به گزارش مجله انجمن هنری artforum، کارشناسان مؤسسه هنر کورتولد لندن گزارش دادند که این اثر مربوط به دوره آبی دوره‌ای در زندگی هنری پابلو پیکاسو است که سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ را شامل می‌شود.

پیکاسو در آغاز این دوره جوانی ۱۹ ساله بود. مشخصه تابلوهای خلق‌شده در این دوره رنگ آبی و سبز آن‌ها است. این تابلوها دارای فضایی غم‌آلود هستند و مردم فقیر، مست و گدایان را نشان می‌دهند.

پیکاسو در طول دوره آبی چندین بار به پاریس سفر کرد و تابلوهایش را در این شهر و بارسلون خلق کرد. خودکشی کارلوس کاساگماس، دوست پیکاسو از جمله رویدادهای بود که بر این دوره تأثیر گذاشت.
پرتره مالیخولیایی، ماتئو فرناندز دو سوتو مجسمه‌سازی که دوست پیکاسو را به تصویر می‌کشد. این اثر در پاییز ۱۹۰۱، اندکی پس از اینکه این هنرمند نوزده ساله از اسپانیا به پاریس نقل مکان کرد، تکمیل شد.

کارشناسان با استفاده از اشعه ایکس و تصویربرداری مادون قرمز، پرتره زنی را در زیر حجم زیادی از رنگ کشف کردند، که می‌توان موهای یک زن به سبک شینیونی که اواخر قرن بیستم در پاریس مد شده بود را دید.

زنی که محققان حدس می‌زنند ممکن است مدل یا دوست پیکاسو باشد.

این نشان می‌دهد هنرمند به دلیل شرایط سخت مالی، چندین بار سطح بوم را برای اثری مجدد آماده کرده است.

بارنابی رایت، معاون گالری کورتولد، در بیانیه‌ای گفت: «ما مدت‌ها مشکوک بودیم که نقاشی دیگری پشت پرتره دو سوتو قرار دارد، زیرا سطح اثر دارای علائم و بافت‌های زیرین است. شما حتی می توانید فقط با نگاه کردن به نقاشی با چشم غیر مسلح تصویر او را تشخیص دهید.

The post کشف زنی که پیکاسو یک قرن پنهان کرده بود appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

یک بررسی جدید نشان می‌دهد درخت‌هایی که در آثار هنری نقاشان مشهوری مانند لئوناردو داوینچی و پیت موندریان به تصویر کشیده شده‌اند، از قوانین ریاضی مربوط به الگوی شاخه‌دهی در طبیعت پیروی می‌کنند.
بنا بر پژوهشی که در مجله «پی‌ان‌ای‌اس نکسوس» (PNAS Nexus) منتشر شد، این ریاضیات پنهان در برخی نقاشی‌های انتزاعی ممکن است حتی زیربنای توانایی ما برای تشخیص چنین آثاری به‌عنوان تصاویری از درختان باشد [باعث شود یک نقاشی انتزاعی را به شکل درخت تشخیص دهیم].

درختان در طبیعت از یک الگوی شاخه‌دهی «خودهمانند» به نام فراکتال پیروی می‌کنند. به این معنا که همان ساختارها در مقیاس‌های کوچک‌تر و کوچک‌تر، از تنه تا نوک شاخه‌ها، تکرار می‌شوند.

دانشمندان در این بررسی جدید، مقیاس ضخامت شاخه‌ها در تصاویر درختان در آثار هنری را از نظر ریاضی بررسی کردند.

پژوهشگران قوانین ریاضی مربوط به نسبت‌ها میان قطر شاخه‌ها و تعداد تقریبی شاخه‌ها با قطرهای مختلف را استخراج کردند.

پژوهشگران توضیح دادند: «ما درختان را در آثار هنری به‌عنوان فرم‌های خودهمانند و فراکتالی تحلیل می‌کنیم و به‌ صورت تجربی، هنر را با نظریه‌های مربوط به ضخامت شاخه که در زیست‌شناسی توسعه یافته، مقایسه می‌کنیم.»

لئوناردو داوینچی مشاهده کرد که شاخه‌های درخت هنگام انشعاب ضخامتشان را حفظ می‌کنند.

این هنرمند ایتالیایی دوره رنسانس برای تعیین روابط میان قطر شاخه‌های مختلف، از پارامتری به نام آلفا (α) استفاده کرد.

او بیان کرد که اگر ضخامت یک شاخه با مجموع ضخامت دو شاخه کوچک‌ترش برابر باشد، آن‌گاه پارامتر آلفا برابر ۲ خواهد بود.

پژوهشگران درختان را در آثار هنری مناطق مختلف جهان بررسی کردند، از جمله در مسجد سیدی سید متعلق به قرن شانزدهم در احمدآباد هند، نقاشی‌های دوره ادو‌ (Edo) در ژاپن و هنر انتزاعی قرن بیستم.
آن‌ها دریافتند که مقدار آلفا در این آثار هنری، بین ۱.۵ تا ۲.۸ متغیر است که مشابه دامنه این مقدار در درختان طبیعی است.

دانشمندان نوشتند: «ما مقدار آلفا را در بازه ۱.۵ تا ۲.۸ یافتیم که با دامنه درختان طبیعی مطابقت دارد.»

آن‌ها گفتند: «در حالی که بعد فراکتالی در میان درختان و آثار هنری به میزان قابل‌توجهی متفاوت است، ما دریافتیم که دامنه آلفا در مطالعات موردی آثار هنری بزرگ در فرهنگ‌ها و دوره‌های زمانی مختلف، با دامنه درختان واقعی مطابقت دارد.»

پژوهشگران می‌گویند حتی نقاشی‌های انتزاعی مانند «درخت خاکستری» اثر کوبیستی پیت موندریان در سال ۱۹۱۲ که از نظر بصری رنگ‌های مشابه درخت را نشان نمی‌دهد، در صورتی که مقدار واقع‌گرایانه‌ای برای آلفا در آن رعایت شده باشد، همچنان می‌تواند به‌عنوان درخت شناخته شود.

آن‌ها می‌گویند: «نقاشی‌های انتزاعی که مقدار آلفای واقع‌گرایانه‌ دارند، به‌عنوان درخت قابل‌شناسایی‌اند، در حالی که نقاشی مشابهی که این ویژگی را ندارد، دیگر به‌وضوح به‌عنوان درخت قابل‌تشخیص نیست.»
دانشمندان می‌گویند که این بررسی جدید دیدگاهی برای «درک ارزش و بازآفرینی زیبایی درختان» ارائه می‌دهد.

آن‌ها افزودند این مطالعه همچنین نشان می‌دهد که هنر و علم می‌توانند به‌عنوان دیدگاه‌های ‌مکمل برای درک جهان طبیعی و انسانی عمل کنند.

The post کشف ریاضیات پنهان در شاخه‌ درختان آثار داوینچی appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

اول نقاشی یک بز، سپس دو فیل و حالا سه میمون، معنای پشت آخرین نقاشی‌های بنکسی بر دیوارهای لندن چیست؟ فردا باید منتظر چه حیوانی باشیم؟

این هنرمند ناشناس روز دوشنبه ۵ اوت، اولین اثر از مجموعه حیوانات خود را در نزدیکی پل کیو در جنوب غربی لندن رونمایی کرد. این قطعه که به صورت استنسیل خلق شده است، بزی را به تصویر کشیده که صخره‌هایی در زیر پای آن در حال ریختن هستند.

بنکسی روز بعد، دومین تصویری از مجموعه حیوانات را در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرد. این بار دو فیل بر دیواری واقع در چلسی، که از پنجره‌های بسته شده به یکدیگر نگاه می‌کنند و خرطوم‌هایشان را به طرف یکدیگر دراز کرده‌اند.

او امروز نیز از سومین نقاشی این مجموعه رونمایی کرد، اینبار سه میمون در حال پریدن که بر روی پلی در بریک لین، شرق لندن نقاشی شده‌ بودند.

بنکسی مانند دیگر آثارش، با انتشار تصاویری از این نقاشی‌ها در صفحه اینستاگرام خود، بدون توضیحی درباره آنها، تایید کرد که آثار متعلق به اوست.

به نظر می‌رسد این مجموعه در حال تکمیل شدن باشد، روز دوشنبه تصویری از یک بز، سه‌شنبه دو فیل و چهارشنبه سه میمون، کسی نمی‌داند فردا پنج‌نشبه باید در انتظار دیدن تصویر نقاشی شده چه حیوانی بر دیوارها کوچه و خیابان‌های لندن باشیم اما احتمالا حیوانات نقاشی شده باید چهار عدد باشند.

معنای پشت این نقاشی‌های سریالی بنکسی چیست؟

بنکسی هیچ سرنخی برای درک معنای گرافیتی جدید خود ارائه نکرده است اما با توجه به تمایل این هنرمند به انتقال پیام‌های سیاسی از مسیر نقاشی‌هایش، آخرین اثر‌های هنری او نیز بحث‌های زیادی را برانگیخته است.

با توجه به ناآرامی‌های خیابانی اخیر به سیاست‌های مهاجرتی در بریتانیا، شماری زیادی بر این باروند که این هنرمند قصد دارد رفتار خشونت‌آمیز، وحشیانه و به دور از انسانیت را نقد و اقدامات مردم را به حیوانات وحشی باغ‌وحش تشبیه کند.

یکی از کاربران در اینستاگرام تصویر اول را اینطور معنا کرده است: «موقعیت نامطمئن بز در لبه وضعیت شکننده جامعه بریتانیا را نشان می‌دهد که به دلیل آشفتگی‌های اخیر در آستانه هرج و مرج قرار گرفته است.»

یکی دیگر نوشت که این می‌تواند نظری در مورد تغییرات آب و هوا و چگونگی بیرون راندن حیوانات پس از شهرنشینی انسان باشد.

متن یکی از نظرهای دیگر اینطور است: «ما این حیوانات شگفت‌انگیز را مجبور کرده‌ایم در یک جنگل بتنی زندگی کنند. ما یک وظیفه داشتیم. زمین را ایمن و زنده نگه دارید.»

بنکسی، هنرمند خیابانی اهل بریستول است که با نقاشی‌های دیواری و هنر گرافیتی اعتراضی خود، شهرت جهانی دارد، با این حال هنوز هویت اصلی او فاش نشده است. نقاشی‌های این هنرمند بیشتر به مسائل سیاسی و موضوع‌هایی مانند گرمای جهانی، جنگ، شنود غیرقانونی و شرایط سخت کاری پرداخته است.

The post بنکسی لندن را باغ وحش می‌کند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

شما هم جزء آن دسته از افرادی هستید که معتقدند دوران افول کاریکاتور در ایران آغاز شده و کاریکاتور نفس‌هایش به شماره افتاده است؟!

از نظر من همیشه کاریکاتور ایران پنج کارتونیست برجسته داشته و همچنان نیز همان پنج کارتونیست برجسته از نسل بعدی را دارد. اگر بگوییم دوران افول کاریکاتور مطبوعاتی فرا رسیده است از آن جهت که مطبوعات ایران به دلایل زیاد که قابل بحث است، دچار افول و رکود شدند، ناچار کاریکاتور مطبوعاتی نیز دچار همین معضل شد و این را قبول دارم. باید بپذیریم که ما در تاریخ کاریکاتورمان چند ستاره کوچک را که قابل رقابت در سطح جهانی باشند‌ بیشتر نداشتیم و هنوز نیز همین چند ستاره محدود را داریم و من با وجود نسل باهوش و نترس پیش‌رو، مطمئنم ستاره‌های ما بیشتر نیز خواهد شد.

به نسل باهوش و نترس اشاره کردید. می‌توانید درباره خصوصیات این نسل بیشتر توضیح دهید و تفاوتشان با نسل‌های پیشین؟

نسل جدید محافظه‌کار نیست. اهل تعارف و چاپلوسی و چرب‌زبانی هم نیست. این نسل از چیزهایی که نسل من و قبل از من می‌ترسید نمی‌ترسد و نگاهش بازتر و گسترده‌تر از نسل من و قبل‌ترهای من است. دانش بیشتری دارد. به زبان‌های مختلف آشناست و فیلم‌بین و درس‌خوان است. شجاعت و رک‌گویی شاخصه‌شان است.

جایی گفته بودید جوان‌ها در حال میان‌برزدن هستند و به جای اینکه سلسله‌مراتب را طی کنند و بروند طراحی یاد بگیرند، می‌روند فوتوشاپ یاد می‌گیرند و از این به «درد کاریکاتور ایران» تعبیر کرده بودید. هنوز هم این نگاه را به جوان‌ها دارید؟

اصولا اپلیکیشن‌ها راه‌های میان‌بر را برای بی‌استعدادها باز کرده و اتفاقا این گروه بی‌استعداد در نسل من بیشتر پیدا می‌شوند که اگر ازشان فوتوشاپ و چند اپ دیگر را بگیری، دیگر چیزی برای ارائه ندارند. اما چند سال است که در نسل‌های جدید بازگشت به طراحی و بوم و رنگ را می‌بینم و این، جای امید و خوشحالی دارد و برای نسل قبل‌تر که هنوز اسیر فوتوشاپ است متأسفم.

می‌دانم برای شما پایه کاریکاتور، نقاشی است. در بین کاریکاتوریست‌های ایرانی کدامشان پایه کاریکاتور را همچون شما در نقاشی می‌دانند؟ کارتونیست‌های دلخواه خارجی‌تان نظیر سمپه، کینو و بالاخص لوترگ هم همین نگاه را دارند یا آنجا وضعیت متفاوت است؟

من معتقدم کسی که طراحی بلد نباشد نمی‌تواند تخیل و تصور خود را به تصویر درآورد. هر کارتونیست و نقاش بزرگی که ما نامشان را بر قله‌های هنر نقاشی و کارتون می‌شنویم حتما طراحان بزرگی هم بوده‌اند که توانسته‌اند تخیلات و دیدنی‌هایشان را روی کاغذ و بوم بیاورند. غیر از این چنین امکانی وجود ندارد. در ایران اردشیر محصص طراح قدرتمندی بود و پرتره‌های بی‌نظیری از خود به جا گذاشته است. کامبیز درم‌بخش نیز این‌چنین بود. هر لحظه می‌توانست از آن خط‌های صاف و خط‌کشی‌شده‌اش فاصله بگیرد و به خطوط کاملا متفاوت و جدیدی برسد. لوترگ که از بزرگان طراحان رئالیسم و هم‌زمان کارتونی است و گرافیست نیز بود. مابقی استادان هم حتما چنین شاخصه‌ای داشته‌اند.

خب اگر موافقید، بپردازیم به آثار خودتان. چه در کاریکاتورهای حرمسرای شاه قاجار و چه در نقاشی‌های پاپ‌آرت‌تان، قصه‌ای را بازگو می‌کنید. بخشی از این قصه می‌تواند بازنمایانگر درونیات خودتان باشد، بخشی‌اش هم به سیاست تلنگر می‌زند. به نظر خودتان، این قصه، سویه‌های درونی و شخصی قوی‌تری دارد یا ابعاد و جنبه‌های اجتماعی و سیاسی پررنگ‌تری؟

در مجموعه «یک کاریکاتوریست در حرمسرای ناصرالدین‌شاه» من یک موضوع سیاسی-اجتماعی را می‌خواستم دنبال کنم که در عین حال یک روایت مشخص و یک‌خطی هم نداشته باشد؛ سلطان دیکتاتور و هوس‌باز و زنان اسیر و دربند در ظاهری از بامزگی و زیبایی و زیر پوستی از زهرماری و رنج. اما در مجموعه آخرم که «کج‌تابی» بود، ماجرا برایم بیشتر شخصی‌تر و درونی‌تر شده است. هرچند باز انعکاس اجتماع و اطرافم را نمی‌خواهم انکار کنم و البته که این را آگاهانه می‌دانم و دوستش نیز دارم اما جنس کار برایم عمیق‌تر و شخصی‌تر شده است.

چطور از کاریکاتورهای چهره زنان حرمسراهای قاجار به شیوه پرده‌های نقاشی و در ابعاد بزرگ، رسیدید به زبان بصری جدید و کارهایی که به لحاظ موضوعی پاپ‌آرت هستند و شکل معاصرتری دارند؟

اولین بار ایده مجموعه زنان حرمسرا از روی عکس‌هایی که خود ناصرالدین‌شاه از زنانش می‌انداخت به ذهنم خطور کرد؛ عکس‌هایی زشت، سیاه و سفید، تلخ و چرک… اما زنانی با‌نمک و تپل و سیبیلو! این پارادوکس من را به فکر انداخت که چه می‌توانم انجام دهم. ضمنا من یک اعتقادی دارم که اندازه بزرگ در نقاشی مثل «فریاد» زدن می‌ماند و اندازه کوچک مثل «زمزمه»‌ کردن. یعنی من اسم شما را در دو حالت می‌توانم بگویم… یک بار آرام می‌گویم «پرویز»… یک بار هم فریاد می‌زنم «پرویز»! هر دو پرویز هستند، اما با دو شکل صدا. پس با این اعتقاد و نگاه من تابلوهای زنان حرمسرا را فریاد زدم. یعنی در قطع بزرگ کشیدم و اصلا نمی‌دانستم و فکرش را هم نمی‌کردم طیف‌های مختلف دوستش داشته باشند. اولین بار که می‌خواست به نمایش دربیاید، مدیر گالری به من گفت چطور یک‌سری زن زشت و تپل و سیبیلو را کسی می‌آید نگاه کند چه برسد که کسی بخرد؟ اما بدون قصد تبدیل به جنسی شد که همه گروه‌ها با آن ارتباط برقرار کردند.

الان مسیر جدید نقاشی‌تان چگونه تعریف می‌شود؟ چرا از کاریکاتور به نقاشی و از نقاشی به تعلیم نسل جدید متمایل شده‌اید؟

شروع مسیر من از نقاشی بود. من از کودکی به خاطر اینکه پدرم نقاشی می‌کرد نقاشی را شروع کردم. هنرستان هنر خواندم و چند سال شاگرد حسین ماهر بودم و دانشگاه نقاشی خواندم. به خاطر علاقه‌ام به کارتون و کاریکاتور در کنار نقاشی، کاریکاتور را جدی دنبال کردم و وجهه بیرونی من شد کاریکاتوریست بودن. به همین خاطر نقاشی را برای تنهایی‌ و دلم کار می‌کردم و کاریکاتوریست بودن بعد بیرونی و وجهه اجتماعی‌ام شد؛ وگرنه برای من این دو از هم جدا نبود. حالا در نقاشی‌هایم انگار این دو را به هم پیوند زده‌ام. یک حال مشترک که هر دو بعد من را ارضا می‌کند. تعلیم و درس‌دادن هم برایم همیشه لذت‌بخش بوده است. در تعلیم خودم بیشتر یاد می‌گیرم… شاید جمله کلیشه‌ای باشد اما درست است! بیشتر به نقاط ضعفم پی می‌برم و اینکه کجا را نمی‌دانم‌ بیشتر کشف می‌کنم. به نظرم آدم‌ها وقتی در مورد مسئله‌ای حرف می‌زنند بیشتر می‌فهمند که چقدر از آن بحث را می‌دانند و کجاها را نمی‌دانند. درس‌دادن نقاط ضعف من را برایم خیلی فاش کرد و اینکه مجبور شدم بروم و بیشتر بخوانم و تمرین کنم. و نهایتا اینکه چیزی که سال‌ها آموختی و آن را به دیگرانی که نیاز دارند و دوست دارند منتقل می‌کنی احساسی از لذت و آرامش و اینکه انگار امانتی را به صاحبش رساندی به تو می‌دهد.

در آموزش نسل جدید در پی چه هستید؟ تکثیر خودتان؟ یا این کوشش‌ها و جوشش‌ها، برآمده از همان هزار شوق و شور و آرزو در سر است؟!

در آموزش تلاش می‌کنم فرد با خودش مواجه شود. روایت شخصی‌اش را از مشاهداتش ارائه کند. مهارت بیرون را کشیدن و جادوی درون کشیدن. به همین خاطر هنرجویان من هیچ‌کدام شبیه من نیستند. هر سال برایشان نمایشگاه می‌گذارم و کمکشان می‌کنم نمایشگاه‌های انفرادی بگذارند. اما گزارشگر درونیات و مشاهدات دنیای شخصی‌شان شدن از اصلی‌ترین اهداف آموزش من است.

شنیده‌ایم که نمایشگاه بعدی‌تان قرار است در گالری سهراب برگزار شود. آیا به‌زودی شاهد این رویداد خواهیم بود؟

من از مدت‌ها قبل عملکرد گالری سهراب را زیر نظر داشتم و با جناب ترکمن رفاقتی دورادور پیدا کرده بودم و ایشان را شخصیتی هوشمند یافتم. چند بار جسته‌‌گریخته قرار بر همکاری‌ای بود که نشد که اگر این ‌بار ابر و باد و مه و خورشید و سیاست پر‌فراز‌و‌نشیب مملکت دست از سر ما بردارند، همکاری‌ای جذاب خواهیم داشت.

The post بزرگمهر حسین‌پور: برای نسل قبل که هنوز اسیر فوتوشاپ است متأسفم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

این نقاشی با عنوان مدیر مدرسه «The Schoolmistress» را که در ابعاد ۱۰۲ در ۱۲۷ سانتی‌متر است، جان اوپی نقاش پرتره انگلیسی در سال ۱۷۸۴ کشیده است.

ماموران اف‌بی‌آی بر این باورند که این اثر با کمک یک مقام دولتی سابق نیوجرسی به سرقت رفته و در رده جرائم سازمان یافته قرار گرفت. این پرونده پس از سال‌ها بار دیگر به جریان افتاد.

این اثر که در سال ۱۹۶۹ به سرقت رفت در سال ۱۹۸۹ یعنی ۲۰ سال پس از سرقت به قیمت ۷۵۰۰ دلار در دوران رکود بزرگ از جوزف کوولو که عضو مافیای نیوجرسی بود، خریداری شد.

ماموران اف‌بی‌آی می‌گویند وقتی خریدار در سال ۲۰۲۰ فوت کرد، یک شرکت حسابداری به دنبال حسابرسی به دارایی او بود که مشخص شد احتمالاً این نقاشی سرقتی است.

به گفته مقامات «سارقان در ژوئیه ۱۹۶۹ به قصد سرقت یک مجموعه سکه وارد خانه شدند، اما با صدای آژیر دزدگیر مواجهه شدند و فرار کردند؛ سارقان اواخر همان ماه به خانه بازگشتند و نقاشی را دزدیدند.»

یکی از سارقان به نام جرالد فستا در سال ۱۹۷۵ به دزدی اعتراف کرد که تحت فرمان سناتور سابق نیوجرسی فعالیت می‌کردند. اکنون همه کسانی که گمان می‌رود در این دزدی دست داشته‌اند مرده‌اند.

این اثر در نهایت به دکتر فرانسیس وود ۹۶ ساله پسر صاحب اصلی تابلو بازگردانده شد که در سال ۱۹۳۰ توسط خانواده وی خریداری شده بود.

فرانسیس وود به خاطر دارد که این نقاشی برای چندین دهه در بالای میز ناهارخوری پدربزرگ و مادربزرگش آویزان بوده است.

این اثر زمانی که برای اولین بار نقاشی شد توسط خانواده‌های زیادی در بریتانیا خریداری و دست به دست و سپس به ایالات متحده منتقل و در دوران رکود بزرگ فروخته شد و پیدا شدن آن پس از دهه‌ها بسیار شگفت انگیز است.

اوپی یکی از مهم‌ترین نقاشان تاریخ و پرتره انگلیس در زمان خود بود. نقاشی های او در حراج بزرگ مانند ساتبیز و کریستیز فروخته شده است، از جمله یکی از آنها که در سال ۲۰۰۷ به قیمت تقریبا یک میلیون دلار خریداری شد.

سوژه های اوپی اغلب افراد سلطنتی انگلیس بودند اما او همچنین صحنه‌هایی از زندگی روزمره را به تصویر کشید که اثر مدیر مدرسه که معلمی مسن‌ را نشان می‌دهد که با یک کتاب پشت میز نشسته و دانش‌آموزان اطرافش را احاطه کرده‌اند از جمله آنهاست؛ این نقاشی اکنون در سلامت کامل است و در این سال ها در شرایط مناسبی نگهداری شده است.

The post بازگشت مدیر مدرسه به خانه پس از ۵۴ سال appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

نوزدهمین دوره حراج تهران ویژه «هنر کلاسیک و مدرن ایران» با عرضه ۹۰ اثر به صورت حضوری جمعه- ششم بهمن ماه- ساعت ۱۷ با اجرای حسین پاکدل در هتل پارسیان آزادی تهران برگزار می‌شود. نمایشگاه آثار این رویداد چهارشنبه و پنجشنبه- چهارم و پنجم بهمن ماه- ساعت ۱۱ تا ۲۱ در این هتل برپاست.

حراج تهران که هجدهمین مزایده خود را ۲۴ آذرماه امسال به صورت آنلاین ویژه «هنر معاصر ایران» با فروش ۶۱ میلیارد و ۷۷۶ میلیون تومان برگزار کرد؛ در نوزدهمین دوره، آثاری در رده بندی کلاسیک از هنرمندانی نظیر ابراهیم جباری (جبار بیک)، حسین قوللر آقاسی، علی محمد حیدریان، محمود زنگنه، محمود فرشچیان و در رده بندی مدرن از سهراب سپهری، بهمن محصص، حسین زنده رودی، پرویز تناولی، محمد احصایی عرضه خواهد کرد.

در این رویداد آثاری از حسن زرّین قلم خوشنویس، تصویرگر و شاعر دوره قاجار و صادق تبریزی پیشگام فقید مکتب سقاخانه حضوری چشمگیر دارند.

گران ترین آثار حراج

در نوزدهمین دوره حراج تهران، سه اثر از سهراب سپهری ارایه شده است که این آثار با مجموع بیشینه ۴۲ میلیارد تومان، گران‌ترین آثار این رویداد هستند؛ گران‌ترین اثر این حراج، تابلویی بدون‌ عنوان از مجموعه «تنه درختان» سهراب سپهری (۱۳۵۹ – ۱۳۰۷) است که ۲۰-۲۲ میلیارد تومان برآورد اولیه آن است؛ ضمن اینکه اثر بدون عنوان دیگری از این هنرمند نیز ۱۶ – ۱۴ میلیارد تومان قیمت گذاری شده است. از سپهری یک تابلوی دیگر نیز با بر آورد اولیه ۴ – ۳ میلیارد تومان در این حراج عرضه شده است.

از هنرمندان پیشکسوت عرصه نقاشیخط می‌توان به حسین زنده‌رودی (متولد ۱۳۱۶) اشاره کرد که در این حراج با تابلوی «چه کسی می‌نگرد؟» که یک رنگ‌روغن روی بوم در ابعاد ۱۳۲×۸۵ سانتیمتر متعلق به ۱۳۵۳ است حضوری چشمگیر دارد. این اثر در می ۲۰۲۲ در حراج بونامز لندن ارائه شده و برآورد قیمت آن ۱۶ – ۱۴ میلیارد تومان است.

آیدین آغداشلو (متولد ۱۳۱۹) از هنرمندان مدرنیست، با تابلویی با عنوان «مرگ و زندگی» از مجموعه خاطرات انهدام که با تکنیک گواش روی مقوا در ابعاد ۱۱۶×۷۷ سانتی‌متر اجرا شده، حضور دارد که تاریخ اثر ۱۳۸۸ است و در اکتبر ۲۰۰۹ در حراج کریستیز دوبی ارائه شده است. برآورد قیمت این تابلو ۱۲ – ۱۰ میلیارد تومان است.

از هنرمندان کلاسیک این حراج می‌توان به حسن زرین قلم (۱۳۰۸-۱۲۴۲) ملقب به تاج‌الشّعرا اشاره کرد که دو اثر از او در این رویداد عرضه خواهد شد. زرین قلم هنرمندی است که در خطی موسوم به «گلزار» مهارتی ویژه داشت. سال ۱۳۹۴ در چهارمین حراج تهران نیز یک اثر کلاسیک از «زرین قلم» عرضه شده بود که ثابت می‌کند این هنرمند بیش از یک قرن پیش، نقاشی خط خلق می‌کرده است.

همچنین از هنرمندان مکتب سقاخانه، می‌توان به صادق تبریزی اشاره کرد که حضوری پرتعداد در این دوره دارد.

به گفته مهرداد فلاح هنرمند نقاش و نماینده هنری خانواده زنده یاد صادق تبریزی از این هنرمند آثاری از سه دوره شامل یک خط قرآنی ریز خط، یک فیگور کلاسیک مدرن و یک ریتم خط بزرگ در حراج نوزدهم تهران عرضه خواهد شد.

حضور پرتعداد تبریزی در حراج پیشِ رو به خاطر استقبالی است که در دوره‌های قبلی از آثار او شده و به اعتقاد فلاح پایه قیمت گذاری به نسبت حراج‌های قبلی نه زیاد بالاست نه پایین. از طرفی ابعاد فیگور و ریتم خط، خیلی بزرگ است و ریتم خط ارائه شده در این حراج یک اثر نفیس است که مجموعه داران را به خرید آن ترغیب می‌کند.

نماینده هنری خانواده زنده یاد صادق تبریزی بیان کرد: هر سه اثر صادق تبریزی در این حراج، «بدون عنوان» هستند. ریتم خط با تکنیک آکریلیک و ورق طلا روی بوم اجرا شده و ابعاد آن ۱۳۵×۱۳۵ سانتی‌متر و مربوط به دهه ۱۳۹۰ است که ۱.۵-۲ میلیارد تومان قیمت گذاری پایه شده است. فیگور کلاسیک مدرن با تکنیک رنگ روغن روی بوم در ابعاد ۱۴۰×۹۵ سانتی‌متر و مربوط به دهه ۱۳۴۰ شمسی است که ۴-۵ میلیارد تومان برآورد قیمت شده است. خط قرآنی ریز خط نیز به شیوه آکریلیک و ورق طلا روی بوم اجرا شه و دارای ابعاد ۱۷۷×۲۴۱ سانتیمتر است. تاریخ اثر ۱۳۹۱ بوده و بر آورد اولیه ۳-۴ میلیارد تومان برای آن در نظر گرفته شده است.

این هنرمند اظهارداشت: یکی از مشخصه‌های این دوره از حراج تهران، عرضه هنر کلاسیک و سنتی به عنوان بخش مغفول مانده از تاریخ هنر ایران در قالب یک پیشنهاد هیجان انگیز به بازار رسمی هنر است که البته پیش از این هم در این حراج مسبوق به سابقه بوده است.

وی گفت: آثار سنتی که از آن به عنوان «هنر کلاسیک ایران» نیز شناخته می‌شود، به طور مستقل دارای حراج نیست و می‌توان گفت حراج تهران، تنها موسسه‌ای است که بخشی از حراج‌های سالانه خود را به هنری اختصاص می‌دهد که تمام خریدوفروش‌ها در آن، به شکل خصوصی انجام می‌شود. می‌توان گفت بازار نقاشی کلاسیکِ ایران، بازاری پنهانی است و با ارائه آثار سنتی و کلاسیک، خریداران آثار مدرن به سمت خرید آثار سنتی و آکادمیک نیز کشانده می‌شوند.

فلاح تاکید کرد: از سویی از وجه آموزشی و آکادمیک عرضه آثار کلاسیک در حراج نیز نباید غافل بود؛ کنار هم قرار گرفتن آثار کلاسیک در کنار آثار مدرن، برای مثال اثری از حسن زرین قلم در کنار اثری از صادق تبریزی یا نصرالله افجه‌ای در یک رویداد هنری همچون حراج تهران، جدا از ابعاد مربوط به بازار هنر و فروش اثر، دارای جنبه‌های پژوهشی و فرهنگی نیز هست؛ چرا که هنردوستان، مجموعه داران، پژوهشگران و به خصوص هنرمندان جوان، می‌توانند به مقایسه این آثار با یکدیگر بپردازند و از رهگذر همین مقایسه‌ها و بررسی‌های در ظاهر کوچک، می‌توان در یک رویداد ظاهراً اقتصادی نظیر حراج، دست به استنتاج‌های فرهنگی و هنری نیز زد.

The post سهراب هنوز گران‌ترین است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش گاردین،‌ حدود ۵۰۰ سال پس از اینکه «رافائل»، نقاش چیره‌دست رنسانس صحنه‌ای از حضور مریم مقدس و مسیح در کنار یکدیگر را نقاشی کرد، هوش مصنوعی رازی درباره این نقاشی را آشکار کرده است. به نظر می‌رسد فردی دیگر به جز «رافائل»‌ چهره یکی از شخصیت‌های حاضر در این اثر هنری را نقاشی کرده است.

تابلو نقاشی «مریم مقدس و رز»، مریم مقدس را درحالی به تصویر می‌کشد که مسیح را که طوماری در دست دارد در آغوش گرفته است. «یحیی» در کودکی نیز در پایین نقاشی درحالی که بخشی از طومار را در دست گرفته به چشم می‌خورد. در بالا و سمت چپ نقاشی نیز «یوسف نجار» به تصویر کشیده شده است.

تا قبل از اینکه در قرن نوزدهم میلادی تردیدهایی درباره اصالت آن مطرح شود، این نقاشی به عنوان اثری که «رافائل»‌ تمام بخش‌های آن را نقاشی کرده است شناخته می‌شد.

برخی از مورخان هنری حتی این فرضیه را مطرح کردند که شاگردان «رافائل»‌ این نقاشی را خلق کرده‌اند. برخی دیگر نیز اعلام کردند که به نظر می‌رسد چهره «یوسف نجار» بعدها به نقاشی اضافه شده باشد و احتمالا نمی‌تواند توسط شخص «رافائل»‌ خلق شده باشد. گروه دیگری معتقد بودند که بخش پایینی نقاشی که در آن گل رز به تصویر کشیده شده است را فرد دیگری به جز «رافائل» نقاشی کرده است. با این حال این نقاشی در اسپانیا همواره به «رافائل» نسبت داده شده است.

«حسن اوگیل»،‌ استاد محاسبات بصری در دانشگاه برادفورد این نقاشی را با استفاده از هوش مصنوعی ارزیابی کرد. نتیجه‌گیری آن شد که بخش اعظمی از نقاشی توسط «رافائل» خلق شده است، اما چهره «یوسف نجار»‌ را فرد دیگری نقاشی کرده است. بخش پایینی نقاشی نیز به احتمال زیاد توسط خود «رافائل» خلق شده است.

به گفته این استاد دانشگاه،‌ این الگوریتم پس از بررسی جزئیات دقیق ۴۹ اثر غیرقابل بحث و تردید از «رافائل» ایجاد شده است و در نتیجه می‌تواند آثار معتبر هنرمند را با دقت ۹۸ درصد تشخیص دهد.

«اوگیل»‌ توضیح داد: «کامپیوتر با جزئیات بسیار دقیق به یک نقاشی نگاه می‌کند. نه فقط صورت، بلکه به تمام قسمت‌های آن نگاه می‌کند و در مورد پالت رنگ، طیف‌های رنگی و ضربه‌های قلم مو اطلاعات جمع‌آوری می‌کند. نقاشی را تقریباً از دیدگاه میکروسکوپی بررسی می‌کند، و تمام ویژگی‌های کلیدی نقاشی کردن «رافائل» را فرامی‌گیرد.»

در مورد این نقاشی،‌ بررسی‌های اولیه نشان داد که ۶۰ درصد «رافائل» آن را نقاشی کرده است. سپس کامپیوتر بخش بخش این نقاشی را بررسی کرد و به این نتیجه رسید که چهره «یوسف نجار» را «رافائل» نقاشی نکرده است.

این یافته در حقیقت بخشی از مقاله‌ای است که در ژونال «هریتج ساینس»‌ منتشر شده است.

«رافائلو سانتسیو» که بیشتر با نام «رافائل»‌ شناخته می‌شود، امروزه به عنوان یک نقاش چیره‌دست شناخته می‌شود. با اینکه «رافائل»‌ در ۳۷ سالگی درگذشت، اما به عنوان یک معمار و نقاش ایتالیایی کارنامه پرباری از خود به جای گذاشت. او را بیشتر برای خلق تابلوهای نقاشی با موضوع مریم مقدس می‌شناسند.

«رافائل» نیز همچون «میکل‌آنژ»‌،‌ فرسکوهایی در واتیکان خلق کرد. «مکتب آتن»‌ که یک فرسکو بسیار مشهور است،‌ متفکران بزرگ یونانی همچون «ارسطو»‌ و «افلاطون»‌ را به تصویر می‌کشد.

The post هوش مصنوعی راز نقاشی مشهور را برملا کرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

حسن روح‌الامین هنرمند نقاش همزمان با عاشورای حسینی در صفحه شخصی خود در فضای مجازی از نقاشی دیجیتال «شجاعهالحسینیه» رونمایی کرد.

روح‌الامین درباره این اثر که سال ۱۴۰۲ تولید شده نوشته است:«رزم نمایان حضرت سید الشهدا علیه اسلام در روز عاشورا در دریای تیر و نیزه و شمشیر که تا مدتها مثل شجاعت بود.

عاشورای حسینی، شهادت مظلومانه حضرت سیدالشهدا علیه السلام و یاران وفادارش تسلیت باد.»

ایرنا گزارش داد: همچنین امسال به مناسبت ماه محرم و ایام سوگواری شهادت حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) و یاران باوفای ایشان، دیوارنگاره‌های میدان‌های ولی‌عصر(عج) و جهاد شهر تهران به همت خانه طراحان انقلاب اسلامی و سازمان هنری رسانه‌ای اوج میزبان آثاری از حسن‌ روح‌الامین شدند.

«سِبطُ النَّبی»

دیوارنگاره میدان ولی‌عصر(عج) به مناسبت شهادت سیدالشهداء و شهادت ۷۲ تن از یارانشان با عنوان «سِبطُ النَّبی» با نقاشی از حسن روح‌الامین و طراحی نوشتار علی خلج دوشنبه (دوم مرداد) رونمایی شد. در توضیح این دیوارنگاره آمده است: «راوی می‌گوید: حضرت قاسم ابن الحسن(ع) در برابر سپاه دشمن این رجز را می‌خواند: إن تَنکرونی فأنا ابنُ‌الحسنِ سِبطُ النَّبیِّ المُصطفی المؤتَمَن/ اگر مرا نمیشناسید من فرزند حسن هستم و نواده پیامبر(ص) برگزیده و امین هستم.»

دیوارنگاره میدان ولی‌عصر(عج) پنجم مرداد همزمان با تاسوعای حسینی تغییر کرده و مزین به اثری با عنوان «رمز قرآن از حسین آموختیم» با شعری از اقبال لاهوری، طراحی گرافیک میکائیل براتی و طراحی نوشتار علی خلج شده است.

«تکیه‌گاه آسمان»

دیوارنگاره میدان جهاد نیز به مناسبت ماه محرم و شهادت علمدار کربلا با عنوان «تکیه‌گاه آسمان» با نقاشی از حسن روح‌الامین و طراحی نوشتار امیرحسین ربانی سه‌شنبه (سوم مرداد) رونمایی شد. در توضیح این دیوارنگاره آمده است: «آسمان تکیه به دستان تو دارد عباس(ع)»

حسن روح‌الامین هنرمند نقاش و چهره سال هنر انقلاب اسلامی متولد ۱۳۶۴ در تهران است، وی از طریق برادرش به هنر نقاشی علاقه‌مند شد و در هنرستان هنرهای زیبای تهران مشغول به تحصیل شد. روح‌الامین فارغ‌التحصیل دانشکده هنر دانشگاه شاهد است و پایان‌نامه‌اش حول موضوع عاشورای حسینی است، به همین دلیل بیشترین تابلوهایی که تاکنون کشیده، مفهوم عاشورایی دارد. همچنین وی شاگرد مرحوم حبیب‌ الله صادقی بوده است.

کسب جایزه چهره سال هنر انقلاب ۱۳۹۸، جایزه دوم جشنواره هنرهای تجسمی هنر جوان سال ۱۳۸۵، منتخب مسابقه بین‌المللی ادیان توحیدی سال ۱۳۸۶، جایزه نخست رشته تصویرسازی جشنواره هنرهای تجسمی هنر جوان سال ۱۳۸۷ و جایزه دوم تصویرسازی جشنواره تجسمی آزادگان سال ۱۳۸۹ از افتخارات این هنرمند است. وی تاکنون نمایشگاه‌هایی را با مضامین دینی و تاریخی در تهران، عراق، پاریس، بروکسل، برلین و مسکو برپا کرده است.

روح‌الامین پیش از آغاز ماه محرم (۲۱ تیرماه) در صفحه‌ شخصی خود در فضای مجازی آثار خود را که مرتبط با این ماه و عزاداری حضرت سیدالشهدا(ع) هستند، با انتخاب یک خط روضه یا قطعه شعری از شاعران آیینی منتشر می‌کند.

این هنرمند به این مناسبت تاکنون آثاری همچون «ابن الحسن علیه سلام»، «بابا»، «جُون»، «بعد عبّاس»، «دیر راهب»، «میوه دلم»، «جوانان بنی هاشم»، «ثارالله»، «وداع»، «احلی من العسل»، «علی اکبر علیه السلام»، «سقا»، «مُهر طومار خونین»، «عرش بر زمین افتاد»، «سبایا»، «هوالغنی» و «ویرانه شام» را منتشر کرده است.

The post «شجاعه‌الحسینیه» رونمایی شد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

یک نسخه کمیاب از نقاشی «موج عظیم کاناگاوا»‌ اثر «کاتسوشیکا هوکوسائی» در حراجی کریستیز نیویورک به قیمت ۲.۷۶ میلیون دلار فروخته شد.

این اثر هنری اکنون گران‌ترین اثر «هوکوسائی»،‌ چاپگر نامدار ژاپنی محسوب می‌شود که تاکنون در یک حراجی فروخته شده است.

«موج بزرگ» که در حوالی ۱۸۳۰ میلادی خلق شده است،‌ سه قایق ماهی‌گیری را به تصویر کشیده است که سوار بر موج خروشان هستند. این اثر هنری به سبک «اوکی‌یوئه» خلق شده است که در آن هنرمندان با استفاده از چاپ‌های چوبی آثار هنری را حجم زیاد بر روی کاغذ خلق می‌کردند.

کارشناسان نمی‌توانند تشخیص دهند که دقیقا چه تعداد نسخه از «موج عظیم»‌ در ابتدا تولید شده است، با این حال تعداد نسخه‌های اولیه،‌ چند هزار نسخه تخمین زده می‌شود.

چاپ‌های «موج عظیم» همیشه همچون امروز محبوب نبودند و گمان می‌رود فقط بخشی از آن‌ها تا به امروز سالم باقی مانده باشد.

«موج عظیم کاناگاوا»‌ که بخشی از مجموعه مشهور «سی و شش چشم‌انداز کوه فوجی‌» اثر «هوکوسائی»‌ است، امروزه به عنوان یکی از مشهورترین تصاویر جهان شناخته می‌شود.

سایر آثار هنری این هنرمند که در سال‌های اخیر در حراجی کریستیز به مزایده گذاشته شده‌اند در به قیمت‌هایی بین چند صد هزار دلار تا بالای ۱.۵ میلیون دلار فروخته شده‌اند. کارشناسان حراجی کریستیز پیش‌تر ارزش نسخه «موج عظیم»‌ که به قیمت ۲.۷۶ میلیون دلار فروخته شده بود را بین ۵۰۰,۰۰۰ الی ۷۰۰,۰۰۰ دلار برآورد کرده بودند.

The post موج ژاپنی رکورد شکست appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

این یادداشت توضیح می‌داد که چطور دیوارنگاره اچه اومو (اینک انسان)، نقاشی مسیح که الیاس گارسیا مارتینز بر محراب کلیسای بورخا کشیده بود، دچار یک «شفاعت» مرموز شد.

زیاد طول نکشید که همه بفهمند چه بلایی سر نقاشی‌ که قبلا هم به درستی ترمیم نشده بود، آمده است.

سیسیلیا هیمنز،‌ شهروند ۸۱ ساله، به عنوان فردی شناخته شد که پشت تلاش ناشیانه برای ترمیم نقاشی بوده است. او با سلاح «حسن نیت» و با وجود نداشتن تسلط بر تکنیک‌های لازم، سعی کرده بود مشکلات ترمیم و شیوه نگهداری را حل کند.

سونامی تمسخر

مابقی تاریخ است: سونامی تمسخر در رسانه‌های اجتماعی هجوم آورد، به اخبار دامن زد و در هفته‌های بعد موضوع برنامه‌های کمدی در سراسر جهان شد. این اپیزود با چنان قدرتی طنین‌انداز شد که اثر «دونا سیسیلیا» (در کشورهای اسپانیایی رسم است که زنان مسن را به نشانه احترام «دونا» بنامند) به یک میم اینترنتی ماندگار تبدیل شد که اغلب به آن «عیسی سیب‌زمینی» می‌گویند.

زیر سایه تهدید پیگرد قانونی به دلیل آنچه به عنوان «عمل خرابکارانه» طبقه‌بندی شده بود، دچار افسردگی شد. با این حال، زن اسپانیایی روحیه خود را بازیافت و متوجه شد کارش «در حال چرخیدن» در جهان است. رفته رفته تمسخر جایش را به قدردانی داد.

شفاعت دونا سیسیلیا اکنون خط تولید محصولات تجاری خود را دارد؛ مثل جاکلیدی، تی‌شرت و آهن‌رباهای یخچالی. این اثر همچنین در سال ۲۰۱۵ الهام‌بخش اپرایی از اندرو فلک، اپرانویس آمریکایی شد.

۱۰ سال پس از ماجرا،‌ اکنون بورخا شهری است که این بخش از گذشته خود را بدون هیچ شرمی جشن می‌گیرد. دونا سیسیلیا که حالا ۹۱ ساله است، در خانه سالمندان زندگی می‌‌کند.

ادرواردو آریلا پابلو، شهردار بورخا به بی‌بی‌سی گفته است: «وضع سلامت او بدتر شده اما هنوز آن پدیده را به یاد می‌آورد.»

پابلو همچنین اعلام کرده که این شهر در ۱۰ سپتامبر امسال مراسم قدردانی از دونا سیسیلیا و مارتینز را برگزار خواهد کرد. به هر حال، این بانوی سالخورده به معروف شدن شهر کوچک بورخا در خارج از مرزهای اسپانیا کمک کرده است. این شهر در شمال شرقی منطقه آراگون، در حدود ۳۰۰ کیلومتری مادرید، پایتخت اسپانیا است. شهری که از آنچه در ابتدا صورت خوشی نداشت، بهره برد.

شهردار می‌گوید: «از نظر گردشگری، ما یک محصول جهانی هستیم و از ۱۱۰ کشور جهان بازدیدکننده داریم.»

توییت یکی از میم‌های ساخته شده با استفاده از نقاشی اصلی را نشان می‌دهد که با مجسمه معروف مسیح در ریو دو ژانیرو برزیل ترکیب شده است

اما درباره کاری که دونا سیسیلیا انجام داد، چه فکر می‌‌کند؟

شهردار می‌گوید: «ما به عنوان یک نهاد دولتی نمی‌توانیم اجازه بدهیم چنین اتفاقاتی بیفتد. ما میراث تاریخی و هنری بزرگی داریم و متعهد به مرمت آن هستیم. اما با تمام احترامی که برای الیاس گارسیا، نقاش اصلی، قائل هستم، مهم‌ترین اثر اکنون به شیوه سیسیلیا هیمنز شکل گرفته است.»

نقاشی دیواری الیاس گارسیا (۱۹۳۴-۱۸۵۸) بازتولید دیگری از اچه اومو (در لاتین به معنی «اینک انسان») است. این یک مضمون رایج در هنر اروپایی بین قرن‌های ۱۵ و ۱۷ میلیادی است که عنوان آن اشاره دارد به پونتیوس پیلاتس، حاکم اورشلیم که پیش از به صلیب کشیده شدن عیسی مسیح، او را به مردم خشمگین نشان داد و گفت «اینک انسان».

الیاس گارسیا مارتینز، استاد دانشکده هنرهای زیبا در ساراگوسا و پدر خانواده‌ای هنرمند بود. این خانواده تابستان‌ها در منطقه بورخا بودند و همین باعث شد که نقاشی دیواری کلیسای بورخا را در سال ۱۹۳۰ بکشد.

ال‌پایس، روزنامه معتبر اسپانیایی، نوشته بود نقاشی اصلی «فاقد ارزش هنری» بوده است. این نقاشی حتی در کاتالوگ هنرهای ثبت شده در منطقه آراگون نبود.

در نهایت، آیا دونا سیسیلیا یک اثر هنری خلق کرد؟

ناتالیا لاوینا، پژوهشگر فرهنگ دیجیتال، دونا سیسیلیا را به خاطر خلق «چیزی کاملا متفاوت، با تاثیر بسیار بیشتر از نقاشی اصلی» تحسین می‌کند.

لاوینا می‌گوید: «تصویر در فرهنگ بصری معاصر نفوذ کرده چون تمام ویژگی‌های یک میم را دارد: چیزی معمولی، آماتور و کمی آنارشیست. او (سیسیلیا) هرگز قصد نداشت که نتیجه به این ختم شود.»

به اعتقاد لاوینا، مورد «بازسازی» اچو اومو بیشتر به این پرسش معاصر در هنر مربوط است که «کم‌تر می‌پرسیم هنر چیست و بیشتر مشغول این هستیم که هنر کجاست.»

او اضافه می‌کند: «در شرایطی که او ترمیم را انجام داد، قطعا کارش هنر نبود. اما می‌توان به آن از دریچه ایده گردش طولانی مدت تصویر هم نگاه کرد که چرخه زندگی یک اثر را تعیین و مهم می‌کند.»

در جریان «نوسازی» دونا سیسیلیا، هواداران به طور غیرمنتظره به دفاع از او برآمدند. الکس د لا ایگلسیا، کارگردان اسپانیایی که فیلم‌هایی مانند بار و روز هیولا را ساخته است، در توییتر اعلام کرد این تصویر «نمادی از شیوه نگاه کردن ما به جهان است. این معانی زیادی دارد.»

بن دیویس، منتقد هنری آمریکایی، حتی این بازسازی را در میان ۱۰۰ قطعه‌‌ای دیده که دهه ۲۰۱۰ را تعریف کرده‌اند و آن را «شاهکار محبوب و اتفاقی سورئالیسم» خوانده است.

راب هارنینگ، سردبیر مجله الکترونیکی ریل لایف که درباره اینترنت و فناوری ارتباطی است، نوشت که این میم در واقع «فرصتی فراهم می‌کند تا هم‌زمان پارسایی دین و شبه‌دین در هنر به طور همزمان هجو شود.»

هارنینگ همچنین می‌گوید که افزایش بازدید گردشگران از بورخا نشان‌دهنده رابطه کنجکاوانه دنیای آفلاین و آنلاین است: انگار دیواری که اچه اومو اثر دونا سیسیلیا روی آن قرار دارد به بیننده گفته است «اینترنت اینجاست.»

او اضافه می‌کند: «احساس باید کاملا قدرتمند باشد. به دونا سیسیلیا ۴۹ درصد از حقوق تصویری اچه اومو داده شد که طبق گزارش‌ها او درآمد این کار را به صندوقی برای حمایت از بیمارانی اختصاص داد که دچار بیماری تخریب عضلانی می‌شوند؛ همان بیماری که جان یکی از پسرانش را گرفت.»

در سال ۲۰۱۶ زن سالمند در مراسمی در بورخا اعلام کرد که با «شفاعت» یا ترمیم خود دلگرم شده است: «گاهی بعد از دیدن این همه اتفاق فکر می‌کنم، پسرم، تو دیگر آنقدر هم که در ابتدا به نظر می‌آمد، زشت نیستی.»

The post افتضاح هنری که زن۸۰ ساله و شهر او را شهره جهان کرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.