مسیح مهاجری در یادداشتی که در شماره ۲۴ تیر جمهوری اسلامی منتشر شد، نوشت: اولین مقاله دکتر پزشکیان که تحت عنوان «پیام من به جهان جدید» در رسانه‌ها منتشر شد، نقاط قوت و ضعف‌هائی دارد که قطعاً مورد توجه صاحبنظران قرار گرفته است. اشاره‌ای اجمالی به این نقاط، احتمالاً برای خود رئیس‌ جمهور منتخب نیز مفید و برای تنظیم سیاست خارجی دولت ایشان موثر واقع خواهد شد.

مدیرمسئول جمهوری اسلامی افزود: از میان نقاط قوت مقاله رئیس‌ جمهور منتخب، می‌توان اعلام آمادگی برای تقویت روابط با اروپا و حل مشکلات با آمریکا را برجسته‌تر از بقیه دانست. در مرحله بعد، تصمیم به تقویت روابط با کشورهای منطقه و همینطور اعلام موضع شفاف در برابر رژیم صهیونیستی و حمایت از مردم فلسطین از نقاط قوت مقاله دکتر پزشکیان است. روح کلی این مقاله که اعلام آمادگی برای تعامل با تمام کشورهای جهان غیر از رژیم نامشروع و نژادپرست صهیونیستی است و اینکه دولت وی صداقت را با صداقت پاسخ خواهد داد، قابل تقدیر است و باید آن را از نقاط مثبت و برجسته مقاله رئیس ‌جمهور منتخب دانست.

او تاکید کرد: این مقاله نقاط ضعفی هم دارد که در راس آنها پررنگ شدن رابطه با چین و روسیه و تمجید کم‌نظیر از پیمان‌های درازمدت ۲۵ ساله با چین و ۲۰ ساله با روسیه است. لابد رئیس ‌جمهور منتخب می‌دانند این پیمان‌ها و بطور کلی زیاده‌روی در تقویت روابط با این دو کشور در سال‌های اخیر از نقاط ضعف دولت‌های دوازدهم و سیزدهم بوده و همواره مورد انتقاد و اعتراض رسانه‌ها و صاحبنظران قرار داشته است. این زیاده‌روی‌ها موجب شد دولت‌های چین و روسیه درصدد سوء‌استفاده از موقعیت خود در قبال ایران برآیند و هرکدام چند بار در یکسال اخیر به تمامیت ارضی ایران دهن‌کجی نموده و از طریق هماوائی با شیوخ امارات و اربابان آنها جزایر سه‌گانه خلیج فارس را که در تعلقشان به ایران تردیدی وجود ندارد، به قباله امارات سنجاق کنند. این تخلف آشکار پکن و مسکو با اینکه مورد اعتراض رسانه‌ها و وزارت امور خارجه قرار گرفت دولت‌های چین و روسیه را نه‌تنها وادار نکرد درصدد جبران برآیند بلکه این تخلف را تکرار هم کردند. با توجه به این واقعیت تلخ، تاکید غلیظ بر تقویت روابط با این دو کشور را نمی‌توان پذیرفت. آنچه قابل قبول است تاکید بر سیاست متوازن در روابط بین‌الملل و تنظیم روابط با کشورها براساس میزان وفاداری آنها به منافع ملی ایران است.

به نوشته مهاجری، نقطه ‌ضعف دیگر، نپرداختن به موضوع بسیار حساس افغانستان زیر سلطه طالبان در مقاله رئیس ‌جمهور منتخب است. عده‌ای با در اختیار داشتن قدرت قاهره طی سال‌های اخیر نوعی سیاست انفعالی در مقابل حکومت خودخوانده طالبان که به هیچیک از اصول دموکراسی و حقوق بشر پای‌بند نیست را به کشور ما تحمیل کرده‌اند. خطر بزرگ حضور طالبان در راس حکومت افغانستان برای ایران قابل انکار نیست. عجیب است که رئیس‌ جمهور منتخب این خطر بزرگ را نادیده گرفته و در مقاله خود موضعی درباره آن نگرفته‌اند.

مدیرمسئول جمهوری اسلامی نوشت: از سایر نقاط قوت و ضعف مقاله فعلاً صرفنظر می‌کنیم و پرداختن به آنها را به بعد موکول می‌نمائیم و به دکتر پزشکیان یادآور می‌شویم شما که در تبلیغات انتخاباتیتان همواره بر ضرورت استفاده از کارشناسان در امور مختلف تاکید می‌کردید، در اولین اقدام عملی‌تان که نوشتن مقاله بود فراموش کردید از کارشناسان رسانه‌ها استفاده کنید. همین مقاله نشان داد علاوه بر کارشناسان سیاست خارجی، لازم است از کارشناسان رسانه‌ای هم مشورت بگیرید.

رضا نصری در پاسخ به این یادداشت در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: برخلاف نظر آقای مسیح مهاجری، سند نقشه‌‌راه ۲۵ ساله با چین را «زیاده‌روی» نمی‌دانم و باور ندارم امضای آن موجب شد چین در قبال جزایر سه‌گانه موضع نامتعارفی اتخاذ کند. چین دومین اقتصاد جهان و حامی ایران در شورای امنیت است. لذا تحکیم روابط اقتصادی و سیاسی با چین نشان از آینده‌نگری امضاکنندگان این سند دارد.

این حقوقدان بین‌الملل افزود: آنچه موجب اتخاذ مواضع نامتعارف چین و روسیه – و برهم خوردن توازن در رابطه با ایران – می‌شود، عدم تعادل در روابط بین‌الملل ایران و اتخاذ یک سیاست «تک‌گزینه‌»ایست که دکتر پزشکیان در مقاله خود وعده اصلاح آن را داده است.

او نوشت: دکتر پزشکیان در مانیفستی که در صدا و سیما قرائت کرد به وضوح به این اصل اشاره کرد که «از شرق‌گرایی و غرب‌گرایی پرهیز خواهیم کرد. همزمان شرق‌ستیز و غرب‌ستیز هم نخواهیم شد؛ و باور دارم فقط روابط متوازن با دنیا، منافع ملی ایران را تأمین خواهد کرد». موضع ایشان در قبال چین و روسیه در مقاله تهران‌تایمز را باید در این راستا ارزیابی کرد.

The post نقد و دفاع از اولویت‌های سیاست خارجی دولت پزشکیان appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

متن یادداشت مسیح مهاجری که در شماره روز چهارشنبه ۲۶ اردیبهشت روزنامه جمهوری اسلامی منتشر شد را می‌خوانید.

نامه تفصیلی آقای حسن روحانی رئیس‌ جمهور سابق در نقد مستندات شورای نگهبان قانون اساسی برای عدم احراز یا ردصلاحیت وی در انتخابات ششمین دوره مجلس خبرگان که اسفندماه سال گذشته برگزار شد، در عین حال که حاوی نکات قابل توجه و ایرادهای درستی به عملکرد شورای نگهبان است، زوایای اعلام نشده‌ای هم دارد که ایکاش آقای روحانی به آنها هم می‌پرداخت.

بدون پرداختن به این زوایا، باید نامه آقای روحانی را یکطرفه دانست.

ایکاش رئیس ‌جمهور سابق کشورمان آن روی دیگر سکه‌ای که شورای نگهبان و دولت دوازدهم مشترکاً ضرب کردند را هم می‌دید و درباره آن نیز اگر نه به تفصیل لااقل به اختصار می‌نوشت.

در آن صورت، اولاً افکار عمومی صداقت رئیس ‌جمهور سابق را که عملکرد خود را نیز نقد کرده می‌ستود و ثانیاً آنچه در تاریخ ثبت می‌شد نقد جامعی بود که عملکرد مشترک دولت و شورای نگهبان را در زمینه تخلف از قانون اساسی در تامین حق انتخاب مردم بطور شفاف در برابر چشمان مردم قرار می‌داد.

آقای حسن روحانی در نامه خود که نوشت: «این، دفاعیه شخصی من نیست، بلکه دفاع از جمهوریت نظام است؛ دفاعیه‌ای برای نهاد ریاست جمهوری که به عنوان وکیل مستقیم همه ملت ایران نباید بیش از این تضعیف شود».

در این مقاله، فقط به یکی از زوایای اعلام نشده نامه تفصیلی رئیس ‌جمهور سابق می‌پردازیم که به همین جمله اساسی آقای روحانی مربوط می‌شود، آنجا که نوشته است: «این، دفاعیه شخصی من نیست، بلکه دفاع از جمهوریت نظام است…».

سوال مهمی که به مناسبت این جمله باید آقای روحانی به آن جواب بدهد اینست که چرا شما فقط وقتی که خودتان ردصلاحیت شدید احساس کردید که جمهوریت نظام به خطر افتاده و باید برای نجات آن دفاعیه بنویسید؟

این سوال را با سوال‌های فرعی دیگر می‌توان پررنگ‌تر کرد. به اینصورت که وقتی انتخابات مجلس یازدهم شورای اسلامی در سال ۱۳۹۸ برگزار می‌شد و آنهمه افراد واجدصلاحیت توسط شورای نگهبان ردصلاحیت شدند، چرا شما احساس نکردید جمهوریت و اسلامیت نظام به خطر افتاده است؟

وقتی انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰ برگزار می‌شد و بسیاری از افراد سرشناس، با سابقه و صالح توسط شورای نگهبان ردصلاحیت شدند تا فرد مورد نظر رئیس‌ جمهور شود، چرا شما احساس نکردید جمهوریت و اسلامیت نظام به خطر افتاده است؟

موارد زیاد دیگری هم وجود دارند که شما می‌بایست در آن موارد هم چنین احساسی می‌کردید ولی فعلاً از آنها صرفنظر و به همین دو مورد اکتفا می‌کنیم که مواردی شاخص هستند و در دوران مسئولیت شما در ریاست ‌جمهوری اتفاق افتاده‌اند.

ارتباط این دو مورد به شما از این نظر مهم است که شما به عنوان رئیس‌ جمهور مسئولیت اجرای صحیح قانون اساسی را داشتید و دولت مجری انتخابات بود.

بنابراین شما و دولتتان نمی‌توانید مسئولیت خود در قبال دو انتخابات ۱۳۹۸ و ۱۴۰۰ را انکار کنید.

از نظر شما این دو انتخابات با توجه به عملکرد شورای نگهبان در مورد صلاحیت بدون ایراد بودند یا ایراد داشتند؟ اگر ایراد داشتند، چرا درصدد احقاق حق ضایع شده داوطلبان در همان مرحله برنیامدید و چرا نگفتید جمهوریت در خطر است و اصولاً چرا چنان انتخابات‌هائی را برگزار کردید؟ و اگر ایراد نداشتند، چرا وقتی خودتان ردصلاحیت شدید چنین احساسی پیدا کرده‌اید؟

اگر توضیحی دارید ارائه نمائید تا در روزنامه جمهوری اسلامی چاپ شود ولی نتیجه‌ای که ما از مجموع برخوردهای شما و سایر دولتمردان در ادوار مختلف می‌گیریم اینست که دولت‌ها از جمله دولت شما هم در آنچه به شورای نگهبان نسبت می‌دهید سهیم هستند. به عبارت روشن‌تر «گر حکم شود که مست گیرند، در شهر هر آنکه هست گیرند.»

The post مهاجرى: آقاى روحانى چرا پس از ردصلاحیت‌های گذشته احساس خطر نکردید؟ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مشروح گفت‌وگوی مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی با خبرآنلاین را می‌خوانید.

آقای مهاجری! سیستم ناکارآمد و زندگی سخت مردم، بحث حکمرانی خوب را به بحث روز مردم تبدیل کرده است، شما به‌عنوان کسی که با دیدگاه های مرحوم شهید بهشتی مانوس هستید، مهم‌ترین اصول حاکم بر نگاه ایشان به حوزه حکومت و رابطه‌اش با مردم را بر روی چه اصولی استوار می‌دانید؟

موضوع حکمرانی از دیدگاه شهید بهشتی، اگر به‌عنوان مسئله روز و مورد احتیاج ما، توجه بشود و حکمرانان ما معیارهای شهید بهشتی را در نظر بگیرند و بر آن اساس عمل بکنند، بسیاری از مسایل تغییر می‌کند. در تفکر شهید مظلوم آیت‌الله بهشتی، ۴ پایه برای حکمرانی وجود دارد، که آن‌ها را به ترتیب عرض می‌کنم. ابتدا اهلیت است. کسانی که متصدی حکمرانی می‌شوند باید اهلیت این کار را داشته باشند.

یعنی تخصص‌اش را هم داشته باشند؟

اهلیت فقط تخصص نیست. باید ویژگی‌هایی داشته باشند که یکی از آن‌ها تخصص است. دوم عدالت در اجرائیات است. یعنی بعد از این‌که افراد با اهلیت خود، تصدی حکمرانی را برعهده گرفتند، کارشان اجرای عدالت است. اگر عدالت را اجرا نکنند، این امر نشانه عدم اهلیت اوست.

سوم حریت است. حریت به حقوق مردم برمی‌گردد. یعنی اشخاص دارای اهلیت و مصمم برای اجرای عدالت، کارشان با تامین حقوق مردم در زمینه آزادی‌ها، و هر چیز دیگری که حق مردم در یک جامعه هست، تکمیل می‌شود. اگر فقط به نظر خودشان عمل کنند، و آزادی‌های مردم را در نظر نگیرند، این قسمت سوم لنگ می ماند. به عبارت دیگر به معنای آن است که حریت را رعایت نکرده اند. این هم می تواند نشانه ای باشد بر این که چنین کسانی برای گرفتن بسیاری از مناصب دارای اهلیت نیستند. از این رو باید برای تکمیل همان پایه اول که اهلیت باشد، این پایه سوم یعنی حریت هم باید وجود داشته باشد.

چهارمین و آخرین پایه، مساله صداقت در رفتار با مردم است. به این معنا که اگر به مردم وعده‌ای می‌دهند، راست می گویند. اگر کاری را گفتند انجام می دهیم، تمام تلاش‌شان را به کار می‌گیرند تا آن وعده تحقق یابد. در هر زمینه ای هر اقدامی که می خواهند انجام بدهند، بحث انطباق رفتار و گفتار با یکدیگر و به عبارتی صداقت در گفتار و عمل بسیار اهمیت دارد. صداقت در منفی گفتن هم هست.

ممکن است در جایی بگویند نمی‌توانیم انجام بدهیم. خود این صداقت است. ولی اگر همه تلاششان این باشد که بگویند تا سال دیگر فلان کار تمام می شود، اما قبلا برآورد نکرده باشند که می توانند انجام بدهند یا نه، و بعدها معلوم شود که از عهده اش بر نمی آیند، این صداقت نیست. حکمران باید صداقت هم داشته باشد. با تحقق این چهار موضوع در حکمرانی، حکمرانی مورد نظر آیت الله بهشتی، حتما محقق شده است.

جناب مهاجری بحث ۴ پایه ای را که مطرح می فرمایید یعنی اهلیت، عدالت، حریت و صداقت، مبنای چنین دیدگاهی در اندیشه های شهید بهشتی در کجا نهفته است؟

همه این ها قرآنی است.

در سخنرانی های ایشان تاکید بر روی حقوق انسان به ماهو انسان و این که انسان آزاد خلق شده، باید با انتخاب آزاد رشد بکنید، تاکید دارند، و دریافتم اگر مخاطب سخنانش تنها مسلمانان باشد، خلاف قرآن عمل کرده، زیرا خطاب قرار دادن مسلمانان به تنهایی، مخالف با هویت پیام قرآن علیه تبعیض است آیا دریافتم صحیح است؟

اصل این که آقای بهشتی در همه خطاباتش، انسان به ما هو انسان را مورد نظر داشت، تشخیص شما در این باره کاملا صحیح است. منتها نکته مهم‌تر این است که آقای بهشتی نگاهش به انسان، همان انسانی است که قرآن تعریف می کند.

در ارتباط با اهلیت به عنوان اولین پایه برای حکمرانی در نگاه ایشان تاکید کردم. این محور در قرآن هست که إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَیٰ أَهْلِهَا. به عبارت دیگر حکومت را باید به اهلش سپرد. اگر کسی نمی تواند جامعه را مدیریت کند، و مدیر جامعه بشود، امانت قدرت به اهلش سپرده نشده است. مدیرجامعه چه کسانی را می خواهد اداره بکند؟ برای چه کسانی می خواهد کار بکند؟ برای انسان. کدام انسان؟ آیا منظور از انسان، تنها انسان مسلمان است؟ خیر منظور انسان به ماهو انسان است.

در ایران، مسلمان، یهودی، مسیحی، زرتشتی و بیخدا هم داریم. آن بیخدا هم باید جزو کسانی قرار بگیرد که باید بهش خدمت شود، و حقوق اش تامین شود. بنابراین انسان به ما هو انسان، به معنای آن است که خدا همه را مورد خطاب قرار می دهد. در قرآن کریم به کار بردن فراوان کلمه انسان به همین منظور است. قرآن تنها برای یک عده خاص نازل نشده است. اصلا مخاطب پیغمبر اسلام و مخاطب قرآن، انسان است. انسان هم فقط انسان مسلمان نیست.

در اسلام نیز تقسیماتی داریم که از آن ها به مذاهب یاد می شود. مذاهب به این معنی است که شما دراهل سنت دارای چهار مذهب هستید، شیعیان هم که دارای فرعیات زیادی هستند، آقای بهشتی به این موارد کاری نداشت. با انسان کار داشت. به عدالت که می رسید معتقد بود عدالت برای همه انسان ها نه فقط برای مسلمان ها.

در بحث حریت این موضوع چگونه تبلور می‌یابد؟

در بحث حریت از نظر ایشان، انسان آزاد خلق شده، قبل از این که مسلمان، مسیحی ، یهودی، شیعه یا سنی باشد، یا هر چیز دیگری باشد. انسان وقتی خلق می شود، آزاد خلق می شود. در کلام امیرالمومنین هم آمده که خدا شما را آزاد خلق کرده است: لَا تَکُنْ عَبْدَ غَیْرِکَ وَ قَدْ جَعَلَکَ اللّهُ حُرّاً. بنده دیگران مباش؛ در حالی که خداوند تو را آزاد آفریده است.

آقای بهشتی نظرشان این نبود که شما باید حقوق مردم مسلمان را تامین بکنید تا حریت را که یکی از پایه های حکمرانی هست، بهش پایبندی نشان داده باشید. خیر، منظورشان این بود که هر کسی در حکمرانی شما حضور دارد شما حتما باید به حقوق او توجه و حقوقش را رعایت بکنید.

اما ظاهرا شما برای صداقت وزن بیشتری قائل هستید؟

بله، به گمان من صداقت میدان وسیع تری نسبت به موارد دیگری که ذکر کردم دارد. ملاک صداقت هم این است که آیا آن را برای همه انسان ها مورد عمل قرار می‌دهید یا خیر. صداقت چیزی هست که اگر شما با یک نفر مسلمان صادقانه برخورد کنید، شما را می‌فهمد، و شما هم او را می فهمید، این درک متقابل در همان چارچوب اسلام کافی است. ولی اگر با یک غیرمسلمان از خودتان صداقت نشان بدهید، او دو چیز از شما می فهمد؛ یکی انسانیت شما و دیگری دینی که شما به آن متدین هستید؛ لذا می فهمد این دینی است که سر مردم کلاه نمی گذارد، به مردم دروغ نمی گوید و با مردم با صداقت رفتار می کند.

بگذارید بحث را عینی‌تر کنیم؛ آیا اهل سنت و یا یک زرتشتی و به عبارتی همه مواردی که در قانون اساسی آمده و یا قانون مذکور درباره آن ها سکوت کرده، می‌تواند اهلیت داشته باشند؟

در نگاه آقای بهشتی دو تا مستند داریم که از آن برای پاسخ به شما استفاده می کنم. یک مستند قانون اساسی است. آقای منتظری به دلیل این که آقای بهشتی مدیریت بالایی داشتند، با این که رئیس ایشان بودند، اما اداره جلسات را به آقای بهشتی واگذار کردند. خروجی مجلس تدوین قانون اساسی یعنی همین قانون اساسی نظام جمهوری اسلامی است.

به نظر من، در قانون اساسی، تامین حقوق همه انسان ها، اقوام ، مذاهب وادیان مختلف در نظر گرفته شده است. شما مشاهده می کنید در مجلس شورای اسلامی علاوه بر مسلمان های شیعه و سنی که بحث شیعه و سنی را هم مطرح نکرده اند بلکه گفته اند مسلمان به معنای هم شیعه وهم سنی، علاوه بر مسلمان برای یهودی ها، مسیحی ها، زرتشتی ها حتی برای بعضی از شعبه های بعضی از ادیان نیز کرسی نمایندگی قرار داده‌اند که ناشی از نگاه آقای بهشتی بود به این ماجرا. بنابراین آقای بهشتی از همان روز نخست قبل از این بحث هایی که حالا بعد از ۳۰ سال در کشور مطرح است، به این چیزها توجه داشت. این یک مستند است.

مستند دوم رفتار آقای بهشتی در ۵ سال اقامتشان در آلمان بود. ایشان در دهه ۴۰ در آلمان در شهر هامبورگ، مسجد هامبورگ را تبدیل به مرکز اسلامی هامبورگ، و آن جا را مدیریت کردند. البته به کشورهای اروپایی و حتی آمریکا هم برای تبلیغ اسلام سفر می کردند اما بیشتر تمرکزشان روی مرکز اسلامی هامبورگ و خود آلمان بود. اسناد مربوط به مرکز اسلامی هامبورگ نشان می‌دهد که آن جا مرکز رفت و آمد همه پیروان ادیان دیگر و نه فقط مسلمان شیعه یا اهل سنت بوده است.

یعنی قواعدی به کار می‌گرفتند که لازم نبود کسی تغییر عقیده بدهد و بعد وارد مسجد شود؟

بله، زیرا علاوه بر مسلمانان شیعه وسنی، دیگر عقاید دینی نیز دعوت به شرکت در جلسات می شدند. علاوه بر این ایشان جلسات زیادی با پیروان سایر ادیان، و حتی با مارکسیست‌ها می گذاشتند و با آنان صحبت می‌کردند. با بی خداها، ماتریالیست ها، و … صحبت و نظرات را مطرح می کردند.

دراین بحث‌ها بیشتر دنبال تحمیل عقیده بودند؟

البته آقای بهشتی جزو آن دسته از افرادی بود که هرگز دنبال تحمیل نظرات خود نبود. بلکه نظرات خود را مطرح می کرد و می گفت شما رویش فکر بکنید ببینید درست است یا نه. موارد زیادی هم اتفاق افتاده که افرادی به طور کامل، در جهت مقابل قرار داشتند با مصاحبت با آقای بهشتی عوض شدند. تحقیق کردند و مطالب را پذیرفتند.

درباره فضای مرکز اسلامی هامبورگ می‌گفتید؟

علاوه بر خود مرکز، ایشان جلسات زیادی با حتی کشیش های مسیحی، و روحانیون ادیان، در شهرها، و دانشگاه های مختلف آلمان، برگزار و با دانشجویان صحبت می کردند. این کار ایشان بسیار طرفدار داشت؛ زیرا آقای بهشتی فکر، حقوق ، دین و حکمرانی را مختص مسلمان، شیعه، یا پیروان یک دین، نمی دانستند. حتی اگر آقای بهشتی در یک کشور غیرمسلمان هم زندگی می کردند، مانند یک کشور مسیحی اگر می خواستند برایش قانون اساسی بنویسند، قانون اساسی ای نمی نوشتند که حکمرانی مسیحی ها را به تنهایی تامین بکند. قانون اساسی ای می نوشتند که حکمرانی پیروان همه ادیان، اقوام، و افکار را دربر داشته باشد.

موردی که می‌فرمایید گویی شهید بهشتی متناسب با شرایط جغرافیایی قومی، و مذهبی ایران دارد فکر می‌کند. که می تواند باعث وحدت ملی شود. فکر می‌کنید تا چه اندازه از افکار ایشان دور شده باشیم؟

ما در این بیش از ۴۰ سال بعد از شهادت مرحوم بهشتی، افرادی افکار ایشان را دنبال کردند منتها متاسفانه در جایگاهی نبودند که بتوانند دیدگاه هایشان را به اجرا در بیاورند، یا آن را بتوانند تبدیل به قاعده حکمرانی برای کشور بکنند. در مقابل نیز با افرادی مواجه بودیم که تنگ نظری و محدودیت های ذهنی داشتند و ۴ اساسی که من برای حکمرانی از نظر آقای بهشتی مطرح کردم، یا قبول نداشتند یا نسبت به آن بی تفاوت بودند. از این رو ما سال به سال فاصله مان نسبت به حکمرانی مورد نظر آقای بهشتی بیشتر شد و اکنون مسیرمان به سمت دیدگاه حکمرانی آقای بهشتی نیست.

پیش از آن حتی شاهد تضاد فکری و خط مشی مرحوم بهشتی در ارتباط با مرحوم مصباح یزدی و نحوه اداره مدرسه حقانی بودیم. منشاء این درگیری‌ها، چه بود؟

چون با آقای بهشتی قبل از انقلاب حدود ۱۰ سال، قبل از پیروزی انقلاب محشور بوده ام، و کار کرده ام، به عنوان یک شاهد عینی می توانم خدمت شما عرض بکنم که قبل از بحث حکمرانی نیز این اختلاف وجود داشت. به عبارت دیگر بحث تنها مختص حکمرانی نیست. نگاه آقای بهشتی نگاه جامعی بود، و نگاه بعضی از افراد دیگر مانند کسانی که نامشان را مطرح کردید، چنین نگاهی نبود. در عین حال آقای بهشتی سعی می کرد با آن ها تعامل داشته باشد. هم تعامل علمی، و هم طرح مباحثی با آنان که بتواند، افکار آن ها را به سمت جامع نگری ببرد. تفاوت آقای بهشتی با بعضی از افراد، که با هم اختلافات نظر داشتند، همین بود.

آقای بهشتی ماوراء، یک مکتب خاص برای تعامل با انسان فکر می کرد. یعنی از مکتب اسلام برای تعامل استفاده می کرد ولی لازم نمی دانست که افرادی که با آن ها در تعامل است، حتما باید مکتب اسلام را بپذیرند. مکتب اسلام را معرفی می کرد، اگر می پذیرفتند، مطلوب آقای بهشتی بود، ولی اگر جذب نمی شدند، رابطه خودش را با آن ها حفظ می کرد، و آن ها را هم انسان هایی می دانست، که باید محترم شمرده شوند و با آن ها ارتباط وجود داشته باشد.

به نظر می رسد مرحوم بهشتی درد جانکاه غیریت سازی، ایزوله سازی، و رنج تنهایی و اقلیت بودن را به خوبی درک کرده و تلاش می کردند این فهم انسانی را هم در رفتار و هم در تئوری رعایت بکنند. با توجه به این موضوع، اگر ایشان در شرایط کنونی در موقعیت حکمرانی قرار داشتند با همه بحران هایی که با آن مواجه ایم، بر روی چه مساله ای انگشت می گذاشتند؟

این فرض شما مبتنی بر این است که آقای بهشتی در میان ما تاکنون بوده اند. اگر فرض کنیم که آقای بهشتی با دستانی باز در حوزه تصمیم سازی، تصمیم گیری و اجرا و حکمرانی می بود، ، اصلا این مشکلات به وجود نمی آمد. جامع نگری ایشان اجازه نمی داد چنین وضعیتی ظهور و بروز یابد. جامع نگری آقای بهشتی، مبتنی بر جامعیت علمی ایشان بود. ایشان در حوزه اقتصاد مطالعات بسیار زیادی داشت. در بحث اهلیت از مدیریت به عنوان یکی از معیارهای اصلی اهلیت برخوردار بود. کسی اهلیت برای حکمرانی دارد، که مدیریت داشته باشد. اقتصاددانی که مدیریت ندارد و فقط تئوری بلد است نمی تواند مسایل کشور را حل کند.

آقای بهشتی دین را برای انسان سازی می فهمید و برداشت می کرد. ماها کسانی هستیم که دین را انسان ساز نمی دانیم. بلکه معتقدیم که همه باید چشم و گوش بسته هرچه که دین گفته بپذیرند؛ اسلام انسان ساز را آقای بهشتی می فهمید، قبول داشت و ترویج می کرد.

شهید بهشتی همچنین مسلط بر تاریخ بود. تسلط بر تاریخ به انسان این را می فهماند که حکمرانان در طول تاریخ، کجا اشتباه و کجا درست عمل کردند، و شرایط زمان ما چه شرایطی است و چگونه باید عمل کرد تا اشتباهات تاریخی گذشته تکرار نشود.

با این جامع نگری آقا بهشتی اجازه نمی دادند که ۴۰ سال سر یک موضوع بحث بکنیم که آیا ما باید با فلان کشور بالاخره رابطه داشته باشیم، یا نداشته باشیم. مذاکره بکنیم یا نکنیم. آقای بهشتی خودشان در همان روزهای قبل از پیروزی و بعد از پیروزی، و قبل از استقرار نظام جمهوری اسلامی، که هنوز برخی از ژنرال های آمریکایی و بعضی مهره های آن ها برای کودتا در ایران حضور داشتند، با آن ها مذاکره کرد. این به چه معنایی است؟ یعنی آقای بهشتی، یک فکر عمیقی داشت که معتقد بود من می توانم مذاکره کنم با همه، و پیروز هم از میدان بیرون بیایم.

به عبارت دیگر بحران ها و تهدیدها را به فرصت تبدیل می کرد؟

بله. تهدیدها را به فرصت تبدیل می کرد. اصلا اجازه نمی داد با تکیه بر اهلیت، عدالت، حریت و صداقت، اقتصاد ما این باشد که الآن هست.

یکی از خصوصیات آقای بهشتی، این بود که انسان ها را پیدا می‌کرد. من شاهد بودم ایشان از همان سال‌های ۱۳۴۷-۴۸ که از آلمان برگشته بودند، در دفترچه ای، نام افراد و، شماره تلفن شان را در دفترچه می‌نوشتند، و ما تعجب می کردیم که این ها برای چیست؟ و به درد کجا می‌خورد؟ بعد از انقلاب دیدیم که به آن دفتر مراجعه و شماره تلفن افراد مورد نظر را پیدا و برای تصدی امور مختلف از شورای نگهبان گرفته، تا وزیر و … به آنان مراجعه می کردند. بنابراین از قبل، ارزیابی و نیروهایی را انتخاب می کردند که فقط اهل وعده نباشند، بلکه بتوانند با کار خود مشکلات مردم را حل کنند.

اجازه بدهید که من از زاویه دیگری به موضوع بپردازم. بحث اصلی این است که نگاه آقای بهشتی در شرایط کنونی چگونه می تواند گره های موجود را باز بکند؟

روش های آقای بهشتی به عنوان انسان وظیفه گرا بسیار مهم بودند. انسان وظیفه گرا، با انسان تبلیغ گرا، و انسان روزمرگی خیلی متفاوت است. انسان وظیفه گرایی همچون شهید بهشتی، شیوه برخورد با اشخاص را بعد از صحبت کردن متوقف می کرد. شهید بهشتی به تاسی از قرآن وظیفه را تا این مرحله می دانست. می گوید شما حرف تان را بزنید، مَن کانَ یُریدُ العِزَّهَ فَلِلَّهِ العِزَّهُ جَمیعًا ۚ إِلَیهِ یَصعَدُ الکَلِمُ الطَّیِّبُ وَالعَمَلُ الصّالِحُ یَرفَعُهُ کسی که خواهان عزّت است (باید از خدا بخواهد چرا که) تمام عزّت برای خداست؛ سخنان پاکیزه به سوی او صعود می‌کند، و عمل صالح را بالا می‌برد؛ شما کار خودتان را بکنید.

بقیه اش را به خدا واگذار بکنید. آقای بهشتی اگر با یک پیرو یکی از ادیان مواجه می شد، اگر مایل نبود بشنود، اصلا با او کاری نداشت. ولی اگر مایل به گفت و گو درباره اسلام و یا در خصوص انسان، یا اداره کشور یا هر موضوع دیگر، در آن صورت فقط به گفت و گو می پرداخت، بیش از این انتظاری از طرف مقابل از جمله پذیرش و عدم پذیرش او نداشت. لذا آقای بهشتی انسان را به عنوان موجودی شدنی مطرح می کند. این شدن هم نیاز به گذر زمان دارد. نه این که من با شما مواجه شوم و بگویم باید بشوید، و اگر نشوید کافرید، زندیق و از انسانیت به دور هستید، خیر چنین نیست. شما انسان هستید، حرف را می شنوید در باره اش فکر می‌کنید، ممکنه بعدا خودتان به نتیجه برسید که درست است بپذیرید، یا بروید بیشتر تحقیق بکنید، و به هرجایی که گمان کردید درست است برسید.

فرض می‌گیرم که آقای مسیح مهاجری با عنوان نماینده فکری آقای مرحوم بهشتی به قدرت رسیدند. فرض محال که محال نیست. بنابراین با چند مساله اساسی مواجه هستید: اقتصاد فاسد، روابط فساد ناشی از رانت و رفیق‌بازی، تضعیف سرمایه اجتماعی و امثالهم است. کدام را اول حل می‌کنید؟

ابتدا در باره فرض محال تان باید بگویم، که وقتی می گویید فرض محال است بنابراین محال است که در چنین جایگاهی قرار بگیرم. درست هم گفتید. چندبار برخی از دوستان به من گفتند برو کاندیدای ریاست جمهوری بشو، من قبول نکردم. گفتند چرا؟ گفتم برای این که من نمی توانم این کار را انجام بدهم. کسی که نمی تواند حق ندارد رئیس جمهور بشود حق ندارد مسئولیتی بپذیرد که از عهده اش بر نمی آید.

من همین الآن خدمت شما اذعان می‌کنم اگر به من چنین قدرتی داده شود، همه جا را خراب می‌کنم. من کارم چیز دیگری است. اما حالا اگر روی فرضیه شما بخواهیم صحبت کنیم، که حالا لازم نیست بنده باشم، فرض این که کسی دارای شرایط باشد و بیاید، چه باید بکند؟

من این مسئله را در مقالاتم هم نوشته ام. تاکید کرده ام که همه تمردهایی که از احکام دین می شود، همه فرارهایی که صورت می‌گیرد، از قانون یا شرع، از جمله حجاب و امثال‌هم، این ها مربوط به نابسامانی های موجود در کشور، در زمینه های مختلف است، که در راس همه آن ها مسایل اقتصادی قرار دارد.

جوابش هم روشن است، هر کسی که در مسند ریاست جمهوری قرار دارد، ابتدا باید همه کارها را رها کند، و به طور مستقیم به سراغ حل مشکلات اقتصادی مردم برود. با حل مسائل اقتصادی اگر مردم احساس رفاه و عدالت بکنند، مسایل آزادی را هم رعایت بکنید، مردم احساس نکنند همه راه ها را بسته اید برای این‌که فلان آقا رئیس جمهور بشود، یا همه راه ها را ببندید برای این که فقط آن چند نفر به مجلس بروند، اگر این کارها را نکنید و مردم را آزاد بگذارید تا حقوقشان در همه زمینه ها، یعنی آزادی بیان، آزادی قلم، و بقیه چیزها رعایت بشود، این‌ها همان پایه های اول، تا چهارم حکمرانی است که آقای بهشتی آن‌ها را مطرح می کردند همه چیز به سامان می‌رسد.

ولی اگر وعده ای دادید و به مردم دروغ گفتید، یعنی ما بین خودمان ثروت را ولی بین مردم فقر را تقسیم کردیم اوضاع وخیم تر از اینی که هست می شود. ولی اگر تلاش کنیم از آدم های خبره، متخصص و مدیر استفاده و مسایل اصلی مبتلابه مردم را حل بکنیم، در چنین شرایطی بقیه مسایل از جمله حجاب، و هرچیز دیگری، مانند قانونگریزی، شرع گریزی، و … خود به خود حل می شود.

اگر شما همه آنچه را در این کشور طبق قانون اساسی، عمل بکنید، آزادی ها، اقتصاد، و عدالت را جاری بکنید، و با مردم صداقت داشته باشید، در این صورت آن خانم رعایت حجاب را که هم شرع است و هم قانون، خودش به تدریج اجرا می‌کند. و اگر ببیند در جامعه کسانی رعایت نمی کنند، خود او تذکر می دهد و با صحبت دوستانه اش، مساله را حل می کند. از این منظر باری از دوش نظام و حکومت نیز برمی دارد.

این آزادی ها را شما بیشتر در چه حوزه‌هایی می‌دانید؟ نکته دیگر آن است که در بخش حکمرانی دچار یک تاخر تاریخی هم هستیم. تاخر تاریخی از این بابت است که نمی توانیم تصمیمات را به هنگام بگیریم، بحث ۴۴۴ روز تصرف سفارت آمریکا، خیلی طول کشید، بحث جنگ که اخذ تصمیمات اساسی در باره آن بسیار به طول انجامید. همچنین در ارتباط با بسیاری از مسایل ما، دچار این تاخر هستیم. فکر می‌کنید که این تاخر تاریخی که باعث می‌شود تصمیم ها دیر گرفته شود، چگونه قابل حل است؟

ما از ابتدای تشکیل جمهوری اسلامی مبتلای به چیزی به نام گروه فشار بودیم. الان هم هستیم. حکومت در کشور ما در این دوران چهل و چندساله، بعد از پیروزی انقلاب اسلامی یک بخشی اش با گروه فشار بود. متاسفانه هیچکدام از دولت ها اراده ای به خرج ندادند که کار را یکسره بکنند و حکومت دست همانی باشد که طبق قانون بالا آمده، و باید حکومت بکند؛ مسامحه و کوتاهی کردند. حتی آن هایی که بدون مهندسی انتخابات، با انتخابات آزاد به قدرت رسیدند، در این زمینه تلاش نکردند.

این کوتاهی وجود داشت. ما باید تلاش می کردیم تکلیف گروه فشار را یکسره می کردیم. اصلا معنی ندارد در یک کشور ما دارای دو قدرت باشیم. یک قدرت قدرت قانونی، یا رسمی، یک قدرت هم قدرت غیر رسمی که نام اش را گروه فشار می‌گذاریم؛ یعنی همانی که خودشان خودشان را قبول دارند، حتی اگر انتخاب هم نشده باشند، یا اگر انتخاباتی هم برگزار نشده باشد، می گویند ما همه کاره هستیم و باید حکومت بکنیم.

آن ها یک جنبه شان جنبه به ظاهر انتخاباتی و آمدن سرکار است ولو با انتخابات مهندسی شده. ولی جنبه دیگرشان که عقبه آن ها هست، گروه فشاری است که در جامعه وجود دارد و کارها را او انجام می دهد. خیلی از جاها مذاکرات را مختل می کنند، خیلی از جاها تصمیمات را به هم می زنند، خیلی از جاها قراردادها را خراب می کنند و اجازه اجرا به آن ها نمی دهند. و خیلی از جاها دولت ها را فشل می کنند و اجازه نمی دهند دولت کار خودش را به سرانجام برساند.

از این رو الآن هم ما مبتلا به گروه فشار هستیم. علاج بیماری حکمرانی ناسالم کشور ما، این است که تکلیف گروه فشار یکسره شود. انتخابات هم که در اثر گروه فشار مهندسی می شود. یعنی اگر گروه فشار نباشد، انتخابات مهندسی شده منتفی و انتخابات آزاد می شود؛ همه چیز حل می شود. من به این موضوع به شدت اعتقاد دارم.

برای مثال برجام را گروه فشار از بین برد؟

گروه فشار تلاش کرد برجامی سرنگیرد، بعد که سرگرفت، تلاش کرد به کمک ترامپ، صهیونیست ها، و ارتجاع عرب، آمریکا از برجام خارج بشود، البته ترامپ بیچاره خودش بنا نبود خارج شود، بلکه او را خارج کردیم. یعنی همین گروه فشار ما، او را از برجام خارج کرد. بنابراین در حال حاضر هم مسایل رابرت مالی و برکناری او را به کاسبان تحریم مربوط می دانند. می گویند این ها بودند که او را لو دادند، و این مسایل به وجود آمد.

یعنی چی؟ کاسبان تحریم چگونه به چنین کاری اقدام کرده اند؟

یعنی مالی مذاکراتی با برخی اشخاص داشته است، و مسایل را داشت با ایران به جایی می رساند. و شاید برخی مقامات آمریکایی هم، تا آن حد اطلاع نداشتند، ولی کاسبان تحریم ماجرا را لو دادند.

در داخل، گروه فشار چنین اقدامی انجام داده است؟

بله اطلاعات را درز داده اند.

مانند کاری در ارتباط با مک فارلین و انتشار اطلاعات آن در الشرق‌الاوسط انجام شد؟

بله مثل آن. بنابراین گروه فشار است که حتی در برجام مورد اشاره شما را به آن روز انداختند. بعد هم که برجام را دوباره دولت روحانی داشت احیا می کرد، جلویش را گرفتند. در دو سال اخیر هم اجازه نداده اند برجام به سرانجامی برسد. بنابراین درباره بسیاری از مسایل این گروه فشار هست که تصمیم سازی و تعیین تکلیف می کند.

بنابراین گروه فشار بسیار قدرتمند است، با توجه به این موضوع وضعیت انتخابات پیش رو را چگونه تحلیل می‌کنید؟ آقای لاریجانی مسئله خالص سازان را مطرح کردند که ناظر بر همین مساله بود؟ ضمن این که مساله نظارت استصوابی هم در این باره تعیین کننده است؟

از نظر شهید بهشتی، همه این ها با مراجعه و بازگشت به قانون اساسی قابل حل است. قانون اساسی مهجور واقع شده است. اگر قرار باشد طبق قانون اساسی عمل بکنیم، خیلی از کسانی که این ها با ابزار عدم احراز صلاحیت ردشان می کنند، بر عکس این ها از صلاحیت لازم برای رفتن به مجلس برخوردارند.

درباره نظارت استصوابی هم چند جا این را گفته ام، این جا هم بگویم بد نیست. نظارت دو گونه است، ابتدا نظارت استطلاعی که بر این امر است چی دارد می گذرد؟ در نظارت استطلاعی فرد اطلاع می یابد اما دخالتی نمی کند. یک گونه هم استصوابی است که به معنای آن است بعد از آن که خبردار شدید که دارند چه می کنند، اگر دیدید انحرافی درش هست، این را درستش کنید. این چیز بدی نیست. ولی شورای نگهبان استصوابی عمل نمی‌کند. بلکه طبق سلیقه خودش که من نام آن را «استسلاقی» می گذارم ، یعنی سلیقه ای عمل می کنند.

الآن ما مبتلا به چنین موضوعی هستیم و اساسا به قانون اساسی هم ارتباطی ندارد. قانون اساسی بر آزادی ها صحه گذاشته و همه چیز را گفته است. چگونه است جایی که خودشان مایل هستند، عده ای راه می افتند جلوی مجلس و … شعار می دهند و هر کاری لازم باشد انجام می دهند. ولی آن جایی که نمی خواهند، کسی حق تجمع ندارد. ولی اگر ضابطه را بر اساس قانون اساسی بگذارند که گفته تجمع آزاد است، مگر مخل به مبانی باشد، فقط کافی است، جایی را معین کنند تا مخل به مبانی را معنا کنند، تا ماجرا حل شود.

چند سال است که دارند می گویند جایی را در نظر بگیریم برای این که تجمعات برگزار شود، هیچوقت هم چنین جایی را در نظر نمی گیرند. عدم توجه به چنین موضوعی به معنای آن است که ما قانون اساسی را کنار گذاشته ایم و زمانی که قانون اساسی مهجور است، آن وقت اتفاقات دیگری می افتد. لذا هم آن حریت و هم صداقت که در مبانی آقای بهشتی برای حکمرانی بود در حال حاضر ناقص است، چون می گویند ولی عمل نمی کنند.

اگر نسلی بیاید که اساسا دیگر نخواهد آن سبک زندگی ۴۰ سال گذشته را بپذیرد، چگونه باید باهاش رفتار بکنیم؟ تعداد این نسل کم نیست. به تدریج دارند به سیستم اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و نظام اداری وارد می شوند؟

ببینید آنانی که گفتید فقط خودشان را قبول دارند و به هیچ انتخاباتی پایبند نیستند، آن ها می گویند این نسل را به هر شکل ممکن باید کاری کرد که دیده نشوند. ولی این نظر خدا این نیست. من از طرف خدا حرف نمی زنم، ولی می فهمم خدایی که ما به او ایمان داریم، اینگونه نیست. خدا می گوید شما خودتان را درست بکنید تا آن ها هم شما را قبول داشته باشند، تا طبق آن چیزی که شما می خواهید رفتار کنند. اگر خودتان را درست نکنید، باید آزادشان بگذارید تا خودشان انتخاب کنند.

یعنی شیوه حکمرانی ای که شما از طرف شهید بهشتی ارائه می‌دهید این است که آن ها باید آزاد باشند؟

من معتقدم نه بر اساس آنچیزی که ما ارائه می دهیم آنان باید آزاد باشند، بلکه خودبه خود اساسا اینجور هست. خدا این را قرار داده است نه ما. چون خدا قرار داده، هیچ راهی غیر از این وجود ندارد که ما همه چیز را منطبق بکنیم با آن چه را که مصلحت انسان است. این کارهایی را که این ها می کنند، مصلحت انسان نیست، بلکه مصلحت خودشان است. چون این گونه است مردم هم حاضر نیستند با مصلحت آنان خودشان را تطبیق بدهند. ما باید همه چیز را با مصلحت انسان، و نه مصلحت این شخص و آن شخص، با مصلحت انسان همه چیز را منطبق بکنیم، اگر چنین کردیم، اعتراض ها همه از بین خواهد رفت، وهمه زندگی خواهند کرد.

بنابراین آنان در شیوه حکمرانی و زندگی اجتماعی، سبک‌های زندگی متفاوت و زندگی عادی خودشان را خواهند داشت؟

حتما همین گونه است. اگر حکومت تجدیدنظر بکند و روش هایش را عوض کند، موفق می شود، ولی اگر این جوری که دارد پیش می رود ادامه بدهد، موفق نمی شود، و آنان هم زندگی خودشان را می کنند.

و سوال آخر؛ با توجه به مواضعی که شما دارید، در کجاها بیشتر در روزنامه جمهوری اسلامی تحت فشار قرار گرفته‌اید؟

ما هیچوقت شکایتی علیه روزنامه از سوی مردم نداشته ایم. مردم نه تنها شکایت نمی کنند، بلکه از مطالب روزنامه هم اظهار رضایت می کنند. مردم راضی هستند. ولی دستگاه هایی که ما از آن ها انتقاد می کنیم از ما زیاد شکایت می کنند. و ما مرتب بین روزنامه و دادگاه به جای صفا و مروه، در حال رفت و آمد هستیم.

در دو سال اخیر چند مورد شکایت داشتید؟

به اندازه انگشتان دو تا دست شکایت داشتیم.

The post مهاجری: باید تکلیف گروه‌های فشار را یکسره کنیم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

در تاریخ یازدهم تیرماه امسال (۱۴۰۲) به مناسبت چهل و یکمین سالگرد شهادت آیت‌الله حاج ‌شیخ‌ محمد صدوقی، مقاله‌ای در روزنامه جمهوری اسلامی به قلم اینجانب منتشر شد تحت عنوان «دارالسیاسه یزد» که در آن نوشتم با اینکه یزد از قدیم‌الایام به «دارالعباده» معروف بود ولی مشاهدات من در سفر سال گذشته‌ام (۱۴۰۱) به این شهر، مرا متقاعد کرد که اکنون یزد به «دارالسیاسه» تبدیل شده است.

بحث‌های بسیار عمیق، دامنه‌دار و متنوع سیاسی که در یک جلسه پرسش و پاسخ با جمعی از نخبگان یزد در روز هشتم تیرماه ۱۴۰۱، اعم از دانشگاهیان و مدیران باسابقه در این شهر داشتم، این نکته را در ذهنم عمیقاً حک کرد که سیاست در یزد حرف اول را می‌زند آنهم سیاستی همه‌جانبه، دقیق و واقعگرایانه. در آن مقاله تقریباً مفصل به شهروندان یزدی توصیه کردم در عین حال که «دارالسیاسه» بودن یزد را حفظ می‌کنند مواظبت کنند شهر و استانشان محتوای «دارالعباده» بودن را هم داشته باشد و به این واقعیت توجه کنند که «دارالسیاسه»‌ای خوبست که «دارالعباده» هم باشد.

از جمله نکاتی که در جلسه پرسش و پاسخ یزد مطرح کردم این بود که فعالان سیاسی این شهر و استان خوبست افکار دقیق سیاسی‌شان را در قالب‌های مختلف از طریق فضای مجازی به دیگر شهرها و استان‌ها صادر کنند درست مثل نوحه‌های سینه‌زنی حماسی که همشهریانشان چند سالی است مبتکرانه عرضه می‌کنند و نه‌تنها توجه هم‌میهنان ایرانی خود را جلب کرده‌اند بلکه این کارشان مشتاقانی نیز در نقاط مختلف جهان پیدا کرده است.

امسال در ایام عاشورا، از یکطرف نوحه‌های سینه‌زنی جدیدی از یزد به فضای مجازی راه یافت و از طرف دیگر در دزفول نیز یک هیات سینه‌زنی با نوحه‌ای به زبان محلی، مسئولین نظام را مخاطب قرار داده و گفته شما به حجاب زنان چسبیده‌اید در حالی که سفره مردم خالی از نان است و کشور از فساد و دزدی رنج می‌برد! روشن است که دزفولی‌های متدین نمی‌خواهند حجاب را نفی و کشف حجاب را تایید کنند،

آنها می‌خواهند به مسئولین نظام بگویند اگر مردم را از فقر نجات بدهید و عدالت را در کشور برقرار کنید و جلوی دزدی و فساد را بگیرید، مساله حجاب هم درست می‌شود و نیازی به هزینه کردن بودجه، بکارگیری نیرو، بگیر و ببندها و تشکیل دادگاه برای مبارزه با کشف حجاب نخواهید داشت.
نوحه‌های سینه‌زنی از نوع حماسی، امسال به دلیل شرایط سیاسی خاصی که بر جامعه حاکم است، بشدت مورد استقبال مردم در سراسر کشور قرار گرفته و فضای مجازی را تسخیر کرده است.

این استقبال بگونه‌ایست که به جرات می‌توان گفت در این زمینه هم فضای مجازی، رسانه ملی را پشت ‌سر گذاشته و بینندگان و شنوندگان بیشتری را به خود جلب کرده است. افسوس که رسانه ملی به جای نوآوری در زمینه عزاداری‌ها هر سال بیش از گذشته به مداحی‌های سطحی و دور از اهداف حماسه حسینی متوسل می‌شود و از آنچه در جامعه و افکار مردم مطرح است فاصله بیشتری می‌گیرد.

این تصور، درست نیست که با پررنگ ساختن و رنگ و لعاب دادن به ظاهر هیات‌های عزاداری و بلندتر کردن صدای طبل و شیپور می‌توان افراد بیشتری را جذب کرد. حتی اگر کسی جذب هم بشود و حواسش از مشکلات زندگی و نارسائی‌ها و مفاسد و گرانی‌ها به امور دیگر مشغول شود،

این یک عارضه موقت خواهد بود و دوام نخواهد داشت. مسئولان نظام و دست ‌اندرکاران رسانه ملی به این واقعیت توجه کنند که «دارالعباده» ایران در حال تبدیل شدن به «دارالسیاسه» است. شما نمی‌توانید جلوی این پدیده را بگیرید ولی اگر درست عمل کنید شاید بتوانید کاری کنید که این «دارالسیاسه» در عین حال «دارالعباده» هم باشد.

The post مهاجری : «دارالعباده» ایران در حال تبدیل شدن به «دارالسیاسه» است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

در یادداشت مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی که در شماره زوز یکشنبه ۳ بهمن این روزنامه منتشر شد، می خوانیم:

در اردیبهشت سال ۱۳۶۸ به همراه رئیس‌جمهور وقت، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، به چین رفتم. این، آخرین سفر خارجی ایشان در دوران ریاست ‌جمهوریشان بود و مدت کوتاهی بعد از بازگشت از همین سفر بود که امام خمینی به لقاء‌الله پیوستند و ایشان به رهبری انتخاب شدند.

در یکی از روزهای اقامت در پکن در ساعات پیش از ظهر، دیدار با زائو ژیانگ نخست‌وزیر چین در برنامه سفر بود. زائو ژیانگ، دبیرکل حزب کمونیست و مرد قدرتمند چین بود. کمی قبل از ساعت دیدار، خبر رسید که امروز امکان انجام این برنامه وجود ندارد. پیدا بود که چینی‌ها درصدد بالا بردن جایگاه خودشان و کم‌محلی کردن به ایران هستند. ما اعضاء هیات ایرانی در حالی که این برخورد را ناشایست می‌دانستیم، گوش به زنگ تصمیم رئیس‌جمهورمان بودیم. آن روز قرار بود به خارج از پکن هم برویم و دیوار چین را هم ببینیم. آیت‌الله خامنه‌ای به زائو ژیانگ پیغام دادند فعلاً برای دیدن دیوار چین از پکن خارج می‌شویم و اگر بعد از برگشت به پکن این دیدار انجام نشود، فوراً چین را ترک خواهیم کرد.
پیام، بسیار قاطع و جدی بود. ما هنوز در حال دیدن دیوار چین بودیم که از دفتر زائو ژیانگ خبر دادند او آماده دیدار با رئیس‌جمهور ایران است…

این قاطعیت، عزّت ایران، صلابت رئیس‌جمهور کشورمان و کرامت هیات ایرانی در سفر به چین را تضمین کرد. دیدار هم بسیار عزتمندانه برگزار شد و هیات ایرانی به ریاست رئیس‌جمهور، در مدت باقیمانده از سفر با حرمت و تکریم بیشتر مواجه بود.

مقایسه این رفتار با آنچه در سفر رئیس‌جمهور رئیسی به مسکو مشاهده شد، ناظران را به این نتیجه می‌رساند که گوئی وضعیت جمهوری اسلامی ایران اکنون با سال‌های دهه‌های اول و دوم تفاوت زیادی دارد. فیلم‌ها و عکس‌های مخابره ‌شده از سفر آقای رئیسی به مسکو نشان می‌دهند از رئیس‌ جمهوری اسلامی ایران در حیاط کرملین استقبال رسمی صورت نگرفت و ایشان بدون حضور ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه در حیاط کرملین وارد ساختمان ریاست جمهوری شد و بدون آنکه مشخص باشد در داخل کرملین چه اتفاقاتی افتاده، دو رئیس‌جمهور در دو طرف یک میز بزرگ و با فاصله زیاد دیده شدند که در حال مذاکره هستند. اگر به ظاهر همین صحنه‌ها استناد کنیم، باید به این نتیجه برسیم که هیچ استقبالی از شخص اول اجرائی جمهوری اسلامی ایران در کرملین صورت نگرفته و حتی چگونگی نشستن و صحنه مذاکره ایشان با همتای روسی برخلاف معمول ترتیب داده شده که نشانه‌ای از احترام و تکریم و تعزیز در آن وجود ندارد.

اگر بهانه این کوتاهی‌ها که روس‌ها در انجام تشریفات رسمی و ترتیب دادن صحنه مذاکره به عمل آوردند، شرایط کرونائی بوده، پاسخ اینست که در همین شرایط کرونائی، رئیس‌جمهور روسیه دیدارهائی با روسای جمهور و سران چند کشور داشت که در آنها علاوه بر رعایت تشریفات رسمی، جلسه و میز مذاکرات کاملاً متفاوت بوده و همه چیز به صورت عادی برگزار شدند.

مردم ایران برای رئیس‌جمهور و سایر مسئولین کشورشان جایگاه عزتمندانه قائل هستند و رفتارهائی مشابه آنچه در کرملین با رئیس‌جمهور رئیسی شد را نشانه وظیفه‌نشناسی دولتمردان روسی می‌دانند. طبعاً مسئولان برنامه‌ریزی سفر رئیس‌جمهور کشورمان نیز باید قبل از سفر با دقت و وسواس به جزئیات برنامه‌ها توجه کنند و رعایت عزت و کرامت نظام جمهوری اسلامی و مسئولان آن را غیرقابل اغماض بدانند.

آنهمه فداکاری که مردم ایران برای برچیدن بساط حکومت طاغوتی ظالم نسبت به ملت و ذلیل در برابر قدرت‌های خارجی نشان دادند و آنهمه خون شهدا که برای تاسیس نظام مردمی جمهوری اسلامی و حفاظت از آن ریخته شد، باید ثمره خود را در نوع رفتار دولتمردان خارجی نسبت به مسئولین این نظام که نمایندگان مردم ایران هستند نشان دهد. متاسفانه دولتمردان روس، این اصل مهم را رعایت نکردند و افکار عمومی ملت ایران را نادیده گرفتند.

طرف ایرانی نیز علاوه بر ضرورت درنگ در انجام سفرهائی که ممکن است اصول مرتبط با عزت و کرامت مردم و نظام جمهوری اسلامی ایران در آنها رعایت نشود، برای ترجمه سخنان شخصیتی همچون رئیس‌جمهور نیز باید دقت بالائی داشته باشد تا سخن احترام‌آمیز رئیس‌جمهور رئیسی نسبت به پوتین بگونه‌ای انعکاس نیابد که خلاف عرف دیپلماتیک جلوه کند و سایت رسمی کرملین نیز آن را به نفع خود مصادره نماید. رعایت عزتمندی در تعاملات دیپلماسی از خود دیپلماسی مهم‌تر است. این تذکر خیرخواهانه را لطفاً در سفرهای بعدی رعایت نمائید.

The post <span style='color:#888;font-size:13px;'>مسیح مهاجری:</span><br> این تذکر خیرخواهانه را در سفرهای بعدی رعایت کنید appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

نزدیک شدن عربستان سعودی و جمهوری اسلامی ایران به عادی‌سازی روابط، بشارت ارزشمندی برای دو ملت ایران و عربستان و بلکه تمام ملت‌های منطقه است.

برای این واقعیت، دلایلی وجود دارند که به بعضی از آنها در اینجا می‌پردازم.

در سال اول تیره شدن روابط میان ایران و عربستان، در دیداری که با حضرت آیت‌الله سیستانی در نجف داشتم، ایشان با صراحت نگرانی خود از تیرگی روابط دو کشور را به زبان آوردند و فرمودند به مسئولین ایرانی بگوئید هر وقت ایران و عربستان روابط خوبی داشته باشند تمام شیعیان منطقه از خود عربستان گرفته تا عراق و خلیج فارس و پاکستان و افغانستان همگی در آسایش و آرامش هستند و هر وقت این روابط تیره شود، آنها همه دچار مشکلات می‌شوند.

این سخن بسیار مهم را آن روز با تمام ابعاد و جوانب نمی‌شد درک کرد ولی با ادامه تنش میان عربستان و ایران، کاملاً روشن شد که این عالم روشن‌ضمیر از کنج خانه‌ای کوچک در نجف چقدر عمیق با مسائل مواجه می‌شود و چگونه بر تمام امور احاطه دارد.
اگر فقط به فشارهائی که شیعیان شرق عربستان در چند سال گذشته متحمل شده‌اند توجه شود، معلوم خواهد شد از ناحیه تیرگی روابط ایران و عربستان در این سال‌ها چه زیانی کرده‌ایم.

سوء‌استفاده‌های آمریکا، رژیم صهیونیستی و بعضی کشورهای اروپائی از تیرگی روابط ایران و عربستان در این سال‌ها بخش مهم دیگر این ماجراست که اگر به رشته تحریر درآید چندین جلد کتاب خواهد شد و نسل آینده هرگز به خاطر زیان‌های مادی و معنوی این وقایع که گریبانگیر ملت ایران و مسلمانان منطقه شده است هرگز بانیان این وقایع تلخ را نخواهند بخشید.

جنگ یمن و ادامه کشتارها، ویرانی‌ها و از بین رفتن زیرساخت‌ها و نابودی جان‌ها و ثروت‌های عمومی و تمدنی در آن کشور یکی از عوارض بشدت زیانبار تیرگی روابط میان ایران و عربستان است که ابعاد گسترده آن به این آسانی‌ها قابل جمع‌بندی آماری نیست.

درست است که این جنگ خانمان‌سوز را عربستان شروع کرد، ولی تردیدی نیست که اگر ایران روابط خوبی با عربستان داشت می‌توانست مانع ادامه آن شود. بارها در سرمقاله‌های روزنامه جمهوری اسلامی در سال‌های اخیر تاکید کردم که در جنگ یمن، همه زیان می‌کنند و کشته شدن مسلمانان از هر ملیتی که باشند و نابود شدن ثروت امت اسلامی از هر نقطه‌ای که باشد، به ضرر اسلام و مسلمین است.

در سال ۱۳۹۶ به آقای روحانی رئیس‌جمهور وقت گفتم با تحسین روابط با عربستان، این جنگ لعنتی را خاتمه دهید. گفت ما در حال انجام تلاش‌هائی هستیم ولی موانع خارجی مشکل ایجاد می‌کنند. در سال ۱۳۹۸ به دکتر ظریف وزیر امور خارجه وقت همین نکته را گفتم. او گفت بارها برای حل مشکل به وزیر خارجه عربستان پیغام دادم ولی او زیر بار نرفت.

خوشبختانه تلاش‌های دولت‌های دوازدهم و سیزدهم که در این زمینه سیاست واحدی را دنبال کرده‌اند، در حال به ثمر نشستن است و روابط دو کشور ایران و عربستان از سر گرفته خواهد شد.

هرچند توجه به عوامل تیره شدن روابط دو کشور، امری ضروری است ولی اکنون زمان بازگشت به این قبیل مسائل و تمرکز بر روی افراد مقصر و جریان‌های دخیل در این امر نیست.

آنچه ضرورت دارد، درس آموختن از تجربه تلخی است که موجب وارد شدن اینهمه زیان به امت اسلامی و بنیان‌های امنیتی منطقه شد. با آموختن این درس بسیار مهم باید مانع بروز اقدامات مشابه شویم و با تکیه بر درایت و سیاست‌های داخلی و خارجی مبتنی بر تعقل و اعتدال، پیشگام تامین امنیت منطقه و منافع ملت‌های همسایه و امت اسلامی باشیم و راه را بر سوء‌استفاده دشمنان مشترک ببندیم.

The post درس آموختن از تجربه تلخ روابط تیره با عربستان appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مسیح مهاجری در سرمقاله روز شنبه سوم مهر ماه روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:

«جناب آقای هاشمی رفسنجانی خودشان از شخصیت‌هایی هستند که از دوران نشو و نمای این نهضت در وسط میدان، در صفوف مقدم حضور داشتند. هم آن سختی‌ها را، هم آن رنج را، هم آن شکنجه‌ها را چشیده‌اند. یکی از چیزهایی که همیشه به عنوان فضایل برجسته جناب آقای هاشمی داشته‌ایم در ذهن و مشاهده کرده‌ایم، حضور فداکارانه و مدبرانه ایشان در صحنه‌های جنگ تحمیلی است. حقیقتاً زبان قاصر است از اینکه آن زحمات و فداکاری‌های آقای هاشمی رفسنجانی را سپاسگزاری کند. فراموش نمی‌کنم من آن شب‌های دشوار، آن لحظات پر هم و غم و پرمسئولیتی را که آقای هاشمی رفسنجانی گذراندند در مقابل چشم همه ما. که این زحمات مورد تشکر امام بزرگوارمان رضوان‌الله‌تعالی‌علیه هم بود همیشه. ما این تشکر از آقای هاشمی رفسنجانی را می‌خواهیم به صورت یک حرکت سمبلیک مجسم کنیم و این نشان فتح را من می‌خواهم به سینه جناب آقای هاشمی الصاق کنم».

اینها جملاتی هستند که حضرت آیت‌الله خامنه‌ای رهبر انقلاب اسلامی و فرمانده کل قوا به مناسبت پایان جنگ تحمیلی و به رسم قدردانی از تلاش‌های آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در صحنه‌های مختلف دفاع مقدس و فرماندهی جنگ به زبان آوردند.

علاوه بر این، به همین مناسبت، ایشان در لوح اهدایی خطاب به آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در مراسم اهدای نشان درجه یک فتح نوشتند:
«به پاس قدردانی از رشادت‌ها و فداکاری‌هایی که در عملیات رزمی ابراز داشته‌اید و شجاعت و فعالیت شما باعث کسب فتوحات مهمی در صحنه جنگ و همچنین باعث اعتلای کلمه اسلام و پایداری اسلامی و حفظ میهن اسلامی گردیده است، نشان درجه یک فتح به شما اهدا می‌گردد تا نشان سرافرازی و افتخار همیشگی شما باشد».

حتی اگر آن سخنان رهبری و این متن لوح اهدائی ایشان هم نبود، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در تاریخ دفاع مقدس و در عرصه انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی آنچنان شناخته شده است که تمام نکاتی که در سخنان رهبری و فرمانده کل قوا آمده و بیشتر از آن، برای مردم ایران کاملاً روشن و قطعی است.

بزرگان انقلاب و نظام، عبارت «شناسنامه انقلاب» را مناسب‌ترین عنوان برای آقای هاشمی رفسنجانی دانستند، عنوانی که به هیچیک از حواریون امام خمینی داده نشد.

او نزدیک‌ترین، محبوب‌ترین، مورد اعتماد‌ترین، فداکارترین و کارآمدترین یار امام بود بطوری که امام، محرمانه‌ترین مطالب را با او در میان می‌گذاشتند و دشوارترین ماموریت‌‌ها را نیز برعهده او می‌گذاشتند.

واگذار کردن فرماندهی جنگ به آقای هاشمی رفسنجانی در زمانی که دفاع مقدس به مرحله پیچیده‌ای رسیده بود، یکی از اقدامات مهم امام خمینی بود که بالاترین میزان اعتقاد و اعتماد ایشان به امانت‌داری و کارآمدی این استوانه بی‌بدیل انقلاب و نظام جمهوری اسلامی را به نمایش گذاشت. او برای پایان دادن به جنگ نیز بالاترین فداکاری را نشان داد و برای حفاظت از کشور، ملت، نظام و امام، حاضر شد جان و آبروی خود را پیشکش کند.

پاداش چنین انسان کم‌نظیری در هر کشور دیگری اینست که نام و فداکاری‌های او را در کتاب‌های درسی، در تاریخ و در تمام اسناد هویتی ملت به ثبت می‌رسانند تا الگوئی باشد برای نسل‌های بعدی و امتیازی باشد برای به نمایش گذاشتن عظمت کشور و ملتی که صاحب چنین انسان‌های توانمند، فداکار و بامعنویتی هستند.

آقای هاشمی رفسنجانی بقدری باعظمت است که نیازی به یادآوری این امور ندارد ولی کشور و نسل‌های آینده به او برای الگو گرفتن نیاز دارند. رسانه ملی، موزه دفاع مقدس، موسسه نشر تاریخ جنگ و سایر مراکز رسمی هرقدر نام و خاطرات و نقش و آثار آقای هاشمی رفسنجانی را سانسور کنند، موسسات غیررسمی و تاریخ‌نویسان آزاد، با علاقمندی و انگیزه فراوان، از او می‌نویسند و در قالب کتاب، فیلم، آثار صوتی و تجسمی، نقش بی‌بدیل او در جهاد علیه طاغوت، در دفاع مقدس، در تقنین، در سازندگی کشور، در نهادینه کردن آزاداندیشی و در فداکاری برای اعتلای کشور برای همیشه یاد او را زنده نگه می‌دارند.

در این میان، شرمندگی و سرافکندگی برای کسانی خواهد ماند که طراحان سانسور نقش هاشمی رفسنجانی در شکل‌گیری انقلاب و نظام و دفاع مقدس بودند و کسانی که مجریان این طرح شیطانی و خائنانه شدند. اینجانب، صحنه‌های فلاکت منافقین در عملیات مرصاد را از نزدیک مشاهده کردم و فرماندهی قاطع و هوشمندانه آقای هاشمی رفسنجانی را در آن عملیات پیروزمندانه هرگز فراموش نمی‌کنم.

بعد از آنکه در گردنه چهارزبر به مناسبت عملیات مرصاد موزه جنگ ساخته شد، بار دیگر با اشتیاق به آن منطقه رفتم ولی در آن موزه هیچ نام و نشانی از فرمانده جنگ که آقای هاشمی رفسنجانی بود ندیدم! درخشش چهره هاشمی رفسنجانی در تاریخ انقلاب اسلامی ایران و دفاع مقدس، تمام گرد و غبارهای دستوری که بر صفحات تاریخ دفاع مقدس نشانده شده‌اند را کنار خواهد زد ولی سوال اساسی اینست که تکلیف این جمله رهبری که زبان قاصر است زحمات و فداکاری‌های آقای هاشمی رفسنجانی در صحنه‌های جنگ تحمیلی را سپاسگزاری کند و تکلیف آن لوح تقدیر که به فرمانده دفاع مقدس هدیه شده است با این سانسور سنگین چه می‌شود؟ آیا می‌توان جنگ و دفاع مقدس را بدون فرمانده تصور کرد؟!

The post جنگ بی فرمانده appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

در یادداشت مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی که با عنوان “درمان واقعی زخم خوزستان” در شماره روز دوشنبه ۴ مرداد این روزنامه منتشر شده است،‌می خوانیم:

درمان واقعی زخم خوزستان، به توصیه و استمالت و چند روز آب پشت سد را رها کردن و با تانکر آب دادن به روستائیان و سفرهای مقطعی مسئولان به اهواز و مناطق خشکیده استان نیست. از این قبیل اقدامات مقطعی تاکنون چندین‌بار انجام شده و نتیجه آن اقدامات این عطشی است که امروز شاهدش هستیم.

با استاندار ویژه نصب کردن و گلایه از این و آن کردن که اگر چنین و چنان می‌کردند الآن اوضاع خوزستان اینطور نبود هم مشکلی حل نمی‌شود. تا این لحظه هیچیک از مسئولین که درباره بحران خوزستان صحبت کرده‌اند، شفاف نظر نداده‌اند. اگر بخواهند شفاف سخن بگویند باید اعتراف کنند که اولاً مشکلات خوزستان فراتر از آب است، ثانیاً همه مقصرند و ثالثاً اقدامات کنونی هم به منزله خوراندن مُسکن به کسی است که دچار دردهای مزمن است و به معالجه اساسی نیاز دارد.

فهرست کردن زخم‌های خوزستان، به فرصت، فراغت و تحقیق نیاز دارد، کاری که باید در بالاترین سطوح نظام انجام شود، ولی محورهای کلی را می‌توان به اجمال این‌چنین برشمرد.

۱- بی‌توجهی به نیروهای کارآمد بومی و سپردن مدیریت کلان منطقه به افرادی که نابلد و ناکارآمد هستند. این، حدیث امروز خوزستان نیست، ابزار جنگ که از این استان برچیده شد، این بی‌توجهی به سراغش آمد.

۲- وجود لشکر بیکاران در استان و افزوده شدن بر افراد این لشکر بگونه‌ای که آمارها به صورت روزانه در حال صعودند.

۳- علیرغم برخورداری خوزستان از ثروت‌های بالقوه، فقر در بخش‌های عمده‌ای از این استان بیداد می‌کند.

۴- اسم تعدادی از شهرها و مناطق خوزستان، شادی و آبادانی را بشارت می‌دهند مثل خرمشهر، آبادان، شادگان، بهبهان و… ولی بسیاری از نقاط این استان، آنچنان از پیشرفت و آبادانی محروم هستند که شادی را نمی‌توان در چهره آنها و مردمشان مشاهده کرد. خوزستان، آزاد شد ولی آباد نشد.

۵- کار فرهنگی عمیق به خوزستان راه نیافته. کارهای معمولی و سطحی از قبیل آنچه سازمان تبلیغات و هیات‌ها می‌کنند مثل سایر نقاط کشور در خوزستان نیز جریان دارد ولی افسوس که هنر این دستگاه‌ها هزینه کردن بودجه‌های بدون بازده است. شاید تقصیری هم ندارند چون در برابر غریو دیو فقر و بیکاری که گوش‌ها را از شنیدن پیام‌های فرهنگی ناشنوا می‌کند، صدای آنها به هیچ گوشی حتی در یک قدمی خود‌شان هم نمی‌رسد.

۶- از شکاف پدید آمده در جامعه فقرزده و بیکاری‌زده و دچار فقدان فعالیت عمیق فرهنگی، وهابیت بشدت مشغول سربازگیری است. آیا مسئولان نظام جمهوری اسلامی از لشکری که وهابیت با جذب جوانان و حتی نوجوانان خوزستانی تشکیل داده و هر روز بر تعداد آنها افزوده می‌شود خبر دارند؟ روزنامه جمهوری اسلامی در نیمه اول دهه ۹۰ حداقل دو بار با چاپ گزارش‌های میدانی درباره این سربازگیری و تشکیل این لشکر خطرناک هشدار داد ولی هیچ مسئولی در این زمینه احساس مسئولیت نکرد!

۷- خلق عرب، الاحوازیه و امثال اینها را بی‌مسئولیتی ما بر موج برآمده از نارضایتی‌ها سوار می‌کند و آنها با استفاده از سربازانی که وهابیت می‌گیرد به صحنه می‌آیند و آشوب بپا می‌کنند. بهانه هم همیشه هست، دیروز فاضلاب، امروز آب، فردا نان و… این بهانه‌ها را ما با عدم احساس مسئولیت به وجود آورده‌ایم. بنابراین، باید خودمان را سرزنش کنیم.

۸- ماجرای تشنگی بخش‌هائی از خوزستان‌ که حالا حضرات مسئولین را از صدر تا ذیل تکان داده، قصه پرغصه‌ای بر غم‌های دیگر افزوده است. وقتی مردم از تلویزیون لوله‌های آب و تانکرهای آبرسان را می‌بینند با این سوال مواجه می‌شوند که این لوله‌کشی‌ها را نمی‌شد در ۳۰ سال بعد از جنگ انجام بدهید تا امروز بیش از ۷۰۰ روستای خوزستان تشنه نباشند؟ جواب حضرات مسئولین لابد اینست که اگر ما این کارها را می‌کردیم، وقتی برای پرداختن به جنگ قدرت برایمان باقی نمی‌ماند…

۹- ما برای حفاظت از نظام جمهوری اسلامی در برابر گرگ‌های بین‌المللی باید قوی باشیم. قدرت نظام را در درجه اول باید در رضایت مردم جستجو کرد و در مرحله بعد باید به سراغ قدرت دفاعی رفت. مردم از شما راضی نباشند، تمام زرادخانه‌های دنیا را هم داشته باشید نمی‌توانید این نظام را حفظ کنید.

۱۰- اشتباه مسئولان ما اینست که زخم‌های نشسته بر تن خوزستان را از جنگ تحمیلی و از سیل ۱۳۹۸ کمتر می‌دانند. همانطور که تا پایان جنگ و تا پایان سیل، تمام امکانات و نیروها را در منطقه نگهداشتیم و تا کار را تمام نکردیم از منطقه خارج نشدیم، حالا هم تا تمام زخم‌های خوزستان – نه فقط آب – را معالجه نکردیم نباید خوزستان را ترک کنیم. خوزستان، تشنه است، تشنه آب، تشنه اشتغال، تشنه رفاه، تشنه توجه.

حالا هم در خوزستان عملیات داریم. تا پایان این عملیات باید در خوزستان بمانیم و کاری کنیم که خوزستان برای همیشه پایدار و بی‌مشکل باشد و با یک خشکسالی یا ‌ترسالی دچار مشکل نشود، مثل گذشته انبار غله ایران باشد و با بی‌کاری و فقر و عقب‌ماندگی برای همیشه خداحافظی کند.

The post مهاجری: همه در مشکل خوزستان مقصر هستند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.