید حرکت کنند، شاید حاکمیت می‌تواند این را بگوید که همه این مصادیق نشانه این است که من قبلا حرکاتی داشتم. مورد دوم که البته این را بعدش پاسخ دهید یک دغدغه‌ای است که شاید از زبان حاکمیت نمی‌توانیم مطرح کنیم یا حتی به آنها منتصب کنیم ولی حداقل می‌توانیم طیف‌هایی این را می‌گویند که سابقه احزاب ما گاهی این عدم بی مسئولیتیشان، حاکمیت را نگران کرده است که بر احزاب برچسب بی صلاحیتی زده شود. این دوتا چگونه قابل جمع است؟ سوال اول مشخص این است که حاکمیتی که مجوز راحت می‌دهد، جریانات هم آمدند و تاثیرگذار بودند و گاهی بر اریکه قدرت نشسته‌اند با این دستگاه‌های عریض و طویل، پس حاکمیت شاید بتواند بگوید من گام اول را برداشتم، گام‌های بزرگتر هم برداشتم و گاهی هم اصلا کشورداری را به همین فضا بردم. الان صحبت این با صحبت شما که می‌گویید اول باید حاکمیت حرکت کند، در تناقض نیست؟

فکر می‌کنم با یکم توضیح شاید این تاکید شما مرتفع شود. ببینید از یک مثال شروع کنم. یک کشوری که استعماری است و انگلیس در آن حاکم شده بود، ترکیه بود یا پاکستان یا هند نمی‌دانم یا شاید هم اصلا واقعیت خارجی نداشته باشد ولی بیانش بد نیست. موذنی اذان می‌گفت. نماینده استعمار پیر انگلیس گفت این چه میگوید؟ گفت اذان می‌گوید. گفت این به منافع بریتانیای کبیر لطمه می‌زند؟ گفت نه. گفت پس اشکالی ندارد. ببینید اینجور نگاه به احزاب، که اگر این احزاب، رفتارشان به منافع آن نظامی که الان در اختصاص یک نظریه سیاسی است، لطمه نزند بگویند هر چقدر می‌خواهید فعالیت کنید، دردی از دردها دعوا نمی‌کند ولی اگر جایی «کانفیلیکت» پیدا کرد تقاطع پیدا کرد، همین جاست که متوقف می‌شود.

وقتی سخن از اختیارات و مسئولیت می‌کنیم و این که ما می‌گوییم نظام سیاسی را به عنوان یک چتر همپوشان به رسمیت می‌شناسیم و احزاب و ذیلش معرفی می‌کنیم این‌ها در عین حال که به لحاظ نظام استقرار، یک نظام از بالا به پایین، ولی در قبال مناسبت‌های فی مابین تعهد متقابل دارند. از بابت تعبیر دقیق‌ترش نسبت خدا و انسان است. دیگر بالاتر از این که نمیشود. خدایی که خالق انسان است. همین خدایی که در مقام خالقیت هست و این انسان محصول آن تدبیر است، وقتی به عرصه حیات وارد میشود با خدای خود تعهد متقابل دارد «لئِن شَکرتُم لاَزیدنکُم» یا «إِن کُنتُم تُحِبّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعونییُحبِبکُمُ اللَّهُ» یک معادله دو طرفه است. یعنی «لَا رَأْیَ لِمَنْ لَا یُطَاع» یک رابطه این چنینی برقرار است هرچند اینکه نظام در عالی ترین سطح از موقعیت ساختار سیاسی نظام باشد ولی وقتی با حزبی قرار تعهد گذاشته شد باید در برابر تعهداتی که دارد، باید پاسخگو باشد. نوعاً اتفاقاتی که افتاده است آن جایی که نظام باید مسئولیت پذیر باشد گفته است دست خودم است می‌توانم پاسخ بدهم، می‌توانم پاسخ ندهم چون دست برتر را دارم گوش نمی‌کنند. خیلی هم ذهنم معطوف به هیچ نکته‌ای نیست.

از این طرف هم نگاه کنیم. به نظر شما وقتی به کارنامه احزاب برمیگردیم آنها هم در موقعیت‌های مختلف کارنامه چندان مثبتی نداشته اند؟

بله درست است احزاب هم همینطور، قبول دارم کارنامه چندان مثبتی نداشته اند.

پس تخفیفش می‌توانیم بدهیم که بی کارنامه نیستم ولی شما دارید به نقطه تکاملش اشاره می‌کنید؟

ببیند سخن ما از این است که یک نهاد فوقانی داریم به نام نظام و یک نظام تحتانی داریم که اینها می‌خواهند مولفه‌ها و ابزار ساماندهی پاسخگوی به مطالبات مردمی که نظام متعهد در برابر آنها است را سر و سامان بدهیم. وقتی یک طرف نقض عهد می‌کند به تعبیر آن شعری که «بشکست همه عهدها» وقتی شما نقض میکنید، دیگری هم نقض می‌کند.

به نظر بنده حتی جنس خطاها و جنس عدم ایفای تعهد احزاب و حاکمیت از یک جنس نیست. از باب فهم موضوع عرض می‌کنم، تقریر به ذهن این است که نسبت یک پدر فهیمِ دانای با خردی است که تعهدات پدری خودش را چندان پایبند نیست نسبت به فرزندی که انسان کم خردی است، حیطه دانشش اندک است و شیطنتهای فرزندی خودش را هم دارد. این خطاست، آن هم خطاست ولی از یک سنخ نیست. از این جهت اگر پدر ایفای تعهدات پدرانه‌اش را خوب انجام بدهد، ناخواسته پسر به خط می‌شود و آنجایی هم که به خط نمی‌شود، می‌شود تعدیبش کرد.

این بر می‌گردد به یک نظریه‌ای که در مکنون نظام و رهبران ارشد این نظام سیاسی وجود دارد که این را ما انشاالله باید بتوانیم بعد از ۴۰ سال پاسخ رفعش را بدهیم و آن این است که ( نه اینکه خبر داشته باشم، تحلیل دارم) رهبران سیاسی ایران باورشان این بوده است و انشاالله رفع شده باشد که در فعالیت‌های جمعی این چنینی هم در حوزه سیاست و هم در حوزه فرهنگ، اندیشه چپ مارکسیستی از سالیان متمادی و از گذشته‌های دور بر سپهر سیاست در ایران پهن کرده است، آنها در این نوع فعالیت‌ها دست برتر را دارند و موفق ترند در حالی که نیروهای مسلمان، نیروهای اعتقادی و کسانی که آمدن و نظام جدید را تاسیس کردند در این حوزه از فعالیت‌ها آنچنان سابقه‌ای ندارند. به یک معنا فاقد سابقه عملیاتی و حرفه‌ای هستند و در این میدان رقابت می‌بازند، اگر در مقام رقابت قرار بگیرند.

اینگونه اگر نگاه کنید امسال یک فرصت است؟

بله اگر در احزاب این را یک مبنا قرار بدهیم اگرچه من باور نمیکنم از این مجلس چیزی در بیایید چون واقعیتش این است که این‌ها خود خودشان را نمایندگی نمی‌کنند، حالا اگرچه نمایندگی نمی‌کنند ولی می‌توانند حرف خوب بزنند ولی چیزی تا حالا درنیامده است. من ضمن حرمت برای فرمایش رهبری و داوری ایشان در حق مجلس ولی فکر می‌کنم باید پاسخم به قالیباف و دوستانشان در مجلس این باشد که به این تعریف رهبری غره نشوند. این حمایتی که مقام معظم رهبری از این مجلس فرمودند آیا این مجلس واقعا در تراز این تعریف و تمجید هست؟ یک نکته‌ای به ذهنم رسید. گفتم که رهبری مشخصا هر سال یک شعار سال انتخاب می‌کنند؛ مهار تورم، توسعه و … در تمام سالها داریم. این از خودم نیست یکی از نزدیکان بیت که در سامان دهی همین شعارها هم بی‌تأثیر نیست گفت. گفت برآورد رهبری در شکل‌دهی این شعارها بر این پایه استوار است که آن سال، شناسایی می‌شود که در چه نقاطی ما ضعف داشتیم و این شعار در برابر جبران آن ضعف است. بفرمایید کدام سال توانستند این شعارهای رهبری را عملیاتی کنند؟ گفتم شاید این تعبیر را هم در حق این مجلس داشته باشیم که چون این مجلس را در این زمینه‌ها ناکارآمد دانستند این تعریف‌ها را کردند که شما به این جایگاه برسید، شما باید انقلابی باشید، موثر باشید، مشکلات مردم را حل کنید، واقع گرا باشد و … .

البته لحنشان در سخنرانی‌ها یک نوع «با اطلاع دارم می‌گویم» بود.

بله درست میفرمایید من که نمیخواهم از فرمایش رهبری سوء برداشت داشته باشم اما عرضم این است که واقعیتش این است که ما باید در این نقاط متوقف شویم به اینکه اگر حتی من در کسوت یک نظریه سیاسی رفتم و یک کرسی مجلس را به خودم اختصاص دادم طوری قانون را بنویسم که فردا که در این موقعیت و روی این صندلی هم نیستم از آن قانون لذت ببرم. من یک وقتی به دوست عزیزم آقای بهزاد نبوی گیر داده بودم و می‌گفتم آن زمانی که شما قانون اختلاس را می‌نوشتید که اگر کسی در یک اداره‌ای ۵ هزار تومان جابجا کند می‌شود اختلاس، و اختلاس هم حداقلش این است که باید به زندان برود تا بررسی شود، هیچ وقت فکر نکردید که فردا خودتان در آنجا نیستید و ممکن است در مناسبات بیرونی هم چنین اتفاقی بیفتد و از بس متمرکز و دولتی فکر می‌کردید این قوانین را نوشتید و این اشکال رفتار ما در قانون نویسی و تنظیم چنین قوانینی است که در کار سیاست به کار ما می‌آید. حالا من عرضم این است که من این موضع آسیب شناسی را سالیان متمادی است به آن فکر می‌کنم و ریشه‌اش را هم یک مقدار به آن وجه کانسپچوال و ذهنیت سیاسی رهبران بزرگ در این کشور بر می‌گردانم که اساساً حسشان این بوده است که میدان دادن برای کار حزبی میدان دادن به نظریات مغایر نظام سیاسی است.

باز پاسخ می‌شود این موضوع را دریافت که انتخابات سال جاری فرصتی مهم هم برای احزاب است و هم برای حاکمیت؟

بله. ما باید بتوانیم یک باوری را در کشور حاکم کنیم که نهادهای حل مشکل، نهاد‌های مرجعیت، نهادهایی که نقش میزان دارند از چسبندگی و وابستگی به هر نظریه متفاوتی که محدود کننده باشد، باز بداریم. ببینید من به شما عرض کنم امید، تمایل و آن میل به حضور فعالیت در همه نحله‌های سیاسی در ایران زمانی رخ می‌دهد که حس بی عدالتی در آنها ظهور پیدا نکند. شما امروز به عنوان مدیر این مجموعه اگر با فقدان امکانات مالی مواجه باشید ولی مدیریت ارشد موسسه شما، رویکرد عدالت آمیز داشته باشد و هیچ کدام از این اعضای مثلا ۲۰۰ نفری که در مجموعه فعالیت‌های شما درگیر هستند احساس نکند که به قدر نیاز شان تامین نمی‌شوند و در این میان تبعیضی وجود ندارد از مدیریت شما راضی هستند.

و اگر موسسه به شدت هم پولدار باشد و به همه هم برسد و بیش از نیازشان هم تامین کند ولی کمترین احساس تبعیض و بی عدالتی کنند، نارضایتی در آنها بروز می‌کند. ما نهادهایی در کشور داریم که آنها باید حتماً و مسلما خودشان را رها کنند از وابستگی‌هایی که شخصا ممکن است داشته باشند. در راس این نهادهای حل مشکلات و نهاد مرجعیت، قاطبه عظیم روحانیت ایران است. روحانیت با ادبیاتی که ما از امام دریافت کردیم کسانی هستند که دلسوز مردمند، همراه مردمند، خاک نشینند، دنبال متامع دنیا نیستند، در حل مسائل پیشتاز هستند، سختی پذیرند و خیلی از این ویژگی‌های اخلاقی که یک شخصیتی مثل عثمان بن مظعون یا أبو السائب بار میشود.

در نهج البلاغه آن عبارتی که حضرت امیر دارد باید متخلق به این اخلاق و صفات باشند. در همین فرایند رهبری چون اساساً به لحاظ قانون در جایگاهی هست که قدرت تعادل و اهرم تعادل است. از آنجا عبور می‌کند. یکسری نهادها نهاد سخنگوی نظام، صدا و سیما، نهاد شورای نگهبان، نهاد قضا بسیاری از این نهادها را ما می‌توانیم تعریف کنیم که اینها اگر در پیشرفت و تکالیف خودشان کوچکترین بی عدالتی از عملکرد شان صادر شود بسیاری آثار منفی در بدنه خواهد داشت. آنها باید مسئولیتشان را صیانت از این امر میزان در عدالت بدانند. از این جهت اگر روی این تاکید کنیم هیچ گاه روح امید در میان مردم از بین نخواهد رفت حتی در بدترین شرایط.

زمانی که مسئولیت تبلیغات جنگ را بر عهده داشتم سعی کردم روح امید را از بین نبرم

من شخصا تجربه دارم در ابتدای جنگ بنا به ماموریتی مسئولیت تبلیغات جنگ را عهده دار بودم در همان هفته‌های اول آغاز جنگ در ستاد مشترک نیروهای مسلح. در درون این کانون که تصمیم‌ساز بود همه اخبار، اخبار نگران کننده‌ای بود و پر از دغدغه که چه اتفاقی افتاد. بگذریم از اینکه من مسئولیت داشتم تمام این اخبار تلخ را به اخبار شیرین تبدیل کنم و در قالب بیانیه جنگ صادر کنم که ۷۰-۸۰ بیانیه اول جنگ از این دست است، اما روحیه حاکم در میان این جمع، روح الفت و همدلی بود. شب تک تک این بزرگانی که در ستاد بودند از مرحوم رجایی، مرحوم فلاحی، شهید فکوری، محسن رضایی، زهیرنژاد و دیگران، آسوده سر روی بالش می‌گذاشتند چون نگرانی نداشتند و حس میکردند این همبستگی به حدی بالا است و نظام سیاسی خوب دارد مدیریت می‌کند که ما دغدغه فقدان امکانات را نباید داشته باشیم و این خیلی ارزشمند است. می‌توانیم مقاطعی را سراغ بگیریم که امکانات بسیار زیادی هم بوده و این دغدغه‌ها هم بوده است چون این همبستگی وجود نداشت، نگاه دیگری پیدا می شد.

در کارگزاران هم به این مسائل فکر میکنید یا این دغدغه شخصی شما است؟

بله دنبال می کنیم البته نمی‌خواهم در مقام تفکیک باشم بین نظریه خودم و حزب خودم. یک طنزی هم در اینجا بگویم که یک برادری به بچه‌اش گفت پسرم دو تا چند تا می‌شود؟ گفت ۸تا. یک پس گردنی به او زد و گفت پسرم دو دوتا می‌شود ۴ تا، فوقش می‌شود پنج تا. هشت تا دیگر نمی‌شود. واقعیتش این است که کلا نهاد حزب کارگزاران به واقع گرایی شناخته شده است و بالاخره دودوتا میشود چهار تا. حالا ما هم سعی می‌کنیم بگوییم همان چهار تا است، ممکن است بعضی وقت‌ها ۵ تا بشود ولی ۸ تا نمیشود. در تدابیر سیاسی و تحلیل‌های ما عمدتاً سعی میکنیم واقع‌بین و واقع گرا باشیم. این را می‌فهمیم که تا نظامی در کار نباشد حزبی هم وجود ندارد. پس عمده ترین و مهمترین تکلیف ما صیانت از نظام است. نمی‌توانیم خیلی قاعده همه یا هیچ را به رسمیت بشناسیم. مثل بسیاری از گروههای رادیکال هستند که می‌گویند اگر برای من نجوشه سر سگ توش بجوشد. این خیلی خطرناک است. ما حتماً باید قائل به تدریج در امر سیاست و سیاست ورزی باشیم.

در چاچوب همین نظام؟

دقیقا. این توصیه حضرت امیر به ما است که اگر همه چیز در اختیارت قرار نمیگیرد تلاش کن اندکی را به دست بیاوری.

یعنی قبول دارید که انتخابات می‌تواند یک دفعه یک جهش خوب بزند.

حتماً. من شخصاً یک آدم امیدواری به لحاظ فردی هستم.

این امیدواری در جریان اصلاحات الان وجود دارد؟

اندک است.

چرا ؟ یک مبانی را مطرح می‌کنید که اگر کسی به این مبانی معتقد باشد اساسا نمی‌تواند نا امید باشد. باید به این سمت برود. ولی اینکه الان زمینه را مهیا ندانید، الان چند تا مصاحبه از اعضای اصلاحات آمده است که ما به دنبال گرفتن ۱۷۰ کرسی مجلس هستیم و نهاد اجماع ساز دارد تشکیل می‌شود و ۱۵ نفر مشخص شده‌اند و … معنای این تحرکات سیاسی چیست؟

داستان این است که در امر انتخابات ما یک ساختار اجرایی برای آن تدارک ببینیم و یک روحی بر آن حاکم کنیم. آنچه که دارد رخ می‌دهد چون جنبه‌های ساختاری زمان‌بر است و نیازمند اقدامات پیشینی است باید آنها اتفاق بیفتد ولی به موازات این داستان ما باید تلاش کنیم در همان عرصه فلسفی امر سیاست و امر انتخابات وزن مهم انصاف، وزن مهم بی طرفی، وزن مهم نگاه کردن به همه عرصه‌ها نسبت به همه آدم‌ها که این عناصری که در این صحنه رقابت ظاهر می‌شود، حرف درست و حرفه‌ای بزنند را احیا کنیم که این در آن غالب برود و انشالله نتیجه مناسب بگیریم.

جریان اصلاحات چه گفتمانی را در انتخابات پیش رو می‌تواند داشته باشد که جامعه را دوباره متمایل کند که به سمت رای دادن بیایند. حتی خاصتا اینگونه بگویم نه صرفاً رای دادن، بیاید و دوباره بگوید به جریان کارگزاران، به جریان اصلاحات اعتماد می‌کنم و به یک طیف سیاسی را همچنان امیدوارم که بتوانند در کشور یک موضوعاتی را محقق کند. آن چیست؟ الان دارید به آن فکر میکنید؟ چه چیزی می‌تواند باشد؟ این طرف هم دارد این کار را می‌کند. به نظرتان اصلاحات می‌خواهد چه دست فرمانی داشته باشد که بتواند انتخابات پیشرو را تضمین کند که دوباره مردم بیایید و به دغدغه‌های شما و یک فرصت دیگری در اختیار شما قرار بدهند.

واقعیت این است که اعتماد و آبرو ذره ذره حاصل می‌شود ولی می‌تواند یکباره همه حیثیت و آبرو از بین برود. میبینید یک مصیبتی بر نظام سیاسی ایران وارد شده است، یک آسیبی که این آسیب تر و خشک را باهم سوزانده است و آن چیست؟ ما آمدیم یک نظریه گفتمان سیاسی اصولگرا را با این الگو که همه قدرت‌های فعال نظام را همسو می‌کند و می‌کنیم، می‌تواند مشکلات کشور را حل کند، آمدیم یک مجلس یک دست با ریاست جمهوری با قوه قضاییه با نهادهای نظامی و تریبون‌های ائمه جمعه سامان دادیم. تقریبا می‌توانیم بگوییم که صدای مخالف و متفاوتی از درون شنیده نمیشود. یکپارچه‌سازی نیرومندی صورت گرفته است ولی بروندادش دردی از مردم دوا نکرده است و به همه شعارهایی که در فرایند انتخابات، آقایان دادند پاسخ داده نشده است به جد، به طوری که دست بر قضا یکی دو سه هفته پیش برادر محسن رضایی را در جای دیدیم. به من گفت که چرا صحبت نمیکنی و کمتر صحبت میکنی؟ گفتم بس است دیگر نوبت شماست. ما رفاقت قبل از انقلاب با هم داریم کار مشترک سیاسی نظامی داشته ایم. به ایشان گفتم آقا محسن خواهش می‌کنم دیگر صحبت نکن چون بیش از این حرف بزنی خراب میکنی. حالا بنده خدا که خیلی مدعی است ولی کاری نداریم. گفت شما خراب کردید و دادید دست ما و ما بهتر از این نمی‌توانیم کاری بکنیم. اینها خیلی بد و خطرناک است.

شما برای اینکه ورود کنید به انتخابات دقیقا چه می‌خواهید بگویید؟

بعد این اتفاق که رخ داده است و مردم قدرت خریدشان، قدرت امید به آینده شان یک سوم شده است. ۲۰۰ درصد زندگی مردم سقوط کرده است، علیرغم همه این شعارهای بلندپروازانه و علیرغم یکپارچه سازی همه قوا که دیگر کسی زیر پای کسی را نمی‌کشد، بنا به ادبیات دوره آقای خاتمی هر ۹ روز یک بحران وجود ندارد، خروجی ما می‌شود این مردم؟ اساسا نسبت به همه نظریات سیاسی دچار بی اعتمادی شدند و آسیب این رویگردانی و عزیمت مردم فقط دامن اصولگراها را نگرفته است، اصلاح طلبان هم مورد تعرض قرار گرفتند.

شما نقشی برای جریان اصلاحات قائل نیستید در این شرایط موجود؟

بله اصلا بحثی در این نیست. در این قضایا وقتی آسیب‌شناسی می‌کنیم اصلا نباید رجحانی برای کسی قائل باشه کسی را منفک کنیم و برای کسی استثنا قائل شویم. من عرضم این است که خیلی مصیبت بزرگ است و این ماموریت همه ماست که در فضای پیش رو نقش آفرینی کنیم. یک عوارضی در این جامعه ما به وجود می‌آید که همه گروه‌های سیاسی مسئولیت مشترک دارند. بنده عرضم این است که این بار به سمت همه احزاب سیاسی آمده است که ما اصلا به شما بی ایمان هستیم.

از این نقطه به بعد باید چه کار کنیم؟ یا اصلاحات باید چکار کند؟

با یک مثال عرض می‌کنم. ما در ارتباط با مردم با هم رقابت می‌کنیم ولی من و شما و ایشان در یک اتحادیه‌ای منافع مشترک مان را صیانت می‌کنیم. مثال، این اتحادیه یک قواعدی دارد که برای شما و بنده و دیگری هیچ تفاوت قائل نیست.

عرض می‌کنم. اگر یک فرش مسروقه وارد بازار شود، به شما مراجعه می‌کند و به شما عرضه می‌کند و می‌گوید این فرش را میخرید؟ می‌گویم بله. چند میفروشید؟ او مثلاً می‌گوید ۱۰ میلیون تومان ولی شما می‌دانید قیمتش چقدر است، شما می‌دانید که این ۲۰۰ میلیون تومان می‌ارزد. فاصله بین این فهم و آن بیان یک امر را برای شما قطعی می‌کند که این فرش متعلق به این نیست و این مسروقه است. شما سه کار انجام میدهید ۱) نمی‌خرید. ۲) به پلیس خبر می‌دهید که فرش مسروقه در بازار است پیگیری کنید ۳) به من هم که رقیب تان هستم زنگ میزنید که یک فرش سرقتی در بازار است آن را نخر و مواظب باش. در حالیکه اگر بخواهد منفعت شخصی‌اش را دنبال کند باید آن را بخرد به ۱۰ میلیون تومان. احزاب ما الان در این واقعیت قطعی به یک نقطه بیماری رسیدند که این بیماری مشترک است.

ما دو سه تا پیام به دولت جناب آقای رئیسی دادیم. من شخصا با آقای رئیسی رفاقت قدیمی دارم. به صورت فردی آدم بسیار شریفی است ولی به لحاظ مدیریت کامل دچار یک نقطه بن بست شده است و ناتوان است. ما پیام دادیم و پیام این بود که این نظام سیاسی اجازه نداد که ما در لایه اول رقابت کنیم و در قدرت مشارکت کنیم، سختگیری بر کاندیداهای ریاست جمهوری کردند و … . در لایه دوم و در مجلس هم اجازه ندادید. ما الان یک نفر نماینده‌ای که سخنگوی جریان اصلاح طلبی باشد که یک روزی ۷۰ درصد رای در کشور داشته است، نداریم. پیام دادیم که ما در لایه سوم حاضریم به شما کمک کنیم. بالاخره اگر می‌رسید به اینکه اداره فلان صنعت، اداره فلان مسئولیت آدمش را ندارید که بتواند خوب اداره کند، کمک‌تان می‌کنیم.

یعنی حاضرید در بدنه مدیریتی افرادی را معرفی کنید؟

بله کمک بکنیم.

یعنی شما پیام دادید به آقای رئیسی که میتوانید هم در بدنه مدیریتی کمک کنید و هم در موضوعات کشور راه حل بدهید؟

بله کمک کنیم راه حل بدهیم. ماموریت بدهید اما اصلاً چنین پیامی دریافت نمی‌شود.

چرا؟

چرا را از آن‌ها بپرسید. حالا به این نکته اشاره می‌کنید که مجلس دارد چنین کاری می‌کند این فقط یک طرف ماجراست که سرش از لحاف بیرون زده است وقتی شما این امکان را میخواهید فراهم کنید که هر کسی به استطاعت به میزان وزنی که دارد در مناسبت تصمیم ساز حضور داشته باشد همه جا هم باید اینگونه باشد، فقط این گونه نیست که کار را انجام بدهی و ولش کنی. یک مجموعه هم بسته باید این هویت را بروز بدهد و عرضه کند. حالا من عرضم این است که اگر ما بخواهیم از موضع یک حرکت ملی، فراتر از اصلاح طلب و اصولگرا در این فرصت اندک یکساله که امر انتخابات مجلس را پیش رو داریم، یک گام عملیاتی و موثر احتمالی در جهت جذب افکار عمومی به سمت حاکمیت برداریم، دو کار قطعی است؛ یک) این نهاد‌هایی که من اشاره کردم که به عنوان نهاد حل منازعه هستند، نهاد داوری هستند و وابستگی خطیشان خطرناک است اینها باید ابراز کنند که ما در انتخابات پیشرو و اقدامات بعدی این را به رسمیت می‌شناسیم و روند می‌شود و تخلفاتش را هم جایز نمی‌دانیم. ببینید رهبری در ابتدای امسال بعد از سفر خراسان شان یک صحبتی کردند مشارکت، امنیت، سلامت و رقابت و نکات دیگری را مطرح کردند.

هنوز علائم این ماجرا ظاهر نشده است. و نه تنها این‌ها در گذشته هم که ما اشاره می‌کردیم که سالهایی که نام برای آن می‌گذاشتند، ببینید رهبری که نماد یک نظریه مدافع مردم است و یک سخنی می‌گوید، خب تمامی ابزارها و مولفه‌ها باید بروند و آن را عملیاتی کنند اگرچه من عکس این داستان را در نهادهایی مثل صداوسیما و غیره می‌بینم.

دیگ سنگی مردم برای اینکه در امر انتخابات گرم شود خیلی باید تدبیر شود. اولین گامش این است که زندگی شان از این تلاطم خارج شود

این راهکار الانتان است که حاکمیت این کار را بکند تا گروه‌ها و احزاب این کارکرد را داشته باشند اما سوال این است که اگر نشد چه کنیم؟

ببینید در یک سطحی مثل رقابت‌های انتخاباتی آمریکا، آنجا چون زیر ساخت‌ها محکم و استوار است احزاب از یک وزن متعادل و کاملاً همتراز نسبت به محل نهادهای مرجعیت شان برخوردارند. شعارهای انتخاباتی شان جزئی می‌شود و مثلا می‌گویند من جلوی سقط جنین را می‌گیرم، بیمه را چکار می‌کنم و… ما اصلا در این سطح نمی‌توانیم بحث کنیم. ما یک جاهایی خراب شده است که حرفهای بسیار بزرگ تر باید بزنیم که اول مردم را از این حالت انفعال یا روحیه براندازی خارج شان کنیم و بگوییم این نظام استعداد خدمت به شما را همچنان دارد و سابقه‌اش هم بر این کار دلالت می‌کند، ضعف هم داشته است. در این نقطه من بر مسئولیت مشترک تاکید می‌کنم که مشخصا هم اصولگرایان و اصلاح‌طلبان باید زبان مشترک پیدا کنند. نهادهای مرجعیت دار و نهادهای حل مناقشه ما که باید به طرفشان برویم باید این را ابراز کنند و وفاداری خودشان را در عمل هم نشان بدهند و نکته دیگری که به عنوان محور دوم میخواستم اشاره کنم این که این دولت که برانگیخته از جریان اصولگرایی است در این فرصت کوتاه باید دو تا امنیت را به جامعه برگرداند؛ یکی امنیت معیشت و قدرت خرید مردم. از این حالتی که روز به روز از بدنش کاسته و لاغر میشود، بلاخره به لطایف الحیل یا به هر کاری که فکر می‌کنند باید این را حل کند تا مردم به نظام اعتماد کنند. دوم مناقشات اجتماعی را با زبان مفاهمه حل کند. با چماق و داد و فریاد و به رخ کشیدن شمشیر نظام در چشم این‌ها دردی را دوا نمی‌کند.

با این نکاتی که گفتید و سهمی که برای حاکمیت و دولت در رابطه با مشارکت قرار دادید، سهم جریان اصلاحات در این موضوع را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

سهمی که ما می‌توانیم داشته باشیم اگر فرصت‌ها به رسمیت شناخته شد، آن رقابتی که رهبری روی آن تاکید می‌کنند به رسمیت شناخته شد، احزاب اجازه پیدا کردند بدون دغدغه آدم خودشان را معرفی می‌کنند همین که اصلاحات جامعه را دعوت به مشارکت کند به حضور قطعی و از هرگونه شعار انفعالی یا بی تفاوتی یا عدم مشارکت این‌ها را باز دارد این الان خیلی کار مهمی است.

یعنی احساس می‌کنید اگر چنین شرایطی باشد و شما مردم را دعوت کنید مشارکت بالا می‌آید؟ و مردم لبیک میگویند؟

بله اگر آن پیش نیازها حل شود.

سابقه هشت سال دولت روحانی مانعی برای تان حساب نمی‌شود؟

نه قابل دفاع است. آقای روحانی ۴ سال اولش قابل دفاع است. چهار سال دوم هم ناشی از عوارض پیرامونی بوده است.

یعنی شما معتقدید که مردم از شما می‌پذیرند که مثلا اگر یک ذهنیت ۱۰ساله بر آنها حاکم شده است توجیه و عذر این ۸ سال را از شما می‌پذیرند؟

در مردم ابتدا باید یک تردید ایجاد کرد، یک حس تردید که نکند این‌ها درست می‌گویند. این حس تردید توسط دولت فعلی باید ایجاد شود، توسط این مرزبندی بین منافع شخصی و منافع ملی ایجاد شود. چون مردم به قول ستارخان که میگفت مردم ما حالا تعبیرش این بود که ما یک وقت دیگ سنگی داریم یک وقت دیگ مسی داریم. دیگ سنگی خیلی دیر گرم می‌شود و دیر هم سرد میشود. دیگ مسی زود گرم می‌شود و زود هم سرد می‌شود. این مردم دیگ سنگی هستند. اینکه فکر کنید شما با یک شعار دیگ شان گرم می‌شود نه اینگونه نیست، زمان میبرد. باید خیلی کار شود، توجه فرمودید. این دیگ سنگی مردم برای اینکه در امر انتخابات گرم شود خیلی باید تدبیر شود. اولین گامش این است که زندگی شان از این تلاطم خارج شود.

اینکه گفتید دولت بگوید اینها هم راست می‌گویند به چه معناست؟

وقتی دولت از موضع اینکه این مردم آسیب دیده‌اند و باید زندگی و معیشتشان را درست کند، این عدم امنیت اجتماعی شان را مرتفع کند، اینقدر با خشونت با جامعه صحبت نکنند مردم حس می‌کنند که این نظام بالاخره قصدش خدمت به ما هست. این در آنها احیا می‌شود. دوم اینکه فرصتی برای این رقابت می‌شود که اگر این پیام مثبت توسط نهادهای مرجع به گروه‌های سیاسی و مشخصاً اصلاح طلبان منتقل شود که امکان رقابت وجود دارد توسط نهادهای واسط که نهادهای مدنی است، اتحادیه ها، کلونی‌ها در شهرستانها و اینها به صورت شبکه وقتی با مردم گفتگو می‌شود بر پایه تردیدی که ایجاد شده است مردم احیا می‌شوند و حسشان نسبت به نظام برانگیخته می‌شود و مشارکت تقویت می‌شود. من به شما صمیمانه عرض کنم الان در وضعیت فعلی بررسی (شاید باید در مصاحبه حذف کنید) پیش بینی این است که حد مشارکت در تهران زیر ۱۰ درصد است. حد مشارکت در انتخابات ملی زیر ۲۰ درصد است، خطرناک است.

با همه این تفاسیر و با توجه به نکاتی که گفتید مشارکت روی چند درصد خواهد بود؟

روی مرز ۵۰ – ۶۰ درصد می‌رود. تجربه گذشته نشان داده است. گفتند که ما در چنین مسائلی و مشکلاتی تا حالا گیر نکردیم، در هیچ شرایطی، بعد از جنگ، حتی دوره احمدی نژاد. شما تصور کنید که تمامی بی‌کفایتی‌های برادر ارجمندمان جناب آقای احمدی نژاد و مدیریتش را درآمدهای سرشار آن دوران می‌پوشاند. چنین پولی وجود دارد که الان این مشکلات را بپوشاند. خیلی مصیبت سنگین است. اصلا داستان داستانی شده است که دیگر ما فرصت نداریم دعوا کنیم مثلا با خبرگزاری فارس و تسنیم و … و بگوییم شما چنین و چنان هستید. اینها را باید کنار گذاشت. امروز دیگر دعوا‌های گروهی ما به نقطه‌ای رسیده است که پیش از این ادامه پیدا کند مردم همه را دفع می‌کنند و می‌روند و این خطرناک است.

در بحث اجتماعی، اقتصادی یا فرهنگی به مردم چه می‌گویید یعنی جریان اصلاحات چه می‌گوید؟

این را بپذیریم که اساسا امر حکومت یک امر عرفی است. این امر عرفی تجارب زیادی در دنیا داشته است. کشورهای دیگر تجارب زیادی را از این مقوله پشت سر گذارده اند. مردم به دنبال یک شکم سیر هستند، یک حفظ آینده برای فرزندانشان هستند، یک تربیت سالم حالا از موضع اسلامی که ما می‌خواهیم تاکید کنیم و اینکه اینها حس کنند امید به زندگی شان دارد افزایش پیدا می‌کند و خشونت در زندگیشان اندک است و حاکمیت با آنها مهربان است. دنبال این ادبیات عرفی در حکومت هستند. ما خیلی رفتیم دنبال شعارهای آنچنانی که برخی از دوستان رادیکال ما می‌دهند مشکل پیدا میکنیم.

من فکر می‌کنم اصلاحات اساساً اگر گفتمانی برای مردم داشته باشد اول بحث توسعه زندگی فردی و اجتماعی شان است و دوم دست برداشتن از بلندپروازی‌های بیخود است. الان اگر ما خیلی حرف‌های سیاسی بلند بزنیم، جامعه نمی‌پذیرد و می‌گوید اول این مسئله مرا حل کن، بچه من خانه ندارد، مسکن ندارد، شغل ندارد. یکی از خط فارغ‌هایی که مشخصا اندیشه کارگزاران با دوستانش در جبهه اصلاحات، مرزبندی داشتند همین بود که آقایان به آن رسیدند، دوستان بزرگواری مثل آقای خاتمی که ایشان دوره دوم، این را من نمی‌گویم آمار می‌گوید.

الان هم آقای خاتمی بیش از گذشته به این حرف شما رسیدند؟

دقیقا، آقای خاتمی در سال ۱۳۸۰ به مرحوم آقای هاشمی گفته بود من از اول باید همان روند شما را ادامه می‌دادم، ببینید تا شکم مردم سیر نشود حرفی برای آزادی نمی‌فهمند، الان گفتمان نحله کارگزارانی که وجه واقع بینی و توجه به زندگی و معیشت مردم و ایجاد امنیت و آرامش و ایجاد صلح و ثبات و پایداری و ایجاد روابط حسنه از هر جنس چه داخل و چه در بیرون، این الان نظریات فائق و نظریات غالب است و بزرگان اصلاحات که حالا خیلی هم انتظار است که فعال باشند که نیستند به این ها پایبندی پیدا کردند.

از فضای سیاسی فاصله گرفتند؟

ما امروز می‌نشینیم شورای شهر خودمان را نقد می‌کنیم. می‌گوییم آقایان چنین و چنان کردند و کارهای بهتری می‌توانستند انجام بدهند. ما در طول تاریخ گذشته خودمان، ما نباید بگوییم، آمار باید بگوید، مقاطعی داشتیم که مردم به یک زندگی متعارف و آرامی رسیدند و شکمشان سیر شده است.

یک بحثی مطرح می‌شود که گفتید و به خصوص اصرار دارید به همین گفتگوها. احتمالا یکی از نزدیکترین کسانی که دارید حداقل این پروژه گفتگو را امیدوارید یا نمی‌دانم در ارتباطید یا گفتگو می‌کنید امثال آقای لاریجانی و گذشته‌اش با آقای روحانی اتفاق افتاد. درست است؟ برای من به عنوان کسی که صحنه سیاسی را دنبال می‌کند و دوست دارم ببینم آینده چه اتفاقی می‌افتد، دو سه تا تصویر ایجاد می‌شود. ۱) نسبت شما از این منظر با امثال آقای لاریجانی چیزی شبیه همان ارتباطی است که با آقای روحانی برقرار می‌کردید و همان اتفاق قرار است بیفتد؟ چون بالاخره در بدنه اصلاحات یک انتقادی بود که ما از ارتباط با آقای روحانی ضررمان بیشتر از فایده مان بود. بعضی‌ها این مسئله را می‌گفتند. بالاخره شراکتی که در کارنامه و دولت شد و مردم هم همین را می‌بینند.

ببینید اولا سیاستی که در گذشته بر کشور تحمیل شد، سیاست غلطی بود که شورای محترم نگهبان به خطا تحت تاثیر فشارهای امنیتی علیه آقای هاشمی به کار برد و اگرچه من خودم خیلی علاقه نداشتم آقای هاشمی رقیب انتخاباتی در سال ۹۲ باشد. این هم ناشی از این است که ما اجازه ندادیم، آدم پرورش پیدا کند و حمایت شود، مطرح شود، نام آور شود و چهره ملی بشود. ببینید مصیبت ما یکی دوتا نیست. به ضربه تاییدیه‌های جعلی که نمیتوانیم یک کسی را رجل ملی بکنیم. خدمت شما عرض کنم مگر آقای روحانی نماد اندیشه اصلاح طلبی بوده است! ما در یک شرایط اضطراری بودیم.

بالاخره ادامه پیدا کرد؟

اگرچه آقای روحانی شخصاً به لحاظ زیرساختی و آبشخور فکری اصولگرا است ولی عملکردش چون یک عنصر عقلی بود از سنخ عقلانیت اندیشه اصولگرایی بالاخره کارکرد‌هایی داشت که آن کارکردهایش مورد تایید اصلاح طلب‌ها بود و اصلاح‌طلبان به صفت حزبی و اینها هم کاری نداشتند. هیچ وقت آقای روحانی اعلام نکرد که حزب اصلاحات چهارتا آدم به من معرفی کنید. یک نفر را انتخاب کردند که آن‌ها به صفت شخصی خودشان انتخاب کردند، آقای اسحاق جهانگیری. آن هم بر اساس روابط گذشته.

ولی بالاخره معاون اول بود؟

نه کاره‌ای هم نبود، خودتان هم می‌دانید. خیلی مهم نیست، حالا معاون اول هم باشد خیلی هم مهم باشد من می‌خواهم بگویم که این انتخاب، انتخاب فردی ایشان بود بر اساس تعلقات و روحیات و تشخیص شخص خودشان بود ولی ما چون حس می‌کردیم که در این رابطه نسبت به عملکرد موفق و موثرش به نفع مردم باید حمایت کنیم، حمایت هم می‌کردیم.

الان با همان زاویه دارید به آقای لاریجانی نگاه می‌کنید؟

ما اصلا به آقای لاریجانی نگاه نمی‌کنیم. واقعیت را عرض می‌کنم ولی خیلی علاقه مندیم گفت و گو کنیم.

یعنی تا الان گفتگویی نداشتید؟

من با ایشان رفیق دانشگاهی هستم.

نه، از لحاظ جریان رویکردی منظورمان است.

نه اصلاً. ولی ما خیلی علاقه مندیم که عقلای جریان اصولگرا بیایند و به گفت‌وگو بپردازیم. امید ما این است که رهبری همین بیانی که داشت و ایشان و شعاری که داشته و بدنه هم وفاداری نشان بدهند و عمل کند. منطقش این است که باید جریان اصولگرا در قامت نیروهای عاقله خودش و انسانهای مدبرش ظهور از انتخابات پیدا کند و در مقام رقابت قرار بگیرد با یک جریانی به نام اصلاحات.

شما الان مقصودتان این است که اگر امکانش بود با آقای لاریجانی رقابت کنید؟

حتما.

الان به ائتلاف ختم نمی‌شود؟

من فکر می‌کنم منطق انتخابات سالم و در شأن ملت ما، بر پایه همین شعارهایی است که رهبری به آن اشاره کردند و بدنه باید به آن ملتزم باشد و اینکه آقایان عملکرد همین یکی دو سال شان دلالت بر این باشد که با شعار دردی دوا نمی‌شود و باید واقعیت را دید، این به ما این را الزام می‌کند و تحکم می‌کند که اجازه بدهید این دو نظریه تاریخی که از عصر مشروطه ریشه صد ساله هم دارد علی القاعده می‌توانیم ردپای آن را ببینیم؛ در هویت واقعی خودش بروز پیدا کند و امکان پیدا کند که باهم درست رقابت کنند. این رقابت‌های سال ۱۴۰۰ اگر از جنس رقابت‌های فیک سال ۹۲ باشد، ما دردی از مردم نمی‌توانیم دوا کنیم.

اگر قرار باشد رقابتی باشد ترجیح تان این است که امثال آقای لاریجانی و طیفی از این فضای فکری باشد؟

می‌گویم عقلای اصولگرا با همبستگی تمام میدان رقابت پیدا کنند و اینطرف هم اجازه بدهند متناسب با همان عناصری که سرشان به تنشان می‌ارزد، بیایند و با هم رقابت کنند و آدم برای مجلس معرفی کنند.

یعنی شما لزوما اینکه دو سه تا رادیکال با هم رقابت کنند را منتهی به مشارکت نمی‌دانید؟ احتمالا عقلای دو جریان بیایند از نظر شما بهتر است؟ مثلا در مقابل دو لیست به سرلیستی آقای قالیباف و آقای جهانگیری شما این موضوع را عقلایی می‌دانید؟

عرضم این است که امروز به نقطه‌ای رسیدیم که کُشتی‌های خودمان را گرفتیم، کشتی‌های آماتوری خودمان را گرفتیم ولی رسیدیم به نقطه‌ای که دیگر کشتی حرفه‌ای گرفت. رقابت‌ها باید حرفه‌ای باشد. رقابت حرفه‌ای حزب میخواهد. حزب باید در یک رابطه حق و تکلیف متقابل با نظام ارتباط برقرار کند و رسیدیم به اینکه برای این رقابت منطقی نهادهای حل مشکل و حل منازعه و نهادهای مرجع باید بیطرفی کامل اعمال کنند، در حرف نباید باشند و در عمل خودشان را نشان دهند. حقوقشان باید رعایت شود. دستگاه قضایی، تریبون‌های نماز جمعه یادتان هست در این تریبون‌های نماز جمعه به نفع کدام گروه‌ها کار کردند. اینها برای کشور خطرناک است.

توضیحی درباره نهاد اجماع ساز اصلاح‌طلبان و جبهه اصلاحات و فضایی که برای انتخابات پیش‌رو در پیش گرفتند برای مخاطبان ما بدهید؟

۱۵ نفری که برای دوره جدید در جبهه اصلاحات ایران انتخاب شده‌اند، از نظر بنده یک شورای منطقی و مناسب برای پیش برد اهداف جبهه اصلاحات را تشکیل می‌دهند و قرار بر این است که اینها بنشیند و روی موضوع انتخابات بیندیشند و همین دغدغه‌هایی که داریم را تعقیب کنند و دنبال کنند.

چه کسی را برای ریاست جبهه اصلاحات مناسب می‌دانید؟ ( مصاحبه پیش از انتخاب خانم آذرمنصوری برای ریاست جبهه بود)

مناسب ترین فرد برای آنجا خود آقای بهزاد نبوی است. آقای بهزاد نبوی انصافا آدمی است که کار جبهه‌ای خوب بلد است. من را بگذارند من به سمت خودم میکشم اما آن آدم اینگونه نیست. هم تجربه دارد، هم کتک روزگار را خورده است، هم سرد و گرم دنیا را چشیده است، منافع ملی را میفهمد، زیرآب نظام را نمی‌زند. یک ویژگی‌های اینچینی دارد. این آدم خیلی آدم ارزشمندی است.

ظاهرا طیفی در اصلاحات به ایشان نقد دارند؟

وقتی سه چهار تا جوان نقد کنند به او بر می‌خورد و می‌گوید من نیستم. می‌گوید من در سن ۸۰ سالگی دلیلی ندارد که دعوا کنم، خودتان تحویل بگیرید ولی این اشتباه است.

نسبت جبهه اصلاحات با شخصیت هایی مثل محمد خاتمی و سید حسن خمینی چگونه است؟

این‌ها شخصیت‌های محترمی هستند، مورد مشورت می‌توانند قرار بگیرند ولی در ساختار دخالتی نمی‌کنند.

مگر اصلا‌ح طلبان آقای خاتمی را رهبر معنوی خود نمی‌خوانند؟

عطریانفر: رهبر معنوی که ساخته و پرداخته ماست. ایشان یک برادر بزرگتری هستند که که راه حل می‌دهند. خود آقای خاتمی علاقه ندارد که در جزئیات در گیرش کنند. می‌گویند شما کارتان را بکنید و عاقلانه رفتار کنید.

از حضور شما در خبرگزاری فارس و پاسخگویی به سوالات ما سپاسگزاریم.

من هم از شما ممنونم.

The post عطریانفر : به لاریجانی اصلا نگاه نمی‌کنیم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

پنج نیاز فورى ایران

سید حسین مرعشی عصر جمعه در پنجمین کنگره جمعیت توسعه و آزادی استان کرمان گفت : اولین نیاز مردم ، تجدید نظر در روابط بین‌المللی و منطقه‌ای ایران است . رهایی و برون رفت از بن‌بست‌های فعلی کشور یک نیاز فورى است.

دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی گفت: دومین نیاز کشور تمرکز و تکیه بر اصلاح شاخص‌های اقتصادی است که مقام معظم رهبری شعارهای سال را بر مبنای آن لحاظ کرده‌اند.  امسال دو شاخص اساسی تورم و رشد اقتصادی لحاظ شده است.

مرعشی خاطرنشان ساخت: در حال حاضر شاهد یک تورم بالای ۵۰ درصد هستیم که برای ۵ سال متوالی کمر مردم را شکسته و تعادل زندگی را بهم زده و منشا فشارها و نابسامانی‌های بسیاری است، لذا کارد به استخوان مردم رسیده است.

او سومین موضوع را پذیرش تنوع فرهنگی و تنوع اجتماعی در ایران دانست و گفت : در حوادث پاییز ۱۴۰۱ این تنوع خود را نشان داد و مشخص شد جامعه ایران بر خلاف تبلیغ‌های بعد از انقلاب اسلامی، یک امت نیست و یک ملت هست و حتی پایبندی این ملت حتی به دین و احکام آن یکسان نیست. پذیرش این تنوع و تکثر در جامعه یکی از ضرورت‌های امروز ایران است.

دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی ضمن انتقاد از حذف نیروهای شایسته کشور با بهانه‌های مختلف تصریح کرد: چهارمین مسئله، فرصت دادن به افراد کارآمد با گرایش‌های مختلف است. در سیاست داخلی جز با باز کردن فضای سیاسی و فرصت دادن به سیاستمداران برای بالا بردن کارآمدی در نظام سیاسی و اقتصادی راهی نیست، بنابراین دست یافتن و رسیدن به کارآمدی تنها از میدان رقابت می‌گذرد نه حذف.

وی توجه به توسعه ایران را پنجمین مسئله عنوان کرد و افزود: ایران به عنوان یک کشور پهناور با جمعیت انبوه در یک منطقه بسیار مهم جهان، از جهت توسعه، دچار عقب افتادگی‌های غیر قابل پذیرش است.

مسیر جدیدى در روابط بین‌المللی ایران ایجاد شده است

مرعشی ادامه داد: به نظر می‌رسد که نظام جمهوری اسلامی به هر دلیل در مسئله اول یعنی مناسبات بین‌المللی وارد مسیر جدید شده و ضرورت‌ها را پذیرفته و گام‌های مهمی در مسائل منطقه‌ای و بین‌المللی برداشته است.

وی با بیان اینکه اگرچه رهبری موضوع بهبود روابط منطقه‌ای را به رئیس جمهور هدیه کردند اما این موضوع با هدایت ایشان به وقوع پیوست، یادآور شد: در بحث اقتصاد و کنترل تورم امسال گام‌هایی برداشته خواهد شد و اگر تورم به زیر ۳۰ درصد برسد اتفاق بسیار خوبی است.

وی ضمن تقدیر و تشکر از اصلاح سیاست‌ها در حوزه روابط بین الملل و مسائل اقتصادی در عین حال اذعان کرد: اما در سه موضوع بعدی یک فاصله معناداری بین نیازهای جامعه و سیاست‌های دولت و مجلس وجود دارد.

‌دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی با بیان این که در بخش عدم پذیرش تکثر هزینه‌های سنگینی در سال ۱۴۰۱ پرداخت شده عنوان کرد: جامعه و مردم ایران دارای طیف‌های گوناگون فکری و سیاسی هستند، در سمت چپ نیروهای اجتماعی ایران گروه‌هایی وجود دارند که مدافع سرسخت نظام هستند و حاضرند بجنگند و خون بدهند.

وی ادامه داد: در سمت راست ایران جوانانی هستند که اعتقادی به حکومت و حتی دین ندارند که تحت تاثیر سیاست‌های غلط کشور، واکنش‌هایی نشان داده‌اند و در میانه این دو گروه نیروهای متنوع دیگری وجود دارد.

مرعشی گفت: یادمان باشد همه این طیف‌ها با هم ملت ایران می‌شوند و هیچکدام از آنها قابل حذف نیستند و حتی ضرورتی برای حذف هم وجود ندارد، بنابراین جمهوری اسلامی باید این تکثر و تحول را بپذیرد چراکه با مردم نمی‌شود با روش‌های حذفی و فشار قانون مواجه شد.

شکست حاکمیت یکدست هم به تغییر منجر نشد

وی ادامه داد: در حوزه سیاست داخلی علی‌رغم شکست حاکمیت یکدست و یکپارچه، به نظر می‌آید هنوز به ضرورت تغییر توجه نمی‌شود.

مرعشی گفت: به عنوان یک برادر کوچک با قاطعیت اعلام می‌کنم اگر روزی ایران رئیس جمهوری داشته باشد که بخواهد از توانمندی ملت ایران بدون گزینش و حذف‌ و بدون توجه به نگرش اعتقادی و سیاسی آنها استفاده کند ظرفیت تجربه انسانی و تجربه مدیریتی کشور آنقدر کم است که نمی‌شود یک دولت کارآمد تشکیل داد.

وی ادامه داد: دلیل کمبود منابع انسانی که مهمترین لازمه کارآمدی است، محدودیت‌هایی است که ایجاد می‌شود و در نهایت نیروی کارآمدی باقی نمی‌ماند و به نقطه‌ای می‌رسیم که در بهمن و اسفند تلویزیون سراسری ایران چند بار مردم را تشویق به نخریدن مرغ می‌کنند و بعد از دو هفته قیمت آن دو برابر می‌شود چرا که آدم‌هایی گذاشته‌ایم که کارآزموده نیستند.

مرعشی خاطرنشان ساخت: ما در این مملکت آرزوهای برباد رفته زیادی داریم و زمانی محقق می‌شوند که تنوع مردم و گروه‌های سیاسی را به رسمیت بشناسیم.

تحول چین و امارات در قیاس با ایران

دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی به مساله توسعه ایران اشاره کرد و یادآور شد: چین یک سال قبل از پیروزی انقلاب اسلامی تغییرات بنیادی خودش را در سیاست‌ها شروع کرد و الان در جایگاه مهمی قرار دارد.

وی ادامه داد: هند به دنبال چین به رشد ۸ درصدی رسید و امارات از یک بیابان یک کشور ساخته که امروز حجم اقتصادی آن با ۴ الی ۵ میلیون جمعیت برابر با حجم اقتصادی کشور ایران است.

مرعشی افزود: باید در این ۳ موضوع پذیرش تکثر جامعه، رقابت سیاسی و اهتمام به توسعه ایران شاهد تغییر سیاست‌ها باشیم. و از کرمان و کنگره جمعیت توسعه و آزادی هشدار بدهیم تا قبل از دیر شدن، نخبگان و بزرگان را دعوت کنند تا ایران در مسیر درستی قرار گیرد.

The post مرعشی: کارد به استخوان مردم رسیده است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.