رصدخبر | جامعه؛ میزان ابتلا به سرطان روده بزرگ در آمریکا بین بزرگسالان زیر ۵۰ سال رو به افزایش است.
بنا بر اعلام انجمن سرطان آمریکا، در حال حاضر تعداد جوانانی که به سرطان روده بزرگ (کولون) مبتلا می‌شوند نسبت به یک دهه پیش تقریبا دو برابر شده است، و میانگین سنی افرادی که به این بیماری دچار می‌شوند از ۷۲ سال کاهش یافته است.
دکتر وای. نانسی یو، متخصص سرطان روده بزرگ در مرکز سرطان ام‌دی اندرسون دانشگاه تگزاس، به موسسه ملی سلامت گفت: «اکنون به ۶۷ سال رسیده است.»
در سال جاری، پزشکان پیش‌بینی می‌کنند ۱۰۷ هزار مورد جدید ابتلا به سرطان روده بزرگ و نزدیک به ۵۳ هزار مورد مرگ گزارش شود. در حال حاضر، سرطان روده بزرگ دومین عامل مرگ‌ومیر در اثر سرطان است، و بنا بر اعلام ائتلاف سرطان روده بزرگ، پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰ به عامل اصلی مرگ ناشی از سرطان میان بزرگسالان جوان آمریکایی تبدیل شود.
بیشتر افراد زمانی علائم سرطان روده بزرگ را تشخیص می‌دهند که بیماری گسترش پیدا کرده است. پس، از کجا بدانید ممکن است در معرض خطر باشید؟ هفت نشانه وجود دارد که متخصصان سرطان می‌خواهند مردم به آن‌ها توجه کنند، و تشخیص زودهنگام می‌تواند جانتان را نجات دهد.

خون در مدفوع

وجود خون در مدفوع یکی از نشانه‌های شایع است که مشکلی وجود دارد. با این حال، همورویید (بواسیر) نیز می‌تواند موجب بروز این علامت نگران‌کننده شود.
دکتر کیلا بست، جراح کولون و رکتوم در موسسه سرطان هارتفورد هلث‌کر، در بیانیه‌ای گفت به همین دلیل، این نشانه «به‌ویژه در افراد جوان‌تر، اغلب نادیده گرفته می‌شود».

درد شکم

درد مداوم شکم ناشی از دل‌پیچه یا گاز نیز می‌تواند یک نشانه‌ و شاید نیازمند مراجعه فوری به اورژانس باشد.

هارتفورد هلث‌کر می‌گوید: «اگر پس از غذا خوردن مدام احساس دل‌درد، ناراحتی یا نفخ دارید، ممکن است نشان‌دهنده‌ مشکلی عمیق‌تر باشد که نیازمند بررسی تیم پزشکی است.»

کاهش وزن بی‌دلیل

بیماران ممکن است کاهش وزن بی‌علت را با سرطان روده بزرگ مرتبط ندانند، زیرا این علامت همچنین می‌تواند نشانه‌ بیماری‌ خودایمنی، نارسایی قلب، دیابت، بیماری پارکینسون و بیش از ۱۲ عارضه دیگر باشد.
اما چنان که در وب‌سایت fightcolorectalcancer.org آمده است، این کاهش وزن در بیماران مبتلا به سرطان اغلب ناشی از سلول‌های سرطانی است که انرژی بدن را مصرف می‌کنند.
در این وب‌سایت نوشته شده است: «اگر سرطان روده بزرگ علت مشخص کاهش وزن شما باشد، این امر ممکن است به‌دلیل توموری باشد که در روده بزرگ یا مجرای روده انسداد ایجاد کرده است و مانع جذب مناسب مواد مغذی می‌شود.»
سازمان یونیتی‌پوینت هلث (UnityPoint Health) توصیه می‌کند اگر در مدت شش ماه یا کمتر، ۱۰ پوند (حدود ۴.۵ کیلوگرم) یا بیشتر وزن کم کرده‌اید، با پزشک مشورت کنید.

خستگی مزمن

همه‌ ما احساس خستگی می‌کنیم. در واقع، بیش از سه میلیون آمریکایی با سندرم خستگی مزمن دست‌وپنجه نرم می‌کنند: بیماری‌ که مشخصه‌اش خستگی عمیقی است که با استراحت کاهش پیدا نمی‌کند.
اما بنا بر اعلام مرکز پزشکی ترای‌‌ـ‌سیتی، خستگی می‌تواند نشانه‌ای باشد که تومورهای سرطانی در حال خونریزی در لوله گوارش‌اند.
این مرکز می‌گوید: «خستگی شایع‌ترین اما کم‌تشخیص‌ترین نشانه‌ مرتبط با سرطان روده بزرگ است.»

مدفوع باریک مدادی و تغییر در عادات دفع

مدفوعی که غیرعادی باریک است می‌تواند نشانه‌ وجود انسدادی مانند تومور در روده بزرگ باشد.
افرادی که بیش از یک هفته مدفوع باریک دارند باید به پزشک مراجعه کنند.
همچنین، ابتلا به اسهال یا یبوست مکرر می‌تواند نگران‌کننده‌ باشد.

کم‌خونی

کم‌خونی عارضه‌ای شایع است که وقتی رخ می‌دهد که سطح گلبول‌های قرمز خون که اکسیژن را به سراسر بدن منتقل می‌کنند، پایین باشد.
بر اساس اعلام مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ آمریکا، حدود سه میلیون آمریکایی با کم‌خونی زندگی می‌کنند.
مرکز اندوسکوپی سنت توماس می‌گوید کم‌خونی می‌تواند نشانه‌ سرطان روده بزرگ باشد زیرا تومورها موجب از دست رفتن مزمن خون می‌شوند.

مشکل در دفع گاز

احساس پری و نفخی که تسکین پیدا نمی‌کند می‌تواند نشانه‌ای هشداردهنده‌ باشد.
به نوشته وب‌سایت fightcolorectalcancer.org، بیشتر افراد روزانه تا ۲۱ بار گاز دفع می‌کنند. اما انسدادها در روده بزرگ، مانند سرطان، می‌توانند مانع این کار شوند.
این وب‌سایت توصیه می‌کند: «اگر قادر به دفع گاز نیستید یا مدام احساس پری یا دل‌پیچه دارید، با پزشک مشورت کنید.»

The post هفت نشانه اولیه سرطان روده بزرگ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | جامعه ؛ سیاه سرفه در اروپا و ایالات متحده به طرز نگران‌کننده‌ای در حال بازگشت است و موارد ابتلا، از سطح قبل از همه‌گیری فراتر رفته است.

پس از چند سال گسترش نسبتاً کم، این عفونت تنفسی بسیار مسری که «سرفه ۱۰۰ روزه» هم نامیده می‌شود، دوباره در حال ظهور است و پزشکان هشدار می‌دهند که نوزادان بیشتر از دیگران در خطر هستند.

در بزرگسالان و کودکان بزرگتر، سیاه سرفه می‌تواند باعث هفته‌ها یا حتی ماه‌ها سرفه بی‌وقفه شود؛ اما برای نوزادان زیر دو ماه که برای واکسیناسیون خیلی کوچک هستند، این بیماری می‌تواند کشنده باشد.
مرکز اروپایی پیشگیری و کنترل بیماری‌ها (ECDC) بیش از ۲۵ هزار مورد ابتلا در اتحادیه اروپا/منطقه اقتصادی اروپا در سال ۲۰۲۳ میلادی و بیش از ۳۲ هزار مورد ابتلا در سه ماه اول ۲۰۲۴ گزارش کرده است.

دکتر کتلین لی، متخصص بیماری‌های عفونی در بیمارستان کودکان «آن و رابرت لوری» در شیکاگو، در مقاله‌ای در مجله Pediatrics توضیح می‌دهد: «علائم سیاه سرفه در نوزادان متفاوت است. سرفه، مشخصه سیاه سرفه، ممکن است وجود نداشته باشد، اما آپنه یا قطع تنفس شایع است.»

در نوزادان، این بیماری همچنین می‌تواند با تعداد بسیار بالای گلبول‌های سفید خون (لکوسیتوز) بروز کند که گاهی اوقات می‌تواند با بیماری‌های غیرعفونی مانند سرطان اشتباه گرفته شود.

چرا موارد سیاه سرفه در حال افزایش است؟

یکی از دلایل اصلی افزایش موارد، بازگشت بیماری پس از همه‌گیری است. در طول همه‌گیری کووید-۱۹، استفاده گسترده از ماسک، تعطیلی مدارس و محدودیت‌های تجمعات، شیوع بسیاری از عفونت‌های تنفسی از جمله سیاه سرفه را کاهش داد.
سیاه سرفه نیز از چرخه‌های اپیدمی طبیعی پیروی می‌کند، به طوری که تعداد موارد ابتلا به آن هر سه تا پنج سال، حتی در کشورهایی با پوشش واکسیناسیون بالا، افزایش می‌یابد.

درمان‌ها و پیشگیری از سیاه سرفه

از آنجا که نوزادان بسیار آسیب‌پذیرند، متخصصان تأکید می‌کنند که واکسیناسیون در دوران بارداری ضروری است. آنتی‌بادی‌هایی که از بدن مادر به کودک از طریق جفت منتقل می‌شوند، در هفته‌های اول زندگی، محافظت حیاتی ایجاد می‌کنند.

دکتر لی می‌گوید: «با توجه به اینکه نوزادان در معرض خطر بالای ابتلا هستند، واکسیناسیون مادران در برابر سیاه سرفه در دوران بارداری ضروری است، زیرا نوزادان را از این بیماری بالقوه کشنده محافظت می‌کند. واکسیناسیون گسترده نیز ابزاری مهم برای محافظت از همه است.»

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده (CDC) توصیه می‌کند پنج دوز واکسن DTaP بین سنین دو ماهگی تا شش سالگی، همچنین یک دوز یادآور در دوران نوجوانی تجویز شود.

اما فوری‌ترین اقدام، واکسیناسیون همگانی مادران در هر بارداری، در حالت ایده‌آل بین هفته‌های ۲۷ تا ۳۶ بارداری است. این اقدام بسیار مؤثر بوده و تجزیه و تحلیل‌های اخیر نشان می‌دهد که واکسیناسیون مادران، خطر ابتلا به سیاه سرفه شدید در نوزادان را تا ۸۵ درصد کاهش می‌دهد.

علاوه بر واکسیناسیون معمول نوزادان و زنان باردار، سازمان بهداشت جهانی اروپا توصیه می‌کند افرادی که به سیاه سرفه مبتلا می‌شوند، فوراً با آنتی‌بیوتیک درمان شوند و با نوزادان، کودکان خردسال یا زنان باردار تماس نداشته باشند.

طبق گزارش سازمان بهداشت عمومی فرانسه، بیش از نیمی از کودکان مبتلا به سیاه سرفه توسط یکی از والدین خود آلوده شده‌اند.

یورونیوز

The post هشدار کارشناسان درباره بازگشت سیاه سرفه به اروپا appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

دکتر کاظم زنده‌دل؛ استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران و معاون پژوهشی پژوهشکده سرطان (انستیتو کانسر ایران) گفت‌وگویی با تسنیم داشته که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید:

آیا روند سرطان در کشور افزایشی است یا علت افزایش موارد اعلام شده، بهبود روند شناسایی موارد است؟

زنده‌دل: در تمام دنیا روش‌های درمان بیماری‌های عفونی و بیماری‌هایی که زودتر جان مردم را می‌گرفت، به دست آمده و طول عمر و امید به زندگی افزایش پیدا کرده است. این موضوع باعث می‌شود که تعداد زیادی از افراد به سن سالمندی و سرطان برسند و تعداد این افراد افزایش پیدا کند. بسته به اینکه در کشورهای مختلف قبلاً چقدر این مشکلات وجود داشته و چقدر این مسائل حل شده، تفاوت‌هایی بین کشورها در افزایش امید به زندگی و رسیدن به سن‌های بالا ایجاد می‌شود.

بر اساس بسیاری از گزارش‌های بین‌المللی، کشور ما بعد از انقلاب اسلامی به دلیل اینکه توجه زیادی به روستاها و شهرهای کوچک شده، به عدالت تقریبا خوبی در کشور برای تأمین منابع، شامل تامین آب، برق و گاز به تمام نقاط کشور و همچنین توسعه شبکه بهداشت و درمان کشور، رسیده ایم وضعیت بسیاری از بیماری‌ها و بیمارستان‌هایی که در گذشته با مشکلاتی همراه بود، بهبود یافته‌اند. نسبت به گذشته میزان مرگ و میر مادران باردار و نوزادان نیز کاهش یافته و امید به زندگی و بقای افراد افزایش پیدا کرده و درنتیجه تعداد افراد بیشتری به سنین سالمندی می‌رسند و ممکن است دچار سرطان شوند.

درست است که آن زمان ما با حجم زیادی از جمعیت جوان مواجه بودیم، اما حالا این جمعیت به میانسالی رسیده‌اند و دارند سالمند می‌شوند و بیماری های غیر واگیر شامل سرطان ها افزایش خواهد یافت. این افزایش جمعیت میانسال و سالمند تنها مختص کشور ما نیست و بیشتر کشورهای در حال توسعه با این پدیده مواجه هستند. .

در حال حاضر، کشورهای عربی در منطقه ما نظیر قطر، عمان و … بدلیل جمعیت جوان و سرعت توسعه ای که دراند میزان رشد سرطانشان از ما بیشتر است.

براساس برآوردها و مطالعات انجام شده ، رتبه رشد سرطان ایران از بین ۱۸۶ کشور جهان ۴۸ است. کشورهای قطر، امارات، کویت، بحرین، سوریه، مالدیو و دیگر کشورها، از نظر میزان رشد بروز سرطان، در رتبه‌های بالاتری قرار دارند و جزو ده کشور اول دنیا از نظر رشد سرطان هستند.

میزان بروز سرطان در کشور چه قدر است؟

تعداد مبتلایان به سرطان در کشور ما در سال ۱۳۹۹ حدود ۱۳۱ هزار نفر در سال است و میزان بروز سرطان در هر ۱۰۰ هزار نفر هم ۱۵۲ نفر است.

ما سالانه حدود ۱۳۱ هزار نفر مبتلا به سرطان داریم. این ارقام معمولاً برآوردی هستند و ممکن است در آن‌ها خطاهایی وجود داشته باشد. اما با این حال، این میزان خطا برای کشور ما خیلی زیاد نیست. علت این امر این است که در سال‌های ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۰، تلاش‌های خوبی در وزارت بهداشت انجام شد که آمار سرطان را دقیق ثبت کردیم.

متاسفانه در چهار یا پنج سال گذشته، انتشار این آمار متوقف شده و تلاشی که برای ثبت دقیق سرطان انجام می‌شد و یکی موفقترین برنامه های منطقه بود، با مشکل مواجه شده است. به همین دلیل، اکنون طی ۴ سال است آمار جدیدی منتشر نشده است.

چرا؟

شاید این اختلال عمدی نبوده و صرفاً دلیل آن عدم تمایل به شفافیت در آمار سرطان باشد، اما این توقف در انتشار گزارش‌ها باعث ایجاد مشکلاتی در روند گزارش‌ها شد. به هر حال سرطان پدیده‌ای نیست که در چند سال تغییرات بزرگی در آن ایجاد شود، بنابراین آماری که اعلام کردم تقریباً بسیار نزدیک به واقعیت است. توصیه ما این است در اولین فرصت باید برنامه ثبت سرطان جمعیتی در کشور احیا شود و آمار دقیق سرطان بصورت منظم منشر شود تا بشود برای برنامه ریزی و تصمیم گیری مورد استفاده سیاستگزاران قرار بگیرد.

میزان مرگ ناشی از سرطان در کشور چه قدر است؟

روزانه ۲۰۰ مرگ ناشی از سرطان در کشور داریم. زمانی که بیماری کرونا روزانه ۲۰۰ مرگ رقم میزد بسیاری نگران می‌شدند اما به نظر می‌رسد آمار مرگ روزانه ۲۰۰ نفر در کشور که معادل سقوط روزانه یک فروند هواپیما در کشور است، برای کسی نگرانی ایجاد نکرده است.

پیشنهادمان این است که یک فرماندهی یا ستاد بسیار قوی برای مقابله با دومین علت مرگ در کشور، یعنی سرطان، وجود داشته باشد. این ستاد باید موضوعات مرتبط با سرطان را حل و فصل کند و برنامه‌ریزی‌های دقیقی برای بیماران انجام دهد. و مراقبت کند که تمام برنامه های سرطان مطابق با وضعیت این بیماری در کشور اجرا شود.

پیش‌بینی ما این است که در ۱۵ سال آینده، آمار سرطان در کشور دو برابر خواهد شد. مشکل سرطان این است که نمی‌توانیم به‌طور کامل از بروز آن جلوگیری کنیم. به عنوان مثال، کشورهای آمریکا و کشورهای اروپایی از نظر بروز سرطان وضعیت بدتری از ما دارند، چون عوامل خطر آنها بیشتر است و در آنجا، چون امید به زندگی بالاتر است، افراد بیشتری به سن‌هایی می‌رسند که احتمال ابتلا به سرطان بیشتر می‌شود. با این حال نسبت مرگ و میر به بروز سرطان در این کشورها که نشان از نظام بهداشتی و مراقبت از سرطان است در این کشورها نسبت به کشور ما و اکثر کشورهای در حال توسعه بهتر است.

آنچه که مهم است این است که ما نمی‌توانیم جلوی بروز سرطان را به طور کامل بگیریم. با این حال، می‌توانیم از عوامل ایجادکننده سرطان پیشگیری کنیم. به‌عنوان مثال، کنترل آلودگی هوا، کاهش مصرف سیگار، قلیان و تریاک، افزایش فعالیت فیزیکی و کاهش چاقی و تغذیه سالم می‌توانند باعث کاهش بروز برخی سرطان‌ها شوند. بخصوص قلیان و تریاک که متاسفانه عوامل بسیار مهمی هستند و به کشورما اختصاص دارند و در آینده نزدیک به بحران سرطان در کشور دامن خواهند زد.

از طرفی فقط علت تقریبا نیمی از سرطان ها مشخص است و در صورتیکه این عوامل خطر ساز بطور کامل حذف شوند نیمی از سرطان ها قابل پیشگیری خواهند بود . با این حال در در مورد بسیاری از سرطان‌ها، چون علت دقیق آنها مشخص نیست، نمی‌توانیم جلوی بروزشان را بگیریم. هر چند نمی شود از ایجاد همه سرطان ها جلوگیری کرد، اما می‌توانیم آنها را زود تشخیص دهیم و با درمان به موقع جلوی عوارض و مرگ و میر سرطان ها را بگیریم. هدف این است که سرطان‌ها را در مراحل ابتدایی تشخیص دهیم تا بتوانیم آن‌ها را به موقع درمان کنیم و عوارضشان را کاهش دهیم و از مرگ و میر جلوگیری کنیم. در این زمینه، مردم و خانواده‌ها هم نیز نقش مهمی دارند و باید با آگاهی بیشتر به مراجعه به موقع و مناسب اقدام کنند.

ما در حوزه سرطان هیچ وقت از پیشگیری مطلق صحبت نمی‌کنیم. بلکه همیشه می‌گوییم که باید مدیریت مناسبی برای سرطان‌ها داشته باشیم. یعنی از سرطان‌هایی که می‌توانیم پیشگیری کنیم، پیشگیری کنیم و آن‌هایی که باید زودتر تشخیص داده شوند، در مراحل ابتدایی شناسایی شوند و بیماران را در اسرع وقت و به روش مناسب و استاندارد درمان کنیم.

بهبود برنامه‌های غربالگری سرطان پستان و کولورکتال و دهانه رحم در کشور باید اتقاق بیفتد. آگاه کردن مردم، از جمله اقداماتی است که باید انجام شود. در مورد پیشگیری از سرطان بعضی کارها را دولت باید انجام دهد و بعضی کارها را مردم خودشان باید انجام دهند. همچنین، سیستم تشخیصی و درمانی باید به حدی بهبود پیدا کند تا اولا سرطان ها به موقع تشخیص داده شوند و اگر کسی به سرطان مبتلا شد، درمان مناسب و بهینه دریافت کند.

مردم باید به چه علائمی برای تشخیص زودهنگام سرطان توجه کنند؟

علامتهای مهمی که باید به عنوان هشدار سرطان بشناسیم و اگر علت دیگری برایش وجود ندارد و بیش از ۲-۳ هفته طول کشیدو بهبود پیدا نکرد باید با پزشک مشورت کنیم عبارتند از خستگی مفرط، وجود یک توده یا برامدگی در یکی از اعضای بدن، خونریزی، تنگی نفس و سرفه مزمن، درد بدون علت قبلی، کاهش وزن بدون علت مشخص، ایجاد خال یا تغییر شکل و رنگ در خالهای قبلی، زخمی که بهبود پیدا نمی کند.

آیا می‌توان گفت سونامی سرطان در راه است؟

ما مخالف این هستیم که بگوییم سونامی سرطان در راه است، چون سرطان قابل مدیریت است اما فکر می‌کنم که در آینده نزدیک بروز سرطان افزایش خواهد یافت با تعداد زیادی از بیماران نجات‌یافته از سرطان مواجه خواهیم شد. یعنی افرادی که درمان شده‌اند، اما هنوز سال‌ها نیاز به مراقبت دارند. از این رو، این افراد باید مراقبت‌های پزشکی و دارویی طولانی‌مدت دریافت کنند و نیاز به توانبخشی و بازتوانی خواهند داشت. این مراجعات، داروها و درمان‌های مختلفی که باید برای این افراد در نظر گرفته شود، شامل تمام مراحل زندگی‌شان خواهد بود. بنابراین این مسئله باز زیادی به سیستم بهداشتی و درمانی و همچنین خانواده ها تحمیل خواهد کرد.

وضعیت غربالگری سرطان در ایران را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ کدام سرطان‌ها در کشور غربالگری می‌شود؟

در مورد سرطان پستان پیشنهاد شده که زنان بالای ۵۰ سال و در صورت توان مالی کشور، زنان بالای ۴۵ سال باید سالانه یا حد اقل دو سال یکبار ماموگرافی انجام دهند.

همچنین برای سرطان روده بزرگ باید سالانه یا حد اقل هر دو یال یک‌بار تست مدفوع انجام شود، اما بسیاری از مردم این اقدامات را نادیده می‌گیرند.

در این زمینه، وزارت بهداشت باید برنامه‌ریزی دقیقی داشته باشد و خدمات لازم را برای مردم ارائه کنند. آگاهی رسانی به مردم هم مهم است و مردم بدانند که برای پیشگیری و تشخیص زودهنگام سرطان‌ها، چه اقداماتی باید انجام دهند. اگر در اطراف خودمان جستجو کنیم و از کسانی که در سن میانسالی و سالمندی هستند بپرسیم، خیلی ها اطلاعی از این برنامه ها ندارند و اگر هم این غربالگری ها را انجام داده باشند معمولا نامنظم بوده و توجهی به تکرار منظم آنها ندارند.

برای سرطان پستان باید معاینه سالانه توسط پزشک انجام شود و خود فرد نیز باید این معاینه و خودآزمایی ماهانه را انجام دهد. در صورتی که منابع مالی کافی وجود داشته باشد، باید هر دو سال یکبار یا سالی یکبار ماموگرافی انجام شود. اما مسئله اینجاست که این غربالگری‌ها باید رایگان شود، از سوی دیگر باید نیروی انسانی کافی برای انجام این غربالگری‌ها در سیستم بهداشتی و درمانی کشور وجود داشته باشد اما اکنون به دلیل محدودیت‌های منابع مالی و مشکلات اقتصادی حوزه سلامت، امکان تأمین نیروی کافی برای انجام این غربالگری‌ها و پیگیری وضعیت بیماران به طور کامل وجود ندارد.

یکی دیگر از سرطان‌هایی که راحت‌تر می‌توان تعداد زیادی از افراد را غربالگری کرد، سرطان دهانه رحم است که با استفاده از پاپ اسمیر و HPV Testing قابل انجام است. به طور کلی در جهان و ایران برای سرطان‌های دهانه رحم، پستان و روده بزرگ، روش‌های اثبات‌شده و قابل توصیه غربالگری وجود دارد اما برای سایر سرطان‌ها نمی‌توان الزاماً غربالگری را بکار برد و باید مردم با علائم کلی سرطان‌ها آشنا شوند و در صورت بروز این علائم به پزشک مراجعه کنند تا از این طریق به تشخیص زودرس بیماری کمک شود . برای مثال برای تشخیص و غربالگری سایر سرطان های شایع شامل سرطان معده، ریه، پروستات، مثانه و ….هنوز این روشاثبات شده ای وجود ندارد و روش های موجود هزینه – اثربخشی بالایی ندارد. از مهمترین کاستی هایی که باید توجه بیشتری به ان بشود توسعه تحقیقات سرطان در کشور است و باید بودجه کافی برای شناخت علل و عوامل خطر سرطان ها و همچنین تحقیقات پیشگیری و درمانی سرطان وجود داشته باشد.

The post دکتر زنده‌دل: هر روز ۲۰۰ نفر در ایران بر اثر ابتلا به سرطان می‌میرند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

اوضاع برخی کشور‌ها در برخورد با پزشکان ایرانی مهاجر به گونه‌ای است که بنا به تأکید محمدرضا ظفرقندی، وزیر بهداشت ۸۰‌درصد از آنها ناگزیر می‌شوند طبابت را کنار بگذارند و به شغل دیگری روی بیاورند چراکه نمی‌توانند از استاندارد‌های سختگیرانه‌ای که برخی کشور‌های اروپایی یا امریکا و کانادا برای تأیید مدرک یا گذراندن دوره‌های کارآموزی و … در نظر گرفته‌اند، به سادگی عبور کنند و همین مسئله موجب می‌شود در دل غربت طبابت را رها کنند.

آمار دقیقی از مهاجرت پزشکان در دسترس نیست، اما حالا هر یک از چهره‌های حوزه سلامت که پشت تریبون قرار می‌گیرد در این باره هشدار می‌دهد. طبق اعلام سازمان نظام پزشکی، برای پیدا کردن آمار مهاجرت می‌توان به تعداد پزشکان و کادر پزشکی که برای خروج از کشور از این سازمان گواهی «گوداستندینگ» می‌گیرند، استناد کرد، گر چه ممکن است همه این افراد الزاماً مهاجرت نکرده باشند یا برخی از آنان بعد از سفر دوباره به کشور برگردند.

آمار‌هایی از مهاجرت پزشکان

گود استندینگ یا گواهی حسن انجام کار حرفه‌ای یا عدم‌سوءپیشینه، مدرکی است که نشان می‌دهد پزشک مذکور عضو سازمان نظام پزشکی کشور مبدأ بوده و در دوران حرفه‌ای فعالیت خود سوءپیشینه‌ای در حیطه فعالیت خود نداشته است.
آمار غیررسمی نشان می‌دهد تعداد اعضای سازمان نظام پزشکی که برای مهاجرت از این سازمان گواهی گوداستندینگ گرفته‌اند از حدود ۷۵۰نفر در سال۱۳۹۷ به بیش از ۶‌هزار نفر در سال۱۴۰۱ افزایش یافته است که افزایش بیش از هشت برابری را نشان می‌دهد، البته این مدرک یکی از اولین مدارکی است که برای مهاجرت نیاز است و شخص متقاضی باید آن را به کشور مقصد ارائه کند تا با درخواست فعالیت او به عنوان پزشک موافقت شود، البته این مدرک برای اهداف گوناگونی دریافت می‌شود که یکی از آنها مهاجرت است. به طور اجمالی افرادی که قصد شرکت در سمینار‌های بین‌المللی دارند، افرادی که می‌خواهند برای ادامه تحصیل به خارج از کشور بروند، اشخاصی که قصد شرکت در دوره‌های بین‌المللی را دارند و در آخر افرادی که اقدام به مهاجرت کرده‌اند، نیازمند دریافت این مدرک هستند.
سال گذشته بود که حسینعلی شهریاری، رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی نسبت به کمبود پزشک در کشور هشدار داده و گفته بود: طی دو سال گذشته ۱۰هزار نفر از جامعه پزشکی کشور مهاجرت کردند و خیلی از استان‌ها با کمبود شدید پزشک به خصوص کمبود جراح مواجهند و این مشکل می‌تواند در سال‌های آینده کشور را به دردسر بزرگی بیندازد. خیلی از استان‌های کشور حتی یک جراح قلب و عروق ندارند یا فقط یک جراح دارند!

مهاجرت ۲۵‌درصد از استادان

این معضل در خصوص سایر حوزه‌ها هم جدی است تا جایی که حسین سیمایی‌صراف، وزیر علوم درباره کنترل مهاجرت دانشجویان گفته است: «مهاجرت عوامل مختلفی از جمله عوامل شغلی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دارد و ما همه عوامل را بررسی کرده و به آنها ضریب داده و مشخص کرده‌ایم چرا و به چه دلیل کسانی مهاجرت می‌کنند و برخی حتی قصد بازگشت نیز ندارند. این تأسف زمانی بیشتر می‌شود که شاید بتوانم بگویم در این چند سال اخیر ۲۵‌درصد از استادان مهاجرت کرده‌اند، ۲۵‌درصد عدد نگران‌کننده‌ای است، وقتی این روند ادامه پیدا کند، افرادی جایگزین آنها می‌شوند که شاید از مرتبه ضعیف‌تری برخوردار هستند.»
با تمام اینها، اما سیدسلمان سیدافقهی، قائم مقام بنیاد ملی نخبگان سال گذشته در اظهار نظری بحران افزایش آمار مهاجرت را فضاسازی رسانه‌ای عنوان کرده و گفته بود: «براساس آمار مجمع جهانی اقتصاد که در حوزه مهاجرت معروف است، نسبت پزشکانی که در چندسال گذشته از کشور مهاجرت کرده‌اند نسبت به کل پزشکان، نه تنها رشد پیدا نکرده بلکه سیر نزولی داشته و این یک آمار بین‌المللی است. با استناد به همین آمار در حوزه مهاجرت پزشکان ما بحران نداریم. مهاجرت داریم، اما نکته این است که این مهاجرت نسبت به قدیم افزایش پیدا نکرده است.» هر چند این اظهار نظر سیدافقهی با واکنش‌های منفی برخی رسانه‌ها مواجه شد، اما اظهارات اخیر وزیر بهداشت در خصوص اینکه فقط ۲۰‌درصد از پزشکانی که از ایران به کشور‌هایی مانند امریکا یا کانادا مهاجرت می‌کنند، می‌توانند در شغل طبابت مشغول کار شوند، در برابر تمایل به مهاجرت پزشکان تردیدی جدی ایجاد می‌کند!

خداحافظی ۸۰‌درصد از پزشکان با طبابت

محمدرضا ظفرقندی، وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در همایش مهاجرت نخبگان علمی در ایران با اشاره به وضعیت برخی پزشکان گفته است: «بسیاری از پزشکان که در ایران جایگاه علمی و عملی برجسته‌ای دارند، استاد دانشگاه هستند، مطب‌های موفق دارند و زندگی مرفهی را تجربه می‌کنند، با این حال تصمیم به مهاجرت می‌گیرند.»
طبق توضیحات ظفرقندی مهاجرت به کشور‌های عربی را بیشتر می‌توان کاریابی دانست که به دلیل شرایط اقتصادی و ارزش پول صورت می‌گیرد، اما در مورد مهاجرت به کشور‌هایی مانند امریکا و کانادا، بالای ۸۰‌درصد پزشکان مجبور به ترک حرفه پزشکی می‌شوند، زیرا امکان فعالیت حرفه‌ای پزشکی در آن کشور‌ها برای این افراد فراهم نیست و مبنای اقتصادی ندارد.

چالش‌های تأیید مدارک و ورود به حرفه پزشکی در کشور‌های غربی
در مواجهه با آماری که وزیر بهداشت در خصوص مهاجرت پزشکان به کشور‌های اروپایی و خداحافظی ۸۰‌درصد از آنها با کار طبابت می‌دهد، نخستین موضوعی که به ذهن متبادر می‌شود، چرایی این ماجراست؛ موضوعی که ظفرقندی در توضیح آن با تأکید بر سختگیری‌های موجود در این کشور‌ها افزود: «پزشکانی که به امریکا و کانادا مهاجرت می‌کنند، اغلب با عدم‌پذیرش مدارک تحصیلی مواجه می‌شوند. از سوی دیگر، بسیاری از این پزشکان به دلیل سن و سال، امکان شرکت و موفقیت در آزمون‌های سختگیرانه پزشکی این کشور‌ها را ندارند و در نهایت ناچار به انتخاب مشاغل غیرمرتبط می‌شوند.»

آن سوی آب‌ها فرش قرمزی پهن نیست!

بر این اساس در خلال فضاسازی‌های رسانه‌ای در کشور و با وجود آنکه آن سوی آب‌ها بهشتی تمام‌عیار برای جوانان و متخصصان کشورمان ترسیم می‌شود، مهاجرت زوایای گوناگونی دارد که خیلی وقت‌ها ابعاد تاریک آن نادیده باقی می‌ماند؛ ابعادی شبیه اشتغال به طبابت تنها ۲۰‌درصد از پزشکانی که به امریکا و کانادا مهاجرت می‌کنند، اما وضعیت ۸۰‌درصد از پزشکانی که به رغم تحصیل در رشته پزشکی و داشتن تخصص و توان خدمت به انسان‌ها به دلیل خارجی بودن و استاندارد‌های سختگیرانه مجبورند در شغل دیگری مشغول کار شوند، درست همان قسمت‌های در سایه مهاجرت است که حتی رسانه‌ها هم کمتر پروژکتورهای‌شان را سمت آن می‌گیرند؛ سایه‌هایی که اگر دیده شوند می‌توانند روی تصمیم به مهاجرت بخشی از افراد تأثیری جدی بگذارند و آنها را به این درک برسانند که هیچ کجای دنیا به جز وطن برای ما آغوش باز نکرده‌اند.

جوان

The post فرش قرمز برای پزشکان مهاجر ایرانی پهن نیست appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مدتی است که عرضه برخی مکمل‌های دارویی و داروهای درمانی سر از سامانه‌های فروش و ارسال آنلاین در آورده‌ است؛ سفارش‌هایی که تنها با لمس چند باره صفحه گوشی‌های هوشمند به سرعت ثبت می‌شود و نهایت یک ساعت بعد درب منزل بیماران تحویل داده می‌شود اما مبدأ ارسال این داروها مشخص نیست.

به رغم نقایص متعدد در نحوه عملکرد پلتفرم‌های فروش و ارسال آنلاین دارو از جمله نبود حضور مسئول فنی داروساز، نظارت بر کنترل و کیفیت نگهداشت و توزیع دارو، شاهد گسترش روز افزون فروش کالاهای سلامت محور به طور غیرمجاز در سامانه‌های آنلاین هستیم.

اگرچه نمی توان مقابل موج استفاده از فناوری های نو در ابعاد مختلف نیازهای زندگی مقابله کرد و اجازه نداد صنعت دارو به بازار تجارت آنلاین راه پیدا کند، اما این پدیده نیز همچون دیگر پدیده های نوظهور نیازمند سیاست گذاری و نظارت است زیرا جامعه به دنبال آن است که نیازهای خود را در بستر تکنولوژی برآورده سازد؛ از این رو فعالان حوزه دارو بر این باورند که سکوهایی که در حوزه خرید و فروش دارو فعالیت می کنند، زیر نظر متولی سلامت که وزارت بهداشت، درمان و موزش پزشکی است، فعالیت کنند.

بر این اساس سازمان غذا و دارو به عنوان متولی صدور مجوزهای دارویی و غذایی در کشور مدتی است، نگارش دستورالعمل فروش اینترنتی اقلام دارویی را آغاز کرده است؛ سیدحیدر محمدی رییس سازمان غذا و دارو به تازگی با تاکید بر اینکه «اساساً با فروش اینترنتی دارو به شکل موجود مخالف هستیم» به مردم هشدار داده است که در زمان حاضر فروش اینترنتی دارو غیرقانونی است و داروهای تقلبی، غیرمجاز و غیرایمن در بستر فضای مجازی و بدون اینکه بدانیم این فرآورده دارو است یا دارونما به دست مصرف کننده می‌رسد.

وی گفته است: ما نظارت‌های سختی روی داروخانه‌ها اعمال می‌کنیم اما برخی سکوهای اینترنتی داروهای قاچاق، غیرمجاز و با منبع نامعلوم را به فروش می‌رسانند.

رییس سازمان غذا ودارو از مردم خواست که به هیچ وجه از بسترهای ناامن که سازمان غذا و دارو تا این لحظه هیچ یک از آنها را تایید نکرده است دارو تهیه نکنند و در صورت خرید مسئولیت هرعواقبی با خریدار است.

در این راستان شورای عالی نظام پزشکی کشور نیز در بیانیه ای از فروش دارو در بستر فضای مجازی و برخی سکوهای اینترنتی انتقاد و اعلام کرد: قریب به دو سال است که موضوع فروش اینترنتی دارو توسط پلت‌فرم ها، به یکی از چالش‌های اساسی نظام سلامت در کشور ما درآمده است. در شرایطی که کشورهای پیشرو با در پیش گرفتن رویه‌های اصولی و گام به گام، دسترسی بیماران به داروها را با استفاده از ابزارهای الکترونیک افزایش داده اند، متاسفانه امروز کشور ما به دلیل دخالت نهادهای غیرمرتبط با سلامت به یکی از بدترین الگوها در این زمینه تبدیل شده است؛ به گونه‌ای که هم اکنون با پدیده ناصرخسرو مجازی در ابعاد بسیار گسترده‌ای مواجه هستیم.

این بیانیه می‌افزاید: در حال حاضر بعضی از پلت‌فرم‌های فعال در زمینه تاکسی اینترنتی، بدون اخذ هر گونه مجوزی از وزارت بهداشت به توزیع و عرضه غیرقانونی دارو در ابعاد وسیع دست می‌زنند. پاسخگو نبودن این پلت‌فرم‌ها در مورد مبادی تهیه دارو باعث شده است که این مکان‌ها به بهترین محل برای ورود انواع داروهای ممنوعه، قاچاق و تقلبی به شبکه تامین داروی کشور تبدیل شده و به سلامت مردم آسیب برسد.

بر اساس این بیانیه، «منطقی ترین و اصولی ترین گام جهت ورود به جرگه کشورهایی که فروش اینترنتی دارو در آنها به صورت نظام مند و قانونی صورت می گیرد، تدوین قوانین و ضوابط لازم به منظورجلوگیری از هر گونه سوء استفاده‌ احتمالی از بستر جدید برای عرضه دارو و کالاهای سلامت محور است».

شورای عالی نظام پزشکی کشور می افزاید: در گام بعدی می بایست ضمن بازنگری فهرست داروهای بدون نسخه (OTC) جایگاه داروساز در فرایند عرضه اینترنتی این دسته از داروها تعریف شده تا داروها صرفا با عاملیت مستقیم داروخانه در اختیار بیماران قرار گرفته و ارتباط حرفه ای بین آنان محفوظ بماند. بدیهی است که گام‌های دیگر در این راستا باید با بررسی و سنجش مراحل قبلی و الگو قراردادن تجربیات سایر کشورهایی که شرایطی مشابه کشور ما دارند انجام شود.

در این بیانیه با انتقاد از اینکه نهادهای غیرمرتبط با نظام سلامت از جمله وزارت اقتصاد و هیات مقررات زدایی فشارهایی را بر سازمان غذا و دارو و وزارت بهداشت برای تدوین آیین‌نامه فروش اینترنتی دارو وارد می‌کنند، تاکید کرد: این فشارها این نگرانی را ایجاد کرده است که قبل از تدوین قوانین جامع مورد نیاز، پلت‌فرم‌هایی که سابقه نامطلوبی در انواع تخلفات دارویی داشته و از طرفی نشان داده‌اند قادر به حفظ امنیت اطلاعات بیماران نیستند، سلامت جامعه را بیش از پیش تحت تاثیر قرار دهند.

شورایعالی نظام پزشکی ضمن هشدار بابت به خطر افتادن سلامت مردم، در بیانیه خود تاکید کرد: لازم است با توجه به حساسیت و ابعاد فنی و تخصصی موضوع، اتخاذ هرگونه تصمیم در روند تدوین ضوابط و دستورالعمل های مربوطه طبق قانون با حضور و مشارکت کارشناسان و نمایندگان رسمی این سازمان و انجمن‌های علمی و صنفی صورت پذیرد.

The post هشدار شورای عالی نظام پزشکی به فروش دارو توسط تاکسی‌های اینترنتی appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

آنطور که گزارش‌ها نشان می‌دهد، برخی از دانشجویان پزشکی تنها برای پر کردن صندلی‌های رشته‌های مختلف پزشکی پذیرفته می‌شوند، کیفیت آموزشی خوبی ندارند و در نهایت خروجی آنها دردی از نیاز نظام سلامت کشور درمان نمی‌کند و به جان بیماران هم آسیب‌ می‌زند. چند روز پیش، هامون سبطی، دبیر کمیسیون آموزش و رسانه دیده‌بان شفافیت و عدالت هم نسبت به این وضعیت هشدار داده و گفته بود: «از ۵ سال پیش زمزمه‌هایی شنیده می‌شد که دانشگاه آزاد شعبه‌های دیگری هم داشته باشد و خیلی خصوصی‌تر شود و شهریه‌اش هم بالاتر رود.

در کمال تعجب این موضوع در برنامه هفتم گنجانده شد و در آن ذکر شده که آموزش رشته‌های بسیار حساس مانند پزشکی به بخش خصوصی سپرده شود. ما نسبت به آینده آموزش و بهداشت در کشور بسیار احساس خطر می‌کنیم. راه رهایی از این مشکل آگاهی‌رسانی به مسئولان بلندپایه در زمینه آموزش است.» هرچند که به گفته وزیر بهداشت، تمام تخصص‌ها و امور درمانی با بهترین کیفیت توسط نیروهای متخصص ایرانی، در کشور ارائه می‌شود. اما بسیاری از متخصصان و کارشناسان معتقدند در آینده‌ای نزدیک باید نگران حضور پزشکان بی‌کیفیت داخلی باشیم که در دانشگاه‌های پزشکی به دلیل نبود زیرساخت‌های مناسب در حال تربیت هستند.

تیشه به ریشه پزشکی

«درباره بحث کیفیت آموزش پزشکی، عوامل متعددی دخیل است که می‌تواند این مسئله را تحت تاثیر قرار دهد. زمانی که صحبت از کیفیت می‌کنیم منظور توانمندسازی نیروی انسانی است و برای توانمند کردن این نیروها در هر رشته‌ای نیاز به زیرساخت وجود دارد. در حوزه پزشکی با توجه به اهمیت آن و حساسیتی که درباره جان انسان‌ها و وابستگی آن به سطح سواد و عملکرد پزشک وجود دارد، این زیرساخت‌ها باید بیشتر شود.»‌ این نکات را یکی از مسئولان سابق وزارت بهداشت اعلام می‌کند که مایل نیست نامش در گزارش منتشر شود و در توضیح بیشتر می‌گوید: «مشکل اینجاست که در کشور رقابتی شدید بین نمایندگان مجلس وجود دارد که همه برای حوزه انتخابی خودشان در پی راه‌اندازی دانشکده‌های پزشکی هستند که به اصطلاح یک کار بزرگ برای مردم انجام داده باشند. اما این روند به یکی از معضلات وزارت بهداشت بدل شده و هجمه بسیار زیادی به این مجموعه وارد کرده است. این رویه تیشه به ریشه پزشکی است و می‌تواند در نهایت به قیمت جان مردم تمام شود.»

این پزشک درباره آسیب‌های چنین فرآیندی حرف‌های دیگری هم می‌زند: «فرض کنید در چند شهرستان این دانشکده‌ها راه‌اندازی شود، اساتید مورد نیاز آنها از کجا باید تامین ‌شوند یا هیئت علمی چگونه می‌تواند به آنجا ورود و مسئله آموزش را انجام دهد. اساتید و اعضای هیئت علمی خبره و باکیفیت یکی از فاکتورهای مهم آموزش دانشجویان رشته پزشکی است اما با یک جست‌وجوی ساده پی می‌برید که در کشور چه فاجعه‌ای در حال رخ دادن است.»

به گفته این پزشک در برخی استان‌ها چندین دانشکده پزشکی وجود دارد از جمله خراسان، کرمان، فارس و… مثال عجیب این وضعیت استان فارس است که دو شهر گراش و لار دو دانشکده پزشکی دارند، درحالی‌که فاصله آنها از هم حتی به ۱۰ کیلومتر هم نمی‌رسد: «در ۳۱ استان کشور با در نظر گرفتن سقف اعداد، باید به همین تعداد دانشکده پزشکی وجود داشته باشد که همان هم زیاد است، اما همین حالا چیزی بیش از ۵۰ دانشگاه داریم و این یعنی فاجعه. کمیت افزایش پیدا کرده، اما زیرساخت فراهم نیست و کیفیت به شدت در حال کاهش است. دانشکده‌هایی که راه‌اندازی می‌شوند استاد کافی برای آموزش پزشکی ندارند و اگر چنین ادعایی مطرح می‌شود، این افراد غالباً پزشکان طرحی هستند که از آنها به‌عنوان هیئت علمی استفاده می‌کنند. به این معنا که فردی که به‌تازگی فارغ‌التحصیل شده تربیت پزشک انجام می‌دهد.»

به تاکید این مسئول سابق در وزارت بهداشت یکی از آسیب‌های حوزه پزشکی جز مسئله آموزش، فقدان ارزشگذاری درباره پزشکان عمومی است: «در دنیا ۸۰ تا ۸۵درصد بار حوزه سلامت بر دوش پزشکان عمومی است و به‌عنوان خط اول درمان مطرح هستند. اما در کشور ما این تعریف وجود ندارد و افراد مستقیم و با کوچکترین مشکل، به متخصصان مراجعه می‌کنند. در کشور ما نظام ارزشگذاری برای پزشکان عمومی به خوبی صورت نگرفته و باعث شده که این پزشکان به محض فارغ‌التحصیلی چون بازار کار خوبی ندارد، به چند گروه تقسیم می‌شوند. گروه اول به طور کلی وارد کار پزشکی نمی‌شوند. گروه دوم حوزه زیبایی و ترک اعتیاد را انتخاب می‌کنند که کار پزشکی چندانی هم انجام نمی‌دهند و خیلی هم نیاز نبوده ۷ سال درس بخوانند. این آسیب در نظام سلامت و پزشکی یعنی پول دور ریختن! گروه سوم هم از همان لحظه ورود به دنبال درست کردن رزومه، سابقه علمی و مقاله هستند و به محض فارغ‌التحصیلی و گذراندن طرح مهاجرت می‌کنند که به‌نوعی از دست دادن سرمایه ملی است. گروه چهارم هم پزشکانی هستند که می‌خواهند در حوزه عمومی کار کنند اما چون درآمدی ندارند و ارزش‌گذاری خوبی هم درباره آنها نیست، راه تخصص را پیش می‌گیرند اما سراغ رشته‌هایی می‌روند که آسان‌تر و پولسازتر است. به این رشته‌ها کاری نداریم اما این شرایط باعث شده رشته‌هایی شامل اطفال، جراحی، داخلی، زنان و بیهوشی بدون متقاضی بمانند. درحالی‌که اینها رشته‌های پایه‌ای نظام سلامت هستند و باید بسیار قوی باشند. اما پایین‌ترین درآمد را در کشور ما دارند. متخصصان اگر در آینده درآمد مدنظرشان را کسب نکنند، نگاه‌شان به سمت کشورهای همسایه و عربی خواهد بود که با مهاجرت به این مناطق صاحب شغلی با درآمد بالاتر شوند. در حقیقت کشور ما پول خرج می‌کند و پزشک تربیت می‌کند برای کشورهای دیگر.»‌

او می‌گوید: «تا زمانی که این ارزش‌گذاری و این فرآیند تربیت دانشجو اصلاح نشود، نمی‌توان‌آموزش پزشکی خوبی داشت. تا همین حالا ما احساس کمبود درباره پزشکان نداشتیم و پزشکان ایرانی چه در داخل و چه در خارج از کشور سرآمد بوده و هستند. ما جزو کشورهایی هستیم که بیماران‌مان هیچ نیازی به خروج از کشور برای دریافت خدمات درمانی ندارند اما باید برای آینده نگران بود.»

رکود اقتصادی سلامت

«ام‌المصائب حوزه پزشکی در حال حاضر تعرفه‌هاست؛‌ از جمله تعرفه دستوری، فریزشدن تعرفه در سال‌های اخیر، نبود تناسب تعرفه با فاکتورهای اقتصادی. تفاوت مشهود میزان تعرفه در بخش خصوصی و دولتی دومینویی را ایجاد کرده که به ترتیب همه ارکان نظام سلامت را نشانه رفته و بر تمام اجزای آن تاثیر منفی گذاشته است.» این نکته را هم کیانوش جهانپور، سخنگوی سابق وزارت بهداشت اعلام می‌کند و در توضیح بیشتر به هم‌میهن می‌گوید: «تعرفه‌گذاری غیرواقعی و دستوری، برآورد هزینه و سرانه خدمات را غیرواقعی و سرمایه‌گذاری در حوزه سلامت را متوقف کرده است. مانع توسعه شده و شیب درآمدی بین بخش دولتی و خصوصی در کنار سایر عوامل مهاجرت به خارج و مهاجرت شغلی پزشکان را دامن زده که نتیجه آن القای رکود در اقتصاد سلامت است.»

به اعتقاد او، در این وضعیت که بخش اقتصادی از انتفاع خارج شده، چیزی جز نحیف شدن بخش بهداشت و درمان و فربه شدن حوزه‌های زیبایی، مراقبت‌های پوست و مو و مشاغل کاذب سلامت را شاهد نیستیم: «این شرایط انگیزه نیروی انسانی را تحت‌الشعاع قرار داده و چشم‌انداز تحصیل در علوم پزشکی و دوره‌های تخصصی را نامطلوب کرده است. به همین دلیل سایه‌ای از فرسودگی، غبار فرسایش و تحلیل در انتظار نظام سلامت است.»‌

جهانپور با بیان اینکه دخالت افراد و نهادهای غیرتخصصی در این حوزه تولیت سلامت را تضعیف کرده، ادامه می‌دهد: «وزارت بهداشت هم به‌عنوان تولیت سلامت آنگونه که باید و شاید نتوانسته از جایگاه و نقش متولی خودش پاسداری کند و احساس می‌شود در موارد متعدد و مکرر فقدان موضع یا مواضع انفعالی است.» او درباره اینکه آیا افزایش دانشکده‌های علوم پزشکی در کشور می‌تواند این آسیب‌ها را افزایش دهد، می‌گوید: «توسعه دانشکده‌ها و دانشگاه‌های علوم پزشکی اگر بر پایه آمایش سرزمینی باشد قابل دفاع و حتی لازم است، اما چیزی که اکنون رخ داد و کم‌شمار هم نیست بیش از آنکه از جنس آمایشی باشد ناشی از فشارهای سیاسی یا بعضاً اجتماعی و دخالت نابجای افراد یا نهادهای بی‌ربط همچنین لابی برخی نمایندگان مجلس است که توسعه‌ای ناموزون و نامتقارن را رقم زده. این وضعیت حتی می‌تواند به نقض غرض در تشکیل این دانشکده‌ها و ادغام آموزش علوم پزشکی در بهداشت و درمان منجر شود.»

این پزشک ادامه می‌دهد: «حداقل من مطالعات آمایشی از این افزایش ظرفیت‌ها و توسعه‌های کمی ندیده‌ام و چنان‌که به تصریح مسئولان وزارت بهداشت منابع آن هم فراهم نشده و بیشتر به کار کارزارهای انتخاباتی برخی افراد در انتخابات محلی می‌آید تا توسعه و ارتقای بهداشت و سلامت و آموزش علوم پزشکی.» سخنگوی سابق وزارت بهداشت درباره اینکه با این وضعیت باید منتظر پدیده پزشکان بی‌کیفیت در آینده‌ای نزدیک بود هم توضیح می‌دهد: «تداوم این روند می‌تواند کیفیت آموزش علوم پزشکی در تمام سطوح را تحت تاثیر قرار دهد و به نوعی به مدرک‌گرایی و کاهش مهارت‌های ضروری جامعه‌محور ختم شود. این در حالی است که اتفاقات مثبت و بزرگی در حوزه علوم پزشکی ایران طی دهه‌های اخیر رقم خورده که محصول نگاه جامعه‌محور، معطوف به نیازهای واقعی بوده است. تحول عظیم در آموزش علوم پزشکی و تربیت نیروی انسانی فقط عدد روی کاغذ نیست که به آن دلخوش باشیم.»

تحمیل دانشجو، ۵ تا ۱۰ برابر ظرفیت

«یک زمانی ما از کشورهای اطراف در زمینه پزشکی به‌ویژه جراحی جلوتر بودیم اما فاصله ما نه‌تنها کم شده که این فاصله در حال معکوس شدن است.» این نکته‌ای است که یکی از جراحان بیان می‌کند که مایل نیست نامش در این گزارش منتشر شود.

او مشغول تدریس در یکی از دانشکده‌های پزشکی در غرب کشور است و درباره اینکه آیا دلیل این روند کاهشی کمبود پزشکان متخصص است، می‌گوید:‌ «اتفاقاً ما نیروی انسانی در این حوزه زیاد داریم اما مهم تعداد پزشکان نیست، کیفیت اهمیت بیشتری دارد. افزایش تعداد پزشکان به هر نحوی باعث می‌شود که در آینده پزشکانی داشته باشیم که توانایی اعمال جراحی را ندارند.»

او درباره اینکه پزشک بی‌کیفیت حاصل خروجی کدام سیستم است، توضیح می‌دهد: «ظرفیت آموزشی محدودیت دارد. براساس امکانات و تعداد بیماران اعلام می‌کنیم که چه تعداد پزشک را می‌توانیم تربیت کنیم. اما مشکل اصلی اینجاست که ۵ تا ۱۰ برابر ظرفیت‌های اعلامی، به ما دانشجو تحمیل می‌شود. در این شرایط کیفیت به یک‌پنجم کاهش پیدا می‌کند. افزایش ظرفیت پزشکی به‌ویژه در حوزه عمومی یک آسیب جدی است چون ما به عنوان هیئت علمی این پزشکان را تربیت می‌کنیم.» او ادامه می‌دهد: «زمانی بود که ما دانشجوها را به صورت تک به تک می‌شناختیم و به توانایی‌های آنها آگاه بودیم، اما امروز سرکلاسی حاضر می‌شوم که ۲۰۰ دانشجوی پزشکی عمومی حضور دارند من حتی امکان حضور و غیاب ندارم.»

این جراح درباره اینکه آیا این میزان دانشجو با بیماران برای دروس آموزشی تناسب دارند، می‌گوید: «دانشجوی پزشکی با بیمار آموزش می‌بیند و تا زمانی که تعداد قابل‌توجهی بیمار ویزیت نکنند، قطعاً نمی‌تواند تجربه لازم را کسب کند. ما این میزان بیمار را در اختیار نداریم که همه دانشجویان چنین فرصتی برایشان فراهم شود و قطعاً کیفیت آنها کاهش می‌یابد. اما یک مسئله دیگر هم وجود دارد، اینکه بخش زیادی از اینها در آینده در حوزه تخصصی خودشان کار نمی‌کنند و پس از فارغ‌التحصیلی به سمت رشته‌های زیبایی و تزریق بوتاکس سوق پیدا می‌کنند. این همه هزینه و تلاش اساتید برای آموزش، هیچ خروجی‌ای برای آینده نظام سلامت و پزشکی ایران ندارد.»

افزایش پزشکان بی‌کیفیت

اینکه به‌طور کلی اکنون کیفیت آموزش پزشکی در کشور کاهش پیدا کرده باشد را محمد رئیس‌زاده، رئیس سازمان نظام پزشکی کشور تایید نمی‌کند و می‌گوید: «کیفیت آموزش پزشکی در کشور ما عالی است و در حد کَمی هم جامعه پزشکی در حد اعلا وظیفه خود را انجام داده است. در تمام رشته‌های تخصصی و فوق‌تخصصی و به‌طور کلی در حوزه‌ای باقی نمانده که ما فارغ‌التحصیل کیفی تربیت نکرده باشیم. اما در این حوزه معضلات و نواقصی وجود دارد که باید از مسیر تخصصی و قانونی به آن پرداخت.»

او ادامه می‌دهد: «نباید اجازه دهیم که این روند پرافتخار و روبه‌رشد متوقف شود، چون این نگرانی را داریم که در سایه ورود مداخلات غیرکارشناسی و اظهارنظرهای غیرتخصصی و هجمه‌های غیرواقعی، این روند معکوس شود. وحی مُنزل هم نیست که پزشکی ما همیشه در اوج باشد، می‌تواند شرایط به‌گونه‌ای پیش برود که عقب‌گردی در برخی رشته‌ها رخ دهد.» رئیس‌زاده با بیان اینکه مدت‌هاست تعرفه‌های پزشکی معضل جدی این حوزه است، توضیح می‌دهد: «سال گذشته شورایعالی بیمه این تعرفه را ۴۰ درصد مصوب کرد اما در سازمان برنامه و بودجه، یک نفر شخصاً عدد را به ۲۵درصد کاهش داد. به همین دلیل می‌گویم که مسئول اصلی کج‌روی و ترویج برخی رفتارهای نادرست در جامعه پزشکی کسانی هستند که خلاف قانون اقدام می‌کنند و باعث ترویج این مسئله‌اند. در این باره قانون یا درست اجرا نمی‌شود یا اصلاً اجرا نمی‌شود که شامل سیاست‌های کلان سلامت ابلاغی رهبری در سال ۹۳ و‌ قانون برنامه‌های توسعه و بودجه در حوزه سلامت هم هست.»‌

رئیس سازمان نظام پزشکی درباره آسیب‌های اجرا نشدن درست قانون هم می‌گوید: «اگر در برخی رشته‌های تخصصی و فوق‌تخصصی دچار کمبود شویم، شأن و منزلت این حوزه خدشه‌دار می‌شود و مجبور به اعزام مردم به خارج از کشور خواهیم بود. در این حوزه باید به نظرات کارشناسان همین حوزه توجه شود و هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا و آن را اثبات کند که بدون نظر متخصصان حوزه سلامت می‌توان نظام سلامت را اداره کرد.»

«دست‌هایی وجود دارد که قله‌های پیشرفت پزشکی در کشور را هدف قرار داده‌اند و می‌خواهند آن را دره کنند.» این نکته دیگری است که رئیس سازمان نظام پزشکی به آن اشاره می‌کند و می‌گوید: «ما نباید به ۱۲ سال قبل برگردیم و به عنوان مثال به خانواده نیازمند پیوند قلب برای فرزندشان بگوییم که نمی‌توانیم کاری انجام دهیم. این شرایط را در حال حاضر نداریم اما اگر مشکلات موجود باعث شود بخشی از خدمات پزشکی کمبود یا حذف شود، در صورت مراجعه بیمار اورژانسی، باید انتظار بروز مشکلات جدی را داشت. اختلال در سیاست‌گذاری قطعاً می‌تواند به صورت سیستماتیک منجر به این مسئله شود.»

او به آسیب افزایش ظرفیت پزشکی هم اشاره می‌کند: «در بحث افزایش ظرفیت‌ها، پوپولیسم در حال بلعیدن آموزش پزشکی کشور است. به همین دلیل در آینده ممکن است در برخی حوزه‌های تخصصی با وجود افزایش ظرفیت، به دلیل اینکه مسئله اصلی درک نشده با مشکل مواجه شویم. این در حالی است که ما درباره کمبود متخصصان صحبت می‌کنیم اما به جای پرداختن به مشکلات، بر افزایش ظرفیت تاکید می‌کنند.»

رئیس‌زاده معتقد است، حوزه سلامت نباید فضایی برای چهره‌سازی و تبلیغات باشد چون با جان مردم سروکار دارد: «مسئولی که اصرار دارد در یک شهرستان کوچک دانشکده پزشکی تاسیس کند، به عواقب چنین مسئله‌ای فکر نمی‌کند. اگر به دلیل این حرکت عوام‌گرایانه یا حتی دلسوزی منجر به فارغ‌التحصیلی یک پزشک بی‌کیفیت شود که قطعاً این مسئله رخ می‌دهد و این پزشک بی‌کیفیت، مشکلی برای سلامت بیمار ایجاد کند، قطعاً کسی که در ایجاد چنین دانشکده‌ای اصرار و تلاش کرده تا قیامت ضامن خواهد بود. حوزه سلامت کشور، جایی برای عوام‌گرایی، شعارگرایی، دستاوردسازی و تبلیغات نیست که منجر به خروج یک پزشک بی‌کیفیت و از دست رفتن جان مردم ‌شود. مصداق آن هم وجود دارد که در یکی از بیمارستان‌ها منجر به از دست رفتن جان یک کودک شد.»

او ادامه می‌دهد: «دانشکده شهرستانی که ظرفیت اسمی ۶۰ تا ۷۰ هزار نفر دارد و حالا خود وزارتخانه با تمهیداتی آن را به ۷۰ تا ۸۰ هزار نفر افزایش داده، با این قانون افزایش ظرفیت امسال، ۱۲۵ دانشجوی پزشکی دارد. طبق قانون افزایش سالانه که معمولاً ۲۵درصد است این تعداد هر سال افزایش قابل‌توجهی هم خواهد داشت.»‌

به گفته رئیس‌زاده، در یک شهرستان ۳۰، ۴۰ هزار نفری این عوام‌گرایی کاری کرده که در ۴ سال آینده ۶۰۰ دانشجوی پزشکی، همه با هم در یک بیمارستان ۲۰۰ تختخوابی آموزش ببینند. دانشجویان پزشکی در ۴ سال آخر باید بر بالین حاضر باشند و درک نمی‌کنم که این محاسبه چطور انجام شده است: «مگر قرار است تا ۴ سال آینده چند بیمارستان دیگر به این شهرستان اضافه شود که این میزان پزشک ظرفیت آموزش را داشته باشند. یا اصلاً مگر این شهرستان این میزان بیمار دارد که جوابگوی تمام آموزش‌ها باشد. چرا برخی به عواقب کار خود فکر نمی‌کنند. ما اینها را می‌بینیم و این مسائل در آینده جان بیماران را به خطر می‌اندازد. اینها منجر به ازدیاد پزشکان بی‌کیفیتی خواهد شد که جز آسیب به سلامت مردم، نتیجه دیگری ندارد. آسیب آن هم متوجه اقشار آسیب‌پذیر است چون کسی که از شرایط اقتصادی مناسبی برخوردار باشد، هیچ زمان خودش را به دست این افراد نمی‌سپارد.»

رئیس‌زاده به نکته جالبی اشاره می‌کند که از برخی مسئولان سوال کرده:«آیا حاضرند خودشان و خانواده‌هایشان را به دست چنین افرادی بسپارند؟» و پاسخ‌شان با قاطعیت منفی بود: «در دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران، اهواز و… با آن سختگیری‌های آموزشی دانشجوی پزشکی تربیت می‌کنیم و چند سال تخصص می‌خوانند و فوق‌تخصص می‌گیرند. پزشکان را نمی‌توان به همین سادگی افزایش داد و قطعاً آسیب‌زاست. البته مشکل فقط راه‌اندازی دانشکده‌های پزشکی نیست و مراکز درمانی در مناطق مختلف راه‌اندازی می‌شود که امکانات ندارد و زمانی که بیمار به آنجا مراجعه می‌کند، معطل می‌ماند و جانش را از دست می‌دهد.»‌

ناچاریم به تمام پزشکان مجوز دهیم

این مسئول درباره اینکه آیا ملزم به دادن شماره نظام پزشکی به این پزشکان به اصطلاح بی‌کیفیت هستند؟ می‌گوید: «فعلاً اجبار داریم که این شماره نظام پزشکی را ارائه کنیم اما شاید در آینده به جایی برسیم که مثل کانون وکلا تدبیر دیگری اتخاذ کنیم. در آنجا به هر کسی که فارغ‌التحصیل حقوق است، مجوز وکالت نمی‌دهند و ما هم به جایی خواهیم رسید که هر کسی فارغ‌التحصیل رشته پزشکی شد، نمی‌توانیم او را به‌عنوان پزشک تایید کنیم. آزمون می‌گیریم و بعد پروانه صادر می‌کنیم. اما چون هنوز آموزش‌های علمی داریم و طبق قانون، هر کسی که فارغ‌التحصیل دانشکده علوم پزشکی می‌شود، باید به او شماره نظام پزشکی و پروانه طبابت بدهیم.»‌

منبع: هم‌میهن

The post پزشکان بی‌سواد ؛ هشدار نسبت به کاهش کیفیت آموزش پزشکی appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

هر سال حداقل ۲۵ هزار جراحی زیبایی بینی در کشور انجام می‌شود، آمارهای غیررسمی اما خبر از انجام سالانه ۸۰ هزار جراحی زیبایی در کشور می‌دهد؛ آمارهای دقیقی وجود ندارد اما ایرج خسرونیا،‌ رئیس جامعه پزشکان متخصص داخلی ایران درباره فراوانی انجام این جراحی‌ها به هم‌میهن می‌گوید، در تمام مراکز بیمارستانی که دارای مرکز عمل جراحی هستند، این دست جراحی‌ها به‌وفور صورت می‌گیرد. سال‌هاست که تمایل به برداشتن چربی برخی قسمت‌های بدن در زنان ایرانی افزایش پیدا کرده: «ما ناظریم که چگونه بسیاری از این افراد با مشکلات متعدد پس از عمل درگیر می‌شوند یا در برخی موارد جان خود را از دست می‌دهند. بر اساس آماری که پیش از این اعلام شده بود، از هر ۱۰۰ زنی که اقدام به برداشتن چربی می‌کند، عمدتاً سه‌نفر با مشکل روبه‌رو می‌شوند، اما اکنون تعداد شکایت‌ها از این جراحی‌ها افزایش یافته است.»

آماری نیست

از تعداد قربانیان جراحی‌های زیبایی اطلاعات دقیقی وجود ندارد، اما تنها طی یک‌ماه (اواسط مهرماه تا نیمه آبان‌ماه) ۴ نفر جان خود را حین جراحی لاغری و زیبایی، از دست دادند. براساس اعلام انجمن جراحان پلاستیک و زیبایی ایران در شهریورماه امسال هم ۳ مورد فوتی به‌دلیل انجام عمل لیپوساکشن ازسوی افراد غیرفوق‌تخصص و ۴ مورد نیز در تیرماه و خردادماه امسال گزارش شده بود. حدود ۱۴ بیمار هم طی یک‌سال گذشته به‌دلیل انجام عمل لیپوساکشن توسط افراد غیرفوق‌تخصص، دچار پارگی داخل احشاء شده‌اند که می‌تواند بسیار مشکل‌ساز باشد. اینها به‌جز آمار صدماتی است که افراد به‌دلیل انجام این جراحی‌ها ازسوی غیرمتخصصان این حوزه می‌بینند.
به گفته خسرونیا، پزشکان در صورت قصور پزشکی با مجازات حبس و جریمه نقدی مواجه می‌شوند و دراین‌باره توضیح می‌دهد: «فعالان این حوزه که اقدام‌شان منجر به نقص‌عضو یا فوت بیمار شود، با جریمه نقدی و مجازات حبس مواجه می‌شوند. خطاها هم به دو صورت بازرسی یا شکایت افراد مشخص می‌شود. وقتی یک بازرس به درمانگاه یا کلینیک مراجعه می‌کند، امکان دارد برخی مسائل و تخلفات را مشاهده نکند. البته ممکن است جراحی‌ها در جاهایی انجام شوند که تابلویی ندارند و تحت نظارت سازمان نظام پزشکی هم نیستند.»

ایران جزو ۱۰ کشور اول دنیا در حوزه جراحی زیبایی و پلاستیک است و ۴۳۰ عضو فعال در حوزه جراحان پلاستیک و زیبایی هم دارد، اما شکایت در این حوزه و حتی آمار فوتی‌های آن قابل‌توجه است. متخصصان این حوزه معتقدند، مشکل اصلی پزشک‌نماها هستند.

پیش‌ازاین محمدرضا قاضی‌سعیدی، عضو هیئت‌مدیره انجمن جراحان پلاستیک و زیبایی ایران به جام‌جم گفته بود: «درحال‌حاضر کار به جایی رسیده که برخی افراد با لیسانس حقوق هم وارد صنعت زیبایی شده‌اند.» این نکته را سیدنجات حسینی، نایب‌رئیس انجمن جراحان پلاستیک و زیبایی ایران هم درباره جراحی‌هایی که منجر به مرگ افراد می‌شود، گفته بود: «بسیاری از عمل‌های زیبایی، غیرضروری است و فقط برای اینکه فرد زودتر به نتیجه برسد، آن‌ها را انجام می‌دهد. عملی مانند لیپوماتیک یا لیپوساکشن، عمل‌های بسیار سنگینی هستند که اگر توسط افراد غیرمتخصص صورت گیرد، می‌تواند عوارض بسیار جبران‌ناپذیری به‌همراه داشته‌ باشد.»

اما این تمام ماجرا نیست و دلایل دیگری هم وجود دارد که باعث تقویت حضور این پزشک‌نماها یا افزایش تقاضا برای جراحی‌های زیبایی غیرضروری شده که می‌تواند جان و روان متقاضیان را به خطر بیندازد. جامعه‌شناسان تاکید می‌کنند مسائل و مشکلات اجتماعی و شیوع اختلالات روانی، باعث‌شده که مردم زیبایی ظاهری را به‌عنوان یک انتخاب اجباری پیش روی خود داشته باشند و به هر قیمتی خودشان را به تیغ این غیرمتخصصان جراحی پلاستیک و زیبایی بسپارند که گاهی منجر به از دست رفتن جان‌شان هم می‌شود.

بینی، لیپوساکشن و جوانسازی؛ محبوب‌ترین‌ها

متخصصان می‌گویند بسیاری از اعمال جراحی زیبایی، ضرورتی برای انجام ندارد اما متقاضیان را در مسیری قرار می‌دهد که حتی ناچار می‌شوند، علاوه بر جراحی اولیه با بروز برخی مشکلات، چندین عمل‌ ترمیمی هم داشته باشند که گاهی به‌دلیل مشکلات اقتصادی میسر نیست و فرد را در وضعیت افسردگی و حتی خودکشی قرار می‌دهد. البته آمار دقیقی از جراحی‌های زیبایی در کشور وجود ندارد و تعداد جراحی‌های غیررسمی هم به‌‌هیچ‌عنوان در دسترس نیست. اما عمل بینی، لیپوساکشن و روش‌های کاهش چین و چروک، محبوب‌ترین جراحی‌های پلاستیک و زیبایی در مردم ایران است.

چند روز پیش بابک نیکومرام،‌ رئیس انجمن جراحان پلاستیک و زیبایی و نماینده ایران در انجمن بین‌المللی جراحان پلاستیک زیبای (ISAPS)، به یکی از مهم‌ترین چالش‌های مهم این روزها اشاره کرد. به گفته این متخصص: «نابسامانی شدید در حوزه مدیریت اعمال جراحی زیبایی در کشور، باعث‌شده هر روز صدمات جبران‌ناپذیر جسمی، روحی، روانی و حتی مرگ بیماران متعاقب اعمالی که حتی ضرورت درمانی نیز ندارند، گزارش شود.
ازسوی‌دیگر به‌علت مدیریت نادرست و گسترش بی‌رویه اینگونه اعمال جراحی زیبایی، سرزیرشدن منابع انسانی و مالی به‌سمت زیبایی هم رخ داده و حتی بعضی از گروه‌های آموزشی و درمانی پزشکی کشور هم به‌جای به‌روزرسانی اعمال درمانی خود، به‌سمت گنجاندن اعمال زیبایی در درسنامه خود حرکت می‌کنند.»
او معتقد است، رواج بی‌رویه اعمال جراحی زیبایی به دور یک چرخه ناسالم می‌چرخد و دراین‌باره هم توضیح داده: «از ارکان این مسئله، تبلیغات غیرمتعارف وسیع، پرزرق‌وبرق، عکس‌های فریبنده، حضور دلالان حرفه‌ای در این حوزه و دخالت افراد فاقد صلاحیت علمی و حرفه‌ای است که گاهی ازسوی بعضی همکاران پزشک نیز حمایت می‌شوند. ازسوی‌دیگر سودجویی و سوء‌مدیریت روزافزون برخی مراکز جراحی سرپایی و بیمارستانی که ناآگاهانه و آگاهانه برای کسب درآمد بیشتر چشمان خود را روی این روند غیراصولی می‌بندند، به این موضوع دامن زده است. اشکالات عمده در نحوه رصد فضای مجازی و نحوه بازرسی مراکز درمانی نیز به تشدید این روند غیراصولی و خلاف سلامت مردم می‌افزاید.»

تعدد جراحی‌های ترمیمی به‌دلیل آنچه غیرمتخصصان زیبایی و پلاستیک بر سر مراجعان می‌آورند را عبدالجلیل کلانتر هرمزی، عضو هیئت‌مدیره انجمن جراحان پلاستیک و زیبایی ایران هم تایید می‌کند. او هم دراین‌باره گفت: «وقت زیادی از جراحان پلاستیک، صرف ترمیم عوارض عمل‌هایی می‌شود که به دست افراد غیرمتخصص و پزشک‌نماها انجام می‌شود. جراحی زیبایی باید مانند هر انتخاب دیگری در امور زندگی معمول، با دقت کافی در انتخاب جراح و روش مربوطه انجام شود، اما برخی از اقدامات جراحی و زیبایی در اماکن غیرمجاز و فاقد هرگونه استانداردهای بهداشتی ـ حتی در منازل و زیرزمین‌ها ـ با هزینه‌های پایین انجام می‌شود.»

تبلیغ غیرپزشک‌ها

نه‌تنها جراحی‌های زیبایی که ترزیق ژل و بوتاکس هم به چالش جدی این حوزه بدل شده، به‌ویژه زمانی که توسط افراد غیرحرفه‌ای و غیرمجاز انجام می‌شود. علی بیژنی، رئیس سابق انجمن جراحان پلاستیک ایران هم می‌گوید: «بحث آسیب‌هایی که در حوزه جراحی‌های پلاستیک و زیبایی با دخالت افراد غیرمجاز انجام می‌شود، بسیار مهم و وسیع است و باید رسانه‌ها به‌شدت به این حوزه ورود کنند. متقاضیان باید بدانند که جراحی پلاستیک طیف گسترده‌ای دارد و قبل از هر اقدامی باید درمورد جراح، شناخت کافی داشته و دراین‌باره دقت‌نظر داشته باشند؛ چون هر عملی اگر به‌درستی انجام نشود، عوارض روحی و جسمی خودش را به دنبال خواهد داشت.»‌ او با اعلام اینکه اگر جراح با بیماری که به او مراجعه می‌کند برخورد صادقانه داشته باشد؛ در ۷۰‌ درصد موارد، جراحی‌های زیبایی ضرورتی ندارند، ادامه می‌دهد: «با وجود این‌که جراحی پلاستیک در کشور رو به افزایش و بیشترین استقبال هم از جراحی‌های بینی، زیبایی، پلک، شکم و کشیدن صورت است، اما آمار دقیقی از این‌جراحی‌ها به‌طور سالانه در کشور در دسترس نیست. ولی مسئله مهم اینجاست که تبلیغات متعدد این‌حوزه، بلای سلامت مردم شده و کسانی در این‌حوزه فعال هستند که حتی پزشک هم نیستند.»

ناامیدی و افزایش جراحی زیبایی

آسیب‌شناسان می‌گویند که جامعه ایرانی به‌دلایل مختلف از اختلالات روحی – روانی زیادی رنج می‌برد و نتیجه آن چیزی جز بدریخت‌انگاری، شیوع ظاهربینی، چشم‌وهم‌چشمی و تغییر تعریف زیبایی‌ها در فضای‌مجازی به‌ویژه اینستاگرام نیست که باعث‌شده چنین جراحی‌هایی را با قیمت‌های کم ازسوی حتی غیرپزشکان هم بپذیرند تا شاید به آرامش برسند، درحالی‌که نتیجه آن عکس بوده. براساس اعلام نایب‌رئیس انجمن جراحان پلاستیک و زیبایی ایران: «درحال‌حاضر مثلث دلال – بلاگر و تکنسین و مراکز جراحی متخلف، عامل گسترش اعمال جراحی زیبایی بی‌رویه و لیپوساکشن‌های غیرضروری هستند»، اما ازسوی‌دیگر جامعه‌شناسان می‌گویند که مشکلات اقتصادی، ناامیدی به آینده و کاهش اعتمادبه‌نفس در جامعه ایرانی، این تمایل به انجام جراحی‌های زیبایی را تشدید کرده است.

«تغییر در ظاهر یک انتخاب است، اما سوال اینجاست که آنچه امروز ما در جامعه با آن تحت‌عنوان انتخاب زیبایی با جراحی مواجه هستیم، آیا انتخاب است یا تحمیل ازسوی جامعه و طبقه‌ای که افراد در آن زندگی می‌کنند؟» امیرمحمود حریرچی،‌ جامعه‌شناس و استاد دانشگاه با اعلام این موضوع به هم‌میهن درباره آنچه باعث روند افزایشی استقبال از جراحی‌های پلاستیک و زیبایی شده و اینکه چرا برخی حتی به قیمت جان‌شان هم اقدام به چنین کاری می‌کنند، می‌گوید: «دوست ندارم واژه زیبایی را درباره آنچه امروز درباره جراحی‌هایی که منجر به تغییر در افراد می‌شود را به‌کار ببرم و همان بهتر که بگوییم، جراحی پلاستیک؛ چون تعریف زیبایی این چیزی نیست که اکنون شاهدش هستیم. زیبایی؛ نگرش انسان‌ها، مهربانی‌های‌شان، فعالیت‌های داوطلبانه‌ای که انجام می‌دهند و… است اما چیزی که اکنون در جامعه ما به‌عنوان زیبایی رو به گسترش است، افرادی با شکل ظاهری یکسان هستند که گاهی خصلت‌هایی ازجمله خشونت‌های کلامی و رفتاری هم در آنها دیده می‌شود چون به‌نوعی دچار خودبرتربینی هم شده‌اند. ما در مسیری حرکت می‌کنیم که گویی می‌خواهیم به‌تنهایی روی صحنه قرار بگیریم و بقیه در کنار ما نباشند.» او ادامه می‌دهد: «انجمن جراحی پلاستیک اشاره کرده است که ایران جزو کشورهای با آمار بالای این جراحی‌هاست و رتبه ۲۰ را دارد. آمار رسمی هم از انجام ۳۰ هزار جراحی پلاستیک در کشور در سال خبر می‌دهد و این به‌جز آمار غیررسمی ازسوی افراد غیرمتخصص است و قطعاً عدد بسیار بالاتری دارد. اما چیزی که باید به آن توجه کرد، کاهش سن متقاضیان این جراحی‌هاست، همین حالا با نوجوان‌هایی مواجه‌ایم که در سنین بسیار کم اقدام به جراحی‌های زیبایی می‌کنند. یکی از دلایل این است که اعتمادبه‌نفس لازم را از جامعه و خانواده نگرفته‌اند و ظواهر در جامعه ما بیش از هر چیز دیگری اهمیت پیدا کرده و بیشتر هم در طبقه متوسط و بالای جامعه است.»

کاهش سن جراحی زیبایی

حریرچی البته درباره اینکه ایران این رتبه را در مقایسه با کشورهای دیگر دارد و این نشان می‌دهد که در نقاط دیگر دنیا هم استقبال از جراحی‌های پلاستیک، آمار بالایی دارد، می‌گوید: «زمانی که درباره رتبه ۲۰ ایران صحبت می‌کنیم یعنی کشورهای دیگر هم همین وضعیت را دارند اما ایران در منطقه، آمار بیشتری دارد. البته آنچه من از آمار جراحی‌های پلاستیک در کشورهای دیگر دیدم، روند کاهشی است و در کشور ما این آمار نه‌تنها کاهشی که به‌شدت در حال افزایش است. ما با ۴ آسیب دیگر هم دراین‌باره مواجه‌ایم، کاهش سن، افزایش تمایل در مردان، حضور قابل‌توجه غیرمتخصصان و تبلیغات گسترده زیبایی در شبکه‌های اجتماعی و سایت‌های رسمی که خاص کشور ماست و در کشورهای دیگر دیده نمی‌شود. البته این یک انتخاب است و آن را نهی نمی‌کنیم، اما سوال اینجاست که آیا واقعاً این یک انتخاب است یا شرایط اجتماعی چنین چیزی را به افراد تحمیل می‌کند؟ این درحالی‌است که براساس اعلام انجمن جراحان پلاستیک و زیبایی هم ۳۰‌ درصد افرادی که برای این جراحی‌ها مراجعه می‌کنند، نیازی به چنین جراحی‌هایی ندارند.»

میزان پایین فعالیت‌های داوطلبانه

حریرچی یکی از عوامل مهم در افزایش استقبال از جراحی‌ها را کاهش فعالیت‌های اجتماعی در جامعه ایرانی هم می‌داند و دراین‌باره توضیح می‌دهد: «ایران جزو کشورهای با کمترین فعالیت‌های داوطلبانه در جهان است. میانگین این فعالیت در میان مردم چیزی حدود ۱۲ دقیقه در روز است و این یعنی فاجعه. یعنی شاید تنها ۵ تا ۶‌ درصد افراد جامعه، این فعالیت‌ها را انجام می‌دهند و یاری‌رسان دیگران هستند.
این درحالی‌است که افراد نیاز دارند خودشان را نشان دهند اما زمانی که حتی برای انجام فعالیت‌های اجتماعی و داوطلبانه هم فرصتی برای آنها فراهم نیست یا این فرصت از آنها گرفته می‌شود، چه انتظاری جز این می‌توان داشت که همسو با چشم‌وهم‌چشمی‌های جامعه نشوند. مثلاً ‌۱۰ هزار دانشجو در جمعیت امام علی فعال بودند اما با تعطیلی این مرکز، چه اتفاقی برای این افراد افتاد.»

این استاد دانشگاه معتقد است که آسیب این مسئله باعث می‌شود فرد با محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی و نبود فرصت برای ابراز خود، درنهایت به از خودبیزاری هم برسد: «این افراد گاهی تصمیم می‌گیرند ظاهر خود را تغییر دهند تا شاید به رضایت برسند. اگر دراین‌باره مشکلات اقتصادی هم دخیل باشد، گرفتار غیرپزشکانی می‌شوند که با هزینه‌های پایین‌تر چنین خدماتی ارائه می‌کنند، اما جان متقاضیان این خدمات را به‌خطر می‌اندازند.»

جامعه ایرانی و کاهش اعتماد‌ به نفس

«ما با فرهنگسازی در جامعه به‌ویژه در رابطه با حاکمیت بیگانه‌ایم. فرهنگسازی یعنی چیزی که ایجابی باشد، نه سلبی. ما تنها کاری که می‌کنیم، اقدامات سلبی است. برای همه‌چیز منع ایجاد می‌کنیم که این اشتباه است. سال گذشته دیدیم که تصمیمات سلبی چه آسیب‌هایی به‌همراه داشت.» این نکته دیگری است که حریرچی به آن اشاره می‌کند و در توضیح بیشتر می‌گوید: «مسئولان باید نشان دهند که به فکر رفاه، سلامت در ابعاد مختلف، توسعه،‌ آموزش و… مردم هستند اما چیزی که اکنون می‌بینیم خالی‌شدن روزافزون سفره‌های مردم است؛ اتفاقی که منجر به یأس و ناامیدی از آینده می‌شود و مردم را به سمتی می‌برد که تنها به‌فکر زمان حال و گذران آنچه امروز نیاز دارند، باشند. بخشی از آن منجر به این می‌شود که یک رضایت زودگذر از تغییر ظاهر را برای خود رقم بزنند، درحالی‌که شاید در آینده از این تغییر راضی نباشند و شرایط جامعه آنها را مجبور به چنین کاری کرده است.»
این جامعه‌شناس درباره اینکه چرا جامعه ایرانی با آسیب اعتماد به نفس کمتر مواجه شده‌ و همین مسئله استقبال از جراحی‌های زیبایی را در آنها افزایش داده،‌ بیان می‌کند: «بخشی از اعتماد به ‌نفس از خانواده و بخشی‌دیگر از شرایط حاکمیتی ایجاد می‌شود. ما در سطح کشوری باید امید به آینده را در مردم ایجاد کنیم، اما همین حالا جوانان ما چنین امیدی را ندارند؛ چطور می‌توان انتظار اعتماد به ‌نفس در آنها داشت. باز هم تاکید می‌کنم، ما باید به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی کنیم که افراد بتوانند در ابعاد مختلف، سلامت خود را حفظ کنند. یکی از این ابعاد این است که افراد ازنظر اقتصادی، مولد باشند یا به‌لحاظ اجتماعی، فعال باشند یا به‌لحاظ فرهنگی، مسئول باشند. آیا چنین چیزی در جامعه ما برای عموم افراد فراهم است؟»

او به یک آسیب جدی دیگر در حوزه فرهنگ هم اشاره می‌کند و می‌گوید: «میانگین مطالعه جامعه ایرانی چیزی حدود ۱۲ دقیقه در روز است. ما با کتاب بیگانه‌ایم درحالی‌که باعث رشد و آگاهی افراد می‌شود. هیچ فرقی نمی‌کند چه کتابی باشد؛ حتی اگر مردم رمان هم بخوانند، می‌توانند بخشی از این آگاهی را از چنین کتاب‌هایی به‌دست بیاورند. اما ما کتاب نمی‌خوانیم و آن‌چیزی که برای‌مان اهمیت پیدا کرده، ظاهری است که هرلحظه به فکر تغییر آن می‌افتیم. گاهی هم در مسیری قرار می‌گیریم که برای رضایت بیشتر، باید تن به جراحی‌های زیبایی چندباره بدهیم یا گرفتار سودجویانی ‌شویم که از این استقبال استفاده کرده و با جان مردم بازی می‌کنند.»

اختلال بدریخت‌انگاری

تمایل به انجام جراحی‌های زیبایی به‌دلیل اختلالات روانی را نازنین آهنگری، دکترای روانشناس بالینی هم تایید می‌کند، اما اشکال اصلی از نظر او این است که فرد مبتلا به اختلال بدریخت‌انگاری، حتی اگر جراحی زیبایی هم انجام دهد، شاید منجر به رضایت او نشود و همان جراحی تبدیل به دغدغه‌ای تازه و عاملی برای افسردگی‌اش شود. آهنگری در توضیح بیشتر این مسئله به ایرنا گفته: «افرادی که دچار اختلال بدریخت‌انگاری و توجه افراطی به اندام بدن هستند، مدام فکر می‌کنند که دیگران به نقص آنها توجه می‌کنند و درنتیجه خود را منزوی می‌کنند. درصدی از این افراد امکان دارد که به‌سمت خودکشی بروند و درنتیجه بهتر است به روانشناس مراجعه کرده تا تحت درمان قرار بگیرند.»
به گفته او، این افراد درواقع تصویر تحریف‌شده‌ای از بدن خودشان دارند و ممکن است سایر اعضای خانواده یا دوستان آنها قبول نداشته باشند که مثلاً بینی آن فرد بزرگ است، اما خود آن فرد این‌طور فکر می‌کند و درنتیجه مدام به‌دنبال اطمینان‌گرفتن از دوستان و اطرافیان خود هستند.

منبع: هم‌میهن

The post امید بستن به تیغ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

حتی کشور‌هایی مثل قطر، عربستان سعودی، ازبکستان، ارمنستان و قزاقستان سرانه بسیار بالاتری نسبت به میانگین منطقه دارند.

این رقم نشان می‌دهد که در یک سال گذشته وضعیت بدتر شده است. فروردین در گزارش کمیسیون اصل نود مجلس سرانه پزشک متخصص در کشور ۵۴ پزشک به ازای صد هزار نفر جمعیت ذکر شده بود که معادل ۴۲ درصد ظرفیت کشورهای پیشرفته بود. ضمن اینکه تأکید شده بود این وضعیت در مناطق محروم به مراتب بدتر است. در این گزارش رتبه ایران در سرانه پزشک در میان کشورهای منطقه ۱۹ از ۲۵ اعلام شده بود. سرانه پزشک عمومی هم ۱۳۰ پزشک به ازای ۱۰۰ هزار نفر ذکر شده بود. در حالی که گفته شده بود این رقم در کشورهای پیشرو از جمله کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، عموما بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ پزشک است.

در بخش دیگری از این گزارش با استناد به آمار سازمان نظام‌پزشکی به موضوع پراکندگی پزشکان در نقاط مختلف کشور هم پرداخته شده؛ به طور میانگین ۳۷ درصد پزشکان متخصص در شهر تهران که دارای ۱۱ درصد جمعیت کشور است، حضور دارند. بیش از ۵۰ درصد جمعیت کشور در مناطقی هستند که سرانه پزشک آنها کمتر از ۳۸ پزشک به‌ ازای هر ۱۰۰ هزار نفر است. این مسئله موجب شده تا دسترسی مناطق محروم به پزشک خصوصا پزشک متخصص به‌شدت کاهش پیدا کند.

تعارفات برنامه هفتم

وزیر بهداشت در صحبت‌های خود وعده افزایش ۲۵درصدی ظرفیت پذیرش پزشک متخصص در کشور را داده بود. موضوعی که قرار بود در برنامه برنامه هفتم توسعه دنبال شود. به گفته داوود منظور، رئیس سازمان برنامه و بودجه اکنون حدود ۴۰ درصد مردم، به ویژه در مناطق محروم، به پزشک متخصص دسترسی ندارند. او معتقد است برای اینکه این دسترسی ایجاد شود، باید تربیت پزشکان متخصص افزایش یابد. او در جریان بررسی فصل سلامت لایحه برنامه هفتم گفته بود که اکنون ۱۱۰ هزار پزشک عمومی وجود دارد. با فارغ‌التحصیل‌شدن ۶۰ هزار دانشجوی پزشکی عمومی موجود، تعداد پزشکان عمومی نیز به ۱۷۰ هزار نفر می‌رسد. همچنین ۸۰ هزار پزشک متخصص و ۳۴ هزار دستیار تخصصی وجود دارد که تا پایان برنامه هفتم فارغ‌التحصیل می‌شوند. به عبارت دیگر در سال ۱۴۰۶ در ایران ۱۱۴ هزار پزشک متخصص خواهیم داشت. منظور گفته بود که اکنون نسبت پزشک متخصص به عمومی ۰.۶۷ است.

بر همین اساس، ابتدا در متن لایحه برنامه هفتم توسعه عبارت «افزایش سالانه ظرفیت دندان‌پزشکی و پزشکی به میزان حداقل ۲۵ درصد» نوشته شده بود اما در متن نهایی لایحه که ۳۰ خرداد امسال منتشر شد، عبارت «افزایش سالیانه ظرفیت پزشکی تخصصی با اخذ تعهد خدمت در مناطق موردنیاز؛ به‌نحوی‌ برنامه‌ریزی شود که تا پایان برنامه نسبت دستیاران تخصصی و متخصصین بالینی به پزشکان عمومی حداقل به یک برسد» جایگزین افزایش ۲۵درصدی شده بود.

این در لفافه‌گویی و حذف صریح مطالبه در برنامه هفتم توسعه، با انتقادات برخی از نمایندگان مجلس همراه بود. مانند محمدحسن آصفری، نماینده مردم اراک در مجلس که در گفت‌وگو با مهر با انتقاد از این موضوع گفته بود: «در برنامه هفتم توسعه مصوبه‌ای در این باره آورده‌ایم که مبنی بر آن به تناسب افزایش پزشک عمومی، پزشک متخصص جذب شود اما مشکل آن نیز عدم صراحت برای مکلف‌کردن دولت است. لازم است در بخش سلامت برنامه هفتم عبارت افزایش ۲۵درصدی به صراحت ذکر شود تا دولت و دستگاه‌های اجرائی مکلف به تأمین تعداد مورد نیاز پزشک متخصص شوند تا این کمبود مشکل‌آفرین به ویژه در مناطق محروم مرتفع شود».

خطاهای پزشکی

یکی دیگر از تبعات کمبود پزشک در کشور، افزایش خطاهای پزشکی است. موضوعی که در گزارش کمیسیون اصل ۹۰ مجلس شورای اسلامی هم به آن اشاره شده است. در واقع گفته می‌شود که خطاهای ناشی از فشار کاری و انتظار طولانی مردم برای دریافت خدمات بهداشتی و درمانی از جمله تبعات کمبود پزشک است.

در سال ۹۸، وزارت بهداشت اعلام کرد که ۱۸ تا ۲۵ درصد بیماران با خطای پزشکی مواجه می‌شوند، این در حالی است که از سال ۹۷ تا مرداد ۹۸ تنها ۹ هزار و ۲۲۵ شکایت در سامانه‌ وزارت بهداشت به ثبت رسیده است.

اوایل خرداد امسال، بابک سلحشور، مدیرکل کمیسیون‌های پزشکی، سازمان پزشکی قانونی به ایرنا گفت که در سال ۱۴۰۱ در مجموع و در همه نوبت‌های رسیدگی ۱۲هزار و ۴۴۵ پرونده قصور پزشکی بررسی شد که از این تعداد پنج‌هزار و ۷۱۲ هزار پرونده منجر به صدور رأی محکومیت و شش‌هزار و ۷۳۳ پرونده هم تبرئه شدند که ۴۶ درصد از پرونده‌های قصور محکوم و ۵۴ درصد هم تبرئه شدند.

در مقایسه با تعداد پرونده‌های قصور در سال قبل از آن (۱۴۰۰) با ۱۲هزار و ۱۲۰ پرونده، تعداد پرونده‌ها نسبت به سال ۱۴۰۰ حدود ۲.۷ درصد افزایش داشته است.

در سال گذشته بر اساس آمار سازمان پزشکی قانونی و بر مبنای موضوع کمیسیون قصور در همه نوبت‌های رسیدگی رشته جراحی زنان و زایمان با دوهزارو ۲۲۱ نفر در رتبه اول، بعد از آن رشته دندان‌پزشکی با هزارو ۸۸۲ در رتبه دوم و رشته جراحی عمومی با هزارو ۸۴۵ پرونده در رتبه سوم قرار دارد.

در رشته زنان و زایمان از دوهزار و ۲۲۱ پرونده، هزارو ۳۷۸ مورد تبرئه و ۸۴۳ مورد محکوم شدند. در رشته دندان‌پزشکی از هزارو ۸۸۲ پرونده، ۷۶۷ مورد تبرئه و هزارو ۱۱۵ مورد محکوم و رشته جراحی عمومی از هزارو ۸۴۵ پرونده، هزارو ۱۱۱ مورد تبرئه و ۷۳۴ مورد محکوم شدند.

در رشته دندان‌پزشکی به دلیل اینکه تعداد مراجعه‌کننده بیشتر است و از سویی هم مردم برای درمان و ترمیم دندان‌های خود به آگاهی‌های بیشتری رسیده‌اند و بیشتر هم به دندان‌پزشک مراجعه می‌کنند؛ بنابراین با مراجعه بیشتر، احتمال قصور هم بالاتر می‌رود همچنین هرچند تعرفه دندان‌پزشکی در برخی از کشورها در رده خدمات لوکس محسوب می‌شود و در مقایسه با این کشورها هزینه دندان‌پزشکی در ایران پایین‌تر است اما در مقایسه با برخی از دیگر خدمات پزشکی، تعرفه دندان‌پزشکی بالاست و با پرداخت هزینه بالاتر تعداد شکایت‌ها هم بیشتر است.

در رشته زنان و زایمان به دلیل اینکه حساسیت این رشته زیاد است و یک رشته تلفیقی محسوب می‌شود و دو نفر (مادر و کودک) در آن درگیر هستند؛ از سویی دیگر رشته زنان و زایمان یک رشته پیچیده و سخت است و اقدامات درمانی پیچیده دارد به همین دلایل احتمال قصور و شکایت در آن بیشتر است.

۲۴ اردیبهشت امسال هم محمد خردمند، معاون انتظامی سازمان نظام پزشکی کشور در نشست خبری از افزایش ۳۰درصدی شکایت‌های پزشکی خبر داد و گفت: با رسیدگی به این شکایت‌ها ۳۱ پزشک از طبابت محروم شدند.

به گفته رئیس کل سازمان نظام پزشکی کشور در سال ۱۴۰۱ هفت‌هزارو ۵۰۰ پرونده پزشکی در این سازمان تشکیل شد که این تعداد رأی هیئت‌های انتظامی در ۸۲ درصد موارد به نفع بیماران صادر شد.

از سوی دیگر در فروردین ۱۴۰۱ شهروز همتی، رئیس انجمن دکترای علوم آزمایشگاهی ایران به فارس گفته بود: شش هزار آزمایشگاه موجود در کشور سالانه دو میلیارد جواب آزمایش تولید می‌کنند و موارد متفاوت‌بودن جواب آزمایش خیلی کوچک و محدود است؛ اما به طور کلی خطاهایی ممکن است به وجود بیاید که حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد خطاهایی که رخ می‌دهد و منجر به متفاوت‌بودن جواب است که مربوط به شرایط پیش از آزمایش است.

رشد مهاجرت

مهاجرت پزشکان، عامل مهم دیگری در دامن‌زدن به موضوع کمبود پزشک در کشور است. عاملی که خود معلول عوامل بسیار دیگری از جمله نارضایتی پزشکان از حق‌الزحمه دریافتی‌شان است. تابستان امسال، مؤید علویان، رئیس هیئت‌مدیره نظام پزشکی تهران به تجارت‌نیوز گفته است: «درخواست گواهی گوداستندینگ تا سال ۹۸ زیر هزار نفر بود. سال ۹۹ تعداد درخواست‌ها زیاد شد و به بیش از دو هزار تا رسید و در سال ۱۴۰۰ به چهار‌هزار و ۳۰۰ مورد رسید. یعنی در سه سال تعداد درخواست‌ گواهی گوداستندینگ چهار برابر شد. تعداد درخواست‌ها در سه ماه ابتدایی سال جاری نیز بیش از سه ماه ابتدایی سال گذشته بود. با این روندی که پیش می‌رویم و مهاجرت‌هایی که صورت می‌گیرد، مردم در سال‌های آینده شاهد این خواهند بود که برخی خدمات درمانی در کشور قابل ارائه نیست و باید در خارج از کشور این خدمات را بگیرند».

او اذعان کرده که توزیع پزشکان در کشور نامناسب است و اگر روال مهاجرت پزشکان به همین منوال ادامه پیدا کند «در پنج سال آینده با فقر شدید پزشک در کشور روبه‌رو می‌شویم. در تهران یک مطب ساده بخواهید اجاره کنید، باید دست‌کم ماهانه ۲۰ میلیون تومان اجاره دهید، هزینه منشی، مالیات و… را هم پرداخت کنید. شرایطی که باعث شده بسیاری از مطب‌های عمومی تعطیل شود یا سراغ کارهای دیگری که پول‌ساز باشد، بروند. زیبایی و کلینیک ترک اعتیاد بروند؛ چون پول‌سازتر است. تخمین زده‌ایم در دو سال اخیر بیش از ۳۰ درصد پزشکان در تهران مطب‌های خود را بستند».

شهریور ۱۴۰۱ شاهین آخوندزاده، استاد تمام گروه روان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران و رئیس بیمارستان روزبه، در گفت‌وگو با خبرآنلاین از کشور عمان به‌عنوان یک جارو‌برقی یاد کرد که در حال جذب گروه‌های پزشکی ایرانی در رشته‌های مختلف است «یک جراح در کشور عمان ۲٫۵ برابر یک جراح در ایران درآمد دارد؛ ‌اما مسئله اینجاست که علاوه‌بر‌این، فرزندش از آموزش رایگان استفاده می‌کند، خودرویی که آنجا می‌خرد، با کیفیت بهتر، یک‌دهم قیمت خودرویی است که می‌تواند اینجا بخرد، مسکن هم به همین شکل؛ پس کاملا برایش به‌صرفه است که جلای وطن کند».

موضوعی که سال گذشته ایرج خسرونیا، رئیس جامعه پزشکان متخصص داخلی ایران هم به آن اشاره کرده و به خبرآنلاین گفته بود: «مسئله ما پزشک عمومی نیست؛ چراکه از دانشگاه‌ها مانند کارخانه پزشک عمومی خارج می‌شود؛ بلکه مسئله این است که علاقه‌مندی برای تحصیل در رشته‌های فوق تخصص وجود ندارد، حدود ۲۵ هزار پزشک پروانه پزشکی خود را نگرفته‌اند؛ یعنی یا شغل دیگری دارند یا از کشور خارج شده‌اند یا فوت کرده‌اند که این نشان می‌دهد علاقه‌ای برای کارکردن در پزشکی وجود ندارد؛ آن‌هم برای اینکه درآمدشان خوب نیست و آینده‌ خوبی را متصور نمی‌شوند. با این تعرفه‌هایی که به‌ اندازه دو کیلو پیاز و سه کیلو سیب‌زمینی نیست، نمی‌شود طبابت کرد. کسانی‌ که تعیین تعرفه می‌کنند، حقوق‌های خودشان را سه، چهار برابر می‌کنند؛ اما به تعرفه پزشک که می‌رسند، خسیس می‌شوند و این باعث شده که تعداد زیادی از پزشکان مهاجرت کنند».

گزارش رصدخانه مهاجرت

براساس گزارش رصدخانه مهاجرت ایران، مهاجرت داوطلبانه نیروی متخصص تحصیل‌کرده و نیروی کار ماهر در سه سال گذشته منجر به خروج بیش از چهار هزار پزشک از ایران شده است. باید در نظر داشت که این آمار فقط برای پزشکان است و اگر با آمارهای مهاجرت پرستاران و دیگر بخش‌های حوزه سلامت تجمیع شود، رقم بزرگ‌تری حاصل می‌شود. رصدخانه مهاجرت ایران در پیمایشی در تابستان سال ۱۴۰۱ میزان تمایل، تصمیم و اقدام به مهاجرت حوزه سلامت را بررسی کرد. بر‌اساس این پیمایش نیمی از شرکت‌کنندگان تمایل زیاد و بسیار زیاد به مهاجرت داشتند.

یک نکته مهم دیگر، برنامه مهاجرت برخی از فعالان حوزه درمان است. در پیمایش مهاجرت حوزه درمان از افرادی که تصمیم قطعی برای ماندن در ایران نداشتند، درباره زمان مهاجرت نیز پرسیده شده است. براساس این پیمایش ۲۱ درصد افراد پاسخ داده‌اند که یک تا سه سال آینده از ایران مهاجرت خواهند کرد. این در حالی است که به‌تازگی نیز مسئولان نظام پزشکی و پرستاری درباره مهاجرت کادر درمان و کمبود نیروی انسانی در این حوزه بارها هشدار دادند.

در این گزارش آمده است که بر‌اساس گزارش سازمان بهداشت جهانی، ۳٫۲ میلیون نفر از پرستاران شاغل در ۸۶ کشور دنیا، مهاجر هستند. سهم نیروی انسانی متخصص خارجی در نظام سلامت انگلیس، ۱۲ درصد، در آمریکا ۱۷ درصد و در مجموع کشورهای عضو اتحادیه اروپا ۱۱ درصد گزارش شده است.

با افزایش مهاجرت نیروی انسانی متخصص به کشورهای توسعه‌یافته، نابرابری‌ها و عدم توسعه‌یافتگی در حوزه سلامت در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، می‌تواند موجب بروز محرومیت و توزیع نامتوازن نیروی انسانی و خدمات بهداشت و درمان در این کشورها شود؛ به‌طوری‌که بیشترین کمبود نیروی انسانی در حوزه سلامت متوجه کشورهای جنوب شرقی آسیا و آفریقاست. بیشترین پزشکان آموزش‌دیده در خارج در میان این کشورها در آمریکا و سپس در بریتانیا و آلمان فعالیت دارند.

بر‌اساس یافته‌‎های این پژوهش بیش از ۵۰ درصد از افراد شرکت‌کننده تمایل زیاد و بسیار زیاد به مهاجرت دارند و میل به مهاجرت در بین دانشجویان و شاغلان حوزه سلامت وضعیت مشابهی دارد. بیش از یک‌سوم از افراد شرکت‌کننده حتی تمایل به کار در مشاغل غیرتخصصی و پایین‌تر در خارج از کشور را دارند. همچنین بیش از یک‌سوم برای مهاجرت برنامه‌ریزی کرده یا اقدام عملی انجام داده و برنامه زمانی مشخصی برای مهاجرت دارند.

این پژوهش می‌گوید که سه دسته از عوامل مرتبط با مسائل اقتصادی، مدیریتی و شغلی- رفاهی بر مهاجرت و فعالیت نیروی انسانی در حوزه سلامت تأثیرگذار است. در‌این‌بین به طور کلی در میان شاغلان نقش عوامل اقتصادی نظیر نبود تناسب بین درآمد و هزینه‌های زندگی و تبعیض و نابرابری درآمدی در افزایش انگیزه افراد برای مهاجرت بیشتر بوده است. وجود رانت و روابط ناسالم مدیران و ناکارآمدی مدیران بهداشت و درمان کشور نیز به‌عنوان مهم‌ترین عوامل مدیریتی تأثیرگذار بر مهاجرت نیروی انسانی در حوزه سلامت گزارش شده است. شرایط آموزشی و کاری بهتر در کشور مقصد و امنیت شغلی پایین در ایران به‌عنوان مهم‌ترین عوامل شغلی- رفاهی مؤثر بر مهاجرت معرفی شده‌اند.

رنج مضاعف زنان باردار

سال‌هاست که ماجرای کمبود پزشک، نقل محافل پزشکی و درمانی کشور است. سال ۱۳۹۵، معاون درمان وقت وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی گفته بود که در هشت رشته جراحی مغز و اعصاب، زنان و زایمان، جراحی عمومی، ارتوپدی، بیهوشی، گوش و حلق و بینی و چشم کمبود متخصص داریم و باید به سه برابر تعداد موجود برسیم تا با کف استانداردهای جهانی برابر شویم. در این سال‌ها نه‌تنها وضعیت بهتر نشد، بلکه در برخی استان‌ها مشکل کمبود پزشک حادتر هم شده است. سال گذشته معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی لرستان از کمبود پزشک در ۱۵ رشته تخصصی خبر داد و گفت اولویت اصلی و بیشترین کمبود متخصص در این استان در رشته‌های بیهوشی، ارتوپدی، داخلی، قلب و کودکان است.

یکی از رشته‌های تخصصی پزشکی که کمبود متخصصان مربوط به آن به‌ویژه در مناطق محروم بسیار مشهود است، حوزه زنان و زایمان است. چند وقت پیش رئیس سازمان نظام پزشکی کشور در نخستین کنگره تخصصی چالش‌های بالینی زایمان درباره میزان مرگ‌و‌میر مادران به دلیل کمبود کادر تخصصی توضیحاتی داده بود. اینکه بر‌اساس مطالعات انجام‌شده در ایران سن متوسط مادران فوت‌شده ۳۰ تا ۳۵ سال و عمدتا در زایمان اول بوده است و از این میان ۴۵ درصد از این مرگ‌و‌میر ناشی از نبود تخصص کافی کادر است. بدتر اینکه در ۱۷ درصد موارد، دسترسی‌نداشتن به متخصص زنان باعث مرگ مادران شده است.

همچنین براساس آخرین آمارهای ارائه‌شده از طرف سازمان نظام پزشکی کشور به‌ازای هر هفت هزار زن ایرانی فقط یک پزشک متخصص زنان مشغول به کار است. ناگفته نماند که نحوه توزیع متخصصان زنان و زایمان با توجه به محدودیت‌های فردی و خانوادگی آنان در نقاط مختلف کشور عواقب نامطلوبی به بار آورده و بر تبعیض یکی دیگر از اصول انسانی و حق دسترسی زنان به بهداشت و سلامت فردی دامن زده است.

بنا بر آمار اعلام‌شده در خبرگزاری‌ها، ۹۱ شهرستان در ایران پزشک متخصص زنان ندارند. این موضوع در مناطق محروم و دورافتاده بیشتر است. به‌ویژه در برخی از نقاط استان سیستان‌و‌بلوچستان که این محرومیت هم شانه به شانه کمبودهای دیگر جان مردم را تهدید می‌کند. مثلا اهالی روستای توتان از توابع نیکشهر که یکی از دورافتاده‌ترین روستاهای ایران است، برای دسترسی به پزشک، حتی پزشک عمومی باید مسافت ۸۰ کیلومتری تا شهرستان بنت را طی کنند؛ مسافتی طولانی و پر از سنگلاخ. طبیعتا طی این مسافت برای زنان باردار این روستا علاوه بر تحمیل هزینه‌ای که خیلی از آنها قادر به تهیه آن نیستند، سلامت خودشان و نوزادان را نیز تهدید می‌کند.

این در حالی است که فقر، ازدواج در سنین پایین و مادرکودکی، ازدواج‌های فامیلی، نداشتن تغذیه مناسب، بهره‌مندنبودن از بهداشت، کار زیاد، در دسترس نبودن آب آشامیدنی سالم و حتی آب و هوای نامناسب نیاز به سیستم درمانی مناسب را برای همه اهالی این مناطق به‌ویژه زنان باردار به‌جد می‌طلبد.

همچنین کمبود پزشک در کشور به نوعی منجر به هدررفت منابع مالی وزارت بهداشت نیز می‌شود؛ چراکه گاهی با وجود تأمین تجهیزات و امکانات موردنیاز، نبود پزشک متخصص باعث می‌شود که این تجهیزات بی‌استفاده باقی بمانند و مردم از خدمات باکیفیت سلامت محروم شوند.

بی‌توجهی به گردشگری سلامت

گردشگری سلامت، شاخه‌ای از گردشگری است که در آن فرد از کشوری عمدتا توسعه‌یافته به کشوری کمتر‌توسعه‌یافته می‌رود تا از امکانات پزشکی، خدمات درمانی یا منابع طبیعی که خواص درمانی دارند، استفاده کند. در این میان از سیر در جاذبه‌های طبیعی گردشگری کشور مقصد هم بی‌نصیب نمی‌ماند.

گردشگری سلامت یا توریسم پزشکی شاخه‌ای از گردشگری است که فرد با هدف استفاده از امکانات پیشرفته پزشکی و بهبود بیماری به سایر کشورهای دیگر سفر می‌کند. این ماجرا وقتی اوج گرفت که خیلی از بیماران در کشور خود امکان استفاده از تجهیزات درمانی و پزشکی را نداشتند یا افراد با هدف کمترشدن هزینه‌های درمانی به کشورهای دیگر سفر کردند. در گزارش کمیسیون اصل نود مجلس در این زمینه آمده است: گردشگری پزشکی یکی از زیرمجموعه‌های گردشگری سلامت محسوب می‌شود. سهم بازار جهانی گردشگری پزشکی از بازار گردشگری در سال ۲۰۱۷ معادل ۵۳ میلیارد دلار بوده است و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۵ به ۱۴۳ میلیارد دلار برسد.

بر اساس سند چشم‌انداز ۲۰‌ساله، باید تا سال ۱۴۰۴ به عدد دو‌میلیون گردشگر سلامت در سال دست پیدا کنیم. این در حالی است که این رقم در سال ۹۷ حدود ۶۰۰ هزار نفر بوده است. به گفته مسئولان این حوزه هر گردشگر سلامت برای ایران تا سه هزار دلار درآمد دارد.

مطابق با آمارهای سازمان جهانی گردشگری، به‌ازای هر چهار گردشگر سلامت، یک شغل در کشور میزبان ایجاد می‌شود. این بدان معناست که در صورت تحقق هدف چشم‌انداز ۱۴۰۴، درآمد ارزی شش میلیارد دلاری و ۵۰۰ هزار شغل در کشور از طریق گردشگری پزشکی ایجاد خواهد شد. نکته حائز اهمیت این است که برای تأمین خدمات موردنیاز جمعیت ۵۰۰ میلیونی منطقه، به تعداد بسیار بیشتری پزشک نیاز است. در صورت توسعه گردشگری بدون افزایش تعداد پزشک، با توجه‌ به درآمد بالای ارزی این حوزه، تمایل پزشکان برای خدمت به مردم کاسته خواهد شد و این مسئله دسترسی مردم به پزشک را سخت‌تر خواهد کرد.

در‌حال‌حاضر کشورهایی مانند ترکیه، امارات و عمان در حال رقابت با ایران برای جذب گردشگر سلامت هستند و بر اساس پیش‌بینی‌ها کشورهای گرجستان و آذربایجان نیز تا پنج سال آینده به مقصد گردشگری سلامت تبدیل خواهند شد. این در حالی است که سرانه پزشک ایران در مقایسه با کشورهای یادشده پایین‌تر است و این مسئله موجب ازدست‌رفتن این فرصت خواهد شد». تیر‌ماه امسال، معاون درمان وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی از مراجعه یک‌میلیون و۲۰۰ هزار گردشگر سلامت به کشور از ۱۶۴ ملیت گوناگون در سال گذشته خبر داد و گفت: سالانه حدود یک میلیارد دلار به واسطه خدمات گردشگری سلامت ارز وارد کشور می‌شود.

سعید کریمی گفته بود که اکنون ۲۴۷ مرکز درمانی مجوز گردشگری سلامت دارند و در رتبه‌بندی جهانی که از سوی یک مؤسسه آمریکایی درباره گردشگری درمانی انجام شده، ایران به‌عنوان رتبه چهل‌و‌ششم در بین کشورهای جهان معرفی شده است.

او گفته بود که ایران در سال ۱۴۰۱ از ۱۶۴ ملیت گوناگون و بنابراین از پنج قاره جهان گردشگر سلامت داشته است؛ «البته تعداد گردشگران سلامت از برخی ملیت‌ها چند‌صد هزار نفر و شمار گردشگران سلامت برخی کشورها نیز به‌ویژه از قاره‌ها و مناطق دوردست محدود بوده است. سالانه حدود یک میلیارد دلار به‌واسطه خدمات گردشگری سلامت وارد کشور می‌شود که این مبلغ علاوه بر مراکز درمانی و بیمارستانی به زنجیره هتل‌ها، رستوران‌ها، صنعت حمل‌ونقل و دیگر نهادهای خدماتی نیز تعلق می‌گیرد».

بنابر آنچه گفته شد، توجه بیشتر به مقوله تربیت پزشکان متخصص علاوه بر حل بحران‌های فعلی به موضوع گردشگری سلامت که یکی از مسائل مهم ارزآوری در کشور تلقی می‌شود نیز کمک قابل‌توجهی خواهد کرد.

تعرفه‌های ناکافی

تعرفه‌های پایین و غیرواقعی یکی دیگر از علل مهاجرت پزشکان و به تبع آن کمبود پزشک در کشور عنوان می‌شود. سال گذشته علی دباغ، معاون فنی و نظارت و عضو شورای‌ عالی سازمان نظام‌پزشکی کشور در یک برنامه رادیویی کامل‌نشدن نظام ارجاع، تعرفه‌های غیرواقعی و بیمه‌های ناکارآمد را از عوامل اصلی مهاجرت‌های نخبگان پزشکی عنوان کرده بود.

همایون سامه‌یح نجف‌آبادی، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی نیز عنوان کرده بود که به دلیل تورم بالا در اقتصاد تعرفه‌هایی که برای پزشکان در نظر گرفته می‌شود، واقعی نیستند و از طرف دیگر به دلیل پوشش ضعیف بیمه‌ها پزشک مجبور می‌شود تعرفه را پایین‌تر بگیرد. در شرایطی که کشورهای دنیا امکانات و شرایط مطلوبی را ایجاد می‌کنند تا پزشکان و نخبه‌های پزشکی را جذب خود کنند اما در ایران چنین رویکرد و شرایطی وجود ندارد؛ «مسئولان و مردم قدر جامعه پزشکی را زمانی می‌دانند که یک بحران در جامعه ایجاد شود و به‌محض کاهش یا تمام‌شدن بحران این موضوع مطرح می‌شود که پزشکان درآمد بالایی دارند و در رفاه زیادی هستند و این رفاه باید کم شود».

چندوقت پیش، ایرج خسرونیا، رئیس جامعه پزشکان متخصص داخلی ایران، گفته بود که هر پزشک برای اداره یک مطب ماهانه باید ۵۰ تا ۶۰ میلیون تومان برای اجاره مطب، هزینه آب و برق، مالیات، بیمه و حقوق منشی و مستخدم پرداخت کند؛ در‌حالی‌که چنین درآمدی ندارد. «در چنین شرایطی اغلب پزشکان مجبور هستند در کنار طبابت شغل دوم یا سوم هم داشته باشند تا بتوانند هزینه‌های زندگی را تأمین کنند. متأسفانه بسیاری از پزشکان عمومی، داخلی، عفونی و اطفال به‌طور جدی با مشکلات مالی مواجه شده‌‌اند و درآمدهای آنها برای ادامه زندگی کافی نیست».

او معتقد است وضعیت مالی پزشکان به قدری ناگوار است که برخی از آنها به این نتیجه رسیده‌اند که مطب خود را تعطیل و به‌جای آن کافی‌شاپ یا آرایشگاه تأسیس کنند. «شرایط زندگی برای پزشکان بسیار وخیم شده است. پزشکانی داریم که مسافرکشی می‌کنند. تعدادی از پزشکان شغل طبابت را رها کرده و به مشاغل دیگر رو آورده‌اند. برخی بساز‌و‌بفروش شده‌اند، حتی برخی از آنان به مسافرکشی یا دلارفروشی رو آورده‌اند».

همه این موارد در حالی است که عده‌ای نیز ماجرای مهاجرت پزشکان را نوعی بزرگ‌نمایی عنوان می‌کنند و در کنار پایین‌بودن تعرفه‌های پزشکی، ماجرای فرار مالیاتی پزشکان را وسط می‌کشند.

یکی از منتقدان این ماجرا عبدالمجید شیخی، کارشناس اقتصادی است که به ایمنا گفته: «به نظر می‌رسد دریافت مالیات از شاغلان و فعالیت‌های اقتصادی از‌ جمله عواملی است که پزشکان را به مهاجرت ترغیب می‌کند. هرچند بیشترین آمار فرار مالیاتی در میان پزشکان است و آنها به دلیل تمایل‌نداشتن به پرداخت مالیات، رفتن را بر ماندن ترجیح می‌دهند اما در کشورهای دیگر مجبور به پرداخت مالیات بیشتری هستند».

بااین‌حال تعرفه‌های پایین پزشکی هم تنها دلیل میل پزشکان به مهاجرت نیست. شیفت‌های طولانی و سرسام‌آور، مقایسه حجم کاری به نسبت درآمد در ایران و گاهی کمبود امکانات و حتی تخت‌های بیمارستانی هم از دیگر دلایل مهاجرت پزشکان عنوان می‌شود.

در سال‌های گذشته بسیاری از پزشکان جوان به خارج از کشور مهاجرت کرده‌اند. هرکدام هم دلایل خودشان را داشتند. یکی از پزشکان جوان ایرانی که چند سال‌ پیش به کشور آمریکا مهاجرت کرده به «شرق» می‌گوید: «من از زمانی که تصمیمم برای رفتن از ایران جدی شد، تا روزى که به آمریکا رسیدم یک سال تمام طول کشید. نمی‌دانم الان مهاجرت پزشکان چقدر زیاد شده، اما مدتی است که تقریبا ماهی یک بار دوستان و آشناهایی جهت مشورت براى مهاجرت به من معرفی می‌شوند و به نظرم تمایل همکارانم برای رفتن از ایران بیشتر از قبل شده است. دلیلش هم روشن است، تقریبا اکثر دوستان و همکارانم از شرایط کاری ناراضی هستند و علنا می‌گویند کاش شرایط مهاجرت برایشان مهیا بود یا قبل از اینکه شرایط سخت‌تر شود، برای مهاجرت اقدام کنند». او به وضعیت مهاجرت در کشور آمریکا هم اشاره می‌کند: «اینجا پذیرفته‌شدن برای تخصص به‌سختی ممکن است. باید مدتی کارهای داوطلبانه انجام بدهید و در بخش‌های تحقیقاتی کار کنید. در رشته‌های سختی مثل تخصص پوست یا جراحی سر و گردن تقریبا محال است بتوانید وارد بشوید. در دانشگاه‌های خیلی رده‌بالا تعداد انگشت‌شماری می‌توانند وارد شوند و اکثریت در دانشگاه‌های رنک پایین‌تر یا بیمارستان‌های کامیونتی (به نوعی دولتی) برای تخصص قبول می‌شوند. گاهی مجبورید سال‌های اول مهاجرت از جیب تغذیه کنید و پیداکردن کار مرتبط با پزشکی با درآمد معقول قبل از ورود به تخصص شدنی نیست».

اما به گفته او، مهاجرت نکات مثبتی هم دارد؛ «بعد از پایان تخصص درآمد قابل‌توجهی خواهید داشت؛ درآمدی شاید حدود دو‌برابر نیاز برای یک زندگی معمولی. اما در ایران شرایطی هست که اکثر دوستانم و خودم ترجیح دادیم به خاطرشان مهاجرت کنیم؛ به‌خصوص در دوران کرونا وضعیت پزشکان بدتر هم شد. در ایران گاهی پرداختی‌ها به‌موقع نیست، به نسبت سختی کار، پرداخت‌ها مبلغ قابل‌توجهی نیست، حقوق دوران تخصص در ایران بسیار بسیار ناچیز است اما در آمریکا این‌طور نیست».

منبع: شرق

The post سونامی مهاجرت پزشکان appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش رصد از وبدا، پدرام پاک آیین افزود: این ادعا که اختلاف با بیمار بر سر نوبت دهی بوده و استنکاف از پذیرش صورت نگرفته است، در هیأت انتظامی رسیدگی می‌شود.

پاک آیین تصریح کرد: اگر در جریان رسیدگی انتظامی، تخلف این پزشک مبنی بر خودداری از پذیرش بیمار اثبات شود، ضمانت اجرای قانونی خاص خود را خواهد داشت. همچنین اگر اقدام وی با یکی از عناوین مجرمانه تطبیق یابد، پرونده به مرجع ذی‌صلاح قضایی ارسال می‌شود.

The post پرونده پزشک متهم به خودداری از پذیرش بانوی محجبه به هیأت انتظامی رفت appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

اعتماد سعید پیش از این «عضو شورای سیاستگذاری سلامت سازمان صدا و سیما» بوده و از سال ۹۲ تا کنون در سمت قائم مقام شورای سیاستگذاری سلامت نیز فعالیت نموده است و در بخش‌های مختلف رادیو سلامت از جمله «مدیر طرح و برنامه این شبکه» و همچنین «سرپرست گروه سلامت جسم و سلامت اجتماعی رادیو سلامت» نیز سابقه فعالیت داشت.

رئیس سازمان نظام پزشکی درگذشت اعتماد سعید را تسلیت گفت. او متخصص بیماری های کودکان بود.

The post مدیر رادیو سلامت درگذشت appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.