به اعتقاد او؛ روسیه که گمان می‌کرد همه کشورها درهای خود را به روی آنها بسته‌اند؛ ایران را مقصدی مناسب و بکر می‌دید، ولی قراردادهای نفتی ایران به‌گونه‌ای بود که روس‌ها را از ایران راند و امروز می‌بینیم که روس‌ها در عراق سرمایه‌گذاری می‌کنند. امروز عراق مهد ورود چین، روسیه و همه شرکت‌های اینترنشنال نفتی شده است.

این برشی کوتاه از سخنان الینا باقری، دبیرکل انجمن شرکت‌های اکتشاف و تولید نفت است. مشروح گفت‌وگوی او را می‌خوانید.

‌اخیراً عراق در میادین مشترک نفتی، قراردادهای متعددی با کشورهای مختلف منعقد کرده است. این زنگ خطری برای ایران محسوب نمی‌شود؟ افزایش فعالیت رقیب در میادین مشترک برای ایران چه تبعاتی به دنبال دارد؟

چند نکته را با هم مرور کنیم. اول اینکه نگرانی فقط محدود به میادین مشترک نمی‌شود و در مورد میادین مستقل نیز نگرانی‌های مشابهی وجود دارد. این نگرانی در مورد میادین مستقل وقتی بروز می‌کند که کشورهای دیگر سهم ما را از بازار جهانی نفت می‌گیرند. عراق هم با سرمایه‌گذاری‌هایی که در حوزه نفت انجام می‌دهد، در حال گرفتن سهم و درآمد بزرگی از ایران است.

عراق از سال‌های قبل هم سرمایه‌گذاری‌هایی در میادین مشترک انجام داده اما امروز سرمایه‌گذاری‌هایش در این حوزه رونق بیشتری گرفته است. وقتی فعالیت یکی از طرفین در میادین مشترک افزایش می‌یابد، فشار در سمت دیگر افت می‌کند و نفت و گاز به سمت طرفی که در حال برداشت است، مهاجرت می‌کند.

این موضوع، میدان به میدان بسته به ساختار آن و سنگ مخزنی که از آن تولید می‌شود و هیدروکربوری که دارد، متفاوت است و روی میزان مهاجرت اثر می‌گذارد. بنابراین وقتی عراق توسعه و برداشت را در میادین مشترک افزایش می‌دهد، ایران درگیر عدم‌النفع‌هایی می‌شود که می‌تواند میادین مستقل را هم متأثر کند. عراق با افزایش سهم صادراتی خود، توسعه را تشدید می‌کند و در عین حال بازارهایی که در گذشته متعلق به ایران بوده را از آنِ خود می‌کند که این می‌تواند برای کل میادین ما مشکل‌آفرین باشد.

‌عراق چگونه کشورها را متقاعد به سرمایه‌گذاری در میادین نفتی کرد؟

عراق دو اقدام مهم انجام داد. همزمان با قراردادهای IPC در ایران، قراردادهای جدید نفتی در عراق رونمایی شد. در طول این سال‌ها قراردادهای IPC ایران هیچ تغییری نکرده اما عراق چندین بار قراردادهای خود را تغییر داد. برای قراردادهای IPC ایران گاهی تصویب‌نامه‌ای از هیئت وزیران می‌آمد که تغییراتی در آن ایجاد شود ولی این تغییرات هم قابل توجه نبود. سال‌هاست دنبال تغییر قراردادها هستیم اما دولت این تغییرات را نمی‌پسندد و تاکنون فقط با تغییرات بسیار اندک موافقت کرده است. این تغییرات سبب نشد که قراردادها جذاب شده و باعث ایجاد جهش شود. درست برعکس آن چیزی که در عراق اتفاق افتاد و یا حتی در بخش معدن ما اتفاق افتاده که زمینه جذب سرمایه‌های داخلی و خارجی گسترده‌ای را فراهم کرده است. در واقع یک قرارداد IPC در طول سال‌ها داشتیم که تغییرات اندکی داشته و این تغییرات را نیز دولت انجام داده و این‌طور نبوده که دست شرکت ملی نفت باشد.

در این سال‌ها عراق چندین نسل از قراردادهای نفتی را ارائه کرد. در هر نسل و راندی که قرارداد جدید را معرفی می‌کردند، جذابیت بیشتری را برای سرمایه‌گذاران اضافه می‌کردند؛ به اندازه‌ای که در راند آخر که حدود دو ماه پیش اعلام شد، در قراردادهای جدید نفتی، عراق مالکیت نفت تولیدی را به سرمایه‌گذار داد. یعنی سرمایه‌گذاری که پول می‌آورد مالکیت سهم نفت تولیدی خود را خواهد داشت و می‌تواند آن را بفروشد، وثیقه بگذارد و یا هر کاری که تشخیص داد، انجام دهد. چنین امتیازی برای شرکت‌هایی که در بازار بین‌المللی نفت کار می‌کنند بسیار چشمگیر و جذاب است چراکه با این سهم می‌توانند از طریق فروش و یا وثیقه‌گذاری، تامین مالی‌های گسترده انجام دهند.

در ایران IPC به همان سبک و سیاق گذشته بدون جذابیت برای سرمایه‌گذار وجود دارد. این در حالی است که در قراردادهای بای‌بک (buy back) سه نسل قرارداد داشتیم ولی در IPC این اتفاق نیفتاد. در این سال‌ها چند قرارداد IPC اجرایی شد و اتفاقاً به تولید رسیدند و دارند تولید می‌کنند اما طبیعتاً برای ادامه مسیر باید بازبینی‌هایی صورت می‌گرفت تا مشکل عمده و چالش بزرگی که در حوزه بالادستی داریم حل شود. امروز مشکل ناترازی گاز، معضلات زیادی برای بخش‌های مختلف ایجاد کرده، این مسئله به دلیل آن است که سرمایه‌گذاری در بالادست صورت نگرفته است.

‌در غیاب سرمایه‌گذاران خارجی تعدادی سرمایه‌گذار داخلی به این حوزه‌ها ورود کرده‌اند…

تقریباً می‌توان گفت جلوی سرمایه‌گذاران داخلی را هم گرفته‌اند. شرایط قراردادی در بالادست نفت به قدری غیرجذاب است که سرمایه‌گذاران در همه حوزه‌ها مثل پتروشیمی، فولاد، سیمان و معدن سرمایه‌گذاری کرده‌اند ولی به بالادست نفت نیامدند. برای اینکه بالادست نفت اصلاً جذاب نبوده است. قراردادهایی پر از ریسک، پر از ابهام با پیچیدگی‌های زیاد و نرخ بازدهی کم داریم که هیچ سرمایه‌گذاری را ترغیب به ورود نمی‌کند. ما خودتحریمی کردیم و در نبود سرمایه‌گذار خارجی، به سرمایه‌گذار داخلی هم اجازه ورود ندادیم. به همین دلیل است که افت سرمایه‌گذاری اتفاق افتاده که سبب افت تولید نفت و گاز شده و بخشی از ناترازی‌های عجیبی که امروز می‌بینید حاصل همین نگرش در قراردادهاست.

‌اشاره کردید که عراق دو اقدام مهم انجام داد. به جز اعطای مالکیت سهم تولید نفت به سرمایه‌گذار، چه اقدام مؤثری انجام داده است؟

رژیم مالی قراردادهای عراق شباهت بسیار زیادی به رژیم مالی قراردادهای ایران دارد. هر دو بر پایه دستمزد هستند. ایران و عراق هر دو برای پیمانکاری که در پروژه‌ها کار می‌کنند، دستمزد پرداخت می‌کنند. ما درهمین میادین مشترک وقتی مطالعه کردیم، دیدیم در میادین مشترک و به‌طور نمونه در طرف عراقی میدان آزادگان، دستمزدها سه برابر دستمزدهایی است که در ایران پرداخت می‌شود. بنابراین عراق یک قرارداد جذاب جلوی سرمایه‌گذار گذاشته و سه برابر ایران به پیمانکار دستمزد می‌دهد. این رقم حتی بیشتر از دستمزدهای تعیین‌شده در منطقه است. به همین دلیل است که سرمایه‌گذاری در عراق به‌طور عجیبی در حال شدت گرفتن است. همه به عراق می‌روند تا بتوانند بلوک‌های نفتی بگیرند.

‌چه کشورهایی اخیراً با عراق قرارداد بسته‌اند؟

با شدت گرفتن تحریم‌ها در ایران، چین خود را کنار کشید ولی امروز چین در عراق حضور گسترده‌ای دارد. همچنین اکثر شرکت‌های بین‌المللی در حوزه نفت مثل شل و توتال در عراق حضور دارند. یک نکته جالب را باید بدانید. وقتی روسیه تحریم شد، شرکت‌های روسی برای مذاکره نفتی به ایران آمدند. حتی بزرگترین شرکت‌های روسی با ایران مذاکره کردند چون بکرترین و ارزان‌ترین میادین نفتی دنیا در ایران قرار دارد. یعنی از نظر جذابیت میادین، هیچ کشوری به پای ایران نمی‌رسد. عراق هم میادین خوبی دارد ولی تولید سال‌های قبل سبب شده همه این میادین دست‌خورده شوند. اما ایران میادین بکر زیادی دارد. به همین دلیل شرکت‌های روسی شروع به مذاکره با ایران کردند و یک تفاهم‌نامه ۱۲۰ میلیارد دلاری نیز با شرکت ملی نفت منعقد کردند. هیچ‌کسی نمی‌پرسد چرا یکی از این تفاهم‌نامه‌ها به قرارداد نرسیده است. همین روس‌ها تقریباً ایران را رها کردند و در عراق سرمایه‌گذاری را آغاز کرده‌اند. دلیل‌اش همان قراردادهای جذابی است که نرخ بازدهی را افزایش می‌دهد و با دستمزدهای سه‌برابری، سرمایه‌گذاران را به سمت خود می‌کشاند. در صورتی که در ایران یک قرارداد پیچیده پیش روی سرمایه‌گذار است که هزار ریسک آتی دارد، نرخ بازدهی و شاخص‌های اقتصادی حتی در مقابل صنایع داخلی بسیار ضعیف است. مشخص است که سرمایه‌گذار خارجی قراردادی را انتخاب می‌کند که نفع بیشتری داشته باشد. روسیه برای ایران یک فرصت طلایی بود اما این فرصت را به‌راحتی از دست دادیم. روسیه که گمان می‌کرد همه کشورها درهای خود را به روی آنها بسته‌اند؛ ایران را مقصدی مناسب و بکر می‌دید ولی قراردادها به‌گونه‌ای بود که روس‌ها را از ایران راند و امروز می‌بینیم که روس‌ها در عراق سرمایه‌گذاری می‌کنند. عراق امروز مهد ورود چین، روسیه و همه شرکت‌های اینترنشنال نفتی شده است.

این رونق که در میادین مشترک باعث مهاجرت نفت و گاز شده و در میادین مستقل باعث گرفتن سهم صادراتی می‌شود، یک پدیده عجیب دیگر هم ایجاد کرده است. نیروی انسانی متخصص در حوزه نفت به شدت به مهاجرت به عراق تمایل پیدا کرده است. همان نیروهایی که در اهواز روی میادین کار می‌کردند در عراق با پنج تا ۱۰ برابر دستمزد کار می‌کنند. ایران بهترین نیروهای انسانی متخصص در حوزه نفت را دارد درحالی‌که عراق از چنین سرمایه‌ای بهره‌مند نیست اما با پرداخت دستمزدهای بالا توانسته این سرمایه عظیم را جذب کند. امروز با مهاجرت عجیب در نیروهای عملیاتی نفت مواجه هستیم.

‌در برنامه هفتم پیش‌بینی شده که توسعه و بهره‌برداری از میادین نفتی را از طریق صندوق توسعه ملی به بخش خصوصی واگذار کنند که احتمالاً قرارداد آنها سازوکارهای قراردادهای صندوق توسعه را خواهد داشت. این نوع واگذاری‌ها می‌تواند سرمایه‌گذار را در بالادست جذب کند؟

برای تدوین برنامه هفتم تلاش زیادی کردیم که بخش خصوصی بتواند به بخش بالادست نفت ورود کند. چون معتقدیم تا بخش خصوصی وارد نشود، هیچ تحولی اتفاق نخواهد افتاد. ولی برای اینکه بخش خصوصی به این بخش ورود کند موانعی وجود دارد؛ از جمله اینکه برای بسته شدن یک قرارداد بالادستی، سرمایه‌گذار باید ۱۴ مرحله مصوبه بگیرد که اگر در مسیر اخذ مصوبات، کار متوقف نشودْ چهار سال طول می‌کشد تا این مصوبات گرفته شود. اصلاً چهار سال دیگر فضای نفت در جهان چگونه است؟ سرمایه‌گذار به این فکر می‌کند که آیا چهار سال دیگر می‌توانم سهمی از بازار صادراتی بگیرم؟ در رقابت با عراقی که سه‌ماهه قرارداد واگذار می‌کند ما چه جایگاهی خواهیم داشت؟ یکی از دلایلی که روس‌ها از ایران فرار کردند، همین مراحل است. روس‌ها دیدند در عراق به فوریت می‌توانند کار را شروع کنند طبیعی بود که عراق را به ایران ترجیح دادند.

در برنامه هفتمی که دولت نوشته بود هیچ‌کدام از این مشکلات را ندیده بود. برنامه‌ای که دولت نوشته بود بدون آینده‌نگری بود. بعد از آنکه دولت استعلام کارشناسی گرفت ما مواردی را برای حل این مشکلات نوشتیم که سبب شد چند بندی را دولت به برنامه اضافه کند ولی مجلس آن بندها را خط زد. این مشکلات را چه کسی می‌خواهد حل کند؟ حل این مشکلات در برنامه هفتم اصلاً دیده نشده است. حتی اختیارات به وزارت نفت داده نشده است تا درباره میادین کوچک تصمیم‌گیری کند. درست است که نفت و گاز انفال است اما ما داریم به این انفال ظلم می‌کنیم. یک میدان ۱۵ هزار بشکه‌ای با یک میدان ۲ میلیون بشکه‌ای در روز تفاوت دارد. ولی میدان ۱۵ هزار بشکه‌ای همان مراحل ۱۴گانه‌ای را باید طی کند که همان میدان ۲ میلیون بشکه‌ای طی می‌کند.

نکته دوم در مورد قراردادهای صندوق است. ما به صندوق هم کمک کردیم. صندوق توسعه قرار نیست قرارداد جدید رونمایی کند. من به مسئولان صندوق گفتم وارد فضای قرارداد جدید نشویم چون قرارداد IPC سه سال طول کشید، به حدی برسد که وارد فاز مذاکره شود. اگر وارد فضای نوشتن قرارداد جدید شویم زمان از دست می‌رود. این‌ها درخت گردوست حتی اگر بخواهد اتفاق بیفتد سه، چهار سال آینده ثمر خواهد داد. بنابراین چیزی که در دسترس است همان قرارداد IPC است. اگر بخواهیم کار درست انجام دهیم سه رکن را باید اصلاح کنیم. اول آنکه باید نحوه واگذاری قراردادها را تغییر دهیم. یعنی اختیاراتی به وزارت نفت و شورای اقتصاد بدهیم تا در مورد قراردادهای نفتی این دو نهاد تصمیم بگیرند. به جای ورود هزار نهاد دیگر فقط این دو بررسی کنند و طی یک بازه سه‌چهار ماهه اعلام کنند قراردادی را واگذار می‌کنند یا خیر.

دوم اینکه باید قراردادها بازبینی شود. درست است که تصویب‌نامه جدید آمده و ما هم داریم به شرکت ملی نفت کمک می‌کنیم اما باید یک تصمیم جدی برای بهبود قراردادها بگیریم. موضوع سوم، اقتصاد قراردادهاست که ربطی به نوع قرارداد، پروانه بهره‌برداری و یا اصلاً قرارداد صندوق توسعه ملی ندارد. وقتی اقتصاد قرارداد برای بخش خصوصی جذاب نباشد وارد نمی‌شود. به محض اینکه این بخش را جذاب کنید مانند بخش معدن همه برای وارد کردن سرمایه به این بخش صف می‌کشند. بنابراین اگر این سه رکن را دولت بتواند اصلاح کند می‌توان به ورود سرمایه به بالادست نفت امید داشت. اما متاسفانه هیچ‌یک از این رکن‌ها در برنامه هفتم اصلاح نشده است.

‌فکر نمی‌کنید اگر این سه اصلاح صورت گیرد ممکن است واگذاری‌ها دوباره به سمت بخش خصولتی میل کند؟

هلدینگ‌های بزرگ ما هیچ‌کدام خصوصی نیستند. همه خصولتی بوده و با نهادهایی مرتبط هستند. بخش خصوصی اگرچه انگیزه ورود دارد اما توان اقتصادی لازم را ندارد. بنابراین بخش خصوصی باید به میادین کوچک وارد شود. میادین بزرگ قاعدتاً به خصولتی‌ها می‌رسد. از بین ۱۹ شرکتی که تاییدصلاحیت اکتشاف شدند بیشتر از نصف آنها خصولتی و دولتی هستند. عقبه این‌ها را که بررسی کنید می‌بینید همین شرکت‌ها حاضر شدند پول به بخش پتروشیمی، معدن و فولاد ببرند اما وارد بالادست نفت نشوند. اگر می‌خواهیم این پول‌ها به نفت وارد شود باید قراردادهای جذاب جلوی سرمایه‌گذاران بگذاریم.

‌در مجلس و محافل کارشناسی مقابل خصولتی‌ها مقاومت زیادی وجود دارد. اعتقاد بر این است که اضافه کردن به قدرت و ثروت این بخش باعث می‌شود گرفتاری‌های ما در آینده بیشتر شود. این‌ها به واسطه افزوده شدن بر قدرت و ثروت‌شان یک دست برتری در فضای سیاسی پیدا خواهند کرد که قدرت عمل را از دولت می‌گیرند و دولت برای کوچک‌ترین تصمیمات خود با مانع‌گذاری‌های آنها روبه‌رو می‌شود.

این اشتباهی بود که از ابتدا مرتکب شدیم. یا باید دست آنها را از همه صنایع ببریم یا اینکه از منابع آنها در بخش نفت هم استفاده کنیم. وقتی پتروشیمی که سودده‌ترین شرکت‌های ماست، دست خصولتی‌هاست، چرا نفت با منابع آنها توسعه پیدا نکند؟ اصلاً اگر بخواهیم فقط بخش خصوصی هم وارد بخش نفت شود، باید قراردادها را جذاب کنیم. با این ساختاری که برای شرکت ملی نفت بسته شده، توان شرکت هر روز کم و کمتر می‌شود. باید دست شرکت ملی نفت باز باشد تا بتواند فناوری روز را وارد کرده و میادین را نگهداری کند. دولت مصداق ضرب‌المثل «نه خود خورد، نه به کس دهد» شده است. نه خودش بر می‌دارد و نه می‌گذارد کسی کار کند.

ما همه صنایع را مطالعه کردیم. هیچ صنعتی در ایران به اندازه صنعت بالادست برای دولت سودده نیست. از هر یک دلار سرمایه‌ای که وارد بالادست می‌شود ۱۰ دلار برای دولت سود ایجاد می‌شود. هیچ صنعتی چنین سودی ندارد. دولت سرمایه‌ای برای ورود ندارد. بخش خصوصی هم که سرمایه دارد، دولت اجازه ورود نمی‌دهد. امروز سود تعیین‌شده برای بخش خصوصی ۳۰ سنت در دلار است درحالی‌که سهم دولت ۱۰ دلار است. دولت اجازه نمی‌دهد این ۳۰ سنت به ۵۰ سنت افزایش یابد. این‌ها مسائلی است که دولت باید با دید باز و نگاه بلند بازبینی کند. یک فردی بیاید و این تصمیم بزرگ را بگیرد. این تصمیم وزارت نفت نیست. دولت و حکومت باید این تصمیم را بگیرند.

The post سرمایه‌گذاران نفتی روس‌‏ با وسوسه‌های عراق از ایران رفتند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران روز سه شنبه گفته بود: آمادگی کامل برای آغاز حفاری در میدان مشترک نفتی آرش وجود دارد و منابع قابل‌توجهی را برای اجرای طرح توسعه این میدان در هیئت مدیره شرکت ملی نفت ایران مصوب کرده‌ایم و با آماده‌شدن شرایط، حفاری را در میدان آرش آغاز می‌کنیم.

البراک مدعی شده است که « این میدان «ثروت طبیعی کویت و عربستان است و تا زمان ترسیم مرزهای دریایی، هیچ طرف ثالثی در آن حقی ندارد.»

وی افزود: از ادعاها و نیات ایران پیرامون میدان الدره که با ساده ترین قواعد روابط بین الملل منافات دارد، غافلگیر شدیم.

وزیر خارجه کویت اضافه کرده است: کویت و عربستان به عنوان یک طرف واحد مذاکره، کاملا با هم توافق دارند و ایران باید قبل از اینکه هرگونه حقی در میدان الدره داشته باشد، ابتدا به ترسیم مرزهای دریایی متعهد باشد.»

موضع وزیر خارجه کویت پس از بیانیه وزارت خارجه این کشور پیرامون همین موضوع صورت می گیرد که در بیانیه ای آورده بود که «منطقه دریایی که میدان الدره در آن قرار دارد، مناطق دریایی متعلق به کویت است و ثروت های ملی در آن بین کویت و عربستان شریک است و ثروت های طبیعی میدان الدره صرفا متعلق به این دو کشور است.»

از سوی دیگر روزنامه الرای به نقل از یک منبع که از ان به منبع مسئول یاد کرده، آورده است: «کویت بار دیگر از ایران برای آغاز مذاکرات ترسیم مرزهای دریایی بین دو طرف کویت و عربستان به عنوان یک طرف واحد و ایران به عنوان طرف مقابل دعوت می کند.»

الرای نوشت: قرار است در همین خصوص دیداری بین وزیر خارجه کویت و وزیر انرژی عربستان در حاشیه جلسه دو روز آینده اوپک برگزار شود.

The post کویت: میدان الدره (آرش) متعلق به عربستان و کویت است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش رصد از وزارت نفت، محسن خجسته‌مهر صبح امروز (سه‌شنبه ۶تیرماه) در حاشیه نشست رویداد گام معکوس بهبود بهره‌وری در عملیات حفاری در جمع خبرنگاران، اظهار داشت: برای همه میدان‌های مشترک بین ایران و عربستان برنامه و مصوبه‌هایی لازم برای افزایش تولید و نگهداشت توان تولید دریافت شده است.

وی افزود: در میدان نفتی مشترک فروزان بین ایران و عربستان شرکت‌های پتروپارس و تأسیسات دریایی در دو جبهه مشغول به‌ فعالیت هستند و به‌زودی اخبار مثبتی در باره افزایش تولید این میدان اعلام خواهد شد، همچنین قرارداد ساخت جکت میدان گازی فرزاد بی (B) نیز امضا شده و هم‌اکنون ساخت این جکت نو از سوی شرکت پتروپارس در حال انجام است.

مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران اظهار کرد: اکنون میدان مشترکی بین ایران و عربستان وجود ندارد که تعیین تکلیف نشده باشد، از سوی دیگر با توجه به احیای روابط دو کشور کارهای مقدماتی برای انجام همکاری دوجانبه آغاز شده است.

خجسته‌مهر تصریح کرد: آمادگی کامل برای آغاز حفاری در میدان مشترک نفتی آرش وجود دارد و منابع قابل‌توجهی را برای اجرای طرح توسعه این میدان در هیئت مدیره شرکت ملی نفت ایران مصوب کرده‌ایم و با آماده‌شدن شرایط، حفاری را در میدان آرش آغاز می‌کنیم.

وی اذعان کرد: طرح توسعه میدان گازی فرزاد اِی (A) به هیئت مدیره شرکت ملی نفت ایران ارائه شده است و در آینده نزدیک کار ساخت جکت این میدان نیز آغاز خواهد شد.

مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران صنعت حفاری را یکی از مهم‌ترین حلقه‌های تولید نفت و گاز در مناطق خشکی و دریایی برشمرد و گفت: حفاری ضامن تداوم و پایداری در نگهداشت و افزایش تولید نفت و گاز است، به همین دلیل مدیریت در این صنعت به‌ویژه در بخش‌ نیروهای متخصص و داشتن دکل‌های حفاری با تجهیزات فناورانه جدید از موضوع‌های با اهمیت در صنعت نفت به‌شمار می‌آید.

مجموع ناوگان حفاری خشکی و دریا به ۱۳۳ دکل می‌رسد

خجسته‌مهر با اشاره به اینکه در مجموع ناوگان حفاری خشکی و دریا بخش‌های خصوصی و دولتی کشور به ۱۳۳ دستگاه می‌رسد، اظهار کرد: برای افزایش تولید به‌ویژه از میدان‌های مشترک نیازمند دکل‌های حفاری جدید هستیم، از این رو در سال‌های اخیر از ظرفیت کامل بخش خصوصی در این زمینه استفاده کرده‌ایم.

بیشتر بخوانید
عربستان در سکوت ایران در حال تخلیه میادین نفتی مشترک است

وی تأکید کرد: از نظر شرکت ملی نفت ایران نقش شرکت ملی حفاری ایران و صنعت حفاری در زنجیره تولید همانند خود تولید اهمیت دارد. به عبارت دیگر، همان‌طور که تولید نفت و گاز حاکمیتی است تلقی ما این است که شرکت ملی حفاری ایران نیز حاکمیتی است، از این رو با حمایت‌های دولت امیدواریم بتوانیم در راستای توانمند کردن این شرکت که عمده دکل‌های حفاری را در اختیار دارد امکان سرمایه‌گذاری در شرکت ملی حفاری ایران را داشته باشیم. با هماهنگی وزارت نفت ما از دولت درخواست کرده‌ایم شرکت ملی حفاری ایران از فهرست شرکت‌های مشمول واگذاری خارج شود تا بتوانیم با اطمینان بیشتر و با حداقل ریسک به اهداف تولید نفت و گاز در کشور برسیم.

معاون وزیر نفت ادامه داد: مهم‌ترین چالشی که در صنعت حفاری وجود دارد پایین بودن بهره‌وری دکل‌های حفاری و راندمان عملیات حفاری است، از این رو به‌دنبال آن هستیم با روش‌های مختلف اعم از سخت‌افزاری، نرم‌افزاری، سرمایه انسانی و به‌کارگیری تجهیزات فناورانه این بازده را بالا ببریم.

خجسته‌مهر با تأکید بر راه‌اندازی مکان‌های پرشمار برای ساخت لوازم یدکی مورد نیاز دکل‌های حفاری به‌منظور جلوگیری از واردات در این زمینه تصریح کرد: در تلاشیم بعضی از تجهیزات مهم مربوط به دکل‌های حفاری از جمله دیزل ژنراتورها را در داخل کشور بسازیم.

واگذاری پروژه حفاری ۳۵ حلقه چاه به‌زودی

وی اظهار کرد: با آغاز به‌کار دولت سیزدهم فعالیت‌های گسترده‌ای در زمینه‌های نگهداشت توان تولید و افزایش آن انجام شد، به‌طوری که همه ظرفیت‌های دکل‌های حفاری کشور را استفاده کرده‌ایم، هم‌اکنون حدود ۹۰ درصد دکل‌های حفاری کشور اعم از خشکی و دریایی کاملاً فعال هستند و امضای قراردادهای جدید مربوط به میدان‌های مشترک همچون میدان آزادگان حجم حفاری‌ها در کشور افزایش خواهد یافت، به‌طوری که نیازمند تأمین دکل‌های جدید هستیم.

مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران با اشاره به آغاز شمارش معکوس برای شروع تولید از فاز ۱۱ پارس جنوبی گفت: به‌زودی پروژه حفاری ۳۵ حلقه چاه تازه در میدان گازی پارس جنوبی را در اختیار شرکت‌های خصوصی و داخلی کشور قرار می‌دهیم، همچنین شرکت نفت و گاز پارس فعالیت‌های اکتشافی جدیدی را در این میدان آغاز کرده و برای دسترسی به ذخایر جدید گازی مشغول تکمیل اطلاعات مهندسی است.

The post <span style='color:#888;font-size:13px;'>مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران:</span><br> اقدامات مقدماتی برای همکاری نفتی ایران و عربستان آغاز شد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

جواد اوجی در نشست با مدیران ارشد شرکت‌های مستقر در منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس در عسلویه افزود: سال گذشته در زمینه تامین گاز مصرفی کمبود داشتیم که با توجه به ادامه رشد مصرف گاز در سال جاری، جلسه‌های تامین سوخت زمستانی به‌صورت جدی برای تامین کسری گاز پی‌گیری می‌شود.

وی افزودد: سال گذشته نزدیک به ۱۵۰ تا ۱۶۰ میلیون متر مکعب کسری گاز در فصل سرد داشتیم و امسال نیز با توجه به رشد مصرف ۱۰ درصد بویژه در بخش خانگی و صنایع پیش‌بینی می‌شود در برخی روزها این کسری و ناترازی تا ۲۰۰ میلیون مترمکعب نیز برسد.

اوجی اضافه کرد: امسال سطح ذخایر نیروگاهی نسبت به سال گذشته ۲۵ تا ۳۰ درصد کمتر است و با توجه به افزایش ۱۰ درصدی مصرف در سال‌جاری، در بخش عرضه و تولید با توجه به اینکه بیشترین تولید از منطقه پارس است درصدی اضافه نشود و یا شاید به اندازه سال گذشته باشد.

وزیر نفت گفت: انتظار می‌رود با راهکارها و هماهنگی که بین شرکت های ملی نفت، گاز و پالایش و پخش فراورده ها ایجاد شده و نیز جلساتی که با وزارت نیرو برگزار شده و تصویب افزایش کرایه حمل تانکرهای سوخت رسان به عنوان مشوق، ذخایر سوخت نیروگاه‌ها تکمیل شود. در این صورت اگر در فصل زمستان با محدودیت گازی روبرو شدیم نیروگاه‌ها از سوخت مایع محروم نمی‌شوند و به این وسیله ادامه حیات می‌دهند.

اوجی ادامه داد: در حوزه پتروشیمی‌ها هم در بحث تولید و هم ظرفیت‌های جدیدی که به بهره‌برداری رسیده اتفاق‌های خوبی رقم خورده است و در حقیقت در این مدت بخش عمده‌ای از نیاز ارزی کشور از همین حوزه‌ها تامین شده است.

وزیر نفت گفت: در زمان حاضر صادرات محصولات پتروشیمی در کشور هنوز به صورت نیمه خام فروشی انجام می‌شود و ورود به زنجیره ارزش از جمله وعده‌هایی است که به دولت، مردم و نمایندگان مجلس داده شده و امید می‌رود این وعده محقق شود.

اوجی تاکید کرد: هرچند کارهای خوبی تاکنون انجام شده اما باید کارگروهی متشکل از وزارت صنعت، معدن و تجارت در دولت تشکیل و این وزارتخانه‌ها نیز پای کار بیایند تا بحث جلوگیری از خام فروشی نه تنها در بحث نفت خام و میعانات بلکه در حوزه محصولات پتروشیمی هم تحقق پیدا کند.

وی ادامه داد: تاکنون هرآنچه در این منطقه توسعه پیدا کرده همه صنایع مادر است و ورود در حوزه زنجیره ارزش به میزان لازم اتفاق نیفتاده است.

به گفته اوجی سیاست کلی در دولت مردمی سیزدهم ورود به زنجیره ارزش است که همه چیز آن در استان بوشهر فراهم است.

وزیر نفت با اشاره به فراهم بودن زیرساخت‌ها از جمله اسکله، خط لوله گاز، نزدیک بودن به منطقه عسلویه برای تامین خوراک در منطقه پارسیان گفت: ما نیز حمایت لازم را انجام می‌دهیم و امیدواریم با توجه به شرایط منطقه پارسیان که از نظر آب، برق، گاز و خوراک و از نظر وسعت همه چیز فراهم است علاوه بر اشتغال زایی خوب نقشی مهم در توانمندسازی مردم و اقتصاد مقاومتی داشته باشد و انتظار ما از شرکت ملی صنایع پتروشیمی و به طور کل پتروشیمی‌ها محقق می‌شود.

The post وزیر نفت : چالش سوخت را با کمترین آسیب سپری کنیم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.