رصدخبر | دیپلماسی ؛ محمدجواد ظریف (وزیر امور خارجه پیشین ایران) یادداشتی در نشریه معتبر فارن افرز با سرخط «نگاهی ایرانی به خاورمیانه جدید» نوشته که متن کامل آن را می‌خوانید:

فروپاشی این تفاهمنامه جای تعجب ندارد. ایران و ایالات متحده برداشت‌های متفاوتی از مفاد توافق، به‌ویژه موارد مربوط به تنگه هرمز، داشتند. تهران بر این باور بود که طبق متن تفاهمنامه، متعهد شده است «با به‌کارگیری حداکثر تلاش خود، تمهیداتی برای عبور ایمن و رایگان کشتی‌های تجاری، تنها به مدت ۶۰ روز، فراهم کند.» همچنین تصور می‌کرد که قرار است به همراه عمان و سایر کشورهای حوزه خلیج فارس، «نحوه مدیریت و خدمات دریایی آینده در تنگه هرمز را تعیین کند.»

در مقابل، واشنگتن معتقد بود ایران پذیرفته است اجازه عبور آزاد و بی‌قید و شرط از تنگه را بدهد و ایالات متحده ملزم به رعایت ترتیبات تعیین‌شده از سوی ایران نیست. چنین توافقی با وجود این‌گونه اختلافات بنیادین، هرگز نمی‌توانست دوام بیاورد. در مورد ازسرگیری رویارویی نظامی، مسئله اصلی نه «وقوع» آن، بلکه «زمان» وقوعش بود. با این حال، تداوم جنگ به نفع هیچ‌یک از طرفین — نه ایران نه ایالات متحده — نیست. گرچه مردم و نیروهای مسلح ایران در برابر دو قدرت دارای تسلیحات هسته‌ای از کشورشان دفاع کرده‌اند، اما همچنان این درگیری را نبردی تحمیلی می‌دانند؛ مناقشه‌ای که هرگز مشتاق آغاز آن نبودند.

در همین حال، واشنگتن از هدف ژئوپلیتیک اصلی خود منحرف شده است. بیش از یک دهه است دولت‌های پیاپی آمریکا هدفی کلان را دنبال کرده‌اند: کاهش بار تعهدات بلندمدت کشور در غرب آسیا برای تمرکز بر منطقه هند-اقیانوس آرام؛ سیاستی که مقامات مختلف آن را «چرخش به سوی آسیا» نامیده‌اند. سیاست‌های پیشین واشنگتن در قبال ایران — از جمله توافق هسته‌ای ۲۰۱۵، پیمان ابراهیم (که طی آن چند کشور عربی پس از مذاکرات با میانجیگری آمریکا روابط خود را با اسرائیل عادی کردند و بلوکی مستحکم علیه ایران تشکیل دادند و عملاً بخش عمده‌ای از نقش منطقه‌ای ایالات متحده را به اسرائیل واگذار کردند)، حملات ژوئن ۲۰۲۵ به ایران و جنگی که در ماه فوریه آغاز شد — همگی ابزارهایی بوده‌اند که برای دستیابی به این هدف به کار گرفته شده‌اند.

اما همان‌طور که درگیری کنونی آشکار می‌سازد، واشنگتن قادر به حذف حکومت ایران نیست. تنها دیپلماسی، یک توافق صلح جدید و یک چارچوب امنیتی تازه که توسط کشورهای منطقه و برای آنها تدوین شده باشد، به ایالات متحده امکان می‌دهد تا توجه خود را به مسائل دیگر معطوف کند.

رویارویی‌های نظامی سال گذشته، فراتر از محک زدن توانمندی‌های ایران، اسرائیل و ایالات متحده عمل کردند؛ این وقایع، مفروضات دیرینه پیرامون اعمال فشار (اجبار)، بازدارندگی و آینده غرب آسیا را به چالش کشیدند. ایالات متحده و اسرائیل درگیری‌های اخیر با ایران را با این تصور آغاز کردند که فشار نظامی مداوم می‌تواند یا تهران را به تسلیم وادارد یا موجب فروپاشی جمهوری اسلامی شود؛ اما در عوض، خود را گرفتار در یک بن‌بست راهبردی یافتند. هیچ‌یک از اقدامات آنها ــ از جمله حملات بی‌سابقه به رهبران سیاسی و نظامی ایران و آسیب‌های جدی به زیرساخت‌های کشور ــ نتوانست تهران را وادار به تغییر مسیر کند. تمامیت ارضی و نظام سیاسی ایران پابرجا ماند و این امر، تاب‌آوری ملت ایران و توانایی آن برای دفاع از حاکمیت ملی، حتی در دشوارترین شرایط را به اثبات رساند.

قدرت‌های خارجی باید این واقعیت و پیامدهای آن را دریابند. توانایی ایران در تاب‌آوری در برابر فشارهای نظامی مداوم، کنار گذاشتن تهران از هر گونه ساختار امنیتی منطقه‌ای در آینده را دشوارتر کرده است. این امر، پیش از هر چیز، شامل نقش محوری ایران در تضمین عبور و مرور محموله‌های انرژی و کشتی‌های تجاری از طریق تنگه هرمز می‌شود. تهران بار دیگر بخش عمده‌ای از مسیرهای دسترسی به این تنگه را مسدود کرده است؛ اقدامی که بسیاری از تحلیلگران غربی آن را نشانه‌ای از ماهیت خصمانه ایران و تمایل این کشور به اعمال فشار اقتصادی، اخلال در بازارهای جهانی نفت و محدود کردن آزادی کشتیرانی تعبیر کرده‌اند. با این حال، ایران به دلیلی راهبردی و بسیار مشخص در بازارهای انرژی اخلال ایجاد کرده است: وادار کردن ایالات متحده و شرکایش به پایان دادن به کارزار خود برای نابودی ایران.

به عبارت دیگر، جنگ ایران را واداشته است تا اکنون به این تنگه به چشم مسئله‌ای حیاتی و مرتبط با امنیت خود بنگرد. پیش از آغاز درگیری‌های گسترده در اواخر فوریه، ایران عموماً عبور و مرور در این آبراه را بدون مداخله تحمل می‌کرد؛ هر چند تحریم‌های ایالات متحده — که با همکاری شرکای واشنگتن اعمال می‌شد — بدین معنا بود که ایران نمی‌توانست به بسیاری از کالاهای عبوری از تنگه دسترسی داشته باشد. تحریم‌های آمریکا عملاً تنگه هرمز را به روی تجارت ایران بست، در حالی که آن را برای تقریباً تمام کشورهای دیگر باز نگه داشت.

حملات آمریکا و اسرائیل به این رویکردِ همراه با مدارا پایان داده است؛ تغییری که هم در میان فرماندهان نظامی ایران و — مهم‌تر از آن — در میان اکثریت قریب به اتفاق مردم مشهود است. امروز، هدف اصلی ایران در این تنگه آن است که اطمینان حاصل کند دشمنان نمی‌توانند از این آبراه برای تدارک، تسهیل یا تداوم اعمال فشار و اجبار علیه ایران — چه ماهیت نظامی، سیاسی یا اقتصادی داشته باشد — بهره‌برداری کنند. تمایزِ پیش‌تر پذیرفته‌شده میان تردد تجاری و عبور نظامی، اکنون رنگ باخته و مبهم شده است. در زمان صلح، حقوق بین‌الملل دریایی تعیین‌کننده انتظارات است؛ اما در زمان جنگ، حتی قوانین بین‌المللی جنگ نیز بقای ملی را در اولویت قرار می‌دهند.

ایران اکنون بر این باور است که اگر مسیرهای دریایی، انتقال سامانه‌های تسلیحاتی، قطعات هواپیما، تجهیزات اطلاعاتی یا پشتیبانی لجستیکی برای ایالات متحده و شرکای منطقه‌ای‌اش را تسهیل کنند، نمی‌توانند از نظر سیاسی بی‌طرف تلقی شوند. از آنجا که تسلیحات و فناوری‌هایی که بعدها خاک، زیرساخت‌ها و غیرنظامیان ایران را هدف قرار دادند از طریق تنگه هرمز منتقل شده بودند، سیاست‌گذاران ایرانی کاملاً محق هستند که تا زمان تداوم جنگ، ادامه فشارهای اقتصادی علیه ایران و پیگیری فعالانه تلاش‌ها برای تضعیف حق ایران در صیانت از منافع خود در این تنگه، جریان تردد را محدود کنند. برای تهران تشخیص اینکه کدام کشتی‌ها حامل کالاهای تجاری هستند و کدام‌ موادی را حمل می‌کنند که حق حیات ایران را تهدید می‌کند، بسیار دشوار است. تحرکات دریایی در خلیج فارس باید نه بر اساس قواعد حاکم بر دوران صلح، بلکه در چارچوب قوانین درگیری‌های مسلحانه و نیات راهبردی درک و ارزیابی شود.

با این حال، برای تهران، اهرم فشاری که این تنگه فراهم می‌آورد، شکننده است. اگر ایران مکرراً عبور و مرور دریایی را تهدید کند، ممکن است بخش بزرگی از جهان را علیه خود بسیج کند. تداوم بستن تنگه نیز می‌تواند منجر به شتاب گرفتن سرمایه‌گذاری‌های بین‌المللی در خطوط لوله، بنادر و کریدورهای لجستیکی زمینی شود که عملاً این آبراه را دور می‌زنند. اگر بازارهای جهانی موفق شوند وابستگی خود را به این تنگه کاهش داده و مسیرهای جایگزین ایجاد کنند، ایران دیگر نخواهد توانست از تهدید به بستن آن به عنوان ابزاری بازدارنده استفاده کند. بنابراین، تهران باید خویشتنداری پیشه کند؛ همان‌طور که سایر کشورها نیز باید از اقدامات اقتصادی، سیاسی و نظامی که به منافع ایران در این تنگه لطمه می‌زند، خودداری ورزند.

این اقدامات شامل مواردی همچون اعمال تحریم‌هایی است که عملاً مانع بهره‌مندی ایران از آزادی کشتیرانی می‌شود، یا تشکیل ائتلاف دیپلماتیک علیه ایران، و یا عبور دادن تجهیزات نظامیِ تهدیدکننده امنیت ایران از آب‌های این تنگه. بهترین راه برای تحقق این اهداف، ایجاد یک شبکه امنیتی منطقه‌ای است که از طریق گفتگو و همکاری، میان کشورهای ساحلی خلیج فارس اعتماد ایجاد کند. این رویکرد با از بین بردنِ «علت وجودی» حضور قدرت‌های خارجی، به حضور نظامی بی‌ثبات‌کننده و ماجراجویی‌های آن‌ها پایان خواهد داد. همان‌طور که در تفاهمنامه قید شده، ایران و عمان «نحوه مدیریت و خدمات دریایی آینده در تنگه هرمز را در گفتگو با سایر کشورهای ساحلی خلیج فارس و در چارچوب قوانین بین‌المللیِ حاکم و حقوق حاکمیتی کشورهای ساحلی تنگه هرمز، تعیین خواهند کرد.»

مذاکره‌ای دشوار

تنگه هرمز همچنان کانون بحرانی و حساسی است، اما به هیچ وجه تنها منشأ تنش میان تهران و واشنگتن محسوب نمی‌شود. برای پایان دادن به درگیری‌ها، ایران و ایالات متحده باید اختلافات گسترده‌تر خود را مدیریت کنند. اهداف هر یک از طرفین باید واقع‌بینانه و محدود باشد: تهران و واشنگتن نمی‌توانند با هم دوست باشند. جنگ‌های اخیر که در آنها ایالات متحده و اسرائیل رهبر عالی ایران، فرماندهان ارشد و دانش‌آموزان بی‌گناه را به قتل رساندند، زخم‌های تاریخی این کشور را عمیق‌تر کرده است. این رنج‌ها و گلایه‌ها نه فراموش می‌شوند نه بخشیده، اما لزومی ندارد که به تداوم درگیری یا تشدید تنش‌ها منجر شوند.

نکته کلیدی این است که اطمینان حاصل شود تعاملات دیپلماتیک آینده، برخلاف موارد گذشته، اختلافات را به شیوه‌ای عمل‌گرایانه مدیریت می‌کنند. اختلافات میان آمریکا و ایران گاهی ناشی از تفاوت‌های بنیادین هویتی است که نیازمند گفتگویی شفاف‌ساز است؛ گاهی هم حاصل بدگمانی متقابلی است که مانع همکاری مشترک بر سر منافع تاکتیکی می‌شود؛ و گاهی نیز مسائلی سیاستی و قابل مذاکره هستند که برای دستیابی به مصالحه‌ای راهبردی مناسب‌اند. برای پیش‌رفتن، هر دو کشور باید میان ارزش‌های حیاتی (وجودی) و اهداف مشترکِ مبتنی بر تعامل و دادوستد تمایز قائل شوند و در عین حال، از تلاش‌های بیهوده برای کسب اهرم فشار بیشتر بپرهیزند.

توافق امنیتی واقع‌بینانه ایالات متحده و ایران در نهایت نیازمند یک چارچوب عدم تجاوز متقابل است که مانع از تبدیل اختلافات بر سر هویت به خشونت شود. تهران و واشنگتن می‌توانند در چالش‌های همپوشانی خود، مانند ایجاد ثبات در افغانستان، مقابله با قاچاق مواد مخدر و مدیریت مهاجرت، هماهنگ باشند. ایالات متحده تمامیت ارضی ایران را به رسمیت می‌شناسد، عنوان‌های تروریستی را از ایران و سازمان‌های آن حذف می‌کند و تمام تحریم‌ها را به طور دائم لغو می‌کند. واشنگتن همچنین متعهد می‌شود که به ایران در بازسازی ویرانی‌های ناشی از تجاوزش کمک کند، همانطور که در تفاهمنامه با ایجاد یک صندوق سرمایه‌گذاری ۳۰۰ میلیارد دلاری برای این کشور قول داده است.

در عوض، ایران با تضمین‌های دائمی عدم اشاعه هسته‌ای – مانند تصویب پروتکل الحاقی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی که به بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی دسترسی بیشتری به تأسیسات هسته‌ای یک کشور می‌دهد – موافقت می‌کند. ایران ممکن است فتوای آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر فقید ایران، علیه سلاح‌های هسته‌ای را به صورت قانونی تصویب کند.

اگر ایالات متحده خواهان صلح است، باید نقش اسرائیل را مد نظر قرار دهد. دولت‌های پیاپی اسرائیل، فراتر از آغاز نخستین جنگ علیه ایران در ژوئن ۲۰۲۵ و ترغیب ترامپ به مشارکت در شروع جنگ دوم، همواره با ابتکارات ایالات متحده برای کاهش تنش و ایجاد ثبات در غرب آسیا — از جمله توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ و تفاهمنامه اخیر — مخالفت کرده‌اند. بنابراین، هر گونه تلاشی برای جلوگیری از تجدید درگیری باید این عاملِ برهم‌زننده را در نظر بگیرد؛ عاملی که تمایلش به تداوم جنگ — صرف‌نظر از هزینه‌های آن — با منافع ایالات متحده در تضاد است. رفتار اسرائیل نه تنها مانع صلح با ایران می‌شود، بلکه ثبات کل منطقه غرب آسیا را نیز به خطر می‌اندازد.

اسرائیل با گسترش شهرک‌های اشغالی، ارتکاب نسل‌کشی در غزه و ویران کردن لبنان، بارها نشان داده که برای حفظ سلطه نظامی خود، به دنبال ایجاد هرج‌ومرج در سراسر منطقه است. مسئولیت رسیدگی به این منبعِ پایدارِ بی‌ثباتی بر عهده ایالات متحده و شرکای آن خواهد بود. هم ترامپ و هم جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، در بند نخست تفاهمنامه متعهد به «تضمین تمامیت ارضی و حاکمیت لبنان» شدند. با این حال، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، ماه گذشته در جریان سفر به منطقه، کارزاری فعال را برای تضعیف این بند آغاز کرد؛ اقداماتی که تا حدی شامل تلاش‌های آمرانه برای وادار کردن دولت لبنان به پذیرش توافقی یک‌جانبه با اسرائیل — آن هم در شرایطی که اسرائیل همچنان بخش‌هایی از لبنان را در اشغال دارد — می‌شد.

تناقض‌گویی‌های دولت آمریکا و بی‌تفاوتی آن نسبت به رنج‌های روزمره مردم فلسطین باید پایان یابد. در عوض، واشنگتن باید اعمال فشار واقعی بر اسرائیل را آغاز کند. بدون حلقه‌های ضعیف اسرائیل تنها بازیگری نیست که می‌تواند بر موفقیت توافق صلح میان تهران و واشنگتن تأثیر بگذارد. به ایران و همسایگان بلافصل آن در خلیج فارس توصیه می‌شود طرحی تدوین کنند که به دهه‌ها تنش میان آن‌ها پایان دهد؛ تنشی که با جنگ ایران و عراق (۱۹۸۰-۱۹۸۸) آغاز شد و تا به امروز به زیان همگان ادامه یافته است.

این بدان معناست که غرب آسیا باید از الگوی امنیتی مبتنی بر قدرت‌های خارجی فاصله بگیرد؛ رویکردی که پای نیروهای آمریکایی را به منطقه باز کرده و به تداوم درگیری‌ها دامن زده است. این رویکرد سال‌هاست فاجعه‌بار بوده است؛ چنان‌که تهاجم عراق به کویت پس از جنگ ایران و عراق نخستین نشانه آن بود و خصومت‌های اخیر نیز این واقعیت را بیش از پیش آشکار کرده است. تلاش برای برون‌سپاری امنیت به قدرت‌های جهانی نمی‌تواند امنیت واقعی به ارمغان آورد، چه رسد به ثباتِ مورد نیاز برای توسعه اقتصادی پایدار.

کشورهای غرب آسیا باید در عوض، ادغام بهتری را بین خود آغاز کنند تا قدرت هر کشور، ثبات سایر کشورها را تقویت کند. ایرانیان پیش از این چند مورد از بلوک‌های سازنده این نوع نظم را پیشنهاد داده‌اند. من به عنوان معاون رئیس جمهور در سال ۲۰۲۴، خواستار ایجاد یک گفتگوی نهادینه بین کشورهای منطقه بر اساس احترام متقابل، عدم مداخله و در نهایت، ترتیبات عدم تجاوز شدم. این امر شامل اقدامات اعتمادسازی، مانند برنامه‌های کمک‌های بشردوستانه در مناطق درگیری، ابتکارات مشترک ضد تروریسم و کارزارهای رسانه‌ای مشترک که همزیستی را ترویج می‌دهند، خواهد بود.

من همچنین یک شبکه هسته‌ای منطقه‌ای، از جمله یک کنسرسیوم غنی‌سازی که منحصراً به کاربرد صلح‌آمیز علوم هسته‌ای اختصاص دارد، پیشنهاد دادم. اعضای آن تخصص منطقه‌ای را به اشتراک می‌گذارند، همکاری علمی را ارتقا می‌دهند و از طریق ترتیبات راستی‌آزمایی مشارکتی که تضمین می‌کند هیچ عضوی به دنبال سلاح‌های هسته‌ای نیست، اعتماد را تقویت می‌کنند. چین و روسیه، همراه با ایالات متحده، می‌توانند به ایجاد چنین کنسرسیوم غنی‌سازی سوخت با ایران و همسایگان علاقه‌مند در خلیج فارس کمک کنند، که سپس باید به تنها مرکز غنی‌سازی سوخت برای غرب آسیا تبدیل شود.

برای اطمینان از اینکه موفقیت هر کشور به دیگران کمک می‌کند، دولت‌های غرب آسیا می‌خواهند یک اکوسیستم اقتصادی منطقه‌ای یکپارچه ایجاد کنند. برای مثال، آنها می‌توانند یک صندوق توسعه غرب آسیا تأسیس کنند که بازسازی پس از جنگ، مراقبت‌های بهداشتی، آموزش و زیرساخت‌های حیاتی را تأمین مالی کند. اتصال منطقه‌ای یکپارچه – راه‌آهن‌های فراملی، خطوط لوله انرژی، زیرساخت‌های دیجیتال و مسیرهای دریایی – می‌تواند جابجایی سرمایه و کالا را تسهیل کند. سایر نهادهای مشترک می‌توانند به کشورهای غرب آسیا کمک کنند تا با تهدیدات وجودی مشترک، مانند تغییرات اقلیمی و کمبود آب، مقابله کنند.

اگر این منطقه بتواند نهادهای مشترک و کارآمدی ایجاد کند، می‌تواند شاهد توسعه‌ای بی‌سابقه باشد. این منطقه از منابع طبیعی فراوان، تمدن‌هایی ریشه‌دار و جمعیتی جوان و تحصیل‌کرده برخوردار است. ایران به‌تنهایی دارای پهنه‌ای وسیع، تخصص علمی پیشرفته و سرمایه انسانی در تراز جهانی است. کشورهای عربی نیز ظرفیت‌های بی‌نظیر مالی، سرمایه‌گذاری و مدیریتی، به همراه شبکه‌های تجاری جهانی را به میدان می‌آورند؛ پاکستان و ترکیه نیز با توانمندی‌های صنعتی قابل‌توجه و وزن ژئوپلیتیک خود در این عرصه سهیم هستند.

با توجه به دهه‌ها بی‌اعتمادی و بدگمانی در این همسایگی — از جمله میان برخی کشورهای عربی و همچنین بین آن کشورها و ایران — تحقق این امر آسان نخواهد بود. اما غرب آسیا لزومی ندارد که همچنان اسیر گذشته‌ی پرخشونت خود باقی بماند. جنگ‌های اخیر نه‌تنها هزینه‌های فاجعه‌بار رویارویی نظامی، بلکه محدودیت‌های کاراییِ توسل به زور را نیز آشکار کرده‌اند. هم واشنگتن و هم کشورهای عربی باید بپذیرند که ایران واقعیتی ماندگار در جغرافیای سیاسی منطقه است و ثبات این همسایگی با کنار گذاشتن ایران حاصل نخواهد شد.

در عین حال، ایران نیز باید اعتمادبه‌نفسِ تازه احیاشده‌ خود را با آمادگی برای دراز کردن دست دوستی به سوی همسایگان و پیگیری امنیت از طریق همکاری — و نه صرفاً بازدارندگی — همراه سازد. و سرانجام، تمام جهان باید دریابد که ثبات پایدار در غرب آسیا نه قابل وارد کردن از خارج است و نه می‌توان آن را با زور تحمیل کرد؛ بلکه این ثبات باید توسط خودِ ملت‌ها و دولت‌های منطقه بنا شود.

The post ظریف: غرب آسیا باید از الگوی امنیتی مبتنی بر قدرت‌های خارجی فاصله بگیرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | دیپلماسی ؛ محمدجواد ظریف عصر پنجشنبه ۲۴ مهرماه ۱۴۰۴ در پنجاه و هشتمین گردهمایی «یاران و دانش آموختگان دانشگاه تبریز و علوم پزشکی درباره مردم و امنیت ملی» که در سالن اجلاس جامعه مهندسان مشاور ایران برگزار شد، در پاسخ به سوالات متعدد حاضران به برخی ادعاهای سرگئی لاوروف وزیر امور خارجه روسیه واکنش نشان داد و با بیان اینکه نه تنها اسنپ بک برای روزهای آخر مذاکرات نبود بلکه اختصاص به گفت وگوهای بین بنده و جان کری وزیر خارجه آمریکا نیز نداشت، افزود: آقای لاوروف و فرانسوی‌ها پیشنهادی در مورد وضعیت قطعنامه‌های گذشته شورای امنیت علیه ایران دادند که خیلی بد بود و ما تلاش زیادی کردیم تا آن پیشنهاد را کنار بگذاریم.

وی ادامه داد: آمریکایی‌ها هیچ وقت از دبه ضرر نمی‌کنند و هر وقت بتوانند دبه می‌کنند. یک روز دیدیم آقای کری کاغذی در دست و پیشنهادی دارد مبنی بر اینکه بیاییم قطعنامه‌ها را ۶ ماه ۶ماه تعلیق کنیم یعنی هر شش ماه باید می‌رفتیم به شورای امنیت و اگرچه به طور اتوماتیک تمدید می شد اما با درخواست دو عضو شورای امنیت می‌توانست به رای‌گیری گذاشته شود که اگر این اتفاق افتاده بود ۶سال پیش برجام تمام شده بود. به کری گفتم این چه پیشنهادی است که آورده‌ای؟ به عقل و شعور من توهین می‌کنی؟ گفت نه من به شعور تو توهین نمی‌کنم این را رفیقت لاوروف داده است. او می‌دانست که من و آقای لاوروف از سال ۱۹۹۴ رفیق بودیم.
ظریف خاطرنشان کرد: در سال ۱۳۹۹ در حالی که ایران هیچ تعهد برجامی خود را انجام نمی‌داد، آمریکا خواست تا اسنپ بک را اجرا کند، ۱۳عضور شورای امنیت نامه زدند که آمریکا نمی‌تواند و در رای‌گیری، ۱۱ عضو رای ممتنع و روسیه و چین رای منفی دادند. اتفاقا تنها زمانی که روسیه و چین با ایران همراه شدند زمان من بود چون زمان آقای احمدی‌نژاد روسیه به همه قطعنامه‌های فصل هفتی شورای امنیت رای مثبت داده بود و همین روسیه به دلیل حضور ایران در فصل هفت منشور ملل متحد مانع عضویت ایران در سازمان شانگهای شده بود. آقای لاوروف اینها را یادش رفته است.

لاوروف می‌گفت اجازه نمی‌دهم حق وتوی ما را بگیرید

وزیرخارجه پیشین ایران تصریح کرد: در همین کتاب راز سر به مهر اسنادش وجود دارد که آمریکا و پنج قدرت دیگر می گویند ابزار ما شورای امنیت است و همین آقای لاوروف در جلسه تصمیم‌گیری می‌گفت من اجازه نمی‌دهم حق وتوی ما را از ما بگیرید. حالا می‌گوید ظریف رفته این کار را کرده، البته من تا الان ملاحظه کردم و چیزی نگفتم.

وی افزود: لاوروف می گوید من با تحریم تسلیحاتی ایران مخالف بودم در حالی که وقتی من داخل جلسه رفتم به من گفت جواد بیش از ۵ سال به تو مجوز نمی‌دهند می‌پذیری یا نه؟ گفتم نه. گفت پس چرا وقت ما را می‌گیری مگر مجوز از تهران داری؟ با تحکم گفتم به تو هیچ ربطی ندارد. همان شب برجام تمام شد و توافق کردیم در صورتی که به لاوروف دستور داده بودند نگذارد برجام نهایی شود برای همین رفت روسیه مصاحبه کرد و گفت ما با تحریم تسلیحاتی مخالف بودیم و ظریف ما را مجبور کرد بپذیریم. حالا ما همان را در داخل نقل می‌کنیم.
ظریف افزود : روس‌ها هم سفر حاج قاسم به مسکو را خبری کردند و هم ارسال پهپادهای ایرانی به روسیه در جنگ اوکراین را فاش کردند در حالی که بنده با حاج قاسم هم در عراق هم در ترکیه مذاکرات کردیم ولی جایی درز نکرد.

روسیه و چین به خاطر ما کاری نمی‌کنند

رییس تیم مذاکراتی ایران در برجام تاکید کرد : من همچنان اعتقاد به روابط راهبردی با روسیه و چین دارم اما اینها به خاطر ما کاری نمی‌کنند. روس‌ها عریان سیاست خود را بیان می‌کنند. روسیه کشور مهمی در همسایگی ماست ولی دو خط قرمزدارد اول اینکه ایران نباید هیچ وقت با دنیا روابط آرام داشته باشد و دوم اینکه نباید با دنیا به درگیری برسد برای همین روسیه طرفدار توافق موقت ژنو بود چون استخوان لای زخم نگه می‌داشت و مانع درگیری هم می‌شد.

وی افزود: البته خیلی‌ها هم در ایران خط می‌دادند که توافق موقت خوب است اما به محض اینکه مذاکرات جامع را شروع کردیم بازی روس‌ها هم شروع شد. ما در توافق موقت گفته بودیم نیاز غنی‌سازی ما برای بوشهر و ۱۹۰هزار سو است و نطنز را برای همین می‌خواهیم. در بهمن‌ماه ۱۳۹۲ در ابتدای مذاکرات جامع روس‌ها گفتند ما کل نیاز بوشهر را تا آخر عمر بوشهر تامین می‌کنیم یعنی یک خط بطلان روی نیاز ما کشیدند. ما گفتیم مگر قرار است همیشه نیازمند روس‌ها باشیم و گفتند ما اجازه نمی‌دهیم ایران سوخت تولیدی خود را در بوشهر بگذارد و اگر بگذارد ما امنیت هسته‌ای بوشهر را تایید نمی‌کنیم چون می‌دانستند اگر برجام به سرانجام برسد روابط ایران با دنیا عادی می‌شود و روابط عادی ایران با دنیا خط قرمز روس‌ها است. همه اینها در کتاب راز سر به مهر منتشر شده و مستند است.

پسری مثل علی واعظ مدعی نوشتن برجام است

ظریف بار دیگر با طرح این سوال که اسنپ‌بک چیست؟ گفت: از دور اولی که من در دهه ۸۰ مذاکره کردم، حالا پسری مثل آقای علی واعظ که در دهه ۸۰ که من رئیس هیات مذاکره‌کننده بودم احتمالاً دبیرستان می‌رفت می‌گوید برجام را من نوشتم ظریف از روی من کپی کرده است. در ۲۳ مارس ۲۰۰۵، ۳ فروردین ۱۳۸۴، ۴ ماه قبل از انتخاب آقای احمدی‌نژاد، پیشنهادی که من دادم هم در راز سر به‌مهر است هم همان زمان در نیویورک‌تایمز منتشر شد. پیشنهادی که من دادم آیا این پیشنهاد مبنای برجام نیست؟ ما که ثابت کردیم در همین برجام ۲۰ روز قبل از علی واعظ پیشنهادمان را به خانم اشتون دادیم که در رازد سربه ‌مهر است بنابراین فکر آن برای آن زمان است.

وی افزود: این را می‌خواهم بگویم که روش ما این بود برای اینکه دو طرف به هم اعتماد ندارند باید چه ‌کار کنیم؟ باید مرحله‌به‌مرحله انجام بدهیم. یعنی چی؟ یعنی مثلاً فردو را متوقف کنیم یا تبدیلش به ایزوتوپ پایدار کنیم و در قبال آن آنها نفت ما را متوقف کنند. نمی‌دانم غنی‌سازی و سانتریفیوژهای‌مان را پایین بیاوریم در قبال آن آنها بانک ما را متوقف کنند.

وزیر خارجه پیشین ایران عنوان کرد: براساس این، ۸ ماه مذاکره کردیم. ۳ ماه مذاکرات اولیه یعنی از شهریور تا اردیبهشت ما براساس این مذاکره کردیم مذاکراتی که منتج شد به توافق ژنو و بقیه مذاکرات که رسید به اردیبهشت ۱۳۹۳. در اجرای توافق موقت به این نتیجه رسیدیم که شما تحریم نفت را بردارید تحریم بانک باشد منفعتی ندارد. نفت و بانک را بردارید کشتیرانی باشد منفعتی ندارد. نفت و بانک و کشتیرانی را بردارید بیمه هنوز تحریم باشد منفعتی ندارد یعنی منفعت آن محدود است.

وزیر امور خارجه دولت یازدهم و دوازدهم بیان کرد: گزارش بیست‌ودوم من در مجلس شورای اسلامی را در تاریخ ۲۳ تیر ۱۴۰۰ مشاهد کنید. وضعیت هسته‌ای ما در زمانی که تحویل دادیم از زمانی که تحویل گرفتیم بهتر بود. هرکسی می‌گوید ما هسته‌ای را نابود کردیم آن گزارش را بخواند. هیچ ربطی هم به قانون راهبردی ندارد. چون اگر ما هسته‌ای را نابود کرده بودیم با ۲ ماه و ۳ ماه و ۴ ماه نه می‌شد اورانیوم فلزی تولید کرد نه می‌شد ۲۰٪ تولید کرد نه می‌شد ۶۰٪ تولید کرد. خمره رنگرزی نیست که به من و آقای صالحی گفتند می‌ذاریم تو اراک روی سرتاِن بتن می‌ریزیم. اگه ما این کارو کرده بودیم با برنامه هسته‌ای که با قانون راهبردی نه می‌شد برگشت نه می‌شد اورانیوم فلزی درست کرد.

بورل را مجبور کردم نامه اسنپ‌بک را پس بگیرد

وزیر خارجه پیشین ایران افزود: یک قسمت این بود که ما بتوانیم به برنامه‌هایمان برگردیم که برگشتیم. قسمت دیگرش این بود که آنها بتوانند برگردند. آنها ۲ آورده داشتند که آورده ما برنامه هسته‌ای‌مان بود می‌توانستیم برگردیم، شروع بند ۳۶ ماده ۳۶ برجام می‌گوید اگر ایران یعنی با ایران شروع می‌شود اگر ایران فکر کند طرف مقابل اجرا نکرده است. مااین فکر را کردیم سند ثبت کردیم آمریکا هم خارج شده بود گفتیم آمریکا خارج شده اروپا هم به تعهداتش اجرا نکرده است، سند پشت سند ثبت کردیم، من این سندها را به‌عنوان سند سازمان ملل متحد ۱۴۰ سند منتشر کردم.

ظریف ادامه داد: رسیدیم به دی‌ماه ۱۳۹۸، در نامه‌ای به خانم موگرینی اعلام کردم که از امروز جمهوری اسلامی به هیچ محدودیتی پایبند نیست. براساس ماده ۳۶ این کار را کردم. اروپایی‌ها صبر کردند، خانم موگرینی که در جریان بود رفت آقای بورل آمد، فوری در برجام آمدند درخواست اسنپ‌بک کردند. آقای بورل هم چون از گذشته چیزی نمی دانست یک نامه به من داد که اروپایی ها درخواست اسنپ‌بک کردند. می‌دانید چه اتفاقی افتاد؟ مجبور کردم آقای بورل را که نامه اش را پس بگیرد. این سابقه من است.

تنها موقعی که روسیه و چین را با خود همراه کردیم زمان وزارت من بود

وی گفت: در مردادماه ۱۳۹۹ زمانی که ایران حتی یک محدودیت برجامی را اجرا نمی‌کرد آمریکا همه توان خود را به کار برد، رئیس‌جمهورش، معاون رئیس‌جمهورش و وزیر خارجه‌ش انواع اقسام کشورهای شورای امنیت را رفتن که تحریم تسلیحاتی ایران که قرار بود در تیرماه در مهرماه ۱۳۹۹ تمام شود ادامه پیدا کند، می‌دانید چند تا رای آورد؟ ۲ رای. ۱۱ رای ممتنع دادند گفتند ما قبول نداریم ۲ رای منفی هم روسیه و چین بود. کسایی که می گویند من ضد روس هستم تنها زمانی که ما توانستیم روسیه و چین را همراه خودمان کنیم زمان من بود، وگرنه در دوران آقای دکتر احمدی‌نژاد که آنها ۶ تا قطعنامه صادر کردند قطعنامه فصل هفتمی علیه ایران رای مثبت دادند.

وزیر خارجه پیشین ایران در ادامه تصریح کرد: بنابراین این اسنپ بک این هم برجام حالا هم که به رحمت ایزدی پیوست. دیگر خیالتان راحت شد.

وی ابتدای سخنرانی خود گفت: از ابتدای انقلاب اسلامی تا امروز به ما حمله کردند، ما به برکت شهدا ایستادیم، تحریم کردند ما به برکت مردم ایستادیم. در جنگ اخیر هزینه زیاد دادیم، آدم‌های بسیار بزرگی را از دست دادیم من با شهید باقری و سردار رشید کار کردم، اینها تکرار شدنی نیستند، کما اینکه سردارسلیمانی و سید حسن نصرالله قابل تکرار نیستند. اما در این جنگ توانستیم اسراییل را با تهدید مواجه کنیم. در این جنگ ۲۲ استان ما صدای گلوله را نشنید اما ما کل اسراییل را تهدید کردیم.

وی بیان کرد: آنچه باعث شده در این مدت بایستیم فرهنگ ایثار و شهادت مردم است. ۳ راهبرد در مورد ایران وجود دارد این راهبردها همسو هستند اما همسان نیستند. راهبرد اسراییل این است که ایران نباشد، لذا اسراییل زمان شاه هم با تجزیه‌طلبان ایران همکاری داشته است. اروپا و آمریکا به دنبال فروپاشی ایران نیستند. سوم کشورهای عرب را به دامن آمریکا هول ندهیم. ما تلاش کنیم اختلافات کمتر شود نه اینکه گسترده‌تر شود. قرار بود با برجام یکی از مشکلات آمریکا در این منطقه کم شود و سراغ چین بروند.

وزیر خارجه پیشین ایران افزود: تحریم اول من به دلیل حمایت از رهبری و تحریم دوم به دلیل حمایت از سپاه قدس است، کدام یک از افرادی که به من توهین می‌کنند این تحریم‌ها را دارند؟. هیچ چیز در دنیا دائمی نیست. منطقه را دریابیم، ایران بزرگ‌ترین کشور منطقه است، بزرگ‌تر با تهدید کوچک‌تر را حفظ نمی‌کند. با اعتماد به نفس مذاکره کنید کما اینکه هیچ جنگی بدون مذاکره پایانی نیافته و هیچ پیروزی بدون مذاکره به دست نیامده است، از چه چیز در مذاکره می‌ترسیم؟ از مذاکره نترسید اگر مذاکره نکنیم مجبوریم آنچه در مذاکره می‌توانیم بدهیم و برای آن امتیاز بگیریم را بدون دادن امتیاز در جنگ بدهیم.

ایرنا

The post ظریف: لاوروف درباره اسنپ‌بک خلاف می‌گوید appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | دیپلماسی ؛ متن کامل یادداشت محمدجواد ظریف را می‌خوانید:

غرب آسیا در یک نقطه عطف خطرناک قرار دارد. فجایعی که در غزه در جریان است، تجاوز اخیر علیه ایران که با مقاومت مردم و نیروهای مسلح کشورمان دفع شد، و تداوم بی‌ثبات‌سازی سوریه، به وضوح نشان می‌دهد که برای بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی و حامیان جهانی‌اش، تنها تهدید به اصطلاح وجودی در واقع «صلح و آرامش» است. این دوگانه‌سازی برای اسرائیل—آپارتاید داخلی و درگیری منطقه‌ای دائمی—بنیان‌های نظم منطقه‌ای و جهانی را تهدید می‌کند. هرچند دفاع قدرتمند ضروری است، اما راه‌حلی پایدار مستلزم یک ابتکار عمل جسورانه دیپلماتیک و یک تغییر تاریخی برای ایران و منطقه است: گذار از پارادایم عمیقاً ریشه‌دار تهدید به پارادایم توانمندساز امکان. این گذار شامل موارد زیر است: گسترش روابط با همسایگان و کشورهای جنوب جهانی، ایجاد یک مشارکت منطقه‌ای جدید در میان مسلمانان غرب آسیا، و ازسرگیری گفت‌وگو با اروپا و ایالات متحده.
مدت‌هاست که کشورهای منطقه در چرخه‌های تعارض و فرصت‌های ازدست‌رفته گرفتار شده‌اند. ساختن آینده‌ای متفاوت نیازمند بصیرت، شجاعت و تصمیمی آگاهانه برای گسست از جبرگرایی تاریخی است. برای ایران، این تغییر از درون آغاز می‌شود و به محیط پیرامونی اش تابش می‌یابد. ایران با اثبات اینکه طعمه‌ای آسان نیست و در برابر دو متجاوز مسلح به سلاح هسته‌ای می‌تواند مقاومت کند، این ظرفیت را دارد که این انتقال حیاتی را از رویکردی متمرکز بر مقابله با تهدیدات دائمی به رویکردی معطوف به بهره‌برداری از فرصت‌ها انجام دهد. این گذار نه تنها امکان‌پذیر است، بلکه عمیقاً به نفع ایران، منطقه و جامعه جهانی است. تحقق آن مستلزم عزم راسخ داخلی و عدم مداخله خارجی است؛ انگیزه عدم مداخله نه لزوماً اخلاقیات یا حقوق بین‌الملل، بلکه صرفاً منافع ملی است.
بزرگترین امکان ایران در مردمش نهفته است. هزاره‌های تاریخ گواه تاب‌آوری خارق‌العاده آنان است. متجاوزان خاک ایران را اشغال کرده‌اند، اما همواره در فرهنگ پایدار ایران جذب شده و هرگز نتوانسته‌اند ارزش‌های خود را بر مردم ایران تحمیل کنند. این تاب‌آوری عامل تعیین‌کننده‌ای است که دشمنان ظاهراً برتر را ناکام کرده است؛ از تجاوز عراق در سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۰) (با حمایت قدرت‌های جهانی) تا شرارت اخیر نتانیاهو و دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا. به همین دلیل است که چهار دهه «فشار خداکثری» و «تحریم‌های فلج‌کننده» نتوانسته به اهداف خود دست یابد.
علیرغم محدودیت‌های بی‌سابقه جهانی—از قطعنامه‌های شورای امنیت ملل متحد گرفته تا محدودیت‌های صادراتی که عمداً برای جلوگیری از پیشرفت فناوری ایران طراحی شده‌اند—مردم ایران به صورت بومی پیشرفت‌های علمی و فناورانه، به‌ویژه در حوزه دفاعی و انرژی هسته‌ای را به دست آورده‌اند. بنابراین، مردم ایران سزاوار محدودسازی نیستند، بلکه برترین دارایی کشور هستند که باید توانمند شوند، پرورش یابند و امکان شکوفایی به آنان داده شود.
دومین رکن حیاتی پارادایم فرصت و امکان‌ برای ایران، منطقه پیرامونی آن است. ایران با داشتن مرز با پانزده کشور، در یک چهارراه بی‌نظیر اوراسیایی قرار دارد. مهم‌تر آنکه، منطقه دارای پیوندهای تاریخی و فرهنگی عمیق و گسست‌ناپذیری است که طی قرن‌ها توسط شاعران، عارفان، فیلسوفان و دانشمندان ایرانی بافته شده است. این پیوندها در برابر تغییر امپراتوری‌ها، تهاجمات و آشوب‌ها پایدار مانده‌اند.
با این‌وجود، همکاری منطقه‌ای واقعی همچنان دست‌نیافتنی باقی مانده است. در چندین دهه‌ فعالیت دیپلماتیک، در تدوین ابتکاراتی مشارکت داشته‌ام که همواره به دلیل پارادایم سوءظن و تهدید خنثی شده‌اند. از پیشنهاد امنیت خلیج فارس در طول جنگ ایران و عراق، تا اعلامیه ناکام همکاری با همسایگان در ساحل جنوبی خلیج فارس پس از تجاوز عراق به کویت در سال ۱۳۶۹ (۱۹۹۰)، و ابتکارات بعدی مانند «مجمع گفت‌وگوی منطقه‌ای»، «پیمان عدم تجاوز»، «پویش صلح هرمز (طرح امید)»، «انجمن گفت‌وگوی مسلمانان غرب آسیا (موده)»، و آخرین مورد یعنی «شبکه خاورمیانه برای پژوهش و پیشرفت اتمی (مِناره)»—همه این ابتکارات به دلیل بی‌اعتمادی متقابل با تردید مواجه شدند.
اما تنش‌آفرینی‌های اخیر اسرائیل، ادراک جدیدی از آسیب‌پذیری مشترک در منطقه ایجاد کرده است. اکنون یک پنجره فرصت حیاتی وجود دارد. ایران، همراه با بحرین، مصر، عراق، اردن، کویت، عمان، قطر، عربستان سعودی، سوریه، ترکیه، امارات متحده عربی و یمن—و با امکان گسترش به پاکستان، آسیای مرکزی و قفقاز—باید از این فرصت استفاده کند. تحت نظارت ملل متحد، می‌توانیم میثاق جدیدی با گذار راهبردی از پراکندگی به هم‌افزایی ایجاد کنیم. کریدورهای مشترک انرژی، چارچوب‌های قوی عدم اشاعه و همکاری هسته‌ای، همکاری اقتصادی و وحدت فرهنگی می‌توانند به پیش‌ران رفاه مشترک تبدیل شوند.
از منظر پارادایم فرصت و امکان، ایران و حتی روسیه و ترکیه می‌توانند توافق اخیر بین جمهوری آذربایجان و ارمنستان در واشنگتن را نه به‌عنوان تهدید، بلکه فرصتی ببینند؛ فرصتی برای احیای پیشنهاد پیشین همکاری ترانزیتی در قفقاز بین ایران، روسیه و ترکیه، به همراه ارمنستان، جمهوری آذربایجان و گرجستان. توافق جدید زمینه‌ای جهانی فراهم می‌کند که ابتکار منطقه‌ای ما در سال ۲۰۱۹ را امکان‌پذیرتر و پایدارتر می‌سازد. همزمان فرصت‌های سرمایه‌گذاری بی‌نظیری برای بخش خصوصی در ایالات متحده و سایر کشورها ایجاد خواهد کرد.
شاید به دلیل سرخوردگی ایران از تجربیات گذشته، سومین رکن تغییر پارادایم، یعنی دیپلماسی جهانی، چالش‌برانگیزترین باشد. با این وجود، من به‌طور قاطع معتقدم که ایران و جامعه جهانی منافع وجودی مشترکی در پشت سر گذاشتن آن تجربیات و ساختن آینده‌ای متفاوت دارند.
ایران طی دهه‌ها سهم قابل‌توجهی در ثبات جهانی داشته است. به‌عنوان عضو مؤسس ملل متحد، بانی ابتکارات برجسته‌ای بوده است: پیشنهاد سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴) برای ایجاد منطقه عاری از سلاح هسته‌ای در خاورمیانه، ابتکار «گفت‌وگوی تمدن‌ها» در سال ۱۳۷۶ (۱۹۹۷)، و برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) در سال ۱۳۹۴ (۲۰۱۵). متأسفانه، قدرت‌های بزرگ جهان همواره این ابتکارات نیک‌اندیشانه ایرانی را ناکام کرده‌اند.
الگوی تاریخی آشکار است: واکنش تهاجمی غرب به ملی‌سازی نفت ایران در سال ۱۳۳۰ (۱۹۵۱) که به کودتای ۱۳۳۲ (۱۹۵۳) انجامید؛ حمایت آن از تجاوز صدام حسین علیه ایران در سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۰)؛ اقداماتش که امکان داد اسرائیل صاحب صدها کلاهک هسته‌ای شود؛ برچسب زدن به ایران به‌عنوان بخشی از «محور شرارت» در سال ۱۳۸۱ (۲۰۰۲)، علیرغم همکاری ایران پس از ۱۱ سپتامبر؛ و کارزار بی‌امان دروغ‌پردازی علیه برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای ایران. عجیب‌تر آنکه، این یورش توسط اسرائیل پیگیری شده که از امضای پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (ان‌پی‌تی) خودداری کرده و به داشتن زرادخانه بزرگ هسته‌ای نامشروع معروف است.
سرگذشت برجام نماد وعده‌های تحقق‌نیافته دیپلماسی است. این توافق در سال ۱۳۹۴ (۲۰۱۵) در سراسر جهان به‌عنوان پیروزی دیپلماتیک مورد تحسین قرار گرفت. اما تصمیم ترامپ برای خروج از توافق سه سال بعد، به‌طور عمیقی اعتقاد به دیپلماسی را در داخل ایران خدشه‌دار کرد. فراتر از تحریم‌های خردکننده، اقدام اخیر اروپا برای فعال‌سازی سازوکار حل اختلاف برجام در میانه حملات رژیم صهیونیستی به تاسیسات ایران، به‌شدت ریاکارانه است. اروپا به‌طور سیستماتیک به مدت هفت سال از انجام تعهدات خود در چارچوب برجام و قطعنامه‌های شورای امنیت ملل متحد قصور کرد. معامله اصلی – عادی‌سازی روابط اقتصادی در ازای پایبندی تأییدشده هسته‌ای – زمانی درهم شکست که ایالات متحده از برجام خارج شد و ناتوانی و یا بی‌رغبتی اروپا به اجرای تعهداتش حتی در سازوکار‌های اقتصادی ابتدایی مانند سازوکار پیشنهادی خود موسوم به اینستکس – ابزاری برای دور زدن تحریم‌های آمریکا – ثابت شد. ایران، در مواجهه با عدم پایبندی ایالات متحده و سه کشور اروپایی – فرانسه، آلمان و بریتانیا – از سال ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰ (۲۰۱۷-۲۰۲۱) به‌طور قانونی اقدامات جبرانی برجام را فعال کرد. به‌جای پایبندی به دیپلماسی، سه کشور اروپایی در ماه ژوئن صراحتاً حملات نظامی رژیم صهیونیستی علیه ایران را تأیید کردند؛ فردریش مرس، صدراعظم آلمان، حتی تا آنجا پیش رفت که گفت رژیم صهیونیستی دارد «کار کثیف» غرب را انجام می‌دهد. تأیید جنگ توسط اروپا و سپس توسل به سازوکار حل اختلاف دیپلماتیک توافق هسته‌ای – برای همان اهدافی که جنگ در تحقق آن‌ها شکست خورد – باور ایران به دیپلماسی را بیش از پیش خدشه‌دار کرده است.
با توجه به این سابقه تلخ تاریخی، متقاعد کردن مردم و دولت ایران به دیپلماسی به عنوان یک امکان و فرصت چالشی بزرگ خواهد بود. اما گزینه جایگزین – مسیر جنگ‌های بی‌پایان – بی‌تردید منجر به فروپاشی نظم منطقه‌ای، افراط‌گرایی فزاینده و هرج‌ومرجی می‌شود که غرب آسیا و فراتر از آن را دربرخواهد گرفت. این مسیر خطر غرق شدن ایالات متحده و غرب در باتلاقی با ابعادی تاریخی را در پی دارد.
ایالات متحده و اروپا – و نه فقط ایران – دارای منافع وجودی در تشویق تغییر پارادایم مورد بحث هستند. آنها با انتخاب جنگ در میانه مذاکرات، عملاً در دیپلماسی را به‌روی خود بسته‌اند. اکنون بار مسئولیت تغییر مسیر بر دوش آن‌هاست، اگر انتظار پاسخ متقابل از سوی ایران را دارند. ایران نیز با مشارکت در یک گفت‌وگوی چندوجهی، آینده‌نگر و نتیجه‌محور، منافع زیادی به‌دست می‌آورد – و مصائب عظیمی را دفع می‌کند. مسیر پیش رو می‌تواند شامل ایجاد یک شبکه منطقه‌ای برای عدم اشاعه و همکاری هسته‌ای صلح‌آمیز (طرح مناره)، احتمالاً همراه با یک توافق عدم تجاوز بین ایران و آمریکا باشد.
ما نمی‌توانیم گذشته را نادیده بگیریم، و نباید از آموختن از آن دست بکشیم. اما باید از زندانی شدن در شکست‌های گذشته خودداری کنیم. در غیر این صورت، خود را محکوم به تکرار حلقه بی‌پایان فجایع می‌کنیم.
جنگ‌افروزان با بستن هر پنجره‌ای به‌روی دیپلماسی رشد می‌کنند. ما باید فرصت را برای تحکیم پارادایم مخرب تهدید و خاموش کردن امید از آن‌ها بگیریم. زمان انتخاب اکنون فرا رسیده است. انتخاب برای ایران، منطقه و قدرت‌های جهانی روشن است: تکرار فاجعه‌بار گذشته، یا شجاعت ساختن مشترک آینده. اکنون زمان تغییر پارادایم است.

The post ظریف: زمان تغییر پارادایم فرا رسیده است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | دیپلماسی ؛ «محمدجواد ظریف» وزیر امور خارجه پیشین جمهوری اسلامی ایران روز دوشنبه در نخستین کنفرانس بین‌المللی مطالعات اروپا و آمریکا که در دانشگاه تهران برگزار شد، به موضوعات مختلفی از جمله روابط ایران و اروپا پرداخت.

ظریف در ابتدای این نشست گفت که «مطالعه اروپا و آمریکا یک موضوع بسیار مهم برای جمهوری اسلامی ایران است که یک نقش قابل توجهی در صحنه منطقه‌ای و بین‌المللی دارد و باید بداند با دو بازیگر عمده صحنه جهانی رابطه خود را چگونه تنظیم کند».

او با بیان اینکه «مشکل اساسی در جهان کنونی، مشکل شناختی است»، گفت: ما از نقص شناختی و از کاستی شناختی رنج می‌بریم. غربی‌ها هم در مورد ایران و جهان غیرغربی شناخت درستی ندارند و این شناخت غلط باعث شده که داوری‌های اشتباهی را داشته باشند و بر اساس این داوری‌ها، سیاست‌های غلطی را دنبال کنند که نتایج آن را امروز می‌بینیم.

ظریف نگاه خود به شرایط جدید بین‌المللی را «یک نگاه پساقطبی» عنوان و تصریح کرد: اعتقاد دارم که ما یک تحولی را بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی شروع کردیم و باید با این گزاره این بحث را شروع کنم که من با عنایت می‌گویم فروپاشی اتحاد شوروی، چراکه بعضی‌ها شروع جهان جدید را به عنوان پیروزی غرب و پیروزی لیبرال دموکراسی بر شرق تصور کردند.

شرق شکست خورد، غرب پیروز نشد

وزیر امور خارجه پیشین ایران تصریح کرد: من این تصور را پیش‌داورانه می‌دانم و بیشتر معتقدم که آنچه که در پایان دهه ۸۰ میلادی اتفاق افتاد، شکست شرق بود نه پیروزی غرب و این دو موضوع الزاما یکی نیستند چون بازی در دنیا، بازی حاصل جمع صفر نیست که شکست یکی پیروزی دیگری باشد. غرب اشتباهاً شکست شرق را پیروزی خودش تصور کرد و تلاش کرد پیروزی را نهادینه کند، مخصوصاً ایالات متحده که با سیاست غلط نظامی‌گری که در فاصله بین سال ۱۹۹۱ میلادی تا سال ۲۰۰۶ میلادی دنبال کرد، یک شکست قابل توجهی را تحمل کرد و خودش هم به این شکست در گزارش بیکر-همیلتون که سال ۲۰۰۶ به دستور کنگره آمریکا منتشر شد، به این شکست اعتراف کرد که سیاست نظامی‌گری سیاستی نبوده که بتواند آن پیروزی مفروض و موهوم را نهادینه کند و بتواند جایگاه آمریکا را به عنوان تنها ابرقدرت حفظ کند.

او با اشاره به اینکه «این موضوع به معنای آن نیست که آمریکا قدرت بزرگی نیست، بلکه به این معناست که قدرت آمریکا به عنوان هژمون بین‌المللی قابل تثبیت نبود»، استدلال کرد: به خاطر اینکه اصلاً شرایطی که به فروپاشی شرق انجامیده بود، شرایطی بود که دیگر هژمون را برنمی‌تابید و من فکر می‌کنم این شرایط ادامه خواهد داشت و هژمون نه در سطح جهانی و نه در سطح منطقه‌ای قابل بازسازی نیست و لذا هزینه‌هایی که ایالات متحده در این زمینه کرد، و هزینه‌هایی که دیگران در سطح منطقه کردند همه محکوم به شکست بوده و هست.

ظریف با طرح این پرسش که «با این نگاه چه اتفاقاتی افتاد؟»، گفت: به نظر بنده بعد از فروپاشی اتحاد شوروی و شروع جهان پساجنگ سرد، یک توهم جهان تک قطبی و یک تلاش برای تقویت این جهان تک‌قطبی توسط آمریکا ایجاد شد. اروپایی‌ها در این فضا تلاش کردند در حوزه‌ای که توان دارند با آمریکا رقابت کنند و نه در حوزه‌هایی که معتقد بودند آمریکا برتری قطعی دارد. یعنی به نظر من اروپا، چین و روسیه تصمیم گرفتند که وارد رقابت نظامی با آمریکا نشوند و این را ما کاملا ملاحظه می‌کنیم.

دیپلمات پیشین ایران تصریح کرد: ضمن اینکه این به معنای آن نیست که هزینه نظامی نکردند، چینی‌ها حتماً هزینه نظامی کردند، حتی در حدی که بتوانند بالن روی ایالات متحده بالن بفرستند و جاسوسی کنند اما وقتی بالن را گرفتنند، گفتند “اشتباه شد و بالون راه خود را گم کرده بود”. یعنی نخواستند وارد یک درگیری نظامی با آمریکا شوند.

او در ادامه گفت: اروپا هم همین‌طور؛ حتی روسیه هم همین‌طور، یعنی روسیه یک دوران طولانی از تلاش برای اینکه با آمریکا همکاری کند را سپری کرد. در یک دوره‌ای که در دوره آقای یلتسین-کوزیروف بود، قصد داشتند عضو ناتو شوند. در دوره بعدی که در واقع شکست آن تصور که روسیه می‌تواند یک همراه برای آمریکا باشد و آمریکا می‌پذیرد و حتی اروپا همراهی را می‌پذیرد، وارد یک بازی دیگری شدند.

ظریف درباره چین نیز گفت: چینی‌ها در این رقابت جدید وارد رقابتِ به ترتیب تجاری، صنعتی و نوآوری شدند و هر مرحله را هم با عنایت به جلو رفتند. اول گفتند ما تولید می‌کنیم و صنعت داریم. بعد، امروز در حوزه نوآوری وارد شده‌اند و می‌گویند ما قصد داریم در پلتفرم‌ها مانند هوش مصنوعی با آمریکا رقابت کنیم. این دیگر در حد کپی‌برداری نیست، در حد تولید علم است. چینی‌ها امروز وارد حوزه تولید دانش شدند که به نظر من خیلی بحث مهمی است و خیلی هم می‌تواند در آینده جهان تاثیرگذار باشد.

وزیر خارجه پیشین ایران با بیان اینکه «آمریکایی‌ها به سراغ قدرت سخت یا قدرت مادی به عنوان قدرت نظامی رفتند»، گفت: اگر نگاه کنید، از سال ۱۹۹۱ تا سال ۲۰۰۶ یعنی از جنگ عراق و کویت تا سومالی، سودان و بعد افغانستان و عراق مرتب در حال استفاده از نیروی نظامی بودند که آنچه که امروز به عنوان افول آمریکا صحبت می‌کنیم، همین استفاده بیش از حد از گسترش پهنه حضور نظامی است. این اتفاق در دهه ۶۰ میلادی هم افتاد و با سه ابتکار نیکسون و کسینجر یعنی دکترین نیکسون (دتانت) و باز شدن رابطه با چین، در واقع تلاش کردند آن را جبران کنند و بعد از گزارش بیکر-همیلتون هم ایالات متحده با ورود به بیشتر به بحث اقدامات مالی و پولی و بحث امنیتی‌سازی به جای بحث امنیتی تلاش کرده که این روند را جبران کند.

او گفته که «آخرین دو نمونه آخر امنیتی‌سازی، نمونه برجسته‌اش که ایران هست و نمونه دیگر در واقع مجبور کردن روسیه به ورود به اوکراین است که یک نمونه واقعاً شاهد عینی امنیتی‌سازی است که آمریکایی‌ها در گزارشی که موسسه رند در سال ۲۰۱۹ توسط آقای جیمز دابینز نوشتند و گفتند ما باید روسیه را در اوکراین گرفتار کنیم».

اروپایی‌ها یاد گرفته‌اند که چطور با هم زندگی کنند

ظریف با بیان اینکه «آمریکا با این روند در جهان جدید شروع به حرکت کرد»، گفت: اروپا با بازی هنجاری وارد این رقابت شد یعنی اروپا از مزیت نسبی خود استفاده کرد. اروپایی‌ها یاد گرفته‌اند که چطور با هم زندگی کنند. اروپایی‌ها یاد گرفتند بعد از جنگ جهانی دوم که زندگی آن‌ها بر اساس معامله، تعامل، انعطاف و رسیدن به راه‌حل‌های مشترک باشد، البته با همسایگی خودشان. اجماع‌سازی را بلد هستند و مبنای هنجارسازی، اجماع‌سازی است یعنی شما اگر بگویید «این است و جز این نیست، هیچ‌کس در جامعه بین المللی دور شما جمع نمی‌شود».

وزیر خارجه ایران توضیح داد: اگر در جامعه بین‌المللی بخواهیم جماعتی را دور خود جمع کنید، باید بگویید «این هست و یک ذره‌ای هم از آن هست» و اروپایی‌ها این قدرت را دارند. مثلا در برجام، ایران و آمریکا بودند که مذاکره کردند اما ایران و آمریکا از برجام فاصله گرفتند و اروپایی‌ها همیشه با اینکه نقش زیادی هم در تولید برجام نداشتند، می‌گفتند این دستاورد بزرگ اتحادیه اروپاست. به خاطر اینکه برای آن‌ها تعامل و انعطاف در واقع مزیت و فرصت است. ما و آمریکایی‌ها تعامل و انعطاف را مفید نمی‌دانیم و مضر می‌دانیم. این‌ها هم در جامعه ما و هم آمریکا به دلایل متفاوت، ضد ارزش هستند؛ یعنی ما رسیدن به یک تفاهم را کوتاه آمدن و معامله‌کردن را نه ما نه آمریکایی‌ها موضوع مثبتی نمی‌بینیم اما اروپایی‌ها موضوع مثبتی می‌بینند، به خاطر همین برای اروپایی‌ها بسیار راحت بود که بگویند بگن برجام برای ماست اما برای ما و آمریکا خیلی سخت بود که بگوییم برای ماست.

او با تاکید بر اینکه «این عنصر به خاطر اینکه خودشان مجبور بودند با یکدیگر زندگی کنند، به اروپایی‌ها تحمیل شده‌ است»، گفت: برای همین اروپایی‌ها توانستند بعد از فروپاشی اتحاد شوروی و فروپاشی جهان دوقطبی، بیایند و یک کنش هنجارسازی را در دنیا راه بیندازند. اگر شما به دهه ۹۰ میلادی نگاه کنید، به محض فروپاشی اتحاد شوروی کنفرانس‌های بین‌المللی مختلفی مانند آب و هوا، حقوق بشر، امنیت اجتماعی، توسعه اجتماعی و غیره با مرکزیت اروپا شکل گرفت. همه این کنفرانس‌ها شروع کردند به ایجاد هنجارهایی که عموما هنجارهای اروپایی بودند. درست است که هنجارهای غربی بودند اما عموم آن‌ها هنجارهای اروپایی بودند که توانسته بودند حمایت آمریکا را هم کسب کنند و در بعضی موارد حمایت آمریکا را هم نگرفتند و به‌رغم نگرفتن حمایت آمریکا، توانستند این هنجارها را جا بیندازند.

ظریف، «دیوان کیفری بین‌المللی» را یک مثال در این زمینه عنوان کرد و توضیح داد: از سال ۱۹۹۱-۱۹۹۲ که بحث نوشتن اساسنامه دیوان بین‌المللی کیفری شروع شد، آمریکا کاملا در نقطه مخالفت بود و اروپایی‌ها با این جمع‌آوری اجماع جهانی از آفریقا و آمریکای لاتین، توانستند این اجماع را ایجاد کنند و در واقع جامعه جهانی منسجم را در برابر آمریکا و تعداد دیگری از کشورها که با بین‌المللی کیفری موافق نبودند درست کنند و دیوان را تشکیل بدهد. دیوان کیفری بین‌المللی آنقدر برای آمریکا مهم بود که با ۱۶۰ کشور توافقنامه امضا کرد که سربازهای آمریکایی را که دستگیر می‌کنند، به دیوان بین‌المللی کیفری نفرستند و برای این توافقنامه هزینه داد.

هر وقت آمریکا با اروپا رقابت کرد، شکست خورد

وزیر خارجه پیشین ایران با تاکید بر اینکه «اروپایی‌ها وارد صحنه هنجارسازی شدند»، گفت: هر وقت آمریکا با اروپا در صحنه رقابت کرد، شکست خود، یعنی از دیوان بین‌المللی کیفری تا جریان‌های متعدد راجع به فلسطین که متاسفانه الان اروپایی‌ها یادشان رفته و حتی قدرت خودشان را یادشان رفته و به خاطر وابستگی شدید به رژیم صهیونیستی، باعث شدند که قدرت هنجاری اروپا به سمت نابودی برود. هر وقت اروپایی‌ها در قضیه وارد شدند، آمریکا را شکست دادند.

او با اشاره به موضوع هسته‌ای ایران گفت: شما قضیه هسته‌ای را نگاه کنید. تا سال ۲۰۰۵ که رئیس‌جمهور ایران آقای دکتر احمدی‌نژاد آن مسیر را شروع کرد، اروپایی‌ها در برابر آمریکا ایستاده بودند. آمریکا سال ۲۰۰۴ قصد داشت ایران را از شورای حکام به شورای امنیت ببرد. اروپایی‌ها با همکاری ایران می‌خواستند پرونده ایران را در شورای حکام هم ببندند. ببینید دو گرایش متضاد؛ تا زمانی که ما با اروپا کار می‌کردیم و آمریکا در برابر اروپا بود، یعنی دوره اول بوش پسر؛ در دوره دوم بوش پسر آمریکایی‌ها متوجه شدند که نمی‌توانند بدون اروپا در صحنه جهانی کار کنند. چندجانبه‌گرایی از اوباما شروع نشد، از دوره دوم بوش پسر شروع شد، یعنی در واقع گزارش بیکر-همیلتون بود که پایه چندجانبه گرایی را در آمریکا گذاشت و اینکه نیروی مستقل نظامی برای آمریکا و کشورگشایی کاری نمی‌تواند انجام دهد.

ظریف همچنین گفت: اروپایی‌ها در دوره اول هسته‌ای و تا زمانی که با آمریکا نبودند و در برابر آمریکا بودند، آمریکا شکست می‌خورد. آمریکایی‌ها در شورای حکام و هم در مقابل سه کشور اروپایی، چهار کشور درست کرده بود و همیشه شکست می‌خوردند که شامل آمریکا، ژاپن و استرالیا و کانادا بودند. این چهار کشور همیشه شکست خوردند تا تا وقتی که اروپا و آمریکا همراه شدند.

وزیر خارجه ایران با بیان اینکه «متاسفانه ایران در دوره‌های مختلف تبدیل به یک پُل برای ایجاد همراهی بین اروپا و آمریکا و حتی اعضای دائم شورای امنیت شده است»، گفت: در قطعنامه ۵۹۸ ما این پل را در اوج جنگ سرد ایجاد کردیم، در بحث هسته‌ای در سال ۲۰۰۳ این پل را ایجاد کردیم، به‌رغم اینکه آن زمان آمریکایی‌ها به سیب زمینی سرخ کرده نمی‌گفتند “فرنچ فرایز” می‌گفتند “فریدوم فرایز”، به خاطر اینکه آنقدر با فرانسوی‌ها بد شده بودند، ولی ما پل را ایجاد کردیم که نه تنها اروپا به آمریکا نزدیک شد بلکه حتی روسیه و چین هم به آمریکا در موضوع هسته‌ای نزدیک شدند.

او در ادامه تصریح کرد: در سال ۲۰۱۷ و دوره اول آقای ترامپ، دوباره ما دیدیم اروپایی‌ها در مقابل آمریکایی‌ها ایستادند. آمریکایی‌ها دو بار ۱۳ به دو در شورای امنیت شکست خوردند و ۱۱۰ به ۱۰ در مجمع عمومی شکست خوردند. ما سیاست خوبی اتخاذ کردیم بود ولی سیاست ما در این خوب بود که توانسته بودیم متوجه شویم اروپایی‌ها چه مزیت نسبی دارند. درباره اینکه توقع داشتیم اروپا اینستکس را بتواند راه‌اندازی کند، اشتباه می‌کردیم به‌خاطر اینکه اروپا اصلا حوزه رقابت خود را آن‌جا تعریف نکرده است. ما از کشورها می‌خواهیم در جایی که برای خود رقابت تعریف نکردند، رقابت کنند. اروپا حوزه رقابت خود با آمریکا را در اقتصاد تعریف نکرده، در امنیت تعریف نکرده و کمی هم سعی کرد در حوزه امنیت دست و پا بزند که ایالات متحده با قربانی کردن اوکراین، اروپا را در برابر روسیه قرار داد و یک بار دیگر نیاز امنیتی اروپا را به آمریکا ثابت کرد. اینکه با اوکراین هم چه‌کار می‌کند، بحث دیگری است.

اروپا حوزه رقابت با آمریکا را در حوزه “هنجار و قواعد بین‌المللی” تعریف کرده است

وزیر خارجه پیشین ایران با اشاره به اینکه «اروپا حوزه رقابت با آمریکا را در حوزه “هنجار و قواعد بین‌المللی” تعریف کرده است»، گفت: نقد اول، “خودکانون پنداری هنجاری” اروپاست؛ یعنی اروپایی‌ها نه فقط احساس می‌کنند می‌توانند با اجماع‌سازی، هنجارسازی کنند، بلکه فکر می‌کنند خودشان هنجار هستند. یعنی اینکه اروپایی‌ها می‌گویند حقوق بشر مهم است اما قاضی حقوق بشر فقط خودشان هستند.

ظریف با ذکر مثالی توضیح داد: اروپای‌ها می‌گویند اگر ما به یهودی‌ها ظلم کردیم و هلوکاست را ما ایجاد کردیم، ما حق داریم بگوییم که این ظلم چطور جبران می‌شود. من اصلا معتقد نیستم هلوکاست اتفاق نیفتاده، اتفاقا معتقدم اتفاق افتاده و اتفاقاً معتقدم تا ابد اروپا باید شرمنده هلوکاست باشد اما به فلسطین چه ربطی دارد؟ به مردم غزه چه ربطی داره؟ چرا آلمانی‌ها باید هر اقدام رژیم صهیونیستی را تایید کنند، به خاطر اینکه از هولوکاست خجالت می‌کشند؟ بدترین مواضع را در مورد غزه، آلمان دارد، به خاطر اینکه از هلوکاست خجالت می‌کشد.

او خطاب به آلمانی‌ها گفت: شما اگر خجالت می‌کشیدید، برن و برلن را به آن‌ها می‌دادید. چرا فلسطینی‌ها باید هزینه شما را بدهند؟

دیپلمات پیشین ایران با بیان اینکه «معضل اول بازی هنجاری اروپا، خودکانون پنداری هنجاری است»، گفت: احساس می‌کنند که می‌توانند به بقیه دیکته کنند. من در مذاکرات این موضوع را کاملاً دیدم. اروپایی‌ها همیشه می‌گفتند ما برجام را رعایت کردیم. من می‌گفتم اگر شما رعایت کرده بودید که شرکت‌های شما بدتر از آمریکایی‌ها از ایران نرفته بودند!

ظریف در ادامه گفت: این موضوع خیلی بامزه است. ما با ایرباس قرارداد هواپیما بستیم که ۵۰۰ صفحه شد، چراکه این‌ها از ترس آمریکایی‌ها مجبور بودند شرط و شروط بگنجانند. ما با بوئینگ قرارداد امضا کردیم که ۸۰ صفحه است. یعنی اروپایی‌ها در واقع این مزیت هنجاری خود را با فکر اینکه هر کاری که آمریکایی‌ها می‌کنند درست است، باعث شدند که از دست بدهند.

وزیر خارجه پیشین ایران گفت: هر وقت ما به اروپایی‌ها می‌گفتیم “شما برجام اجرا نمی‌کنید”، می‌گفتند “شما، ما را محاکمه می‌کنید”. گویی فقط اروپا اجازه دارد دیگران را محاکمه کند. لودریان، وزیر خارجه فرانسه بارها به من گفت “تو اینجا ما را محاکمه می‌کنی”. (گفتم) “بله محاکمه می‌کنم، چرا فقط تو من را محاکمه کنی؟!” این اتفاق هر دفعه افتاده، اروپایی‌ها اعتراض کردند. من به شورای امنیت رفتم و روز اول که قصد داشتیم مذاکرات را شروع کنیم گفتم که “ما تحریم‌های شما را قبول نداریم و قطعنامه‌های شما را قبول نداریم”. وزیر خارجه فرانسه گفت “چه رویی داری تو، آمدی در اتاق شورای امنیت و می‌گویی ما تحریم‌های شما را قبول نداریم”. گفتم “نه‌تنها تحریم‌های شما را قبول نداریم، بلکه معتقدیم شما باید محاکمه شوید چون شما بودید که (به صدام) موشک و هواپیما و تانک دادید. لذا اینجا شما اینجا نیستید ما را محکوم کنید، این دو طرفه است”.

او با تاکید بر اینکه «خودکانون‌پنداری هنجاری اروپا باعث می‌شود که توان هنجاری خود را هم از دست بدهد، همان‌طور که ترامپ هم بالاخره فهمید استفاده بیش از حد آمریکا از قدرت نظامی و قدرت مالی خود باعث می‌شود که همان قدرت‌ها هم افول کنند»، گفت: یعنی هر چقدر آمریکا بیشتر تحریم کند، توان تحریمی آمریکا پایین می‌آید. هرچقدر اروپا بخواهد فشار بیشتر مبنی بر اینکه “من مرکز هنجار دنیا و من کانون هنجار دنیا هستم”، فشار هنجارسازی اروپا و قدرت هنجارسازی ازی اروپا پایین می‌آید.

ظریف درباره مخاطره دوم در این زمینه گفت: مخاطره دوم این است که اروپا با آمریکا برای تغییر واژه هم‌زبان شد. ما یک “حقوق بین‌الملل” و یک “نظم بین‌المللی قانون‌محور” داریم؛ یعنی من قوانین مزاحم نمی‌خواهم. این تغییر در واژگان را بیشتر از همه، دوستان روس متوجه شدند که خیلی هم حساس بودند. به ما می‌گفتند اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها حقوق بین‌الملل را گذاشتند و می‌گویند نظم بین‌المللی قانون‌محور. در واقع یک دام آمریکایی بود که اروپایی‌ها در آن افتادند.

وزیر خارجه پیشین ایران درباره علت اینکه اروپایی‌ها به دام آمریکایی‌ها افتادند، گفت: به خاطر اینکه امروز آقای ترامپ به نقطه نهایی رسیده و می‌گوید اصلا این موضوعات مهم نیست. قبل از ترامپ هم بولتون می‌گفت “حقوق بین‌الملل یک ابزار در جعبه‌ابزار ماست؛ هر وقت فایده داشت، استفاده می‌کنیم و هر وقت فایده نداشت استفاده نمی‌کنیم”؛ این یعنی روابط بین‌الملل قاعده محور. این با حقوق بین‌الملل تفاوت دارد. این یک موضوع ثابتِ قدیمیِ پایدار است که قاعده و حقوق عرفی دارد. آمریکایی‌ها می‌گویند این‌ها دست‌وپاگیر است و می‌خواهند یک قاعده جدیدی را ایجاد کنند و اتفاقا امروز اروپا گرفتار همین نظم بین‌المللی قاعده محور آقای ترامپ شده است. او می‌گوید آن را من می‌سازم و بر اساس قاعده من باید عمل کنیم نه مقررات سازمان تجارت جهانی. نه مقررات و نه قواعد بین‌المللی مهم هستند و نه قراردادها، بلکه قاعده مهم است. قاعده هم بر اساس قدرت شکل می‌گیرد.

او در این‌باره توضیح داد: تفاوت قاعده با رژیم بین‌المللی این است که رژیم بین‌المللی بر اساس قدرت شکل می‌گیرد اما بیش از قدرت، پایدار می‌ماند در صورتی که قاعده بر اساس قدرت شکل می‌گیرد. اگر داخل یک رژیم نباشد، با قدرت هم از بین می‌رود و اینجا اروپایی‌ها یک اشتباه اساسی کردند و با دنباله‌روی از آمریکا این امکان هنجاری خود را از دست دادند.

بزرگ‌ترین اشتباه اروپا موضوع غزه بود

ظریف، «بزرگ‌ترین، بزرگ‌ترین و بزرگ‌ترین اشتباه اروپا» را موضوع «غزه» دانست و گفت: به نظر من اروپا دیگر نمی‌تواند ادعای هنجار کند؛ یعنی حرف کسانی که از این همه جنایت، نسل‌کشی و بچه‌کشی دفاع کردند خریدار ندارد و اینکه که اروپا حرف حقوق‌بشر و قانون بزند. علاوه بر اینکه از نظر انسانیت غلط است، از نظر معادلات قدرت غلط است، یعنی اروپا در معادلات قدرت ضربه خورد، با اینکه خود را در واقع در ظرفی قرار داد که دیگر نمی‌تواند به ظرف سابق خود بازگردد. این به معنای آن نیست که قبلا اروپا خیلی هنجارمحور بود، اما این به نظر من میخ آخر به قول آمریکایی‌ها بر تابوت هنجارمحوری اروپا بود که دیگر این حنا برای دنیا رنگی ندارد.

وزیر خارجه پیشین ایران در بخش پایانی سخنرانی خود، گفت: ما در این دنیا باید جایگاه خودمان را معلوم کنیم، چراکه منافع ما مطرح است، باید بفهمیم که کجا می‌توانیم با اروپا ارتباط برقرار کنیم. بدون ارتباط نمی‌شود. من کاملاً معتقد به رابطه با روسیه و چین هستم اما اگر ما با اروپا رابطه نداشته باشیم روسیه و چین از ما یک‌طرفه امتیاز می‌گیرند. ما ناگزیر هستیم با اروپا رابطه داشته باشیم و ناگزیر هستیم با روسیه و چین هم رابطه داشته باشیم چون اگر نداشته باشیم به فرض اینکه مشکلات ما با اروپا حل شود، آن‌ها هم همین کار را انجام می‌دهند. عربستان سعودی هم همین کار را انجام داد. سعودی هم در حال متنوع‌کردن روابط خود است، به خاطر اینکه عنصر اصلی جهان پساقطبی این است که در جهان پساقطبی وفاداری وجود ندارد. شما فقط ائتلاف‌های موقتی دارید. عربستان هم بعد از آرامکو فهمید که چتر حمایتی آمریکا سوراخ است و چتر نیست، به خاطر اینکه دوران اتحادهای دائمی به سر آمده است. دوران ائتلاف‌های موقتی و موضوعی است و ما باید این را درک کنیم که کسی برای ما خودش را نخواهد کشت و کسی برای ما منافع خود را فدا نخواهد کرد؛ منافعمان را فدای دیگران نکنیم. اگر این را بفهمیم نه از کسی دلخور می‌شویم و نه خودمان این اشتباه را مرتکب می‌شویم که منافعمان را فدای دیگران کنیم.

The post ظریف : باید بفهمیم که کجا می‌توانیم با اروپا ارتباط برقرار کنیم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | دیپلماسی ؛ «محمد جواد ظریف» وزیر امور خارجه پیشین  ایران در مقاله‌ای با عنوان «نظم پساقطبی» در مجله تخصصی مجمع گفت‌وگوی تهران نوشت:

دوران پس از جنگ سرد نوید تحول بنیادینی در واقعیت‌های جهانی را به همراه داشت. تحلیل‌هایی از این دوره، نظیر «برخورد تمدن‌ها» نوشته «ساموئل هانتینگتون» (۱۹۹۶) و «پایان تاریخ» اثر «فرانسیس فوکویاما» (۱۹۹۲)، بازتاب تفسیرهای نظری متفاوتی از تحولات آن دوران هستند. هانتینگتون بر هویت فرهنگی به عنوان محور اصلی منازعات آینده تاکید داشت، در حالی که فوکویاما از پیروزی لیبرال دموکراسی سخن می‌گفت.

فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی موجب شکل‌گیری تصوری از «لحظه تک‌قطبی» شد؛ دوره‌ای که ایالات متحده به عنوان تنها ابرقدرت جهان ظهور کرد. اما این تک‌قطبی بودن، خیالی بیش نبود. پویایی قدرت به تدریج سیال شد و با ظهور بازیگران غیردولتی، نوآوری‌های فناورانه و درهم‌تنیدگی اقتصادی، مدل‌های سنتی دولت‌محور روابط بین‌الملل پیچیده‌تر شدند.

واقع‌گرایان کلاسیکی چون «هانس مورگنتا» و «کنت والتز»، ابعاد مادی و غیرمادی قدرت، از جمله دیپلماسی، روحیه ملی و کیفیت حکمرانی را به رسمیت می‌شناختند. در بستر پساجنگ سرد، این عناصر دگرگون شدند. اگرچه توانمندی‌های نظامی و اقتصادی همچنان مهم هستند، عوامل ناملموسی نظیر قدرت ایده‌ها، نفوذ رسانه‌ها و اجماع‌سازی، برجستگی روزافزونی یافته‌اند.

ظهور شرکت‌های فراملی، سازمان‌های غیردولتی و پلتفرم‌های دیجیتال، انحصار سنتی دولت‌ها بر قدرت را تضعیف کرده است. شرکت‌های فناوری مانند گوگول و متا اکنون تاثیری هم‌سنگ با دولت‌ها دارند و نوآوری‌هایی مانند رمزارزها نظام‌های مالی سنتی را به چالش کشیده‌اند.

نقش فزاینده بازیگران غیردولتی

مدل وستفالیایی دولت-ملت‌های مستقل که از سال ۱۶۴۸ حاکم بوده، به شدت تحت فشار قرار دارد. جهانی‌شدن مرز میان سیاست داخلی و خارجی را محو کرده است؛ مسائلی چون تغییرات اقلیمی و امنیت سایبری، مرزهای ملی را درمی‌نوردند. مفهوم «جهان پسادولتی» توسط «جیمز روزنو»، گویای کاهش کنترل دولت‌ها بر جریان‌های فرامرزی انسان، سرمایه و اطلاعات است.

شرکت‌های نظامی خصوصی (نظیر گروه واگنر) و افرادی مانند «ادوارد اسنودن» نشان‌دهنده نقش فزاینده بازیگران غیردولتی در حوزه امنیت هستند. این بازیگران، که اغلب خارج از کنترل مستقیم دولت‌ها عمل می‌کنند، سلسله مراتب سنتی قدرت و حکمرانی امنیتی را پیچیده کرده‌اند.

نظم جهانی قرن بیست و یکم قابل طبقه‌بندی ساده نیست. گرچه ایالات متحده همچنان از برتری نظامی برخوردار است، صعود اقتصادی چین و نفوذ هنجاری اتحادیه اروپا، هرگونه ادعای تک‌قطبی ماندگار را بی‌اعتبار کرده‌اند. مدل لایه‌ای قدرت «ایان برمر» که حوزه‌های نظامی (تحت سلطه آمریکا)، اقتصادی (وابستگی متقابل آمریکا و چین) و فناورانه (هدایت شده توسط شرکت‌ها) را تفکیک می‌کند، پیچیدگی فزاینده نظام بین‌الملل را به خوبی نشان می‌دهد.

قدرت‌های منطقه‌ای چون هند و برزیل، و نهادهای جمعی مانند اوپک پلاس، اقتدار متمرکز را بیش از پیش پراکنده کرده‌اند. ائتلاف‌های کنونی عمدتاً مسئله‌محور و سیال هستند؛ چنان‌که خرید همزمان جنگنده‌های F-۳۵ آمریکا و سامانه‌های موشکی S-۴۰۰ روسیه توسط ترکیه نمونه‌ای از این روند است.

جهان از زمان فروپاشی شوروی و پایان جنگ سرد، دستخوش تحولات عظیمی شده است. در دوره گذار، تحولات انباشته شده، بازگشت به نظم قطبی- چه تک‌قطبی، چه دوقطبی یا چند قطبی- را در آینده قابل پیش‌بینی غیرممکن ساخته‌اند. گرچه ایالات متحده تا آینده‌ای قابل پیش‌بینی، همچنان قدرتمندترین نیروی نظامی جهانی باقی خواهد ماند و گرچه مجموع منابع قدرت آن از هر رقیب دیگری بیشتر است، آشکار شده که این کشور – با هزینه‌ای سنگین برای مالیات‌دهندگان خود و جامعه جهانی – نتوانسته سلطه‌ای هژمونیک ایجاد کند و هیچ قدرت دیگری نیز قادر به این کار نخواهد بود.

چالش عمده جهان چندقطبی

افزون بر این، اگرچه مجموع قدرت اقتصادی ایالات متحده، چین و اتحادیه اروپا احتمالاً بیش از نیمی از اقتصاد جهانی را شامل می‌شود، ظهور جهان چندقطبی با دو چالش عمده مواجه است: نخست، از سوی دولت‌ها، دوم، از سوی بازیگران غیردولتی. تجربه نشان داده است که دولت‌ها دیگر حاضر به وفاداری کامل به یک قدرت یا بلوک نیستند و بیشتر تمایل به شرکت در ائتلاف‌های موضوع‌محور با قطب‌های ظاهرا متضاد دارند. الگوی تعاملات بیشتر به شبکه‌هایی می‌ماند که گره‌های آن الزاماً مشابه از نظر اندازه نیستند و از انحصار در پیوند با یک گره خاص سر باز می‌زنند.

چالش دوم حتی بنیادی‌تر است و ماهیت دولت‌محور جامعه جهانی را به پرسش می‌گیرد. ظهور لایه‌ای جدید از بازیگران با اهمیت و بُرد جهانی که خارج از کنترل دولت‌ها فعالیت می‌کنند، را نمی‌توان نادیده گرفت. از این رو، ممکن است نظام بین‌الملل پساوستفالیایی، ویژگی محوری بین‌المللی بودن خود – یعنی انحصار دولت‌ها بر قدرت – را از دست داده باشد. آخرین عرصه انحصار دولت‌ها، استفاده سازمان یافته از خشونت در قالب جنگ‌های بین‌المللی بود. اما بازیگران غیردولتی اکنون فراتر از عوامل شناخته شده سنتی (نظیر شرکت‌های فراملی، گروه‌های تروریستی، سازمان‌های جنایتکار، نهادهای مذهبی و ایدئولوژیک فراملی) عمل می‌کنند و شامل شرکت‌های خصوصی نظامی-امنیتی، متخصصان فردی و شرکت‌های کوچک در حوزه هوش مصنوعی می‌شوند که در جنگ‌های سایبری مانند سلاح کشتار جمعی عمل می‌کنند و می‌توانند به تسلیحات هوشمند مرگبارتری مجهز شوند.

دولت‌ها، به ویژه قدرت‌های بزرگ و در رأس آن‌ها ایالات متحده تلاش دارند تا پیشگامان این قلمرو ناشناخته را تحت کنترل حاکمیتی خود درآورند، هرچند نه به خاطر بشریت یا صلح جهانی. با این حال، ماهیت این پدیده از کنترل کامل حاکمیتی می‌گریزد و بدین سان، لایه‌ای جدید از بازیگران جهانی با توانمندی‌های تخریبی فراتر از بسیاری از دولت‌ها پدید آمده‌اند.

مجموع این عوامل ممکن است وضعیت جدیدی در سطح جهانی رقم بزنند که در آن، ظهور نظمی جدید بر پایه قطب‌های سنتی از خاکستر جنگ سرد و تحولات دوره گذار، دستکم در آینده قابل پیش‌بینی، غیرمتحمل باشد. کسانی که به نظم مبتنی بر موازنه قدرت پساوستفالیایی یا نظام‌های قطبی خو گرفته‌اند، ممکن است جهان آینده را آشفته بنامند اما این الزاماً چنین نیست. نظمی جهانی مبتنی بر «پساقطب» شاید در حالی شکل گرفته باشد که جهان همچنان در انتظار ظهور قطب‌های جدید مانده است.

این تحولات انباشته شده، که عمدتاً از فروپاشی نظم بین‌المللی سختگیرانه و سیالیت دوره‌گذار نشأت گرفته‌اند، انسان را به مرکز تحولات جهانی بازگردانده‌اند. این امر قدرتی عظیم و مسئولیتی بزرگ را برای انسان‌ها به همراه دارد که می‌توانند نظم در حال شکل‌گیری پساقطبی را به شبکه‌هایی از دولت‌ها، بازیگران غیردولتی و افراد، هدایت کنند. هرج و مرج لزوماً نتیجه این الگوی جدید تعامل نیست.

ائتلاف‌های جدیدی مبتنی بر مسائل مشترک

این تحولات بی‌سابقه جهانی، پیامدهایی ژرف برای منطقه غرب آسیا دارند؛ جایی که هم دولت‌ها و هم بازیگران غیردولتی، همزمان در شکل‌گیری نظم پساقطبی نقش‌آفرین بوده‌اند و از سوی دیگر، بیشترین آسیب‌پذیری را در برابر این تحولات بنزیادین دارند. ایران و همسایگانش در غرب آسیا، بهتر است مدل‌های منسوخ تعاملات مبتنی بر منطق جنگ سرد را کنار بگذارند و ائتلاف‌های جدیدی مبتنی بر مسائل مشترک برای تامین رفاه جمعی منطقه و مردم آن شکل دهند. میانجی‌گری چین میان ایران و عربستان سعودی را می‌توان هم به عنوان نشانه‌ای از الگوی در حال ظهور پساقطبی وفاداری‌های سیال و هم به عنوان الگویی برای همکاری پساقطبی آینده میان ایران و جهان عرب تلقی کرد.

گذار پس از جنگ سرد، به نظمی پساقطبی انجامیده که مشخصه‌اش ساختارهای غیرمتمرکز قدرت، ائتلاف‌های سیال و اهمیت فزاینده بازیگران غیردولتی است. مفاهیم سنتی‌ای چون هژمونی و دوقطبی بودن دیگر قادر به توضیح دینامیک‌های در حال تحول سیاست جهانی نیستند. قدرت اکنون در لایه‌ها و میان بازیگران متعددی پراکنده است و تصور «نظم جهانی واحد» را بی‌اعتبار کرده است. این محیط نوظهور مستلزم راهبردهایی انعطاف‌پذیر است؛ راهبردهایی که به رغم اهمیت مستمر دولت‌ها، انحصار تاثیرگذاری را از آنها سلب شده می‌دانند. آینده از آن کسانی است که قادر به حرکت در این منظومه پیچیده و درهم‌تنیده باشند؛ جایی که فناوری، فرهنگ و اقتصاد به شیوه‌هایی غیرقابل پیش‌بینی به هم گره خورده‌اند.

The post محمدجواد ظریف: جهانِ پساقطبی در حال ظهور است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | دیپلماسی ؛ خبری که آسوشیتدپرس به نقل از دو مقام آگاه داد، موجی بزرگ در میان ایرانیان در سراسر جهان ایجاد کرد. دراین خبر گفته شده بود ترامپ قصد دارد نامی دیگر برای خلیج فارس بگذارد.

هرچند که هیچ مقامی در آمریکا این خبر را تایید نکرد ولی با توجه به پیشینه ترامپ که خلیج مکزیک را خلیج آمریکا نامیده بود، کسی این اقدام را از او بعید نمی‌دانست و همین هم، موجی بزرگ در شبکه‌های اجتماعی ایجاد کرد.
صدای ایرانیان بقدری بلند بود که خبرنگاران در کاخ سفید در این باره از ترامپ پرسیدند.

برخی از مهم‌ترین واکنش‌ها به این گزارش و پاسخ ترامپ به پرسشی درباره خلیج فارس را بخوانید.

سیدعباس عراقچی دیروز در صفحه شخصی خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: نام خلیج فارس، مانند بسیاری از نام‌های جغرافیایی، ریشه عمیق در تاریخ بشر دارد.
ایران هرگز به استفاده از نام‌هایی مانند دریای عمان، اقیانوس هند، دریای عرب یا دریای سرخ اعتراضی نداشته است. استفاده از این نام‌ها به معنای مالکیت هیچ ملت خاصی نیست، بلکه نشان‌دهنده احترام مشترک به میراث جمعی بشریت است.
وی همچنین نوشت: در مقابل، اغراض سیاسی برای تغییر نام تاریخی خلیج فارس، نشان‌دهنده نیت خصمانه علیه ایران و مردم آن است و بشدت محکوم می‌شود. چنین اقدامات مغرضانه‌ای، توهین به همه ایرانیان، صرف‌نظر از پیشینه یا محل اقامت آنهاست.
وزیر امور خارجه ابراز امیدواری کرد «شایعات مضحکی که درباره نام خلیج‌فارس وجود دارد، چیزی بیش از یک کمپین دروغ‌پراکنی توسط افراد «همیشه جنگ‌طلب» برای خشمگین کردن ایرانیان در سراسر جهان و تحریک آنها نباشد».
رئیس دستگاه دیپلماسی در ادامه نوشت: مطمئنم رئیس‌جمهور آمریکا می‌داند نام خلیج‌فارس قرن‌ها قدمت دارد و توسط همه نقشه‌نگاران و نهادهای بین‌المللی به رسمیت شناخته شده است و حتی تا همین اواخر دهه ۱۹۶۰ توسط همه رهبران منطقه در مکاتبات رسمی خود استفاده می‌شد.
عراقچی تاکید کرد: «هرگونه اقدام کوته‌بینانه در این زمینه هیچ اعتبار یا اثر قانونی یا جغرافیایی نخواهد داشت، جز آنکه خشم همه ایرانیان از هر قشر و عقیده سیاسی در ایران، ایالات متحده و سراسر جهان را به دنبال خواهد آورد».

واکنش ظریف به تغییر نام خلیج فارس

محمدجواد ظریف، وزیر اسبق امورخارجه نیز در واکنش به برخی اخبار منتشرشده مبنی بر قصد ترامپ برای تغییر نام خلیج‌فارس و استفاده از یک نام جعلی به جای آن گفت: برای ایران به جهانیان و ساکنان کاخ سفید نشان خواهیم داد که ایرانیان، همراه و هم‌زبان، این سوداگری کوته‌بینانه را برنمی‌تابند.
ظریف در این ارتباط در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: ایرانیان سرافراز، درود بر شما. آنچه پیرامون استفاده از نام ساختگی برای خلیج‌فارس شنیده می‌شود هر ایرانی میهن‌دوست از هر گرایشی را به خشم می‌آورد.
وی با بازنشر واکنش «سیدعباس عراقچی» وزیر امور خارجه نسبت به این موضوع ادامه داد: برای ایران، به جهانیان و ساکنان کاخ سفید نشان خواهیم داد ایرانیان، همراه و هم‌زبان، این سوداگری کوته‌بینانه را برنمی‌تابند.
ظریف تاکید کرد: شاید فردا برای این همبستگی میهنی دیر باشد.

ترامپ: نمی‌خواهم احساسات کسی را جریحه‌دار کنم

انتشار گزارش اسوشیتدپرس مبنی بر قصد ترامپ به تغییر نام خلیج فارس به «خلیج عربی» با واکنش‌های گسترده‌ای از سوی ایرانیان مواجه شد. ترامپ روز چهارشنبه در پاسخ به پرسش خبرنگاری درباره این موضوع، گفت که هنوز تصمیم قطعی نگرفته است، اما به زودی اعلام می‌کند.
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا قرار است در روز‌های ۱۳ تا ۱۶ مه در جریان سفری رسمی عازم عربستان سعودی، قطر و امارات عربی متحده شود. او روز چهارشنبه ۷ مه در جمع خبرنگاران در کاخ سفید گفت که انتظار دارد میزبانانش از او بخواهند که ایالات متحده خلیج فارس را «خلیج عربی» بنامد.
ترامپ گفت: «وقتی به آن‌جا برسم، آن‌ها درمورد این موضوع از من خواهند پرسید و من باید تصمیم بگیرم.»
رئیس‌جمهوری آمریکا افزود: «من نمی‌خواهم احساسات کسی را جریحه‌دار کنم. نمی‌دانم که آیا احساسات کسی جریحه‌دار می‌شود یا نه.»

نمایندگی ایران در سازمان ملل: واقعیت‌ها با تصمیمات در کاخ سفید تغییر نمی‌کند
نمایندگی جمهوری اسلامی ایران نزد سازمان ملل روز چهارشنبه به وقت محلی در شبکه ایکس درباره برخی شایعات مطرح شده درباره احتمال جعل نام خلیج فارس از سوی رئیس‌جمهور آمریکا نوشت: همه باید در مقابل تحریف واقعیت بپا خیزند. فهم تاریخ و جغرافیا لازمه حکمرانی است، و واقعیت‌ها با تصمیمات در اتاق بیضی تغییر نمی‌کنند.

واکنش رسمی تیم ملی: تا ابد خلیج فارس

صفحه رسمی تیم ملی فوتبال ایران در فضای مجازی با انتشار تصویری گرافیکی از نقشه ایران و تاکید بر موقعیت جغرافیایی خلیج فارس، جمله «تا ابد خلیج فارس» را به عنوان پیام اصلی خود منتشر کرد. این واکنش به‌عنوان پاسخی به برخی تحرکات سیاسی و رسانه‌ای تعبیر می‌شود که با هدف تحریف نام تاریخی و بین‌المللی خلیج فارس صورت می‌گیرد.
این اقدام تیم ملی بازتاب گسترده‌ای در فضای مجازی پیدا کرده و سایر ورزشکاران نیز در حال واکنش نشان دادن هستند.

کیهان: از این پس باید نام آمریکا به «سرخستان» تغییر کند

روزنامه کیهان در ستون ثابت خود با عنوان «گفت‌وشنود» به این موضوع پرداخته و نوشته است:

گفت: خبرگزاری آمریکایی «‌آسوشیتدپرس» با اشاره به سفر قریب‌الوقوع ترامپ به منطقه، نوشته است؛ ترامپ قصد دارد اعلام کند که از این پس آمریکا، «خلیج‌ فارس» را «خلیج عربی»! می‌نامد.

گفتم: ترامپ به گور پدرش خندیده که از این غلط‌های زیادی می‌کند!

گفت: حالا به پدرش چکار داری؟

گفتم: پدرش یک مهاجر آلمانی بود که با دایر کردن خانه فحشا ارتزاق می‌کرد. از آن پدر، داشتن این پسر عجیب نیست!

گفت: روزنامه‌های «گاردین» و «دیلی میل» با مراجعه به واکنش‌های گسترده در فضای مجازی اعلام کرده‌اند «پیشنهاد ترامپ با محکومیت کم‌سابقه و یکپارچه‌ای از سوی همه جناح‌های اصلی و حتی اپوزیسیون ایران مواجه شده است‌».

گفتم: از این پس باید نام آمریکا به «‌سرخستان» تغییر کند. یعنی سرزمینی که متعلق به سرخ‌پوستان است که توسط دزدان دریایی اروپایی و با قتل‌عام مردم بومی آن غصب شده است.

گفت: مگر در غرب چندتا آدم حسابی پیدا نمی‌شود که افسار این دیوانه را رها کرده‌اند و او را به تیمارستان نمی‌برند؟!

گفتم: یارو وارد یک مرکز درمانی شد و گفت؛ من احساس می‌کنم گراز شده‌ام! به او گفتند؛ بیمارستان آن ساختمان روبه‌روست. این‌جا تیمارستان است و یارو گفت؛ اتفاقاً همان جا رفته بودم که مرا به این‌جا فرستادند!

The post موجی که ایرانیان در ادعای تغییر نام خلیج فارس توسط ترامپ به راه انداختند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

متن کامل مصاحبه محسن هاشمی را می‌خوانید.

دو دور مذاکره ایران و امریکا به پایان رسید و از فردا (چهارشنبه) تیم‌های کارشناسی دو کشور چارچوب مطالبات طرفین را تعیین خواهند کرد. در عین حال نگرانی‌هایی هم درباره تحرکات مخرب مخالفان مذاکرات و جنگ‌افروزان وجود دارد. تحلیل شما از مجموعه این تحولات چیست؟

ایران دو هفته مناسب را پشت سر گذاشته که نشان میدهد با تخصص و تجربه تیم مذاکره‌کننده، تدابیر دولت و تصمیماتی که در سطوح عالی کشور اتخاذ شده، به نظر می‌رسد روند رو به جلویی برای کشور ایجاد شده باشد. این فرصت مناسبی است که باید از آن نهایت استفاده صورت گیرد. وقتی مطالب منتشر شده در رسانه‌های داخل و خارج کشور در خصوص مذاکرات را مرور میکنم، می‌بینم فضای مثبتی برای ورود عاقلانه ایران در فضای بین‌المللی و رفع تنازعات با امریکا ایجاد شده است. همه طرف‌ها هم معتقدند دست ایران پر و منطق ایران محکم و درست است. فضا به گونه‌ای است که دشمنان ایران و انقلاب که تندروهای صهیونیستی در راس آن قرار دارند، عصبانی شده‌اند. به همین دلیل هم تلاش‌های افراطی‌های خارجی برای مانع‌تراشی در مسیر مذاکرات بیشتر شده است.

رفتار گروه‌های رادیکال داخلی را چطور ارزیابی میکنید؟ به نظر میرسد طیف‌های تندروی داخلی برخلاف دوران برجام مهار شده‌اند. شما چطور فکر می‌کنید؟

خوشبختانه افراطیون داخلی کنترل شده‌اند و کم‌کم یک صدای واحد از داخل ایران به گوش میرسد. اگر این روند تداوم داشته باشد و تندرو‌های داخلی بهانه‌‌ای به دست افراطی‌های خارجی ندهند، دست جنگ‌افروزان و تندرو‌های خارجی هم خالی می‌شود و قادر نخواهند بود مذاکرات را به هم بزنند. امیدوارم این عقلانیت در داخل تداوم داشته باشد.

ایران در سال‌های پس از انقلاب تجربه‌های مذاکراتی مختلفی را با امریکا داشته، از ماجرای آزادسازی گروگان‌ها تا ماجرای مک فارلین و برجام و… آیا بلوغی در مذاکرات ایران با امریکا مشاهده می‌کنید؟

ایران اصرار دارد به حقی که بر اساس قانون به او تعلق دارد، برسد، این حق فعالیت صلح‌آمیز در راستای NPT و پروتکل‌های الحاقی است. بعید است امریکایی‌ها هم مخالفتی با استیفای این حق داشته باشند. البته فکر نمی‌کنم، در زمینه غنی‌سازی دستاوردی بالاتر از برجام به دست بیاوریم، اما با توجه به اینکه امریکا پای کار آمده و بیشتر تحریم‌های ایران هم تحریم‌های ثانویه مرتبط با امریکاست، گرفتن حق غنی‌سازی در حدی که مورد نیاز دانش هسته‌ای ایران است (۳٫۷درصد)، بسیار مهم است. موضوع مهم بعدی هم برداشتن تحریم‌هاست که مطالبه اصلی ایران است. برخی تحلیلگران معتقدند باید دو طرف تضامینی را ارایه کنند تا دیگر بن‌بستی در مسیر مذاکرات و توافق احتمالی ایجاد نشود. ایران باید مراقب باشد تا افراطیون خارجی با کمک تندروهای داخلی در مسیر توافق مشکل‌سازی نکنند.

شما از تضمین صحبت کردید. اخیرا برخی چهره‌های سیاسی و اقتصادی اعلام کرده‌اند، مهم‌ترین تضمین برای توافق، شکل‌گیری پیوست‌های اقتصادی در مناسبات ارتباطی و مذاکراتی با ایالات متحده است. اعداد و ارقامی هم درباره سرمایه‌گذاری امریکاییها در ایران مطرح میشود. نظر شما درباره این تضامین اقتصادی چیست؟

این بحث‌ها، بحث‌های پساتوافق است. البته طرح این بحث‌ها باعث می‌شود توافق احتمالی زودتر به نتیجه برسد و جنگ‌افروزان خارجی را ساکت کند. اما سرمایه‌گذاریهای خارجی پس از توافق است که معنا و مفهوم پیدا میکند. البته اعداد بزرگی که در داخل درباره سرمایه‌گذاری خارجی مطرح می‌شود، خوش‌بینانه است. اما باید قبول کنیم سرمایه‌گذاری در صنعت نفت ایران به اندازه‌ای که تولید نفت ایران را به ۲الی ۳میلیون بشکه بیشتر از ظرفیت فعلی برساند، نیازمند سرمایه‌گذاری قابل توجهی است. از طریق مذاکرات با اوپک میتوان به سمتی رفت که سهمیه ایران در اوپک بالا رود. سرمایه‌گذاری در نفت ایران درآمد جدیدی را ایجاد می‌کند که از طریق آن میتوان تضامینی برای سرمایه‌گذاری آتی شکل داد اینکه این سرمایه‌گذاری‌ها تنها اختصاص به کشورهای اروپایی یا امریکایی داشته باشد، هم عددی بزرگ و هم در کوتاه‌مدت بعید است محقق شود. ولی اگر برای ۲الی ۳دهه آینده برنامه‌ریزی شود، تحقق این اعداد و ارقام و حتی بیشتر از آن ممکن است. ایران باید فرض را بر این بگذارد که همه کشورها بتوانند در ایران سرمایه‌گذاری کنند و هیچ کشوری در بازار ایران حضور انحصاری نداشته باشد. هم اروپایی‌ها، هم امریکایی‌ها، هم کشورهای منطقه و هم چین و روسیه باید در بازار ایران امکان حضور داشته باشند. اما برای اینکه این همکاری‌ها شکل بگیرد و تضامینی برای تداوم این سرمایه‌گذاری‌ها ایجاد شود، لازم است سرمایه‌گذاریهای جدی در توسعه زیرساخت‌های نفت و گاز ایران شکل بگیرد. به گونه‌ای که ایران تولید نفت خود را به مرز ۴میلیون بشکه سهمیه اوپک بیشتر کرده و به ظرفیت‌های جدیدی برساند. این روند تضمین مناسبی برای جذب سرمایه‌های خارجی و فاینانس‌های خارجی درازمدت ایجاد خواهد کرد. در گذشته ایران فاینانس‌هایی در حد ۱۱سال داشته و میتواند این روند را تا فاینانس‌های ۲۰ساله هم ارتقا دهد. اما همان‌طور که گفتم این موضوعات مرتبط به دوران پساتوافق است.

شما ترامپ را بماهو ترامپ به عنوان یک تهدید میبینید یا یک فرصت؟

افراد تا زمانی که در شمایل اپوزیسیون حضور دارند با یک ادبیات صحبت میکنند، اما وقتی قدرت را به دست میگیرند، عاقلانه‌تر رفتار می‌کنند. ترامپ در دوره گذشته هم خواستار توجه بیشتر به خود بود. این یک ویژگی مهم است که می‌توان از آن بهره‌برداری درستی کرد. به نظرم در این نوبت، ایران در حال استفاده عاقلانه‌تر از ترامپی است که توسعه کیش شخصیت دارد. ترامپ متوجه است اگر خواسته‌های حداکثری داشته باشد، نمی‌تواند بهره‌ای از ایران داشته باشد، لذا خواسته‌های حداقلی خود را مطرح کرده است. ظاهرا قصد دارد گام به گام و مرحله به مرحله پیش برود. باید مراقب بود که در آینده شرایط به گونه‌ای نشود که زیاده‌خواهی خاصی صورت بگیرد. ایران باید از زمان نهایت استفاده را داشته باشد تا ترامپ احساس موفقیت کند و دیگر مطالبات بیشتری طرح نکند. ایران هم به خواسته خود برای تداوم غنی‌سازی و رفع تحریم‌ها برسد. نباید فراموش کرد که ایران با غنی‌سازی پایین هم می‌تواند نیازهای هسته‌ای خود را برطرف کند تا در آینده با اعتماد‌سازی با امریکا و آژانس، حتی سطح غنیسازی خود را بالا ببرد.

گروهی از جامعه‌شناسان مذاکرات فعلی را یک مقطع تاریخی مهم برای ایران می‌دانند، در عین حال اما معتقدند سیستم باید سطح گفت‌وگوهای خارجی را به داخل نیز بکشاند و بتواند با طیف‌های مختلف مردمی، احزاب و گروه‌ها گفت‌وگو و مذاکره و تفاهم داشته باشد. در این خصوص چگونه می‌اندیشید؟

در گفت‌وگویی که با شما در سالنامه نوروزی اعتماد با عنوان «ناترازی سیاسی» داشتم، تاکید کردم که پایه اصلی ناترازی‌های کشور مانند ناترازیهای اقتصادی، انرژی، تورم، معضل مسکن و… ناترازی سیاسی است، چراکه وقتی کشور با ناترازی سیاسی مواجه است، انتخابات پرشوری در کشور انجام نمی‌شود، فعالان سیاسی و اساتید منتقد از گردونه فعالیت خارج می‌شوند و ظرفیت‌های کارآمد کشور به کار گرفته نمی‌شوند، کشور با ناترازی‌های اقتصادی و اجتماعی و… مواجه می‌شود. اگر ناترازی‌های سیاسی رفع شده به خصوص انتخابات پرشور برگزار و تکثرگرایی در کشور اجرایی شود، نظرات به بحث گذاشته شده و مردم تفکر احسن را انتخاب کنند، مشکلات دیگر کشور و ناترازیهای اقتصادی هم حل می‌شوند.

یکی از چهره‌هایی که طی دهه‌های متمادی برای حل معادلات میان ایران و امریکا تلاش بسیاری کردند، آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی بودند. آخرین نمونه از این تلاش‌ها در زمان امضای برجام نمایان شد. فکر می‌کنید اگر آیت‌الله امروز حضور داشتند چه توصیه‌ای به دولت و مردان دیپلماسی کشورمان مطرح می‌کردند؟

یکی از مباحثی که ایشان از سال‌های پس از جنگ و پذیرش قطعنامه ۵۹۸ به دنبال آن بودند، حل تخاصمات میان ایران و امریکا بود. اساسا یکی از مسائلی که ایشان با امام (ره) مطرح کردند، حل همین معادلات بود. در دولت خودشان هم سعی کردند به سمت حل این تنازعات حرکت کنند و روابط دو کشور منطقی شود تا توسعه ایران به دلیل این دشمنی‌ها متوقف یا کند نشود. ایشان نسبت به معیشت مردم و توسعه ایران بسیار حساسیت داشتند.
بارها در طول عمر خود تلاش کردند این معادله را حل کنند. در سال‌های پایانی دولتشان در مسائل منطقه‌ای تلاش کردند مشکلات ایران و عربستان را حل کنند. بر اثر این تلاش‌ها بود که امیر عبدالله (ولیعهد و پادشاه عربستان) در کنفرانس اسلامی در سال ۷۶ در دولت آقای خاتمی شرکت کرد. طی سال‌های ۸۱ و ۸۲ پس از حمله امریکا به عراق و افغانستان و در شرایطی که غربیها تلاش می‌کردند پرونده ایران را به شورای امنیت سازمان ملل بکشانند، آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی، آقای خاتمی، آقای حسن روحانی و…تلاش کردند جلوی این روند را بگیرند. حتی در مرحله‌ای تعلیق تزریق گاز به سانتریفیوژها پذیرفته شد تا موضوع عادی‌سازی شود. اما در زمان احمدی‌نژاد به گونه‌ای عمل شد که پرونده ایران به سازمان ملل و شورای امنیت رفت و ایران از سوی سازمان ملل تحریم شد. در ادامه باز هم آیت‌الله در دولت آقای روحانی و تلاش‌های ظریف، برجام را کلید زدند. روندی که در سال ۹۷ با خروج ترامپ از برجام مختل شد. البته معتقدم حتی در زمان ترامپ هم می‌شد موضوع را مدیریت کرد تا دلار ۳هزار تومانی ایران به ۱۰۰هزار تومان نرسد… امروز اما با تلاش‌های دولت و رهنمودهای رهبری شرایط متفاوت شده و می‌توان این معادله قدیمی را حل کرد. ایران باید قدر این فرصت را بداند و نهایت استفاده را از آن بکند تا معیشت مردم اندکی بهبود پیدا کند.

The post محسن هاشمی: ایران قدر این فرصت را بداند تا معیشت مردم بهبود پیدا کند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

از آنجا که این ویدئو توجه بسیاری از کاربران را به خود جلب کرده است؛ مهمترین محورهای سخنان ظریف در این فایل را بخوانید.

سال ۲۰۱۶ گفته بودم در دنیا پهپادهایی ساخته اند که می توانند تعداد زیادی از آن ها را با هواپیمای باری به یک کشور بدهند و این پهپادها اهداف از قبل تعیین شده را بزنند. در ایران جوابی که به من دادند این بود که می خواهند تو را مرعوب کنند.

 بازی امروز بازی مقطعی بر اساس منافع فوری یا میان مدت است؛ آقای کسینجر هم در کتابش می نویسد امروز بازی ائتلاف های موقت است.

ما در میز مذاکره غایب نداریم؛ در کدام دادگاه می خواهید حقانیت خود را اثبات کنید؟

اروپا از آمریکا نمی تواند توقع داشته باشد همواره در کنار اروپا باشد. این به خاطر فرق ترامپ و بایدن نیست بلکه به خاطر این است که دنیا، دنیای ائتلاف‌های موقتی موضوع محور است.

ما در میز مذاکره غایب نداریم یا پشت میز هستیم یا روی میز.

فرض کنید بروند علیه شما توافق کنند. شما در کدام دادگاه می خواهید این نامشروع بودن را اثبات کنید؟ تا بخواهید این کار را بکنید منافع شما را می‌خورند.

 دنیای امروز بیشتر دنیای روایت هاست تا واقعیت ها.

دنیای امروز دنیای روایت هاست؛ اسرائیلی ها روایت امنیتی سازی برای ایران درست کرده‌اند

اسرائیلی‌ها روایت امنیتی سازی را درست کرده اند و ۳۰ سال است که می گویند ایران شش ماه با سلاح هسته ای فاصله دارد تا دنیا را بترسانند.

خود ترامپ و خود اسرائیل هم می دانند که اگر به ما حمله کنند می توانیم به آنها ضرباتی بزنیم.

تنها کشوری که توانسته از سپر دفاعی اسرائیل عبور کند ولو اینکه ضربه کم زده باشد ایران است.

اگر به جای منطقه نظامی خالی وسط یک سرباز خانه را هدف می گرفتند اثراتش معلوم می شد.

نباید در گذشته زندانی باشیم

 در دنیا به شرایطی رسیده ایم که کسی در دنیا نمی تواند ایران را لقمه چرب و نرمی به حساب بیاورد و به قول رهبری دوران بزن و در رو تمام شده است؛ همان کاری که روس‌ها، انگلیسی ها و ترک های عثمانی با ما کردند.

ما در گذشته خسارت زیاد داده ایم اما اگر بخواهیم زندانی آن گذشته باشیم هیچ گاه نمی توانیم آینده جدیدی را برای خود بسازیم.

در هویت ما همیشه یک احساس تهدید خارجی وجود داشت. پیش از انقلاب یک احساس تحقیر خارجی هم در این هویت بود.

بیخود می‌گویند که بزرگترین خدمت مائو مردن او بود

 چین هم همین وضعیت را داشت اما در سال ۱۹۷۳ تصمیم گرفت با گذشته خود آشتی کند. مائو به نوعی قهرمان پایان تحقیر چین بود.

بیخود می‌گویند بزرگترین خدمت مائو به چین این بود که مُرد و سال ۷۶ را سال شروع پیشرفت چین می بینند.

ما نه جام زهر و نه بازگشت به عقب نیاز داریم، بلکه پرش به جلو نیاز داریم.

وقتی فرض را بر تهدید می گیرید، تهدید ایجاد می شود؛ چرا باید حجاب زنان را خاکریز ببینیم؟

ما بهترین منابع انسانی، بهترین توان ژئوپلتیک را داریم. اما چرا باید با دنیا در جنگ باشیم؟ چرا باید با مردم خود بجنگیم؟

چرا باید حجاب زنان را خاکریز بدانیم؟ شما وقتی خانمها را تهدید می‌دانید آن وقت حجاب تهدید است. چرا از اینترنت می‌ترسید؟

ما در روابط بین الملل و علوم انسانی یک تئوری به اسم قضایا یا پیشگویی‌های خودکام بخش داریم. اگر شما بنده را تهدید تلقی کردید من به تهدید شما تبدیل خواهم شد. چون شما رفتاری می‌کنید که من ناگزیرم به آن پاسخ دهم.

آیا این همه تهدیدسازی لازم است؟

اگر شما زنان، جوانان، منطقه و کنوانسیون‌های بین المللی را تهدید فرض کنید آنها به تهدید تبدیل می شوند.

آیا این تهدیدها ضروری است؟

آیا ضروری است که شما به جای ۰.۶ سنت، ۲۵ سنت هزینه مبادلات تجاری بدهیم که ۱۹ سنت آن به جیب کاسبان تحریم برود؟

۱۴۰۴ هم می تواند سال پیروزی و هم می تواند سال سقوط ما شود

 اگر از من بپرسید سال ۱۴۰۴ چه خواهد شد؟ می گویم آنچه خواهد شد که شما بخواهید؛ هم می تواند سال پیروزی و هم می تواند سال سقوط ما شود.

مردم ایران بزرگتر از آن هستند که به آنها سقوط را تحمیل کنیم.

من را استعفا دادند

من را استعفا دادند … باور کنید فرق می‌کند [پزشکیان باشد یا جلیلی]. ما می‌توانستیم وسط یک جنگ باشیم.

بعضی می‌گویند این خوب بود؛ مرگ یکبار؛ شیون هم یکبار، اما حتما اینطور نیست.

تلخی های این شش ماه را در عمرم نکشیده بودم اما …

 اصلا از رای خود پشیمان نباشید. من هم به رغم تلخی ها که در این شش ماه کشیدم – که اصلا در عمر خود نکشیده بودم – از اینکه برای آقای پزشکیان کت در آوردم پشیمان نیستم.

دو تا آینده می توانست برای ایران شکل بگیرد؛ الان دست کم آن آینده بد شکل نگرفته است.

در همه جای دنیا به یک نفر رای می دهند که دیگری رای نیاورد.

خبرآنلاین

The post ظریف: ترامپ می‌داند ضربه بزند، ضربه می‌زنیم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

روزنامه «شرق» اعلام کرد: در شماره اخیر خود گزارشی منتشر شد با عنوان «دیپلماسی ظریف؛ از شایعه تا واقعیت» که واکنش‌ها و برداشت‌هایی را در سطح افکار عمومی، رسانه‌ها و برخی نهادهای رسمی کشور به‌ دنبال داشت. این گزارش با هدف تحلیل فضای افکار عمومی و بازتاب برخی مطالبات مردمی درباره حضور مجدد دکتر محمدجواد ظریف در عرصه دیپلماسی تهیه و منتشر شده بود.

در بخشی از این گزارش، به یک گزاره غیررسمی و شایعه‌محور اشاره شده بود، مبنی بر اینکه دکتر ظریف ممکن است به‌عنوان یکی از اعضای هیئت مذاکره‌کننده مستقیم با ایالات متحده انتخاب شده باشد. ذکر این گزاره، صرفا در زمینه تحلیلی و با هدف بررسی ابعاد رسانه‌ای و واکنش‌های اجتماعی به چنین فرضیه‌ای انجام شد و بلافاصله نیز در همان متن، تکذیب و رد آن از سوی روزنامه مورد تأکید قرار گرفت.

با این حال، اذعان داریم که استفاده از چنین عبارتی، بدون اتکا به منبع رسمی و موثق، حتی در چارچوب تحلیل و برای رد آن، موجب سوءبرداشت از نیت اصلی گزارش شده و زمینه‌ساز تفسیرهای نادرست، انتشار برداشت‌های ناصحیح و حتی سوءاستفاده‌هایی از سوی برخی رسانه‌ها و جریان‌ها شده است.

روزنامه «شرق» ضمن تأکید بر موضع روشن خود مبنی بر نادرستی و بی‌اساس‌بودن چنین ادعایی، مسئولیت رسانه‌ای خود را در این زمینه می‌پذیرد و به‌صراحت اعلام می‌کند که ورود به چنین حوزه حساسی بدون اتکای کافی به منابع معتبر، اشتباهی حرفه‌ای بوده است که با استانداردهای همیشگی روزنامه همخوانی ندارد.

بر خود فرض می‌دانیم که از دفتر رهبری معظم و مخاطبان گرامی بابت انتشار این بخش از گزارش و تبعات ناخواسته آن، صمیمانه پوزش بخواهیم.

«شرق» در تمام سال‌های فعالیت خود کوشیده است در چارچوب اصول حرفه‌ای روزنامه‌نگاری، منافع ملی و مصالح نظام جمهوری اسلامی ایران حرکت کند و همواره درباره حساسیت موضوعات مربوط به سیاست خارجی، نقش نهادهای عالی کشور و رهبری نظام، کاملا آگاه و پایبند بوده است. با این حال، اذعان داریم که در این مورد خاص، می‌توانستیم با دقت و ظرافت بیشتری عمل کنیم تا زمینه‌ساز چنین برداشت‌هایی نشویم.

در پایان تأکید می‌کنیم که روزنامه «شرق» هیچ‌گونه قصد و نیتی برای القای خبر نادرست یا تأیید شایعه یادشده نداشته و اتفاقا هدف اصلی از نگارش گزارش، بررسی ابعاد اجتماعی طرح چنین شایعه‌ای و در نهایت رد و تکذیب آن بوده است. اما چون چنین هدفی ناخواسته منجر به برداشت‌هایی خلاف نیت اولیه شده است، مسئولیت آن را پذیرفته و با صداقت تمام از همگان پوزش می‌طلبیم.

The post پوزش روزنامه شرق درباره گزارش «دیپلماسی ظریف؛ از شایعه تا واقعیت» appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

معاون راهبردی رئیس جمهوری در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: خداوند بزرگ را سپاسگزارم که در ۹ ماه گذشته این فرصت را به این خدمتگزار کوچک ارزانی داشت که در جهت تحقق اراده ملت و خدمت به مردم آنچه را در توان داشتم پیشکش کنم.

وی افزود: گرچه در شش ماه گذشته با سخیف‌ترین توهین‌ها، افتراها و تهدیدها نسبت به خود و خانواده‌ام روبرو بودم، و حتی در درون دولت نیز تلخ‌ترین دوران خدمت ۴۰ ساله را گذراندم، اما به امید خدمت ایستادگی کردم. اهل فرار از سختی‌ها و دشواری‌ها در مسیر خدمت به این مرز و بوم نبوده و نیستم و در چهل و اندی سال گذشته، چه بسیار توهین‌ها و افتراها را برای نقش اندکی که در پیشبرد منافع ملی از پایان دادن به جنگ تحمیلی تا به سرانجام رساندن پرونده هسته‌ای داشته‌ام به‌جان خریده و برای خدشه‌دار نشدن منافع کشور در برابر سیل دروغ و تحریف دم فروبسته‌ام.

ظریف ادامه داد: دیروز به دعوت ریاست محترم قوه قضائیه به دیدار ایشان رفتم. ایشان با اشاره به شرایط کشور توصیه کردند که برای پیشگیری از فشار بیشتر بر دولت، به دانشگاه بازگردم. بنده نیز بی‌درنگ پذیرفتم.

او اضافه کرد که همواره خواسته‌ام یار باشم و نه بار. با سپاس فراوان از ایشان که بار مسئولیت در برابر خدا و مردم را از دوش بنده برداشتند، امیدوارم با کنار گذاشتن بنده، بهانه‌ها برای سنگ‌اندازی در برابر خواست مردم و موفقیت دولت برداشته شود. هنوز به پشتیبانی از دکتر پزشکیان گرانقدر می‌بالم و برای ایشان و دیگر خدمتگزاران راستین به مردم بهترین‌ها را آرزومندم. از پیشگاه خداوند بخشایشگر و شما مردم خوب، صبور و قدردان ایران، برای همه کاستی‌ها پوزش می‌خواهم.

محمد جواد ظریف معاون راهبردی رییس جمهوری، یکشنبه شب استعفای خود را تقدیم مسعود پزشکیان کرده است.

The post ظریف تایید کرد که از معاونت راهبردی رئیس‌جمهور استعفا داده است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.