رصدخبر | جهان ؛ رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهوری ترکیه، به هر یک از سران کشورهای عضو یک رولور شخصی‌سازی‌شده به همراه مهمات جنگی هدیه داد.

رهبر یک کشور با یک کلت کمری و شش گلوله جنگی چه می‌کند؟ این دقیقا همان معما و چالش امنیتی بی‌سابقه‌ای بود که سران کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی، ناتو، پس از پایان نشست اخیر خود در آنکارا با آن روبرو شدند.

ماجرا از آن‌جا آغاز شد که رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهوری ترکیه، به هر یک از سران کشورهای عضو یک رولور شخصی‌سازی‌شده به همراه مهمات جنگی هدیه داد.

اقدامی که نه تنها تعجب عمیق هیئت‌های دیپلماتیک را برانگیخت، بلکه دردسرهای حقوقی، لجستیکی و پروتکلی جدی را برای تیم‌های امنیتی و پرواز آن‌ها به همراه داشت.

غافلگیری در آسمان و صحنه‌های «دیوانه‌وار» امنیتی

کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا، نخستین کسی بود که روز چهارشنبه در مسیر بازگشت از این نشست دو روزه در آنکارا، پرده از این هدیه بسیار غیرمعمول برداشت.

او اعلام کرد که او و دیگر رهبران حاضر در اجلاس، هر کدام یک اسلحه رولور که نامشان به طور اختصاصی روی بدنه آن حک شده بود، دریافت کرده‌اند.

در کنار این سلاح کمری که درون یک جعبه چوبی قرمز با آستر مشکی قرار داشت، شش گلوله جنگی و یک یادداشت رسمی دیده می‌شد که سلاح‌ها را از مقررات کنترل صادرات ترکیه معاف می‌کرد.

به گفته مقام‌های رسمی چند کشور عضو ناتو، این هدیه دست‌کم بسیار «غافلگیرکننده» بود و صحنه‌هایی «دیوانه‌وار» و سردرگمی‌های عجیبی را میان تیم‌های امنیتی هیئت‌های اعزامی رقم زد.

از فرودگاه نظامی تا موزه؛ واکنش رهبران اتحادیه اروپا

برخی از رهبران حتی تا ساعت‌ها پس از دریافت هدیه، از ماهیت دقیق محتوای جعبه بی‌خبر بودند. طبق گزارش رسانه‌های بلژیکی، بارت د وور، نخست‌وزیر این کشور، تازه پس از فرود هواپیمایش در فرودگاه نظامی «ملسبروک» متوجه وجود یک سلاح گرم کاملا آماده به کار در بار همراه خود شد.

یک مقام رسمی بلژیک در این باره به خبرگزاری فرانسه گفت: «نخست‌وزیر از دیدن اسلحه شگفت‌زده شد و آن را بلافاصله تحویل پلیس فرودگاه داد تا در گاوصندوقی امن نگهداری شود و مراحل قانونی مطابق با پروتکل‌های استاندارِ حمل سلاح طی گردد.»

تیم امنیتی نخست‌وزیر بلژیک همچنین مسئولیت پردردسر مدیریت رولورهای اهدایی به مقامات ارشد اتحادیه اروپا مستقر در بروکسل، یعنی اورزولا فن در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، و آنتونیو کوستا، رئیس شورای اروپا را بر عهده داشت.

این دو مقام اروپایی روز چهارشنبه در جریان یک شام کاری در کاخ ریاست‌جمهوری ترکیه با اردوغان درباره مسائلی همچون روابط دوجانبه، دفاع، مهاجرت و تجارت گفتگو کرده بودند.
اولاف گیل، معاون سخنگوی کمیسیون اروپا، در پاسخ به سؤال اختصاصی یورونیوز تایید کرد که خانم فن در لاین ضمن ابراز تشکر از آقای اردوغان بابت این هدیه، قصد دارد این اسلحه را پس از «غیرفعال‌سازی فنی» و اطمینان از عدم امکان شلیک، به یک موزه نظامی در بروکسل اهدا کند.

یکی از مقامات شورای اروپا نیز اعلام کرد که رولور آقای کوستا پس از طی مراحل قانونی واردات به بلژیک و غیرفعال‌سازی، طبق الزامات امنیتی دبیرخانه شورا در مکانی امن بایگانی خواهد شد.

احتیاط در لهستان؛ زنده شدن خاطره انفجار در فرماندهی پلیس

رولور اهدایی به کارول ناوروتسکی، رئیس‌جمهوری لهستان نیز در نهایت به سلامت به مقصد رسید؛ اما این انتقال با اتخاذ تدابیر شدید احتیاطی همراه بود، چرا که خاطره یک حادثه تلخ و مشابه همچنان در ذهن مقام‌های ورشو زنده است.

در دسامبر سال ۲۰۲۲، فرمانده کل پلیس لهستان یک قبضه نارنجک‌انداز ضدتانک را که به عنوان هدیه رسمی از مقام‌های اوکراین دریافت کرده بود، با خود به کشور بازگرداند.

این سلاح به طور اتفاقی در دفتر کار او منفجر شد و ضمن مجروح کردن وی، خسارات سنگینی به ساختمان فرماندهی پلیس در ورشو وارد کرد.

با یادآوری آن حادثه، یکی از دستیاران رئیس‌جمهوری لهستان به یک ایستگاه رادیویی محلی گفت: «این بار کاملا مطمئن باشید که قرار نیست هیچ‌کس با این اسلحه شلیک کند یا آن را امتحان کند.»

دردسر قوانین حمل سلاح؛ جاماندن رولورها در آنکارا

انتقال سلاح گرم فعال و جنگی در پروازهای بین‌المللی با قوانین بسیار سخت‌گیرانه‌ای روبروست. به همین دلیل، کی‌یر استارمر اسلحه خود را در ترکیه رها کرد تا مراحل غیرفعال‌سازی روی آن انجام شود؛ چرا که وارد کردن سلاح گرم فعال به بریتانیا غیرقانونی است.

اسلحه‌های متعلق به فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، و روب یتن، نخست‌وزیر هلند نیز به دلایل مشابه حقوقی فعلا در پایتخت ترکیه باقی مانده‌اند.

از سوی دیگر، مقامات کانادایی اعلام کردند که مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، رولور را با خود به کشور برده اما گلوله‌های جنگی آن را در ترکیه جا گذاشته است؛ موضوعی که دلیلی برای آن ارائه نشد.

تیم اولف کریسترسون، نخست‌وزیر سوئد نیز تاکید کرد که انتقال سلاح به استکهلم باید دقیقا مطابق با تمام رویه‌های پیچیده قانونی انجام شود.

معمای حل‌نشده؛ فلسفه این هدیه چه بود؟

فراتر از چالش‌های لجستیکی و دردسرهای حقوقی، این هدیه بسیاری از هیئت‌های حاضر در نشست سران ناتو را سردرگم کرد. این اجلاس در دورانی بسیار حساس و با تمرکز بر بحران‌های کلیدی همچون جنگ اوکراین، تحولات ایران و آینده روابط با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، برگزار شد.

اکنون سوالی که بارها در محافل دیپلماتیک تکرار می‌شود این است: دلیل انتخاب چنین هدیه نامتعارفی در این شرایط حساس چه بوده است؟

اگرچه تبادل هدایا میان سران کشورها در دیدارهای رسمی امری بسیار مرسوم است، اما این هدایا به‌ندرت نیازمند چنین تدابیر امنیتی و احتیاطی ویژه‌ای هستند.

یورونیوز

The post هدیه عجیب اردوغان سران ناتو را به دردسر انداخت appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | دیپلماسی ؛ سخنگوی وزارت امور خارجه تاکید کرد: ناتو و کشورهای عضو آن، از جمله ایتالیا و رومانی که دبیر کل تاتو صراحتا به نقش آنها در انجام حملات غیرقانونی و جنایتکارانه علیه ایران اذعان کرده است، باید به خاطر هرگونه همدستی در جنایات ارتکابی آمریکا-اسرائیل علیه ایران پاسخگو باشند

اسماعیل بقائی سخنگوی وزارت امور خارجه، در شبکه اجتماعی ایکس، با اشاره به اذعان دبیر کل ناتو در مصاحبه با شبکه فاکس نیوز نسبت به نقش ناتو در پشتیبانی از تجاوز نظامی آمریکا-رژیم صهیونیستی علیه ایران، و نیز نام‌بردن از ایتالیا و رومانی به‌عنوان دو کشوری که کمک زیادی به انجام عملیات‌های نظامی آمریکا علیه ایران کردند، نوشت: اذعان صریح دبیر کل ناتو به همکاری با آمریکا و رژیم صهیونیستی در انجام حمله تجاوزکارانه علیه ایران، اعتراف به همدستی فعالانه این سازمان در ارتکاب تجاوز نظامی علیه یک کشور مستقل عضو سازمان ملل متحد است؛ تجاوزی که نقض فاحش قواعد آمره حقوق بین‌الملل و اصول بنیادین منشور سازمان ملل بوده است.

وی افزود: ناتو و تک‌تک دولت‌های عضو آن که در این تصمیم‌سازی مشارکت داشتند، باید بابت همه پیامدهای این جنگ تجاوزکارانه پاسخگو باشند.

بقایی تاکید کرد: دبیر کل ناتو صراحتاً از ایتالیا و رومانی به عنوان کشورهایی که در ارتکاب تجاوز نظامی آمریکا علیه ایران همکاری کردند نام برده است. این دو کشور و هر کشور اروپایی دیگری که به ارتکاب تجاوز نظامی آمریکایی صهیونیستی علیه ایران کمک کرده است، باید به افکار عمومی خود و همه جهانیان توضیح دهند که چرا تصمیم به همدستی با متجاوزان علیه ایران گرفتند و چرا در ارتکاب جنایات شنیع و گسترده علیه مردم ایران در مبناب، لامرد، تهران، اصفهان، سنندج، همدان، تبریز، شیراز، بندرعباس و بسیاری دیگر از شهرها و روستاهای ایران شریک شدند؟

اعتراف مارک روته به حمایت ناتو از تجاوز آمریکا به ایران

دبیرکل ناتو در دیدار با رئیس جمهور آمریکا در واشنگتن از جنگ تجاوزکارانه آمریکا علیه ایران حمایت و اذعان کرد که بدون نقش اروپا حملات آمریکا به ایران ممکن نبود.

به گزارش سی‌ان‌ان، مارک روته روز چهارشنبه از رهبری دونالد ترامپ در طول جنگ ایران تمجید و ادعا کرد که اقدامات او توانایی هسته‌ای ایران را تضعیف کرده است.

وی که در کنار ترامپ در دفتر کاخ سفید با خبرنگاران صحبت می‌کرد، همچنین از رئیس جمهور آمریکا به خاطر افزایش هزینه‌های دفاعی متحدان ناتو قدردانی کرد.

ترامپ گفت از برخی متحدان ناتو به دلیل عدم انجام اقدامات کافی در حمایت از حملات (تجاوزکارانه) به ایران «ناامید» شده است که روته اذعان کرد اروپا از آمریکا در این جنگ حمایت کرده است.

دبیرکل ناتو تأکید کرد که در طول جنگ، حدود پنج هزار هواپیمای نظامی آمریکا از اروپا به پرواز درآمدند.

وی گفت: معتقدم که بدون داشتن اروپا به عنوان سکویی برای نمایش قدرت برای آمریکا، انجام حمله به ایران بسیار دشوار بود.

نارضایتی ترامپ از ناتو

با وجود اعتراف دبیرکل ناتو به دخالت در جنگ علیه ایران، رئیس جمهور آمریکا بار دیگر از این ائتلاف گلایه کرد.

رئیس‌ جمهوری آمریکا در دیدار مارک روته دبیرکل ناتو در کاخ سفید گفت که در جنگ علیه ایران «اصلا به کمک کسی نیاز نداشتیم، با این حال خوب بود اگر کشورهای اروپایی می‌گفتند: مایلیم کمک کنیم».

وی گفت: «از ایتالیا ناامید شدم. از بریتانیا ناامید شدم. از آلمان و فرانسه نیز ناامید شدیم. از بیشتر آن‌ها ناامید شدیم. اسپانیا یک فاجعه است.»

The post اعتراف ناتو و پاسخ ایران؛ بقایی: باید پاسخگوی همدستی در جنایات جنگی آمریکا و اسرائیل باشید appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | جهان ؛ مارک روته، دبیرکل ناتو، امروز دوشنبه پس از گفت‌و‌گو با سران برخی کشور‌های اروپایی در ویلنیوس پایتخت لیتوانی اعلام کرد: ما از توافق اعضا در مورد تمایلشان برای افزایش بودجه دفاعی به ۵ درصد (تولید ناخالص داخلی) از سال آینده استقبال می‌کنیم.

به گزارش مهر به نقل از خبرگزاری رویترز، دبیرکل ناتو اضافه کرد: نیروی بازدارنده ناتو باید افزایش یابد و ما باید با افزایش سرمایه‌گذاری در صنایع دفاعی، برای تمرکز بر این صنایع تلاش کنیم. بودجه فعلی ناتو در چند سال آینده کافی نخواهد بود و کشور‌های عضو باید هزینه‌های نظامی خود را بسیار بیشتر افزایش دهند.

مارک روته مدعی شد که با توجه به تهدیدات روزافزون روسیه، چین و کره شمالی، ظرفیت فعلی نظامی ناتو در آینده نزدیک ممکن است پاسخ‌گو نباشد!

این در حالیست که ولودیمیر زلنسکی رئیس جمهور اوکراین، مارک روته دبیرکل ناتو و دیگر سران پس از نشست جبهه شرقی ناتو در ویلنیوس در یک کنفرانس مطبوعاتی مواضع خود را مطرح کردند.

The post دبیرکل ناتو: نیروی بازدارنده ناتو باید افزایش یابد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

در این جا به بازخوانی نسخه کوتاه‌شده‌ی گفت‌وگوی مرکل با نشریه اشپیگل آلمان می‌پردازیم.

‌ خانم صدراعظم، به نظر می‌رسد که جهان مرتباً بحران‌های جدیدی را تجربه می‌کند و آلمانی‌ها نگرانند که آینده چه خواهد شد. آیا شما هم مانند آن‌ها نگران هستید؟

به طور کلی من انسان خوش‌بینی به حساب می‌آیم اما واقعیت این است که نگرانی واقعاً احساسی موجه در شرایط فعلی است. زمانی که بازمی‌گردم و دوره کاری خود را مرور می‌کنم، می‌بینم من این فرصت را داشتم که پیش از آغاز مجموعه گسترده‌ای از بحران‌ها، دو سال نخست کارم را صرف یادگیری مهارت‌های ضروری برای صدراعظمی کنم. از آن زمان، می‌توانیم ببینیم که تعداد بحران‌ها و مناقشات روز به روز افزایش می‌یابد.

‌اگر بخواهید یک ارزیابی از بیرون داشته باشید، آیا حکومت‌داری امروز در مقایسه با گذشته سخت‌تر شده است؟

با توجه به کانال‌های ارتباطی جدید در اینترنت و تغییر نوع مناسبات، به نظر می‌رسد توانایی دیدن طیف‌های رنگی خاکستری کمتر شده و آدم‌ها بیشتر همه چیز را سیاه یا سفید می‌بینند. تلاش بیشتری برای حفظ انسجام، به‌ویژه در اروپا، لازم است. پاپ فرانسیس یک‌بار به من این توصیه را کرد که چگونه با نظرات مخالف برخورد کنم: «اجازه بده این فشار تو را خم کند، خم شو، خم شو اما در نهایت اجازه نده تو را بشکند.» به باور من، حکمرانی و حکومت کردن در گذشته و در دوره من هم به اندازه کافی دشوار بود، اما اکنون اوضاع حتی چالش‌برانگیزتر شده است.

‌کتاب شما در حالی طی روزهای آینده منتشر می‌شود که شما نوشتن آن را پیش از برگزاری انتخابات در آمریکا به اتمام رسانده‌اید و در آن برای کامالا هریس «با تمام قلبتان» آرزوی موفقیت کرده‌اید. احساس شما زمانی که متوجه پیروزی دونالد ترامپ شدید چه بود؟

اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که یک بار دیگر نظرسنجی‌ها اشتباه کردند. یادتان می‌آید چند روزنامه در صفحات اول خود گزارش‌هایی پیرامون این که هریس چگونه می‌تواند پیروز شود منتشر می‌کردند؟ بعد شما یک روز ساعت ۶ صبح بیدار می‌شوید، به موبایل‌تان نگاه می‌کنید و…

‌و؟

اندوه! برای من شکست هیلاری کلینتون در سال ۲۰۱۶ هم بسیار مأیوس‌کننده بود و امیدوار بودم که این بار اتفاقات طور دیگری رقم بخورند.

‌درباره ترامپ چگونه فکر می‌کنید؟

در عالم سیاست، اگر فضایی برای ایجاد موقعیت‌های برد-برد باقی نگذارید و فقط شرایط برد یا باخت ببینید، آن گاه تحقق یافتن چندجانبه‌گرایی به امری دشوار و سخت بدل خواهد شد.

‌صدراعظم آلمان برای مواجهه با ترامپ باید چه نکاتی را بداند؟

ترامپ به شدت کنجکاو بود و می‌خواست تا تمام جزئیات یک مسئله را به طور دقیق بداند اما این تنها به این دلیل بود که بتواند از آن‌ها به نفع خود استفاده کند و استدلال‌هایی بیابد که او مواضع را تقویت و مواضع دیگران را تضعیف کند. هرچه افراد بیشتری در اتاق حضور داشتند، نیاز او به پیروز شدن در بحث بیشتر می‌شد. شما نمی‌توانید با او صرفاً یک گفت‌وگوی معمولی داشته باشید. هر برخوردی با او یک رقابت است: تو یا من.

‌در کتاب‌تان، سبک سیاسی ترامپ را اینگونه توضیح داده‌اید که او به عنوان کسی که کار خود را از مشاور املاک شروع کرده همه بحث‌ها را به عنوان یک ملک یا یک زمین می‌بیند که فقط یک مالک دارند و اگر او آن زمین یا ملک را تصاحب نکند، دیگری تصاحب خواهد کرد. به نظر شما آیا رؤسای دولت‌های دیگر هم باید راهبرد مشابهی را در پیش گیرند؟

قطعاً نه! در غیر این صورت هیچ کاری در عالم سیاست انجام نخواهد شد.

‌آیا شما ترامپ را تهدیدی برای صلح جهانی می‌دانید؟

او یک چالش برای جهان است؛ به‌ویژه برای چندجانبه‌گرایی. چیزی که اکنون پیش روی ماست، موضوع ساده‌ای نیست. به‌خصوص اینکه این رئیس‌جمهور بزرگترین اقتصاد جهان را اداره می‌کند و با ابزارهایی مانند دلار و تأثیرگذاری بر سیستم مالی جهان می‌تواند خواسته‌های خود را عملی سازد. برای مثال، احمقانه به نظر خواهد آمد که تأثیر تحریم‌های اقتصادی آمریکا را با تأثیر واکنش‌هایی مثل اینکه بگوییم ما هم دیگر با آمریکا تجارت نخواهیم کرد مقایسه کنیم.

‌ترامپ امروز چالش بزرگتری از ترامپ ۲۰۱۶ است؟

یک تفاوت بزرگ این است که امروز اتحاد آشکاری میان او و شرکت‌های بزرگ سیلیکون‌ولی که قدرت مالی بسیار زیادی دارند، شکل گرفته است.

‌به نظر می‌رسد شما به ایلان ماسک، میلیاردر آمریکایی اشاره می‌کنید که ترامپ می‌خواهد او را به عنوان وزیر کارآمدی منصوب کند.

وقتی یک نفر صاحب ۶۰ درصد تمام ماهواره‌هایی است که در مدار زمین قرار دارد، این موضوع باید همه ما را نگران کند.

‌آیا ماسک را با شبکه‌ای از شرکت‌ها و همچنین نفوذ شبکه‌ اجتماعی تحت مدیریت او (ایکس) خطر بزرگتری نسبت به ترامپ ارزیابی می‌کنید؟

نمی‌خواهم چنین چیزی را بگویم. اما سیاست وظیفه دارد که تعادلی اجتماعی میان قدرت‌مندان و شهروندان عادی ایجاد کند. در زمان بحران بانکی، بحران یورو و بحران مالی جهانی، سیاست آخرین مرجعی بود که توانست اوضاع را سامان دهد. اگر تأثیر شرکت‌ها بر این مرجع نهایی، چه از طریق قدرت مالی یا توانایی‌های فناورانه، بیش از حد شود، این موضوع چالشی عظیم برای همه ما خواهد بود.

‌فکر می‌کنید سیاست در برابر پلتفرم‌های بزرگ اینترنتی ناتوان شده است؟

خیر. در یک دموکراسی، سیاست هرگز در برابر شرکت‌ها ناتوان نیست. اما مهم است که در برابر آشوبی که در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخته می‌شود، مانند آنچه حزب راست‌گرای آلترناتیو برای آلمان (AfD) در آلمان به راه انداخته، اقداماتی صورت گیرد و تعادل به جامعه بازگردانده شود.

‌صحبت از آشوب شد؛ وقتی اولاف شولتز اخیراً از فروپاشی ائتلاف حاکم خود خبر داد، انتقادات تندی علیه شریک سابقش در دولت، کریستین لیندنر، مطرح کرد. شولتس او را «کوته‌نظر» خواند و به سوءاستفاده از اعتماد متهم کرد. از سوی دیگر، لیندنر شکایت کرد که شولتس می‌خواسته او را مجبور کند سوگندش را نقض کند. نظر شما درباره این درام سیاسی چیست؟

اولین واکنش من این بود: مردها!

‌چه چیزی در این ماجرا از نظر شما مردانه است؟

برای مثال، شخصی کردن مسائل. به باور من این چیزی است که در سیاست باید کاملاً از آن اجتناب کرد.

‌ شما در شرایطی قرار نگرفته بودید که بخواهید مثل شولتس خشم‌تان را آشکار کنید؟

به عنوان یک زن در مقام صدراعظمی، شما با شرایط سخت و بعضاً طاقت‌فرسایی روبه‌رو می‌شوید. طبیعی است که نتوانید همیشه واکنشی متعادل و منطقی به این شرایط داشته باشید. اما واقعیت این است که بهتر خواهد بود اگر خشم خود را بر سر دیوارهای دفترتان خالی کنید نه در مقابل همه مردم آلمان. به عنوان صدراعظم آلمان من نمی‌توانستم تمام روز را غرق احساساتم باشد، باید خشم را پشت سر می‌گذاشتم و به پیشبرد کارها فکر می‌کردم.

‌درباره برخی تحولات حزب دموکرات مسیحی (CDU) باید گفت اخیراً آن‌ها به نوعی از دوره مرکل فاصله گرفته‌اند و مسیر متفاوتی را برگزیده‌اند. نظر شما در این خصوص چیست؟

با توجه به گستردگی طیف‌های موجود در احزاب بزرگ، کاملاً طبیعی است که پس از ۱۸ سال رهبری من، تمایل به رهبری شخص و روحیه‌ای متفاوت ایجاد شود. چند هفته پیش در جشن تولدم که حزب دموکرات مسیحی برایم برگزار کرد، برای فردریش مرتس (رهبر کنونی حزب دموکرات مسیحی) آرزوی موفقیت کردم و به او گفتم حزب دموکرات مسیحی، حزب من است. هنوز هم همین نگاه را دارم، حتی اگر سیاست‌های امروز حزب متفاوت از گذشته باشد و گاهی با برخی از موضوعات مخالفت کنم.

‌درباره فردریش مرتس شما در کتاب نوشتید «یک مشکل وجود داشت، از همان آغاز هر دو ما می‌خواستیم که رئیس باشیم.» همچنین اشاره کرده‌اید که مرتس، وقتی شما در سال ۲۰۰۲ ریاست فراکسیون را در پارلمان عهده‌دار شدید «به شدت آزرده خاطر شد.» آیا فکر نمی‌کنید نحوه رفتار شما با او اشتباه بود؟

نه! چرا؟

‌کاملاً آشکار بود که مرتس احساس می‌کرد تحقیر شده است. آیا بهتر نبود یکی از مهم‌ترین چهره‌های حزب را حفظ می‌کردید؟

این انتخاب خودش بود که در آن زمان دیگر حضور نداشته باشد.

‌او از رهبری حزب کناره‌گیری کرد و تا مدت‌ها سیاست را نیز کنار گذاشت تا اینکه در سال ۲۰۱۸ پس از سال‌ها حضور در بخش خصوصی به حزب دموکرات مسیحی بازگشت.

من هم در سال ۲۰۰۲ در برابر ادموند اشتویبر (رئیس وقت حزب سوسیال‌مسیحی) در موضوع نامزدی برای صدراعظمی شکست خوردم. این موضوع برای من آسان نبود. اما متوجه شدم که اگر بخشی از حزب دموکرات مسیحی دائماً با من مخالفت می‌کرد، هیچ شانسی برای پیروزی در انتخابات نداشتیم. اشتویبر در موقعیت بهتری برای متحد کردن محافظه‌کاران قرار داشت. من همان سطح از آگاهی را از دیگران هم انتظار دارم.

‌مرتس هیچ تجربه‌ای در زمینه حکومت‌داری ندارد و در برخی موقعیت‌ها شخص زودجوشی محسوب می‌شود.

او به هر حال قرار است یک کمپین انتخاباتی را اداره کند و در این کمپین می‌تواند ثابت کند که چه توانایی‌هایی دارد.

‌ما می‌خواهیم بدانیم که آیا شما او را برای صدراعظمی مناسب می‌دانید؟

ببینید او مسیری طولانی را تا اینجای کار پیموده است. شما باید ویژگی‌های خاصی داشته باشید که بتوانید این مسیر را طی کنید. شما بدون دلیل به عنوان کاندیدای صدراعظمی انتخاب نمی‌شوید.

‌چه چیزی شما را وا داشت که به عنوان یک زن بخواهید صدراعظم آلمان شوید؟

می‌خواستم صدراعظم شوم و همچنین این کار را به‌عنوان یک زن انجام دهم اما هرگز به این فکر نکردم که این موضوع به‌عنوان یک زن نمادگرایی زیادی داشته باشد. گاهی از زنان هم ناامید می‌شدم. تجربه‌ام این نبود که همیشه میان ما همبستگی وجود داشته باشد.

‌این تصور وجود دارد که شما هرگز خودتان را به‌طور آشکار به‌عنوان یک زن یا فمینیست معرفی نکردید. آیا این درست است؟

بله، اما این هرگز یک استراتژی آگاهانه نبود. هیچ‌کس به من نگفت که لطفاً درباره‌ زن بودن صحبت نکنید. من هم هیچ‌گاه احساس نکردم که لازم باشد هر روز بگویم: «هموطنان عزیز، فقط یادآوری کنم: من یک زن هستم.» در آلمان شرقی، تنها زن دانشمند در گروه کاری‌ام بودم و غیر از من، فقط یک منشی زن وجود داشت. بنابراین، برایم طبیعی بود که در میان گروهی از مردان کار کنم.

‌چه چیزی بیشتر هویت شما را شکل داده است: هویت شما به‌عنوان یک زن یا هویت شما به‌عنوان یکی از اهالی آلمان شرقی؟

ما هنگام نوشتن کتاب زیاد درباره این موضوع صحبت کردیم. فکر می‌کنم هویت من به‌عنوان یکی از اهالی آلمان شرقی تأثیر بیشتری داشته است. زندگی در آلمان شرقی همیشه نیازمند شجاعت برای حفظ اصالت بود. البته، منظورم شجاعت مبارزان مقاومت نیست؛ شجاعت آن‌ها بسیار بیشتر از من بود. برای من، مسئله این بود که زندگی‌ام را بدون ناامید شدن و تلخ شدن بگذرانم. بعدها، اغلب به آلمانی‌های غربی، از جمله همکارانم در بوندستاگ، نگاه می‌کردم و از خود می‌پرسیدم: اگر اشتازی می‌خواست آن‌ها را جذب کند، چه می‌کردند؟ آیا به همان اندازه شجاع بودند که حالا به نظر می‌رسند؟

‌کمی قبل از پایان دوره صدارت خود، این انتقاد را مطرح کردید که پیشینه شما در آلمان شرقی به‌عنوان یک «بار اضافی» روی دوش شما قرار گرفته است. اکنون در کتاب‌تان می‌نویسید که برای سال‌ها مجبور بوده‌اید با «خودسانسوری» درباره زندگی در آلمان شرقی صحبت کنید. آیا میراث شما از آلمان شرقی شاید واقعاً یک «بار اضافه» روی دوشتان بود؟

برای شخص من، این یک بار اضافه نبود که بخواهم از شر آن خلاص شوم؛ این بخشی از زندگی من بود. چیزی که مرا آزار می‌داد، جست‌وجوی خبرنگاران در سال‌های پس از اتحاد مجدد برای یافتن پایان‌نامه اجباری من درباره مارکسیسم-لنینیسم بود، پس از آنکه در ۳ اکتبر ۱۹۹۲ در یک رویداد به آن اشاره کردم. سوالاتی مثل اینکه فایل‌ها کجاست؟ مرکل چه نوشته؟ حالا پیدایش کردیم! آزاردهنده بود.

برای برخی از رسانه‌ها، زندگی من در آلمان شرقی تنها به‌عنوان منبعی برای یافتن یک رسوایی احتمالی ارزش داشت. اما من وقت و انرژی اضافه‌ای برای این حواشی نداشتم.

‌در کتاب خود نوشته‌اید که سیاستمداران نباید مدام درباره موضوعات محبوب حزب آلترناتیو برای آلمان (AfD) صحبت کنند: «اگر تصور کنند با صحبت درباره موضوعات اصلی مد نظر این حزب و حتی تلاش برای پیشی گرفتن در لفاظی، بدون ارائه راه‌حل‌های واقعی برای مشکلات موجود، می‌توانند این حزب را کنترل کنند، شکست خواهند خورد.» آیا این انتقاد متوجه حزب دموکرات مسیحی (CDU) است؟

خیر، این خطاب به همه است؛ به‌ویژه احزاب حاضر در دولت. آن‌ها نمی‌توانند مدام درباره مطالبات صحبت‌ کنند آن هم در حالی که اکثریت لازم برای ایجاد تغییرات لازم را دارند. برخی گمان می‌کنند تنها با بیان اظهارات تند درباره تعداد زیاد پناهجویانی که به کشور ما می‌آیند، می‌توانند آرای حزب آلترناتیو برای آلمان را از آن خود کنند. این تصور اشتباهی است. به باور من این رویکرد نتیجه معکوس دارد.

‌به نظر می‌رسد که ترجیح می‌دهید مسائل ناخوشایند، مانند حمله زولینگن نادیده گرفته شود.

اصلاً منظورم این نیست. حمله‌ای مانند آنچه در زولینگن رخ داد، وحشتناک است و احزاب دموکراتیک باید حتماً درباره این‌که برای جلوگیری از تکرار این اتفاقات چه تغییرات مشخصی اعمال خواهند کرد، بحث کنند. اما زمانی که یک حمله تروریستی برای هفته‌ها کل دستور کار سیاسی را چه از نظر گفتاری و چه به شیوه‌های دیگر تعریف کند، نه به حل مشکل کمک می‌کند و نه برای مقابله با AfD مؤثر است.

‌آیا چنین جنایاتی بهایی است که یک جامعه باز باید برای انسان‌دوستی‌اش بپردازد؟

به نظر من، چنین نگاهی بدبینانه است. در هر جامعه آزادی، جنایات وحشتناک هم رخ می‌دهد. اینجا هم این جنایات با مسئله مهاجرت شروع نشده‌اند. نکته اساسی این است که علاوه بر اجرای قاطع قانون هرگز نباید به تروریست‌ها اجازه دهیم ما را از ارزش‌هایی چون آزادی و کرامت انسانی محروم کنند. در غیر این صورت، آن‌ها پیروز خواهند شد.

‌آیا اهمیتی ندارد که عامل جرم بخشی از جامعه ما بوده یا به دنبال پناهندگی به اینجا آمده است؟

البته که اهمیت دارد، به همین دلیل باید شرایطی را ایجاد کنیم که مهاجرت غیرقانونی روش غالب مهاجرت نباشد و به‌جای آن با دقت بیشتری بررسی کنیم که چه کسی به کشور ما وارد می‌شود.

‌اما دقیقاً همین تصمیم را در آن آخر هفته سپتامبر ۲۰۱۵ اتخاذ نکردید، زمانی که اجازه دادید پناهجویانی که در مجارستان گیر کرده بودند به آلمان بیایند. پس از آن، بسیاری دیگر نیز بدون کنترل‌های مؤثر به آلمان وارد شدند.

در آن زمان احساس می‌کردم که اگر این کار را نکنم، تمام اعتبار سخنرانی‌های زیبای ما درباره ارزش‌های شگفت‌انگیز اروپا و کرامت انسانی را قربانی کرده‌ام. به عنوان مثال، ایده استفاده از ماشین‌های آب‌پاش در مرز آلمان، برای من وحشتناک بود و البته چیزی را هم حل نمی‌کرد.

این روزها که درباره میراث سیاسی شما صحبت می‌شود، بیشتر انتقادات به رویکرد شما در قبال روسیه و سیاست انرژی معطوف است. بیایید با ولادیمیر پوتین شروع کنیم. آیا درست است که پوتین، به عنوان یک افسر سابق کاگ‌ب، شما را به یاد مأموران اشتازی در آلمان شرقی می‌انداخت؟

وقتی او به زبان آلمانی صحبت می‌کرد، معمولاً بسیار آرام صحبت می‌کرد. این چیزی است که مأموران امنیتی آلمان شرقی نیز انجام می‌دادند. این موضوع نظرم را جلب کرد.

‌شما برای اولین بار در سال ۲۰۰۰ با پوتین ملاقات کردید. آیا فکر می‌کنید او از همان ابتدا یک برنامه مشخص داشت، یا به مرور زمان رادیکال شد؟

من هرگز درباره او دچار توهم نبودم. او همیشه ویژگی‌های یک دیکتاتور را داشت و خودبرتربینی او اغلب من را آزار می‌داد. اما فکر نمی‌کنم که وقتی ۲۰ سال پیش به قدرت رسید، برنامه‌ای برای حمله به اوکراین داشت. این بیشتر یک روند بود که ما در غرب نیز باید از خود بپرسیم آیا همیشه همه کارهایمان درست بوده است؟

‌آیا این گونه بوده است؟

نمی‌توانم پاسخ قطعی به این سوال بدهم. اما برای اینکه کاملاً آشکار و واضح نظر خود را مطرح کنم باید بگویم هیچ چیزی وجود ندارد و وجود نداشت که بتواند حمله پوتین به اوکراین را توجیه کند. اما قطعاً اتحادی قوی‌تر و بزرگتر در غرب می‌توانست شرایط را بهتر کند. ما به اندازه‌ای که می‌توانستیم قوی نبودیم.

‌شما درباره نبود اتحاد صحبت می‌کنید. آمریکایی‌ها و برخی از کشورهای شرق اروپا می‌خواستند که راه را برای پیوستن اوکراین به ناتو در اجلاس بخارست در سال ۲۰۰۸ باز کنند. شما در مقابل آن‌ها ایستادید.

نشست بخارست بر تصویب یک برنامه عملیاتی ناتو برای اوکراین و گرجستان به عنوان مقدمه‌ای برای الحاق متمرکز بود. من احساس کردم که این یک سیاست احمقانه است که در نظر نمی‌گیرد در طول دوره بین تصویب این طرح و عضویت نهایی ناتو چه اتفاقی ممکن است بیفتد؛ دوره‌ای که می‌تواند سال‌ها طول بکشد. پوتین این وضعیت موقت را بازدارنده نمی‌دانست و مطمئناً کاری انجام می‌داد. و بعد چه می‌شد؟ آیا اقدام نظامی توسط کشورهای عضو ناتو در سال ۲۰۰۸ قابل تصور بود؟ و اگر نه، عواقب آن برای اوکراین و ناتو چه می‌شد؟ اینها ملاحظات من بودند.

‌به همین دلیل در ناتو افتراق ایجاد کردید؟

چرا موضع آمریکا به عنوان پیش‌فرض در نظر گرفته می‌شود و کسانی که دیدگاه متفاوتی دارند به عنوان عامل افتراق دیده می‌شوند؟ من در نهایت در بخارست سازش را پذیرفتم و توافق کردیم تا با اصل پیوستن اوکراین و گرجستان به ناتو در آینده موافقت کنیم اما این را که آن‌ها به عنوان نامزد رسمی پیوستن به ناتو مطرح شوند قبول نکردم. البته باید یادآوری کرد که من در آن زمان تنها نبودم و فرانسه و بسیاری دیگر از کشورها با ما موافق بودند.

‌آیا احساس می‌کنید به خاطر مواضع‌تان در بخارست، دیگران شما را به نوعی قربانی کرده‌اند؟ (شما را مسئول اتفاقات نشان می‌دهند؟

این فقط یک احساس نیست، واقعیت است. برای مثال، ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین از من و نیکلاس سارکوزی، رئیس‌جمهور سابق فرانسه دعوت کرد که پس از کشتار وحشتناک در بوچا به آن شهر سفر کنیم. پیام این اقدام به وضوح این بود که ما و مواضع‌مان در بخارست مسئول کشته‌شدگان در بوچا هستیم.

‌شما این نگاه را ناعادلانه می‌دانید؟

من زلنسکی را به خاطر شجاعت و عزم راسخش در طول تقریباً سه سال جنگ تحسین می‌کنم، اما در مورد بخارست با او مخالفم. من بارها و بارها از جمله در بخارست هشدار دادم که از نظر پوتین، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بزرگترین فاجعه سیاسی در قرن بیستم است و او اقدام ما را نوعی تهدید وجودی علیه روسیه برداشت خواهد کرد. این دیدگاهی نیست که من با آن موافق باشم، اما هشدار من درست بود. پوتین در همان سال ۲۰۰۸ به گرجستان حمله کرد.

‌چرا بعد از الحاق شبه‌جزیره کریمه به روسیه در سال ۲۰۱۴، شما آماده بودید تا با تحویل گاز از طریق خط لوله نورد استریم ۲، صندوق جنگ پوتین را پر کنید؟

پوتین قبل از اینکه هر گازی از طریق خط لوله نورد استریم ۲ جریان یابد، جنگ را شروع کرد. امروزه، کشورهای دیگر صندوق جنگ پوتین را پر می‌کنند و اگر ما همه روابط اقتصادی را قطع می‌کردیم، همان اتفاق می‌افتاد.

‌آیا شما همچنان معتقدید که تصمیم برای توقف نورد استریم ۲ درست نبود؟

من به تصمیمات خود پایبندم. من همچنین این را وظیفه خود می‌دانستم که گاز ارزان را برای اقتصاد آلمان تأمین کنم. اکنون شاهد عواقب قیمت‌های بالای انرژی برای کشورمان هستیم. من نمی‌توانستم اکثریت سیاسی برای تعلیق تجارت گاز با روسیه پیدا کنم و مطمئناً حمایت صنعتگران را هم نداشتم. من همچنین فکر می‌کردم که نورد استریم ۲ از نظر سیاسی نیز منطقی است. چگونه ممکن بود در نظم جدید پس از جنگ سرد، با کسی مانند پوتین، که برخی مورخان او را یک تجدیدنظرطلب طبقه‌بندی می‌کنند، روابط برقرار کرد؟ با تلاش برای اجازه دادن به او برای سهیم شدن در رفاه.

The post مرکل: هشدارم در مورد پوتین درست بود appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش راشا تودی، بیلستروم در پیامی در حساب کاربری خود در رسانه اجتماعی ایکس (توئیتر سابق) با تشکر از اعتماد اولف کریسترسون نوشت که با ترکیبی از غم و غرور، نخست‌وزیر سوئد را از رفتن خود مطلع کرده است.

در ادامه پیام بیلستروم آمده است: اکنون کاملاً سیاست را ترک خواهم کرد و این به معنای آن است که کرسی خود در پارلمان سوئد را نیز ترک می‌کنم.

بیلستروم که پیوستن سوئد به سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) در دوران مسئولیت او انجام شد، از کنار گذاشته شدن بی‌طرفی ۲۰۰ ساله استکهلم به عنوان بزرگترین دستاورد خود در ۲ سال گذشته یاد کرد و پیوستن به این اتحاد نظامی را فرایندی طولانی و گاهی هم چالش‌برانگیز برشمرد.

وی در ادامه خاطرنشان کرد: استکهلم اکنون بخشی از هسته اصلی کشورهای حامی اوکراین و مخالف سیاست توسعه‌طلبانه روسیه است.

به نوشته راشا تودی، بیلستروم ۵۰ ساله که اولین بار در سال ۲۰۰۲ به عضویت پارلمان سوئد انتخاب شد، از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ معاون اول رئیس این پارلمان بود و در سال ۲۰۲۲ به عنوان وزیر خارجه سوئد منصوب شد.

به گفته رسانه‌های سوئدی استعفای بیلستروم از مقام خود به اختلاف ایجاد شده بین او و نخست‌وزیر سوئد بر سر موضع این کشور در مورد درگیری در غزه باز می‌گردد چرا که نخست‌وزیر سوئد نسبت به وزیر خارجه این کشور، روابط دوستانه‌تری با رژیم صهیونیستی دارد.

از سوی دیگر آنا ارهارت سخنگوی وزارت خارجه سوئد در واکنش به گزارش‌های مطرح شده درباره علت پشت پرده استعفای وزیر خارجه این کشور، تاکید کرد: بیلستروم همکاری بسیار نزدیک و خوبی با نخست‌وزیر داشت و استعفای او هیچ ماجرای پشت پرده‌ای ندارد.

در همین ارتباط سیری اشتایر دبیر مطبوعاتی نخست‌وزیر سوئد نیز گزارش‌ها درباره استعفای بیلستروم به دلیل اختلاف وی با کریسترسون را رد و خاطرنشان کرد: وجود هیچ تعارضی میان نخست‌وزیر و وزیر خارجه باعث ارائه درخواست استعفا از سوی بیلستروم نشده است.

The post کناره‌گبری ناگهانی وزیر خارجه سوئد‌ از دنیای سیاست appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش بروزنامه تلگراف، ینس استولتنبرگ بدون پرداختن به جزئیات این موضوع گفت که کشورهای عضو این پیمان نظامی رایزنی‌هایی را در مورد لزوم آماده‌سازی تسلیحات هسته‌ای خود آغاز کرده‌اند.

استولتنبرگ با بیان اینکه هدف ناتو جهانی عاری از سلاح‌های هسته‌ای است، خاطرنشان کرد: تا زمانی که سلاح‌های هسته‌ای در دنیا وجود دارد، ما نیز یک اتحاد اتمی باقی خواهیم ماند.

دبیرکل ناتو با اشاره به اینکه ما در جهانی زندگی می‌کنیم که کشورهایی مثل چین، روسیه و کره شمالی دارای سلاح‌های هسته‌ای هستند، افزود: در چنین جهانی اگر ناتو از سلاح‌های هسته‌ای خود چشم‌پوشی کند، با وضعیت به مراتب وخیم‌تری مواجه خواهیم شد.

استولتنبرگ به سرمایه‌گذاری عظیم پکن بر روی سلاح‌های پیشرفته اشاره کرد و گفت: چین تعداد کلاهک‌های اتمی خود را تا سال ۲۰۳۰ به یک هزار عدد خواهد رساند و به این ترتیب ناتو برای اولین بار از زمان تشکیل خود با دو دشمن بالقوه اتمی یعنی روسیه و چین مواجه است.

دبیرکل ناتو با بیان اینکه ایالات متحده و متحدان اروپایی این کشور در حال مدرن‌سازی زرادخانه‌های اتمی خود هستند، تاکید کرد: آمریکا بمب‌های گرانشی خود را برای کلاهک‌های اتمی که در اروپا مستقر کرده است مدرن می‌کند و متحدان اروپایی نیز به نوبه خود در حال مدرن‌سازی هواپیماهایی هستند که قرار است به ماموریت اتمی ناتو اختصاص داده شوند.

به نوشته روزنامه تلگراف، لندن حدود ۴۰ کلاهک اتمی خود را در کشورهای عضو ناتو مستقر کرده و ۱۸۵ کلاهک اتمی ذخیره دارد اما فرانسه زاردخانه اتمی خود را به دلایل استراتژیک تا به حال در خاک خود حفظ کرده است؛ این در حالی است که واشنگتن به تنهایی دارای یک هزار و ۷۰۰ کلاهک اتمی مستقر در اعضای مختلف ناتو است و ۳ هزار و ۷۰۰ کلاهک اتمی نیز در انبارهای تسلیحاتی خود جای داده است.

The post استولتنبرگ: ناتو در حال رایزنى براى آماده سازی سلاح‌های هسته‌ای است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

وزارت خارجه لهستان در شبکه اجتماعی ایکس به نقل از سیکورسکی نوشت: ما تصمیم گرفتم که در اوکراین دفتر نمایندگی ایجاد کنیم. این به معنای ورود ما به جنگ نیست بلکه از این طریق می‌توانیم از قابلیت‌های هماهنگی، آموزشی و برنامه‌ریزی ناتو به شیوه بهتری برای حمایت از اوکراین استفاده کنیم.

امانوئل مکرون رئیس جمهوری فرانسه اواخر ماه فوریه گفت که حدود ۲۰ کشور غربی شرکت‌کننده در نشست پاریس درباره احتمال اعزام نیروی زمینی به اوکراین رایزنی کرده اند.

وی افزود که اجماعی در این باره حاصل نشد اما نمی‌توان احتمال اعزام نیرو به اوکراین در آینده را رد کرد.

از سوی دیگر، استفان سژورنه وزیر خارجه فرانسه گفت: در مورد احتمال حمایت طولانی‌مدت ما از اوکراین تردید وجود دارد.

سباستین لکورنو وزیر دفاع فرانسه نیز گفت که در حال حاضر هیچ طرحی برای اعزام نیروی نظامی به اوکراین وجود ندارد.

ولودیمیر زلنسکی رئیس جمهوری اوکراین درباره اظهارات مکرون گفت: تا زمانی که اوکراین مقاومت می‌کند، ارتش فرانسه می‌تواند در قلمرو فرانسه بماند.

کشورهای مختلف از جمله انگلیس، اسلواکی، رومانی و ایتالیا اعزام نیروی نظامی ناتو به اوکراین را رد کرده‌اند.

The post ناتو در اوکراین دفتر نمایندگی تاسیس می‌کند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به این ترتیب او نخستین زن عرب تبار خواهد بود که  این سمت مهم بین المللی را عهده‌دار می شود.

دفتر «ینتس استولنبرگ»، دبیرکل ناتو با انتشار بیانیه‌ای ضمن استقبال از فرح دخل الله و تمجید از  قابلیت های ارتباطاتی بسیار بالای او، اعلام کرد این انتخاب می‌تواند نقش ناتو را در دنیای امروز، که پر از درگیری است، تقویت کند ضمن آنکه نشان از نگرش ناتو به حل بحران‌‌ها و نزاع‌ها و ارتقای امنیت جمعی اعضای آن است.

فرح دخل الله دارای مدرک لیسانس در رشته هنرهای سمعی و بصری و رسانه از دانشگاه سنت جوزف لبنان در سال ۲۰۰۴ و مدرک کارشناسی ارشد در رشته روابط بین الملل از دانشگاه کمبریج در سال ۲۰۰۹ است و آخرین سمت وی سخنگویی وزارت امور خارجه انگلیس بوده است.

او پیش از سخنگویی وزارت خارجه انگلیس هم در بخش اطلاعات سازمان ملل متحد در دفتر  کمیساریای عالی امور پناهندگان در دمشق بوده است.

دخل الله این سمت را در حالی عهده دار می شود که «آنا لونگسکو»،  از سال ۲۰۱۰ تا پایان سال ۲۰۲۳ این سمت را بر عهده داشته است.

The post یک زن لبنانی سخنگوی ناتو می‌شود appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

این حمایت، روته را در موقعیت ممتازی برای به دست آوردن سکان رهبری پیمان آتلانتیک‌شمالی قرار می‌دهد.

جانشین استولتنبرگ در مقطعی حیاتی وظایف مهمی بر عهده خواهد داشت.

او باید از حفظ حمایت اعضای ناتو از دفاع پرهزینه اوکراین در برابر روسیه اطمینان حاصل کرده و در عین حال از هرگونه افزایش تنش با روسیه جلوگیری کند.

یک مقام آمریکایی گفت که جو بایدن، رئیس جمهوری ایالات متحده، به شدت از نامزدی روته حمایت می‌کند.

به گفته این مقام، روته درک عمیقی از اهمیت ناتو دارد و رهبری او در این زمان حساس، به خوبی به اعضای پیمان ناتو، خدمت خواهد کرد.

وزیر دفاع ایالات متحده که به‌تازگی و در پی درمان بیماری سرطان از بیمارستان مرخص شده است روز چهارشنبه ۲۵ بهمن، پیش از نشست وزرای دفاع ناتو در بروکسل در تماس تلفنی با دبیرکل ناتو ‌بر حمایت کامل آمریکا از ناتو تاکید کرد.

لوید آستین در این گفتگو بر اهمیت تقویت بازدارندگی و دفاع جمعی کشورهای عضو ناتو
تاکید کرد و خواستار افزایش سرمایه‌گذاری در پایگاه‌های صنعتی دفاعی متحدان شد.

ینس استولتنبرگ، دبیرکل فعلی ناتو هم در این تماس با تایید سخنان وزیر دفاع آمریکا گفت متحدان اروپایی ناتو در سال ۲۰۲۴ مجموعاً ۳۸۰ میلیارد دلار در بخش دفاعی سرمایه‌گذاری خواهند کرد که این رقم برای اولین بار به ۲ درصد از تولید ناخالص داخلی آن‌ها می‌رسد.

او خاطرنشان کرد که ناتو در سال گذشته، قراردادهایی به ارزش حدود ۱۰ میلیارد دلار را برای تجدید ذخایر مهمات و تجهیزات متحدان منعقد کرده است.

آستین و استولتنبرگ با اشاره به لزوم فراهم‌کردن منابع کامل برای بازدارندگی و دفاع در برابر هر تهدیدی، از افزایش «تولید دفاعی فراآتلانتیک» نیز حمایت و بر اهمیت حضور ناتو در صحنه جهانی به عنوان «الگوی طلایی اتحادها با وجود اختلاف‌نظرها» تأکید کردند.

سازمان پیمان آتلانتیک شمالی، «ناتو» در سال ۱۹۴۹ با ائتلاف ۱۲ کشور و با هدف تامین موارد امنیتی و دفاع در برابر تهدیدات اتحاد جماهیر شوروی سابق تشکیل شد؛ ناتو هم اکنون ۲۸ عضو دارد.

The post پشتیبانی آمریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان از گزینه اصلی دبیرکلی ناتو appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مشروح یادداشت این کارشناس مسائل بین‌الملل را می‌خوانید.

برخلاف سال‌های قبل که شاهد نوعی ایستایی در قفقاز جنوبی بودیم، تحولات سه سال گذشته پرسرعت و شتابان بوده ‌است. البته در مورد قره‌باغ همیشه درگیری‌های نسبتا پراکنده‌ای وجود داشته ولی این درگیری‌ها آثار بسیار مهم و بلند‌مدتی بر جای نمی‌گذاشت. عملا در سه سال گذشته محیط منطقه دگرگون شده و به‌نوعی شاهد شکلی از تغییرات ژئوپلیتیکی بوده‌ا‌یم؛ چه منطقه قره‌باغ و چه هفت منطقه پیرامونی آن. در جنگ ۲۰۲۰ و بعد هم در اتفاقات دو سه ماهه اخیر که قره‌باغ عملا تحت حاکمیت و کنترل جمهوری‌آذربایجان قرار گرفت. خود این موضوع باعث تغییر ژئوپلیتیک منطقه شده و آثار و پیامدهای قابل توجهی دارد. در کنار این، شاهد به‌هم خوردن توازن قوا هم در منطقه هستیم. توازن قوای سنتی تقریبا تا سال ۲۰۱۶ وجود داشت. در آن سال به‌واسطه تحولاتی که در جنگ چهار روزه آوریل افتاد و پس از آن تحولات ۲۰۱۸ که در ارمنستان رخ داد و پاشینیان روی کار آمد، شاهد تغییر توازن قوا در منطقه بودیم. جنگ ۲۰۱۶ باعث شد آذربایجان چند روستا را از ارمنی‌ها پس بگیرد و تحت تسلط خودش در بیاورد. این جنگ نشان‌دهنده این بود که اگر قرار باشد این‌بار جنگی در منطقه رخ دهد، احتمالا موازنه قوا تغییر خواهد کرد.

تغییر نقش بازیگران موثر

خریدهای تسلیحاتی و بودجه نظامی آذربایجان قابل قیاس با ارمنستان نبود. تنها چیزی که شرایط را ایستا نگه داشته بود، نقش بازیگران دخیل در تحولات منطقه به‌ویژه روس‌ها بود. به ‌نحوی که بازیگران خیلی تمایلی به برهم خوردن موازنه قوا و به‌هم خوردن ژئوپلیتیک منطقه نداشتند. اما به‌واسطه تحولاتی که از ۲۰۱۸ در منطقه ارمنستان رخ داد و روی کار آمدن پاشینیان و تیم جدید منجر شد، نقش بازیگران هم دگرگون شد. عملا آنچه در جریان جنگ ۲۰۲۰ و در جریان این تحولات اخیر شاهد آن هستیم، دگرگون شدن نقش بازیگران سنتی مثل روسیه و ترکیه است. در‌عین‌حال منطقه شاهد نقش‌آفرینی بازیگران جدیدی است که برخی از آنها مانند رژیم‌صهیونیستی حتی توسط برخی‌ها کتمان می‌شدند. قبل‌تر اگر درمورد رژیم‌صهیونیستی و نفوذ گسترده‌اش صحبت می‌کردیم، خیلی کمتر پذیرفته می‌شد اما در سه سال گذشته با نقشی که در این جریان ایفا کرده، شرایط متفاوت شده ‌است.

۲ تحلیل درباره جنگ

به‌واسطه این تغییر محیط، تغییر ژئوپلیتیک و تغییر موازنه قوا، شاهد تغییر روندهایی هستیم که در منطقه حاکم بود. وقتی که جنگ ۲۰۲۰ و جنگ دوم اتفاق افتاد، دو مدل تحلیل از جنگ ارائه می‌شد. ‌عده‌ای تمایل داشتند این جنگ را در سطح تحلیل خرد بررسی کنند و دعوای آذری- ارمنی بنامند که در قره‌باغ اتفاق افتاده است. ‌عده‌ای دیگر هم از سطح تحلیل کلان به مساله نگاه می‌کردند، یعنی این اتفاقات را بخشی از یک پازل بزرگ‌تر در منطقه برآورد می‌کردند که به احتمال زیاد ادامه‌دار خواهد بود و می‌تواند تغییرات گسترده‌تری را به همراه داشته باشد، عملا هم همین‌طور بود. این اتفاق، موضوع خرد و کوچکی نبود و فراتر از دعوای ارمنی- آذری بود. مجموعه اتفاقات و رویدادهایی هم که رخ داد این را اثبات کرد.

غفلت استراتژیک ایران

واقعیت این است که ما هم در جریان این تحولات و این رخدادها نسبت به آنچه در منطقه رخ می‌داد، غفلتی استراتژیک داشتیم یعنی بالاخره حدود ۳۰ سال مناقشه‌ای مهم در جوار مرزهایمان وجود داشت اما حتی تدبیری ساده یا طرحی ابتکاری برای حل‌و‌فصل این مناقشه نداشتیم. این نشان می‌داد ما دچار غفلت شدیم. اینکه دلایل این غفلت چه بوده و چرا به این مرحله رسیدیم، می‌تواند متعدد و متفاوت باشد. از‌جمله اینکه بخشی از سیاست‌خارجی کشور درگیر خاورمیانه بوده و بخشی دیگرش درگیر غربی‌ها بوده ‌است؛ البته مسائل مهم‌تری هم وجود داشتند. ازجمله اینکه جمعی یا گروهی اجازه توجه جدی به تحولات منطقه را در داخل کشور ندادند که این از همه ابعادش بدتر بود. در سه سال گذشته همین گروه عملا تلاش کردند که سیاست‌خارجی کشور را به انحراف بکشانند. بنابراین ما هم دچار غفلت بودیم و هم در سطح تحلیل این مسائل دچار اشتباه و کوچک‌نمایی شدیم؛ البته ما از پیش راهبردی هم برای منطقه نداشتیم، در‌واقع دچار سردرگمی شدیم و سیاستمان عملا به‌سمت حمایت از جمهوری‌آذربایجان رفت. سیاست رسمی کشور هم به این سمت رفت که باید از جمهوری‌آذربایجان حمایت کنیم. در سه سال گذشته آثار و تبعات این سیاست را در حوزه‌های مختلف دیدیم؛ تقویت ظهور و نفوذ رژیم‌صهیونیستی، تقویت ظهور و نفوذ ترکیه، ایجاد مخاطرات ژئوپلیتیکی، امنیتی و اقتصادی در مباحث مرتبط با کریدور زنگه‌زور، حضور تکفیری‌ها در منطقه و تقویت حضور گروه‌های تجزیه‌طلب پان‌ترک و قوم‌گرا در باکو و آنکارا از تبعات این راهبرد بود. همچنین شاهد سرکوب بیشتر شیعیان در جمهوری‌آذربایجان بودیم یعنی جریان‌هایی که می‌توانستند عمق استراتژیک ما در منطقه باشند، تقریبا در این مدت قربانی شدند. در داخل هم با این رفتارهایی که ما با حسینیون انجام دادیم عملا خودمان همراهی را کامل کردیم و این نشان می‌دهد سیاست‌خارجی ما نسبت به منطقه اساسا در ریل درستی نیست.

پیگیری کریدور در پشت صحنه

در مورد آینده منطقه، اول از همه باید به این نکته توجه داشت که طرح موسوم به کریدور زنگه‌زور که اسمش هم مشکل دارد، طرحی تمام شده نیست. ما با جمهوری‌آذربایجان بر سر مسیری جایگزین توافق کردیم تا مسیر دسترسی آذربایجان و مسیر سنتی‌ای که از ایران برای دسترسی به نخجوان داشتند را کوتاه‌تر کند. اما هیچ‌کدام از اینها به این معنا نیست که آذربایجان، ترکیه و سایر بازیگران پشت‌پرده بخواهند از طرح کریدور زنگه‌زور دست بکشند، بنابراین این طرح همچنان وجود دارد. باکو تمام زیرساخت‌ها را هم دنبال می‌کند. تمام برنامه‌های سیاسی‌شان در همین موضوع تعریف شده، اما در داخل کشور عده‌ای تمایل دارند بگویند این پروژه تمام شده و طرح ایران جایگزین شده است. واقعیت این است که این طرح را جمهوری‌آذربایجان، ترکیه و بازیگران پشت‌صحنه دنبال می‌کنند. این طرح یک‌سری آثار ژئوپلیتیکی، اقتصادی و امنیتی برای ما دارد و می‌تواند ما را از مسیرهای ترانزیتی در منطقه -که مسیرهای متعدد و بی‌شماری هم هستند- حذف کند؛ حضور رژیم‌صهیونیستی را در جوار مرزهای ایران تقویت کند و هم می‌تواند باعث افزایش تحرکات قومی در جمهوری‌آذربایجان شود.

ناتوانی روس‌ها در مدیریت تحولات

بنابراین این موضوع حتما برای ما و امنیت ملی ما موضوع بسیار مهمی است. در سمت دیگر، طرف ارمنی نیز روند خیلی جدی واگرایی از روسیه را آغاز کرده است. این نشان می‌دهد عملا تحولات منطقه آن‌طور هم که روس‌ها می‌خواستند، مدیریت نشده ‌است، پس روس‌ها هم دچار مشکل شدند. نمونه‌ها و نشانه‌های این وضع را در اظهارات علنی پاشینیان می‌بینید. در سفر همسرش به اوکراین و دیدار با زلنسکی و همسرش می‌بینید. در تصویب اساسنامه روم می‌بینید که اگر پوتین به ارمنستان سفر بکند، دولت ایروان باید او را دستگیر کند. نشانه آخرش هم عدم‌شرکت پاشینیان در سازمان پیمان امنیت جمعی بود که عملا کلید خروج ارمنستان از این را پیمان زد. در کنار این حمایت فرانسه از ارمنستان هم تشدید شده ‌است. بالاخره روند واگرایی ارمنستان از روسیه روند بسیار جدی‌ای است. نکته مهم برای مذاکراتی است که حالا دنبال می‌کنند.

احتمال عضویت باکو و ایروان در ناتو

در گذشته همه مذاکرات از کانال روس‌ها دنبال می‌شد، یعنی روس‌ها میانجیگری می‌کردند. الان مذاکره بین طرف آذری و ارمنی از مدار اروپایی‌ها و غربی‌هاست. اگر این مذاکرات به نتیجه برسد -که به‌نظر می‌رسد خواهد رسید زیرا پاشینیان هر نوع شرطی که طرف مقابل می‌خواهد را قبول می‌کند- احتمال این وجود دارد که روند ادغام آذربایجان و ارمنستان در سازوکارهایی مثل ناتو با سرعت اتفاق بیفتد، یعنی اصلا نمی‌توان این سناریو را نادیده گرفت.

دلیل اینکه فعلا در مورد آن صحبت نمی‌شود، حساسیت‌های ایران و روسیه است. ولی اگر این اتفاق بیفتد، ناتو به دریای کاسپین می‌رسد. ناتو در اینجا متوقف نخواهد بود و به‌سمت کشورهای آسیای مرکزی می‌رود. عملا خطی ایجاد می‌شود که می‌تواند ایران، روسیه و چین را مهار کند. گرجستان هم هست اما گرجستان به‌دلیل مشکلاتی که با روسیه در آبخازیا و اوستیای‌جنوبی دارد، عضویتش فعلا مسکوت گذاشته شد، چون ناتو خود را درگیر چنین مجادلاتی نمی‌کند. اما مهم‌ترین مانعی که تا به الان در مورد ارمنستان و آذربایجان وجود داشته، مناقشه قره‌باغ و دعوای دو کشور بوده ‌است که اگر حل و فصل شود، عملا هیچ مانعی برای این عضویت و پروسه وجود ندارد. این می‌تواند یک فرآیند خیلی خطرناک برای ما باشد. می‌تواند ناتو را خیلی جدی‌تر وارد منطقه و وارد حریم امنیتی ما کند و تبعات درازمدت‌تر و بزرگ‌تری را برایمان داشته باشد.

آن موقع مواجهه با آذربایجان و نگاه منفی آن به ایران بسیار دشوار خواهد شد، زیرا باکو تاکنون بدون چنین پشتوانه‌ای علیه ایران اقدام می‌کرد؛ بنابراین حتما نیاز است که ما درمورد آینده در حوزه‌های استراتژیک و در مورد مسائل قفقاز خیلی جدی به آن نگاه کنیم چون همه این اتفاقاتی که طی سه سال رخ داده را ما همان موقع هم پیش‌بینی می‌کردیم. این اتفاقات قابل پیش‌بینی بود اما به‌دلیل وجود آن لابی قدرتمند قومیتی در تهران، لایه‌های مختلف سیستم اجازه نمی‌دهند این هشداردهی‌ها به مقامات بالا (تصمیم‌ساز و تصمیم‌گیرنده) برسد. به همین دلیل ما بخش مهمی از این کار را از طریق رسانه‌ها انجام دادیم یعنی آن‌قدر در اتاق‌های فکر و در جاهای مختلف گفتیم و به نتیجه نرسید که مجبور شدیم در رسانه‌ها بیاوریم و وقتی فراگیری در افکار عمومی ایجاد شد، بالاخره بخشی از نهادهای ما تحت‌تاثیر قرار گرفتند.

الان هم ضروری است که حتما این موضوع از رسانه‌های ما محو و پاک نشود، چون جمهوری‌آذربایجان بالاخره خباثت‌های خودش را علیه ما دارد. مورد آخرش هم درمورد سفارت اسرائیل است که فردی را به ظن حمله احتمالی دستگیر کرده‌اند و از ارتباط وی با ایران می‌گویند. این خباثت‌ها ادامه پیدا می‌کند و توقف‌ناپذیر است، پس مهم است که ما در رسانه‌هایمان بتوانیم سیاست درست و دقیقی در این خصوص داشته باشیم.

منبع: فرهیختگان

The post شعیب بهمن: هدف ناتو دستیابی به خزر است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.