عطاءالله مهاجرانى در توییتى نوشت: صفحه توییتر مایک پمپئو و جان بولتون را دیدم. این دو نفر از شتیل بگیران حرفه اى سازمان مجاهدین خلق بوده اند.

او افزود: براى دوا هم که شده مثلا اظهار تاسفى یک باى باى کوتاهى! هیچ حرفى در باره حمله مقتدرانه و سرکوب گرانه پلیس امنیتى آلبانى نزده اند!
‏
مهاجرانى نتیجه گرفت: یعنى آمریکا مجاهدین را رها کرد!

دولت فرانسه در نامه‌ای به مسئولان گروه مجاهدین خلق اطلاع دادند که تجمع سالانه آنها در سی ام خرداد به دستور رئیس پلیس پاریس لغو شده است.

این تجمع که از سال ۲۰۱۸ هر سال با حضور اعضای گروه مجاهدین و با حضور برخی چهره‌های آمریکایی و اروپایی برگزار می‌شد، برای نخستین بار در طول ۵ سال گذشته ممنوع اعلام شد.

پس از آن، هجوم پلیس آلبانی به کمپ این گروه در تیرانا خبرساز شد.

بلدی کوچی وزیر کشور آلبانی اعلام کرد: اعضای سازمان مجاهدین خلق (منافقین) در سال ۲۰۱۴، اعضای این سازمان صرفا به دلایل انسان دوستانه در کشور ما پناهنده شده بودند اما آنها با انجام اقدامات تروریستی و سایبری این توافق را نقض کرده‌اند.

The post مهاجرانى: آمریکا مجاهدین را رها کرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

وزیر پیشین فرهنگ و ارشاد اسلامى در یادداشتى که در شماره روز شنبه – ٣٠ اردیبهشت – اعتماد منتشر شد، نوشت:

بعد از انتخابات روز شنبه ۲۴ اردیبهشت (۱۴ ماه مه)، اردوغان گرچه نتوانست اکثریت آرا را کسب کند و در دور نخست پیروز شود، اما همه قراین نشان می‌دهد که در دور دوم انتخابات در هفتم خرداد (۲۸ ماه مه)، احتمال پیروزی او از رقیبش نه تنها کمتر نیست، بلکه بیشتر است.

سخنان او بعد از انتخابات، نشانه اعتماد به نفس بیشتری است. نکته مهمی که در سخنان اردوغان دیده می‌شود، تصویر ترکیه‌ای است که با همه دنیا دوست است و با همه رهبران جهان ارتباط دارد و در همه جای جهان به دنبال منافع ترکیه و رفاه ملت ترکیه است، بدیهی است که این سخن با کارنامه اردوغان و ترکیه در سوریه و عراق مباینت آشکار دارد، اما هم‌اکنون که هر دو پروژه تجزیه سوریه و عراق به شکست انجامید، بدیهی است که اردوغان هم با رویکرد و ادبیات جدیدی سخن بگوید.

در این مقاله می‌خواهم فقط به یک نکته اشاره کنم که اردوغان چگونه با رویکردی سنجیده ترکیه را به جایگاهی با اهمیت در اقتصاد و سیاست جهان رسانیده است.

به عنوان نمونه، در جنگ روسیه و اوکراین، با موضع سنجیده توانست منافع کشور و ملت ترکیه را تامین کند. می‌دانیم که روسیه و اوکراین بزرگ‌ترین تولیدکنندگان گندم جهان هستند. به لحاظ کیفیت گندم نیز به دلیل حاصلخیزترین و مرغوب‌ترین اراضی کشاورزی، همان «چرنوزیوم» یا خاک سیاه، کیفیت گندم این دو کشور متفاوت است.

جنگ روسیه و اوکراین موجب شد که اختلال در صادرات گندم پیش‌ آید. تحریم‌های روسیه از سوی امریکا و غرب هم مزید علت شد. در این میان ترکیه، با استفاده از موقعیت جغرافیایی-سیاسی بسیار مناسب، همکاری با سازمان ملل و روسیه و اوکراین وارد صحنه شد تا ابتکار صادرات گندم روسیه و اوکراین را در دست بگیرد. سیاستی که به «ابتکار صادرات غلات از دریای سیاه» مشهور شد.

در واقع ترکیه بر نقطه‌ای دست گذاشت و در صحنه‌ای وارد شد که نقطه تلاقی منفعت همگان یعنی روسیه و اوکراین و اروپا بود.

این ابتکار ترکیه اخیرا برای دو ماه دیگر نیز تمدید شده است. وقتی کشتی‌های ترکیه به بنادر اوکراین می‌روند، ترکیه با روسیه هماهنگ می‌کند که کشتی‌ها ایمن باشند و هدف حمله ارتش روسیه قرار نگیرند. از سوی دیگر در صادرات غلات روسیه به اروپا و آفریقا نیز ترکیه نقش بازی می‌کند.

این رویکرد، یعنی استراتژی مبتنی بر صلح و کسب منافع حداکثری برای ترکیه، در بیست سال گذشته، چهره اقتصادی، صنعتی و کشاورزی و خدماتی و سیاسی ترکیه را به کلی دگرگون کرده است.

در یک کلام اردوغان توانسته اقتصاد ترکیه را در دو دهه تقریبا سه برابر کند. استانبول را به یکی از پررونق‌ترین و زیباترین شهرهای جهان تبدیل کند. جذب سرمایه خارجی به ارقام مهم و تعیین‌کننده‌ای در اقتصاد ترکیه رسیده است. از سال ۱۹۷۳ تا ۲۰۰۲، مجموعه جذب سرمایه خارجی در ترکیه ۱۵ میلیارد دلار و از ۲۰۰۳ تاکنون، تقریبا بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار بوده است! این سرمایه در صنعت ساختمان، انرژی و خدمات، رسانه و… صرف شده است. تعداد شرکت‌ها با سرمایه خارجی در سال ۲۰۰۲، یعنی ابتدای دوره اردوغان ۵۶۰۰ شرکت بوده است، اکنون بیش از صد هزار شرکت با سرمایه خارجی در ترکیه فعالند که چندین هزار شرکت ایرانی هستند! شرکت‌های ایرانی و اخیرا شرکت‌هایی که در حوزه علوم و تکنولوژی جدید فعالیت می‌کنند، با تشویق و تدارک و برنامه‌ریزی به ترکیه جذب می‌شوند. واحد‌های صنعتی بخش خصوصی در ایران، با سرمایه‌گذاری بخش خصوصی ترکیه، به رونق اقتصاد ترکیه کمک می‌کنند.

به عنوان نمونه دوستی از کارخانه‌ای نساجی در مشهد سخن می‌گفت که تمام تولیدش را یک شرکت ترک برای تولید پرده می‌خرد، در ترکیه محصول را اندکی تغییر می‌دهد و بعد به عنوان تولید ترکیه صادر می‌شود.

در واقع انرژی ارزان و مزد ارزان نسبت به ترکیه، ارزش افزوده قابل توجهی برای شرکت ترک که جهان را می‌شناسد و راه و رسم صادرات را می‌داند و مشکلات بانکی و بیمه شرکت‌های ایرانی را ندارد، موجب سود قابل توجه می‌شود.

دو دهه پیش یکی از مقامات که به ژاپن رفته بود، گفت: «ما می‌خواهیم ژاپن اسلامی بشویم!» بسیار خوب نشدیم، ترکیه را دریابیم!

The post مهاجرانى : ژاپن اسلامى نشدیم؛ ترکیه را دریابیم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مشروح گفت‌وگو با وزیر پیشین فرهنگ و ارشاد اسلامی را می‌خوانید:

به نظر شما ابرچالش‌های سال ۱۴۰۲ چیست و راهکارهای حل آن‌ها کدامند؟

دشوار می‌توان از ابر چالش‌های سال نو سخن گفت! البته جهان با ابر چالش، جنگ روسیه و اکراین که بیش از یک سالی است تداوم دارد و آثار منطقه‌ای و جهانی داشته و دارد، رویاروست. می‌کوشند ایران را هم وارد این ماجرا کنند و به عنوان تأمین کننده تسلیحات برای روسیه ایران را متهم می‌کنند. البته این اتهام صورت تلخ و لایه شیرینی هم دارد! در جنگ هشت ساله و تحمیلی عراق بر ایران، ناتو و ورشو و اغلب کشورهای عربی منطقه به ویژه عربستان و مصر و اردن در کنار عراق بودند، تا انقلاب اسلامی را متوقف و جمهوری اسلامی را سرنگون کنند. اکنون ایران که در شرایط جنگ تحمیلی مشکل تدارک کلاشینکف برای رزمندگان و مشکل رادار برای جلوگیری از بمباران شهرها را داشت و شهرهایش آماج موشک‌های اسکاد ساخت شوروی قرار می‌گرفت، مدعی هستند که ایران امروز تبدیل به تامین کننده پهباد و موشک و مهمات برای روسیه در تقابل با ناتو شده است!

همین خبرهای اغراق شده، به نظرم اگر ابرچالش نظامی-امنیتی علیه ایران در سال ۱۴۰۲ پیش بینی شده باشد، اقدام کنندگان را با تردید روبرو خواهد کرد.

فرماندهان نظامی آمریکا و فرماندهی «سنتکام» به صراحت گفته‌اند که ایران قدرت درجه اول نظامی موشکی و پهبادی منطقه شده است. در واقع توان بازدارندگی ایران می‌تواند اسرائیل و آمریکا را برای تحمیل یک ابر چالش نظامی – امنیتی با تزلزل و فقدان تصمیم رو به رو کند، چنان که در طول دهه‌های گذشته به رغم تهدیدات تکراری اسرائیل که به ایران حمله می‌کند و یا ترجیع بند رؤسای جمهور آمریکا که: «همه گزینه‌ها روی میز است!» گمان نمی‌کنم با ابر چالش نظامی امنیتی در سال ۱۴۰۲رو به رو شویم. البته بازسازی رابطه با عربستان و افزایش نقش چین نیز تأثیر تعیین کننده‌ای در این موضوع داشته و خواهد داشت.

به نظرم راهکار در این حوزه نیز افزایش توان بازدارندگی ایران است، که تقریبا هر هفته شاهد اعلام خبر دستاوردهای جدید نظامی ایران هستیم. همه می‌دانند که کشورها همه توان و دستاوردهای نظامی خود را اعلام نمی‌کنند.

نکته سوم، سفر گروسی به ایران است که سفر با اهمیتی بود. همین روزها معاون او نیز با تیم فنی به ایران می‌آیند. این سفر به هنگام مانع انتشار بیانیه شورای حکام شد و بالتبع مانع ارجاع پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل می‌شود.

در حوزه داخلی، ما با چالش‌هایی رو به رو هستیم؛ کاهش ارزش پول ملی، بسیار بر اقتصاد ملی و سفره خانوارهای ایرانی تاثیر گذار است. باید دولت با صرفه جویی و تدبیر اقتصاد مقاومتی، در حفظ ارزش پول ملی بکوشد و در بسیاری سیاست‌ها تجدید نظر کند. در غیر این‌ صورت ما شاهد شکاف بین فقیر و غنی در جامعه خواهیم شد. اگر مردم نسبت به توانایی دولت در حل مشکلات اقتصادی خویش تردید کنند، نسبت به دولت بی‌اعتماد می‌شوند و این بی‌اعتمادی می‌تواند به ابر چالش ملی برای بقای نظام تبدیل شود.

به نظر شما با توجه به ارائه طرح حجاب و عفاف توسط نمایندگان، آیا نسل جدید پذیرای این مسأله هستند و امکان دارد باز با چالش اجتماعی دیگری رو به رو شویم؟

نمایندگان محترم مجلس تا کنون به تکرار نشان داده‌ و ثابت کرده‌اند، که طرح‌هایی نسنجیده، محاسبه نشده و بدون توجه به پیامدهای آن مطرح می کنند و گاه در نیمه راه، طرح را متوقف می‌کنند و یا طرح در عمل و در سیر قانونگذاری تغییر می‌کند. کاش هیات رئیسه مجلس تدبیری اتخاذ کند که مرکز پژوهش‌های مجلس، قبل از مطرح شدن هر طرحی نظر کارشناسی خود را به نمایندگان طراح و یا کمیسیون‌های مربوط بدهد.

راه صحیح برخورد با هنرمندانی که در اعتراضات اخیر مواضع بعضا رادیکال یا صریحی اتخاذ کردند، چیست؟

هنرمندان یا به اصطلاح سلبریتی‌ها واکنش‌های مختلف و متفاوتی انجام دادند، به نظرم کسانی که در محدوده حرف مطالبی عنوان کرده باشند، هر چند تند و تیز، دولت می‌بایست تحمل کند، اما اگر در یک سازماندهی برنامه‌ریزی شده علیه نظام قرار گرفته باشند؛ مانند یکی از هنرپیشه‌ها و یک فوتبالیست که البته به آمریکا مهاجرت کردند، موضوع متفاوت خواهد بود. برخوردهای فردی را دولت و دستگاه قضایی باید با تسامح و تجاهل از کنارش بگذرند، اما برخورد‌های مدیریت شده و سازماندهی شده علیه نظام و امنیت کشور و ملت موضوع دیگری است و باید پاسخگوی رفتار خود باشند.

نظر شما در مورد تجدید رابطه با کشورهای عربی در روزهای اخیر چیست؟ فکر می‌کنید چه آثاری در حوزه‌های مختلف امنیتی، سیاسی و اقتصادی، … خواهد داشت؟ این معادله جدید در موقعیت رژیم صهیونیستی در منطقه چه اثری خواهد داشت؟

توسعه روابط با کشورهای بزرگ و موثر عربی و غیر عربی منطقه یک ضرورت است، خوشبختانه بازسازی روابط با عربستان که نخستین گامش مستحکم و متین در پکن برداشته شد، خبرهایی که از بازسازی روابط با مصر به گوش می‌رسد، خبرهای خوب و امید بخش برای همگان است.

واقعیت این است که توان کشورهای منطقه، بیش از حد صرف ویرانگری شده است. ویرانگری در سوریه و یمن، می‌بایست به سرانجام برسد و عقلانیت حاکم شود، بازسازی روابط ایران و عربستان و توسعه روابط با امارات می‌تواند در این حوزه اثر تعیین کننده داشته باشد. به عنوان نمونه یکی از آثار سوء‌ و بلکه ویرانگر اقتصادی قطع روابط با کشورهای عربی ممانعت شیعیان عرب منطقه از سفر زیارتی به ایران بود. می‌دانیم که سفر شیعیان عرب به ایران به عنوان یکی از امکان‌های رونق اقتصادی می‌تواند محاسبه شود، ضمن اینکه آثار اجتماعی و فرهنگی بسیار مهمی نیز دارد. اگر ایران بتواند از سرمایه گذاری کشورهای عربی منطقه در ایران استفاده کند، کاری که ترکیه ده‌ها سال است انجام می‌دهد، می‌تواند در حفظ ارزش پول ملی و رونق اشتغال در ایران تاثیر گذار باشد.

بدیهی است که دولت اسرائیل با بازسازی روابط ایران و کشورهای عربی، به ویژه عربستان و مصر مخالف است. این مخالفت را به زبان‌های مختلف بروز داده‌اند. اسرائیل بسیار کوشیده است تا با اتکاء و دامن زدن به «ایران هراسی» خود را به عنوان دوست کشورهای عربی منطقه خلیج فارس وانمود کند.

وقتی روابط ایران و کشورهای عربی بازسازی شود و گسترش پیدا کند که خوش بختانه تمامی نشانه‌های امید بخش چنین نویدی را می‌دهد، مثل دعوت از رئیس‌جمهور ایران برای سفر به عربستان از سوی ملک سلمان، که در حقیقت بعد از اجلاس سه جانبه پکن می‌تواند، گام بسیار مهم و متینی برای توسعه روابط باشد. تعمیق و گسترش این روابط بدیهی است که فضای حیاتی و زمینه فعالیت اسرائیل را به حداقل می‌رساند. از این زاویه می‌توان گفت، اسرائیل با دشواری‌های بسیاری رویارو خواهد شد.

منبع: جماران

The post مهاجرانی:خبرهای خوبی از بهبود روابط با اعراب به گوش می‌رسد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

وزیر پیشین فرهنگ و ارشاد اسلامی در یادداشتی می‌نویسد:

ازجمله سیئات مرحوم جمال عبدالناصر رییس‌جمهور فقید مصر، همین عنوان و ترکیب جعلی «خلیج عربی» است که گهگاه مطرح می‌شود و جلب‌توجه می‌کند. البته برخی سیاستمداران یا نویسندگان عرب، دیدم که در توجیه کشورهای خلیج عربی، می‌گفتند این وصف عربی به کشور‌ها بر می‌گردد و نه به خلیج. ولی در بسیاری موارد که صرفا خلیج مطرح می‌شود و می‌خواهند آن را معین کنند می‌گویند خلیج عربی.

همه کشورهای عربی چنین می‌کنند! یادم هست، برای نخستین‌بار در اجلاس وزیران فرهنگ کشورهای غیرمتعهد، در همان ماه نخست وزارت در مهر ماه ۱۳۷۶ به کلمبیا سفر کرده بودم، خانم نجاح عطار وزیر فرهنگ سوریه بود. ادیب و خوش‌سخن و درآن هنگام بیش از بیست سال بود که وزیر فرهنگ سوریه بود و مورد توجه حافظ اسد. دعوت کرد که به سوریه بروم. گفتم همه وزیران فرهنگ و ارشاد ایران به سوریه آمده‌اند، اما شما به ایران نیامده‌اید، اول شما سفر کنید بعدا نوبت من.

برنامه سفر ایشان را همزمان با نمایشگاه کتاب تهران در اردیبهشت ماه تنظیم کردیم. پیشنهاد کردم در نمایشگاه سخنرانی کند. در سخنرانی گفت: «خلیج عربی!» و غوغا یا واویلا شد. مات و متحیر مانده بود. اصلا گمان نمی‌کرد که چنان واکنشی که از سوی حاضران در سخنرانی طبیعی بود اتفاق بیفتد. او همیشه در روزنامه و اخبار و رادیو و تلویزیون سوریه و در دانشگاه، خلیج عربی شنیده بود.

واقعیت این است که هیچ کشوری حق ندارد، نام‌های تاریخی و جغرافیایی را که در یک حوزه مشترک منطقه‌ای و بین‌المللی قرار می‌گیرد تغییر دهد. چنان‌که ما به عنوان ایران، می‌گوییم، دریای عمان و اقیانوس هند.

بدیهی است که هر دو نام تاریخی هستند و هیچ حساسیتی بر‌‌نمی‌انگیزند. خلیج‌فارس هم نام تاریخی است که به دلیل سابقه تاریخی و تمدنی ایران، در روزگاری که کشورهای حاشیه جنوبی خلیج‌فارس جز یمن وجود مستقل و شناخته شده نداشتند به کار می‌رفته است. به عنوان نمونه در تمام کتاب‌های تاریخی و جغرافیایی کلاسیک اسلامی و عربی و فارسی و لاتین و یونانی همین تعبیر خلیج‌فارس آمده است. می‌توان صد‌ها نمونه از متون تاریخی و جغرافیایی و ادبی به عنوان شاهد ذکر کرد، که از «دریای فارس» یا «خلیج‌فارس» سخن گفته‌اند. به عنوان نمونه، ابن طاهر مقدسی که در سال ۳۵۵ قمری در گذشته است، در کتاب بسیار با اهمیت: «البدء والتاریخ» نوشته است: «ویسمون بحر فارس الخلیج الفارسی، طوله مائه وخمسون فرسخا وعرضه مائه وخمسون فرسخا»(۱)

دریای فارس را، خلیج‌فارس می‌خوانند که در ازای آن ۱۵۰ و پهنای آن نیز ۱۵۰ فرسنگ است. ابن خلدون در گذشته در سال ۸۰۸ قمری، در مقدمه مشهور، در بحث پیرامون اقالیم جغرافیایی جهان، از «دریای فارس» نام برده است.

عبدالله محمدالدرویش به عنوان پژوهشگری که مقدمه را تصحیح کرده است، در ذیل «بحر فارس» پاورقی زده و نوشته: «و هو خلیج العربی!»(۲)

در مذاکرات صلح ایران و عراق در نیویورک در سازمان ملل، یادم هست هر وقت دکتر ولایتی به خلیج‌فارس اشاره می‌کرد، مترجم رسمی همزمان سازمان ملل که طبعا عرب بود، ترجمه می‌کرد: «خلیج عربی!» گفتم تذکر داده شود که مترجم حق تغییر نام را ندارد.

البته ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که خاندان‌های سلطنتی در عربستان و اردن نام کشور خود را با پسوند نام خانوادگی‌شان تغییر دادند. عربستان «سعودی» و اردن «هاشمی»! لابد گمان می‌کرده‌اند که نام خلیج‌فارس را هم می‌توان عربی کنند. نگاهی به نقشه بیندازند و تاریخ را بخوانند، تاریخ به آنها می‌گوید که نام‌ها و وجه نامگذاری چیست و از کجاست. و اما! نکته بسیار با اهمیت این است که اگر نوار ساحلی جنوبی خلیج‌فارس رونق پیدا کند و فاصله نوار جنوبی و نوار شمالی که ایران است زیاد شود، فاصله دوبی و ابوظبی و قطر و عمان و… با بندرعباس، بوشهر، قشم و کیش و… رواج نام با رواج بخش بیشتر توسعه یافته همراه خواهد بود. مهم‌تر از نام مُسّمی است. به جای دوبی که امروزه لنگرگاه پروازهای بین‌المللی به منطقه شده است، می‌بایست تهران یا اهواز چنین موقعیتی می‌یافت. آنها سال‌ها برنامه‌ریزی کرده‌اند. ثروت‌های منطقه و جهان و نیز مغزها را جذب کرده‌اند، صدای بلند‌تری یافته‌اند.

جوان ایرانی وقتی از بندرعباس و بوشهر به دوبی و ابوظبی سفر می‌کند و می‌بیند و مقایسه می‌کند، این احساس را خواهد داشت که به کشوری پیشرفته سفر کرده است. دغدغه نام خلیج‌فارس را داشته باشیم. دغدغه‌ای منطقی و متکی بر اسناد تاریخی است اما آنچه اهمیت و حساسیت بیشتری دارد، رونق و توسعه و آبادانی شهر‌های حاشیه شمال خلیج‌فارس است. ایران می‌بایست مرکز توسعه صنعتی و اقتصادی و فرهنگی منطقه باشد.

منبع: اعتماد
پی نوشت:
(۱) ابن طاهر مقدسی، البداء و التاریخ، ج ۴ ص ۵۴
(۲) ابن خلدون، مقدمه، به تصحیح عبدالله محمد الدرویش، دمشق، داریعرب، ۲۰۰۴، ج۱ ص ۱۵۹

The post خلیج فارس و عربستان سعودی appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.