او درباره وضعیت این روزهای موسیقی گفت‌وگویی داشته است که می‌خوانید.

باتوجه به فراز و نشیب‌هایی که موسیقی در ایران طی چند سال گذشته پشت سر گذاشته است، وضعیت موسیقی در ایران را چگونه تعبیر می‌کنید؟

اگر بخواهم بدون تعارف سخن بگویم، باید اعتراف کنم که وضعیت موسیقی، مدیریت آن و البته نحوه پردازش رسانه‌ها به آن نسبت به حتی کشورهای همسایه چندان جالب نیست.

آیا این مشکل به موسیقی و موسیقیدان‌ها برمی‌گردد یا نحوه اداره و هدایت آن در کشور؟

موسیقی و موسیقیدان‌ها از نظر حرفه‌ای هیچگونه مشکل اساسی ندارند، به خصوص اینکه موسیقیدان‌های حرفه‌ای در ایران توسط استادان بی‌نظیر آن هم با کمترین امکانات و در بالاترین سطح تربیت شده‌اند. تا جایی که من رصد می‌کنم، اگر مشکلی باشد، به نحوه مدیریت هنر موسیقی برمی‌گردد؛ چراکه گاهی در چینش مدیران از افراد ناآشنا با موسیقی و فرهنگ استفاده کرده‌اند. البته فراموش نکنیم که گاه از افراد آشنا با موسیقی هم استفاده می‌شود، ولی تنها موسیقی دانستن کافی نیست، بلکه داشتن هدف، عزم راسخ و برنامه مشخص هم برای عبور از موانع لازم است.

اکنون اما رئیس جمهور جدیدی در ایران روی کار آمده که خود ایشان پیشتر در صحبت‌هایشان گفته‌اند که «هیج خیانتی بالاتر از سپردن کار به افراد کار نابلد نیست». حال اگر واقعا آقای رییس جمهور در زمان تصدیشان به این گفته خود عمل کنند، بسیاری از مشکلات حل خواهد شد.

متاسفانه در ایران، فرهنگ و هنر بیش از هر بخش دیگری به دست افراد ناآشنا با حوزه سپرده می‌شود. در صورتی که مگر در بخش‌های ورزشی یا پزشکی می‌توان چنین عمل کرد و انتظار داشت مشکلی پیش نیاید که رسانه‌ای شود؟

این بی‌هدفی موجب چه چیزی شده است؟

موجب شده تا سطح موسیقی ما سال‌های سال از چین، کره و حتی ترکیه عقب‌تر باشد. البته این عقب‌ماندگی کلیه ژانرهای موسیقی را دربرمی‌گیرد.

نهادها و سازمان‌های متولی موسیقی طی چند سال گذشته بخاطر بی‌انگیزه بودن و دلسوز نبودن مدیران، همچون یک بنگاه شادمانی عمل کرده‌ و برنامه‌هایی ابتدایی، غیرفرهنگی و سطح پایین را اجرا کرده‌اند.

البته فراموش نکنیم که موسیقی پاپ و عامه‌پسند هیچ مشکلی ندارد و هر جای دنیا هم که بروید میلیون‌ها نفر این نوع از آهنگ‌ها را دنبال می‌کنند ولی اگر تولیدات این حوزه در رادیو و تلویزیون پخش می‌شوند، در کنار آنها به آثار موسیقی‌ غیرعامه پسند هم پرداخته می‌شود تا مردم با ژانرهای مختلف موسیقی در ارتباط و آشنا باشند.

وظیفه نهادها و سازمان‌های متولی موسیقی چیست؟

اگر در ایران نهادی مانند بنیاد رودکی داریم، این بنیاد وظیفه ارتقای سطح شنیداری مردم را دارد و نباید به برنامه‌های سطح پایین بسنده کند.

درحقیقت این بنیاد باید به وظایف و رسالت خود به درستی عمل کند؛ چراکه اصلا درست نیست که در ایران ارکستر سازهای ملی ما واقعا ارکستر سازهای ملی نباشد؛ درصورتی که وزارت فرهنگ مسئولیت تربیت صدها نوازنده ساز ایرانی را به عهده داشته ولی گویا آنها را فراموش کرده‌ است.

بالاخره باید زمانی به این باور برسیم که همانطور که برای موفقیت در صنعت، ورزش یا پزشکی به نیروهای متخصص در راس کار نیاز است، در عرصه فرهنگ و هنر نیز همین گونه است. فرهنگ و هنر خوراک روح مردم است و اگر آن را سرسری بگیریم گویا با دستان خودمان ریشه به تیشه خود زده‌ایم.

البته که گاهی اقدامات مثبتی صورت می‌گیرد که ادامه‌دار نیستند؛ مثلا زمانی که خود من در ایران بودم از چندین موزیسین درجه یک ایرانی در اروپا دعوت کردم که به ایران بیایند. آنها نیز آمدند و با عشق و علاقه در ارکستر سمفونیک تهران کار کردند ولی خیلی زود وقتی کسی اهمیتی به تلاششان نداد، کار خود را متوقف و ایران را ترک کردند.

چرا کشورهایی که قبلا از ما در موسیقی عقب‌تر بودند، امروز بسیار جلوتر از ما هستند؟

امروزه اگر کره جنوبی یا چین در این نوع از موسیقی موفق عمل کرده‌اند؛ به این علت است که از بهترین هنرمندان خود در جهان برای کار در سرزمین مادری دعوت کرده و آنها را ارج و قرب نهاده‌اند.

در خارج و داخل ایران ده‌ها موسیقیدان درجه یک داریم که از آنها برای کار دعوت نمی‌شود و اگر هم دعوت شود تنها در یک مقطع کوتاه به آنها احترام می‌گذارند.

طی ۲۰ سال گذشته چندین وزیر آمدند و رفتند ولی تصمیم‌گیرندگان اصلی موسیقی ثابت مانده‌اند. تا زمانی که افرادی تکراری سمت‌های مختلف فرهنگ و هنر را در دست بگیرند، از افراد کار بلد و افکار نو به عنوان مشاور استفاده نشود، درجا خواهیم زد. حال یا باید فکری اساسی برای اداره موسیقی در کشور شود و موسیقی را از وزارت فرهنگ و ارشاد جدا کنند که بلکه بیشتر به آن توجه شود.

علی رهبری (آهنگساز و رهبر ارکستر بین المللی ایرانی) اکنون رهبر دائم میهمان اپرای مارینسکی سنت پترزبورگ است. او فارغ التحصیل هنرستان عالی موسیقی ملی و آکادمی موسیقی و هنرهای زیبای شهر وین است.

او رییس هنرستان عالی موسیقی ملی و کنسرواتوار تهران در سن ۲۵ سالگی (به مدت ۳ سال) بوده است.

این هنرمند برنده مدال طلا برای ایران در مسابقات جهانی رهبری ارکستر در فرانسه، برنده مدال نقره برای ایران در مسابقات جهانی رهبری ارکستر در سوییس و دعوت شده از طرف بیش از ۱۲۰ ارکستر سمفونیک جهان از جمله وین، برلین، لندن، آمستردام، بروکسل، تورنتو، توکیو، مکزیک و … بوده است.

The post رهبری: موسیقی ایران از ترکیه هم عقب‌تر است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

الکساندر رهبری درباره سالی که بر موسیقی ایران گذشت، گفت‌وگویی کرده که گزیده‌ای از گفته‌های این هنرمند را می‌خوانید:

در جریان اتفاقات سالی که گذشت، من واقعا معنای خود تحریمی را نفهمیدم! چرا باید هنرمند دست از کار بکشد؟ ۹۰ درصد تحریم‌هایی که در عمرم دیده‌ام، اعم از سیاسی، هنری و… به هدفی که داشتند، نرسیدند و در جریان آن، اغلب مردم بودند که تاوان دادند، نه افرادی که عامل اصلی مشکلات بوده‌اند. به من اثبات شده که با این تحریم‌ها افراد هدف و کسانی که باید تغییر کنند، اصلاح نمی‌شوند.

به طور شفاف از مسئولان و کسانی که با بی‌مسئولیتی وضعیت موسیقی را روز به روز بدتر کردند، انتقاد کردم؛ منتقد افرادی بودم که مافیا درست کردند؛ افرادی که فقط برای منافع گروه خاصی کار می‌کنند. بارها برای مسئولان نامه سرگشاده نوشتم و به وضعیت موجود انتقاد کردم.

اعتصاب نانوایی‌ها، باعث می‌شود دولت در تنگنا قرار بگیرد چون مردم عادی روزانه به آن نیاز دارند ولی زمانی که نوازنده‌ای ساز خود را ننوازد، یا هنرمندی کار خود را انجام ندهد، چه اتفاقی می‌افتد؟ به خصوص زمانی که آن هنرمند در کشوری زندگی می‌کند که همیشه با هنر او درست رفتار نشده؛ جایی که همواره موسیقی با مشکلات فراوان روبه‌رو بوده و با آن همراهی نشده است.

در کشوری که با وجود مشکلات فراوان استادی مثل حسین دهلوی سازش را زیر عبا پنهان می‌کرده که بتواند رفت‌وآمد کند و مبارزه کرده که بتواند موسیقی را به مردم بشناساند، تحریم موسیقی و یا دست از موسیقی کشیدن چه معنایی دارد؟ حرف من این است که اگر شما اعتراضی به مسئولان دارید، تحریم خودتان درست نیست. خطر، موسیقی و هنر را تهدید می‌کند نه مسئولان را، چه بسا که در این میان همان عده که با موسیقی سر مخالفت و جنگ دارند خوشحال هم می‌شوند.

در زمان آقای احمدی‌نژاد مدتی ارکسترها تعطیل بودند، چه اتفاقی افتاد؟ اصلا کسی اعتراض کرد؟ حتی ۱۰۰ نفر هم مقابل مجلس جمع نشدند! چرا؟ چون موسیقی برایشان یک نیاز اساسی نیست. این نوع اعتراض و طرح آن به این شکل غلط است. موسیقی باید جریان داشته باشد.

هنر موسیقی در ایران مهجور است و همین هم هست که می‌گویم «ساز نزدن» و «نخواندن» و «روی صحنه نرفتن» هنرمند به نشانه اعتراض، عمل درستی نیست چون کسی متوجه این اعتراض نمی‌شود و به گونه‌ای خودزنی است!

متاسفانه در ایران وقتی افراد پشت میز وزارت و یا معاونت هنری می‌نشینند فکر می‌کنند واقعا هنرمند شده‌اند و حتی به خودشان اجازه می‌دهند که در مورد سطح ارکسترها و نوازنده‌ها هم اظهارنظر کنند! این مداخله‌ها آسیب‌های بزرگی به موسیقی ایران وارد کرده است. مداخله‌های بی‌جایی که باعث عقب‌ماندگی موسیقی در ایران شده است.

اعتمادآنلاین

The post علی رهبری: تاوان خودتحریمی‌های هنرمندان را مردم می‌دهند، نه افرادِ هدف appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.