رصدخبر | فرهنگ ؛ با نزدیک شدن به خردادماه و سالگرد درگذشت بنیانگذار جهموری اسلامی، تیم تولید مستند «احمد» در حال آماده کردن نسخه‌ای ۴ قسمتی از این مستند هستند. احتمال نمایش این مستند در یکی از پلتفرم‌ها و یا شبکه‌های تلویزیونی وجود دارد.

به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی، نسخه بلند مستند «احمد» ساخته مصطفی رزاق کریمی، به تهیه‌کنندگی غلامعلی اصغریان (عروج فیلم) در هفدهمین جشنواره «سینماحقیقت» روی پرده رفت و با استقبال مواجه شد.

عروج فیلم، پیش از «احمد»، مستند «بانو قدس ایران» (مصطفی رزاق کریمی) را با موضوع زندگی همسر امام خمینی (ر ه) تولید کرده بود.

عوامل مستند «احمد» که پس از جشنواره «سینماحقیقت» هنوز روی پرده نرفته، عبارتند از تهیه‌کننده: غلامعلی اصغریان، فیلمبردار: محمدرضا سکوت، تدوینگر: امیر اصانلو، طراحی و ترکیب صدا: بهروز شهامت، آهنگساز: ماهور آشور، با مشارکت سرود راستین وحدت، طراح پوستر: مازیار علی‌یاری.

The post «احمد» سریال می‌شود appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش روابط عمومی «شیوه»، این برنامه شنبه ۲۴ آذرماه ساعت ۲۲:۳۰ در شبکه ۴ سیما مجددا پخش می شود، در «شیوه» جدید شقایق حقجوی جوانمرد و علیرضا شفاه درباره «حکمرانی علم و فناوری» مناظره خواهند کرد.

مجری برنامه‌ تلویزیونی «شیوه» پیش‌تر خبر تعلیق این برنامه را تایید کرده و گفته بود: در تاریخ ۲۷ مرداد امسال، رئیس پیشین دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی در این برنامه جمله‌ای حاشیه‌ساز را بر زبان آورد و پس از آن تولید و پخش برنامه متوقف شد.

شیوه» برنامه‌ای گفتگو محور در باب حکمرانی است که تاکنون چهار فصل از آن از شبکۀ چهار سیما پخش شده است. در این برنامه به موضوعات روز، مسائل سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی پرداخته می‌شود و افراد صاحب‌نظر و کارشناس در هر قسمت مهمان برنامۀ «شیوه» به میزبانی عطاءالله بیگدلی می‌شوند تا با گفت‌وگو و مناظره در باب موضوع مطرح‌شده، به تحلیل، نقد و بیان دیدگاه‌های مخالف و موافق خود در زمینۀ عنوان مورد بحث بپردازند.

The post بازگشت «شیوه» پس از ۴ ماه تعلیق appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

محمد‌مهدی عسگرپور، رییس هیات‌مدیره خانه سینما در این باره با اعتماد گفت‌وگو کرده که در شماره روز شنبه ۸ اردیبهشت این روزنامه منتشر شده است. متن کامل این مصاحبه را می‌خوانید.

جناب عسگرپور! بحث درباره تبلیغات فیلم‌های سینمای ایران در شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان، به امروز و دیروز و امسال و پارسال مربوط نمی‌شود و اصلا نکته جدیدی در سینمای ایران نیست، اما همان‌طور که می‌دانید این موضوع از سال گذشته رویکرد جدیدی پیدا کرده است، نظر شما درباره این موضوع چیست؟

همان‌طور که اشاره کردید، بحث تبلیغات در شبکه‌های ماهواره‌ای قدمت دارد، قبل‌تر محدودیت زیادی روی این تبلیغات اعمال می‌شد اما در حال حاضر این محدودیت‌ها ظاهرا کمتر شده است، این موضوع از جایی شروع شد که تهیه‌کنندگان، تولید‌کننده‌ها و پخش‌کننده‌ها احساس کردند از کانال‌های داخلی برای معرفی فیلم‌شان به جایی نمی‌رسند و نمی‌توانند از امکانات داخلی که در گذشته کارایی داشت بهره ببرند، امکانات داخلی در گذشته کارایی داشت و محدودیت کمتر داشت اما در حال حاضر کارایی خیلی کمی دارد و در عوض محدودیت زیادی دارد، پس تصمیم گرفتند برای تبلیغات فیلم‌شان به دنبال امکاناتی باشند که کارایی داشته باشد. اگر نمودار این اتفاق را رسم کنید خودتان متوجه می‌شوید مجموعه‌ای از عوامل در کنار هم قرار می‌گیرد و دست به دست هم می‌دهد تا فیلمساز به شبکه‌های ماهواره‌ای پناه ببرد. رویکردی که قبل‌تر تجربه نشده در حال حاضر این است که سینماگران از صداوسیما به عنوان بازوی تبلیغاتی نمی‌توانند بهره ببرند، ضمن اینکه اقبال به شبکه‌های صداوسیما هم کم است وازطرفی صدا وسیما عمدتا محصولات خاصی مدنظر دارد و برای همان فیلم‌ها تبلیغ می‌کنند از امکانات شهری هم که هیچ کمکی به سینماگران نمی رسد، برای سینماگران تنها امکان معرفی فیلم‌شان کانال‌های ماهواره‌ای باقی می‌ماند.

انگار تبلیغ فیلم‌ها برای یک تعداد فیلم است‌.

نکته مهمی که نباید از نظر دور داشت این است که تبلیغات ماهواره برای یک تعداد فیلم کاربرد دارد و برای دیگر فیلم‌ها شاید موفقیتی نداشته باشد‌.انگار که در و تخته با هم جور شده باشند فیلم‌های پرمخاطب در این شبکه‌ها تبلیغ می‌شوند، البته بده و بستانی هم این وسط صورت می‌گیرد و راه برای تبلیغ فیلم‌های کمدی بیشتر باز می‌شود، اینکه این مسیر تا کی ادامه دارد و در ادامه به چه شکلی صورت می‌گیرد، نمی‌شود پیش‌بینی کرد امافارغ از کیفیتی که فیلم‌ها دارند که ماآنهارا د وست داشته باشیم یا دوست نداشته باشیم هراثری امکان تبلیغ باید داشته باشد‌. صاحب اثرباید مسیری را برای معرفی محصولش باز کند وقتی در داخل کشورمان بیشتر امکانات و درها به روی فیلم‌سازان بسته است و فضای تبلیغات فیلم‌ها در خدمت یکسری محصولات مختص حاکمیت است راه‌چاره‌ای برای فیلمسازان باقی نمی‌ماند. به‌رغم اینکه مدیران دولتی (سینما) جلسات مکرر با مسوولان رسانه ملی بگذارند و از جلسات‌شان عکس بگیرند و تفاهمنامه هم امضا کنند اما در عمل می‌بینیم این تفاهم‌ها اجرایی نشده کما اینکه الان تعاملات به صفر نزدیک است.

بحث خروج سرمایه از کشور و هزینه‌ای که برای شبکه‌های ماهواره می‌شود دراین مسیر چقدر اهمیت دارد.

حتما موضوع مهمی است، حتما اگر تهیه‌کنندگان سینمای ایران امکانات داخلی کارآمد برای‌شان فراهم می‌شد‌، فضای داخل کشور را به تبلیغات در رسانه‌های خارج ترجیح می‌دادند. وقتی مجاری تبلیغ در داخل بسته و بی‌کیفیت می‌شود و از سوی دیگرتبلیغات در شبکه‌های ماهواره‌ای هزینه کمتر و کارایی بیشتر را متوجه صاحب اثر می‌کند، سینماگر خود به خود به خارج از کشور سوق داده می‌شود.

در لابه‌لای صحبت‌تان اشاره کردید که بده و بستانی بین تبلیغ فیلم‌ها و ماهواره‌‌ها صورت می‌گیرد‌. بیشتر در این خصوص توضیح می‌دهید؟

به این معنی که تبلیغات فیلم‌های ایرانی برای شبکه‌های ماهواره‌ای سود خوبی دارد، یعنی با افزایش مخاطب آنها همراه می‌شود، شما دقت کنید در چند سال اخیر صداوسیما که با افت مخاطب همراه بوده اما شبکه‌های ماهواره‌ای پرمخاطب‌تر شدند، کشور همسایه ما ترکیه در صادرات سریال رتبه بسیار بالایی دارد و این باعث می‌شود فعالیت‌ها در این کشور گسترش پیدا کند یا در کشور کره، در ساخت سریال‌های پرمخاطب موفق بوده. وقتی شبکه‌های ماهواره‌ای اقدام به پخش این سریال‌ها می‌کنند با رشد مخاطب همراه می‌شوند. تقویت شبکه‌های ماهواره‌ای باعث می‌شود سینماگران ما هم به سمت آنها بیشتر گرایش پیدا کنند و این باعث می‌شود تبلیغات به سمت ماهواره‌ها بیشتر شود واین یعنی تعامل.

متاسفانه در داخل کشور نه تنها چنین تعاملی اصلا وجود ندارد که اصلا به گسترش فعالیت و تقویت رسانه ملی فکر نمی‌شود، اما آقای عسگرپور تا به اینجا بیشتر درباره سطح ماجرا صحبت کردیم، یعنی دریافت‌های مستقیم از تبلیغات فیلم‌ها در ماهواره‌ها را بررسی کردیم، اما اینجا بد نیست کمی زیربنایی به این ماجرا بپردازیم، شما اشاره کردید اگر نمودار رسم کنیم تمام راه های فیلمسازان به خارج می‌رسد، ولی ما هم برای شما از جنبه دیگر نمودار رسم می‌کنیم و از تناقض‌‌ها و تبعیض‌ها در این نمودار می گوییم‌. اگرچه در وهله اول این فروش قطعا برای بخشی از سینمای ایران مفید است اما پرسش اینجاست چرا مدیران سینما این فروش را به دوران مدیریت خود نسبت می‌دهند و این فروش را از عملکرد مطلوب خود ناشی می‌دانند؟ مگر سهم عمده فروش از تبلیغات ماهواره نیست‌؟ مگر ماهواره در معنای کلی کلمه امر مذمومی نیست؟ آیا این تناقض نیست؟

به عقیده من تبعاتی که این ماجرا دارد بسیار مهم است.

از سوی دیگر پرسشی که مطرح می شود اگر مدیران به دنبال گردش اقتصاد و فروش فیلم‌ها در سینما هستند چرا از اکران و نمایش فیلم‌های اجتماعی خوب مثل برادران لیلا و تفریق و‌… جلوگیری می‌کنند‌؟ اگر فروش خوب است چرا سینمای اجتماعی را محدود کردند‌؟ چرا قاطبه سینماگران شاخص اجتماعی امروز بیکار هستند و نمی‌توانند کار کنند؟ این تناقض نگران‌کننده نیست‌؟ به عنوان مثال اکران فیلم اجتماعی از رخشان بنی‌اعتماد یا اصغر فرهادی آن‌هم بدون تبلیغ در ماهواره‌، آیا پر‌فروش نخواهد شد‌؟ چرا این فیلمسازان نباید امروز فیلم بسازند؟ اصلا اگر فروش خوب است چرا تبلیغ در ماهواره‌ها را رسما اعلام نمی‌‌کنند‌؟

اتفاقا معتقدم در دوره‌ای هستیم که مخالفین سینمای متفکر ایران که مایلند شمایل غیرعمیقی ازسینمای چند دهه گذشته وجود داشته باشد، با بخشی از آقایان حاکمیت در کنار هم قرار گرفتند و با هم خواسته یاناخواسته هم‌جهت شده‌اند‌. به بیانی دیگر مجموعه‌ای از حاکمیت نظری دارد و بیشتر اوقات درحدشعاراز ارزش‌ها می‌گوید بدون اینکه توان توضیح درست داشته باشد با سینمای متفکر که غالبا دیدگاه انتقادی دارد مقابله می‌کنند، در خارج از کشور هم طی چندسال گذشته جریان‌هایی شکل گرفته که مایل است سینمای تفکربرانگیز ایران حضوررسمی نداشته وحالا این دو جریان در کنار هم به سینمای ایران لطمات جدی می‌زنندهرچند در ظاهر با هم مخالفند اما در عمل کنار هم هستند، در پاسخ به سوال شما باید بگویم که بله فعلا بخش مهمی از سینمای ایران فعال نیست‌. عده ای از فروش فیلم‌ها سودهایی می‌برند که اتفاقا نوش جان‌شان، در شرایطی قرار گرفتیم که اگر نقد می‌کنیم باید بلافاصله تمجید هم کنیم، چون معمولا از جانب مدیران کم تسلط سطحی‌نگر به منتقدان وضع موجود حمله می‌شود که شما با موفقیت همکاران‌تان مخالفید و شما اساسا با موفقیت سینما مخالفید و به این نحو سینماگران را به جان هم می‌اندازند، به همین دلیل لابه‌لای صحبتم می‌گویم که باور کنید از فروش فیلم‌های همکاران خوشحالم اما وقتی حرف از رونق می‌زنیم این واقعا مربوط به بخش نسبتا کم سینمای ایران می‌شود. مفهوم و واژه رونق گستردگی دارد و ما وقتی از رونق صحبت می‌کنیم از یک صنعت حرف می‌زنیم. از رونق صحبت می‌کنیم اما نزدیک به ۷۰درصد همکاران کارگردان ما چندسال است که بیکارند. این کجایش اسم رونق دارد؟ البته تعداد زیادی از سالن‌های سینما به واسطه بعضی فیلم‌ها پرمخاطب می‌شود که این می‌شود سود ‌صاحبان سالن ولی تعداد کمی از کارگردانان و تهیه‌کنندگان ما کار می‌کنند، حتی تعداد کمی از بازیگران ما کار می‌کنند. شما به فیلم‌ها و سریال‌ها نگاه کنید، چند بازیگر هستند که در حال حاضر مشغول به کار هستند پس بقیه کجا هستند؟

این اسمش را می‌توانیم رونق بگذاریم؟

رونق بخشی ازسینماست ونه سینما به مفهوم کلی، به نظر من مسوولان لطف کنند واژه رونق را این‌قدر به کار نبرند.این اعداد و فروش سالن های سینما بخش کمی از کل مجموعه سینما را شامل می‌شود، در صورتی‌که در حال حاضر می‌بینیم به جای آنکه زمینه‌ای ایجاد شود تا کورسوی امید ایجاد شود تا بقیه اهالی سینما هم بتوانند کار کنند اما جریان نظارتی به گونه‌ای عمل می‌کنند که تنها بخشی از سینما فعال است و بخش زیاد دیگری غیر‌فعال، اینکه اسمش رونق نیست، در‌حالی که مزیت نسبی فرهنگی و هنری سینمای ایران با سینمای جدی و تفکربرانگیز بوده است که من معتقدم این بخش را در حال حاضر به مقدار بسیار زیادی از دست دادیم، مگر اینکه فیلمسازان با شرایط اقتصادی و روحیات خودشان فیلمی تولید کنند و در دنیا منتشر کنند که آن قسمت از سینما کارکرد خودش را دارد، ولی درخصوص فیلمسازان صاحب اصول وسبک عملازمینه‌ای برای فعالیت‌شان وجود ندارد و اگر هم بخواهند فعالیت کنند، نمی‌توانند چون قواعدی که در سینمای ایران در حال حاضر وجود دارد با قواعدی که آنها به آن پایبند هستند فاصله دارد و به آن تن نمی‌دهند‌.

اینجا همان جایی است که همان دو جریانی که گفتم برای از بین بردن بخش مهمی از سینمای ایران که حضورشان مزیت نسبی است همگام می‌شوند.امیدوارم سازندگان فیلم‌های پرفروش فراموش نکنند که بخشی از امکان فعالیت مستمری که برای آنها به وجود آمده مرهون فعالیت درخشان فیلمسازان روشنفکر و متفکر است که مسیررابرای سینمای پرآوازه ایران شکل داده تا برای جریان‌های مختلف محترم شمرده شود، تصور اینکه به تدریج سینمای متفکر از زیست بوم سینمای ایران حذف شود و بقیه این زیست بوم که فعلا مترادف شده با فیلم‌های کمدی بتواند بار فرهنگی سینما را به دوش بکشد بسیار ساده‌انگارانه است.

جالب، سکوت مدیران در این باره است‌.

مدیران که فعلا تلاش‌شان روی فروش بالا به هر قیمتی است و ظاهرا آن‌قدر پروانه ساخت فیلم کمدی صادر شده یا درخواست شده که خودشان به این موضوع پی بردند.

حتی اعلام کردند که دیگر فیلم کمدی در اولویت ما نیست و گفتند درخواست پروانه ساخت برای فیلم کمدی ندهید.

الان سینما یک مدل خاص رواج پیدا کرده است، قبل از انقلاب می‌گفتند مرحوم بیک ایمان‌وردی درسال چند فیلم همزمان با هم کار می‌کرد طوری که ممکن بودبا همان لباس فیلم اول سر فیلم دوم و سوم هم حاضر می‌شد، الان شما نگاه کنید اکثر پلان فیلم‌های پرفروش خیلی شبیه هم شده‌اند، (باز اینجا تاکید می‌کنم که این نوع فیلم‌ها باید ساخته شود و فروش داشته باشند) ولی کیفیت هم باید داشته باشند یا نه؟ البته من بیشتراین مشکلات را از نگاه وعملکردمدیران می بینم که نگاه بلند‌نظرانه به اداره سینما ندارند تا زمینه ایجاد شود که فیلمسازانی که مزیت نسبی برای سینما هستند هم فعالیت کنند‌. غم‌انگیزتر آنجاست که امروز بخش رسمی سینما که تریبون دارند به بخش دیگر و ارزشمند سینما حمله می‌کنند‌. شما به فهرست چهل ساله سینمای ایران و فیلم‌هایی که در سینمای ایران ساخته شده، نگاه کنید ببینید از کجا به کجا رسیدیم.

اتفاقا به نکته‌ای اشاره کردید که مدنظر ما بود. دوره‌ای بود که عباس کیارستمی پرچمدار سینمای ایران بود، در‌حالی که الان سینمای کمدی فاقد کیفیت پرفروش می‌شوند و مدیران از این فروش فخر می‌فروشند و فیلم‌های کمدی پرچمدار سینمای ایران شده و جهان هم ما را با این فیلم‌های کمدی رسمی می‌شناسد. جناب عسگرپور! نیک می‌دانید اگر ما به تبلیغات فیلم‌ها در ماهواره‌ها ایراد می‌‌گیریم بخش‌های مختلف دارد‌. یک بخش هم همین نگاهی است که جهان به سینمای ایران از طریق ماهواره‌ها دارد‌.

در دهه شصت زمانی که جنگ بود مدیران ما تلاش کردند ارتباطات بین‌المللی برقرار کنند در‌حالی که ایران درگیر جنگ با عراق بود بخش فرهنگی کار خودش را بکند و ایران با فیلم‌هایش در جهان شناخته شود و نگاه‌ها به سمت ایران باشد. اواخر دهه شصت بود که هفته فیلم ایران در امریکا برگزار شد و تعداد زیادی از فیلمسازان شناخته شده و معتبر فیلم‌های‌شان در این رویداد شرکت کرد. همان زمان که مخالفان تظاهرات به راه انداخته بودند وخاطره معروف عباس کیارستمی با پرویز صیاد هست که به او گفت من بیرون سالن با پلاکارد می‌ایستم تو به سالن برو و فیلم ببین.

می‌خواهم بگویم آن زمان این‌گونه از سینمای روشنفکر دفاع می‌کردند شما در‌نظر بگیرید که الان هفته فیلم دراروپاوامریکا برگزار کنیم چه دستاوردی آقایان برای نمایش آثارموردعلاقه‌شان در این رویداد دارند؟ سینمای متفکر و روشنفکر را که از بین بردند، این فیلم‌های پرفروش می‌شوند نماینده سینمای ایران؟ البته من معتقدم نسل جوان با استعداد زیادی داریم که می‌توانند پرچم‌های سینمای ایران در دنیا راهمچنان بالا ببرند اما یازمینه کار برای‌شان فراهم نیست یا مجبورند به سمت پول و سرمایه و دلخوشی سینماداران بروند ودرچرخه کمدی‌سازی مدل فعلی قرار بگیرند و این برای سینمای ایران نه تنها بد است که فاجعه است. زمانی بود که در جشنواره‌های مهم خارجی هر سال فیلمی به صورت رسمی از ایران داشتیم. در حال حاضر فقط بگیر و ببند و توبیخ است که چرا فیلم‌ها بدون مجوز در جشنواره‌های خارجی شرکت می‌کنندو وزارت ارشاد مجبور است جلوی این فیلم‌ها را بگیرد. در‌حالی که باید فضای کار برای سینماگران باز شود تا فیلم‌ها در مسیر رسمی و بدون دعوا در چنین رویدادهای معتبری شرکت کنند. قبلا رنگ‌آمیزی تنوع فیلمسازان در سینمای ایران زیاد بود ولی در حال حاضر بخش زیادی از سینماگران دیگر امکان فعالیت ندارند. ازطرفی غلبه نگاه امنیتی رایج دردستگاه‌های امنیتی برنگاه فرهنگی مدیران روزگار ناخوشایندی رابرای سینما رقم زده است.

جناب عسگرپور! نکته‌ای که در آخر به آن اشاره کنیم، آیا تبلیغات ماهواره‌ای که فروش هرچه بالای فیلم‌های سینمای ایران آن‌هم به صورت تبعیض‌آمیر به دنبال دارد، باعث نفوذ تفکر سرمایه‌داری در سینما می‌شود؟ چون در حال حاضر در سینما همه چیز به پول خلاصه شده، تهیه‌کننده‌ها فیلم کمدی می‌سازند چون بازگشت سرمایه دارد و حرف پول در میان آنهاست، سینماداران فیلم کمدی اکران می‌کنند چون بازگشت سرمایه دارد، جالب اینکه فیلمسازان مدعی تفکر هم سمت ساخت فیلم کمدی رفتند، آیا رواج چنین تفکری درست است؟ نکته مهم‌تر اینکه آیا وقتی تهیه‌کننده‌ای از نمایش فیلمی سود هنگفت می‌کند آیا این دریافت هزینه نباید در سینما منتشر شود؟ یا اینکه فقط مختص به تهیه‌کننده است؟ از این منظر که در کشورهای خارج از سودهای کلان حاصل از فیلم‌های پرفروش تهیه‌کننده باید دو، سه فیلم تجربی هنری بسازد و دست فیلمسازان جوان را بگیرد… در ایران انگار اوضاع فرق می‌کند. نظر شما در این مورد چیست؟

با توصیه‌های اخلاقی نمی‌توان یک زیست بوم را اداره کرد، تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار ما هم حاصل شرایط کشور هستند، با مجموعه‌ای از دولت مواجهیم که از راه‌های گوناگون از مردم عوارض و مالیات و… می‌گیرد، هزینه‌های زندگی را به ‌شدت بالا می‌برد، ارزش پول ملی را به بدترین حالت می‌رساند و بعد توقع فرزندآوری و حال خوب و نشاط از مردم دارند. واقعا نمی‌دانم با چه رویی چنین توقعاتی از جامعه دارند؟ دیگر دست در جیب مردم کردن جزو ساختار کشور شده است.

تهیه‌کننده و سرمایه‌گذارونهایتا تولیدفیلم هم محصول همین شرایط است (همین‌جا بگویم که اغلب با سرمایه‌گذار در سینما مواجه هستیم تا تهیه‌کننده). شما به صنعت خودروسازی نگاه کنید. همین چند وقت پیش بود که رسما اعلام شد که یک شرکت خودروساز نزدیک به چند هزار میلیارد از مردم زیادی گرفته است با خودم گفتم اگر فقط همین یک مورد مدیران خودروسازی مجبور شوند پول زیاد گرفته شده از مردم را به آنها پس دهند مردم به این نتیجه می‌رسند که با نظامی مواجه هستند که با عدالت با آنها رفتار می‌کند و حقوق آنها را رعایت می‌کند ولی نتیجه چه شد می‌فهمید در یک جریانی این تبلیغات باید اتفاق می‌افتاد، همین و بس، اصلا مگر سابقه‌ای از پس دادن وجود داشته که این دومی‌اش باشد؟ در چنین زیست بومی دیگر به سختی می‌شود از تعهد و اخلاق و سلامت فرهنگی گفت. وقتی هم به دست‌اندرکاران جدیدی که سود زیادی برده‌اند از مسوولیت اجتماعی می‌گویی در ظاهر تایید می‌کنند ولی در دل پوزخند می‌زنند، به نظرم خیلی تقصیر آنها نیست، چراکه بیشترشان در زیست بومی که شالوده‌اش در عملکرد مسوولین مشخص است، رشد کرده‌اند.

آقای عسگرپور! به عنوان پرسش آخر با تبلیغات فیلم‌ها در ماهواره موافق هستید یا مخالف؟

مخالفم اما به تهیه‌کننده‌ها حق می‌دهم وقتی در داخل با بی‌مهری مواجه می‌شوند برای بازگشت سرمایه به ماهواره متوسل شوند. وقتی صحنه کشور ما از نخبگان خالی شده، وقتی مدیران ما فهم دقیقی از اداره حوزه‌های فرهنگ و هنر را ندارند، وقتی می‌گوییم فروش بالای چند فیلم رونق کل سینما به شمار نمی‌رود، تازه از آنجا مساله ما با آنها شروع می‌شود و آنها سینماگران را به جان هم می‌اندازند که شما از فروش فیلم همکاران‌تان راضی نیستید و مساله را سخیف جلوه می‌دهند.

The post عسگرپور: تبلیغ در شبکه‌های ماهواره‌ای موثرتر و ارزان‌تر است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

پیمان جبلی رئیس صدا و سیما در حاشیه هیات دولت در جمع خبرنگاران گفت: یکی از برنامه های نوروزی سیما در یکی از شبکه‌های اجتماعی ۸۰ میلیون بازدید داشت.

وی افزود: کنداکتور سیما برای ۱۴۰۳ بسته شده و در حال برنامه ریزی ساخت برنامه های رمضان و نوروز ۱۴۰۴ هستیم.

رئیس سازمان صدا و سیما در پاسخ به سوالی بیان کرد: آمار قابل‌توجه و امیدبخشی از استقبال مخاطبان از برنامه‌های رسانه ملی داشتیم که در هفته اول نوروز امسال در مقایسه با برنامه‌های سال قبل همین بازه زمانی حدود ۸ درصد افزایش مخاطب را ثبت کرد.

جبلی گفت: برای تابستان امسال هم بخش‌های مختلف صداوسیما و حوزه سیاسی، ساختارهای «سیمرغ» و «سیمافیلم» در حال برنامه‌ریزی هستند.

وی در پاسخ به سوالی درخصوص تمهیدات این سازمان در دور دوم انتخابات مجلس شورای اسلامی، گفت: در مرحله دوم انتخابات مثل مرحله اول مناظره کاندیداها را در نظر داریم و از شبکه‌های استانی برای این امر استفاده می‌کنیم و البته ظرفیت ۲۰۰ کانال مورد استفاده قرار نخواهد گرفت.

The post بازدید ۸۰ میلیونی از برنامه‌های نوروزی در شبکه‌‌های اجتماعی appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

از آغاز جنگ در هفتم اکتبر، سالن‌های نمایش در سرزمین‌های اشغالی درب‌های خود را به روی تماشاگران بسته‌اند و تمامی محصولات هنری به استثنای گزارش‌های خبری متوقف شده‌اند.

انجمن تهیه‌کنندگان اسراییل با راه‌اندازی کارزاری در پی جمع‌آوری کمک‌های مالی و مساعدت‌های دیگر هستند تا پروژه‌های خود را از سر بگیرند.

گروهی تازه‌تاسیس به نام «دوستان انجمن تهیه‌کنندگان اسرائیل» که در زمان آتش‌بس موقت اخیر شکل گرفت در بروشوری اعلام کرد «این موضوع مربوط به امرار معاش هزاران خانواده اسرائیلی است و چالش‌های بسیار بیشتری در کوتاه‌مدت و بلندمدت وجود دارد» و از کسانی که قادر به کمک هستند استمداد طلبید.

در همین زمینه مدیرعامل انجمن تهیه‌کنندگان اسرائیل اسویکا گاتلیب به ددلاین گفته است که «حتی در صورت توقف درگیری‌ها، موانع دیگری مانند «فقدان بیمه» و «تعداد کارگرانی که داوطلبانه به عملیات امدادونجات پیوسته‌اند» نیز بر سر راه صنعت سینما و تلویزیون است».

وی همچنین افزود: «تصویربرداری در چنین شرایطی یک ریسک مالی بزرگ است. تهیه‌کنندگان ثروتمند نیستند؛ آنها آدم‌های عادی‌ای هستند که عاشق داستان‌گویی‌اند.»

در حالیکه تا پیش از آغاز درگیری‌ها، هزاران نفر در ده‌ها پروژه مشغول به کار بودند، بسیاری از عوامل فیلم‌ها با ترک صحنه تولید مجبور به کمک ارتش و شهرک‌نشینان شده‌اند و در اموری غیر مرتبط همچون پخت‌و‌پز غذا و توزیع‌شان مشارکت می‌کنند.

ادار شفران، تهیه‌کننده و کارگردان، چند روز پس از عملیات نیروهای مقاومت به اسکرین دیلی گفت: «کل صنعت [سینما] تعطیل شده است. ما در شوک هستیم و دیگر هیچ‌چیز شبیه پیش از جنگ نخواهد شد؛ همه‌چیز تغییر خواهد کرد.»

راتم شمیر، کارگردان سریال «آشوب» نیز به اسکرین دیلی گفت در شرایط فعلی غیرممکن است که بتوانیم در مورد سینما صحبت کنیم.

خالق سریال «الماس‌های خشن»، یوآل یفت، نیز نظری مشابه شفران ارائه می‌دهد. «هیچ‌کس نمی‌تواند به زندگی عادی خود ادامه دهد.»

او با اشاره به عملیات نظامی حماس که به کشته‌شدن حدود ١,۲۰۰ نفر انجامید، گفت: «حتی نویسندگانی مثل ما هم هرگز نمی‌توانستند چنین سناریویی را تصور کنند.»

صنعت سینما و تلویزیون رژیم صهیونیستی تنها بخشی نیست که دچار مشکل و سردرگمی شده است و بسیاری از مشاغل دیگر نیز از اواسط ماه اکتبر به حالت تعطیل و نیمه‌تعطیل درآمده‌اند.

رژیم صهیونیستی همچنین مجبور شده میلیاردها دلار برای تامین بودجه جنگ علیه نوار غزه وام بگیرد. این در حالی‌ست که ارزش شِکِل اسرائیل در برابر دلار آمریکا به پایین‌تر حد خود در طول حدودا یک دهه اخیر رسیده است.

اخیرا ٣٠٠ اقتصاددان ساکن سرزمین‌های اشغالی در نامه‌ای به نخست وزیر و وزیر دارایی با تاکید بر اینکه اقتصاد اسرائیل دوران سختی را سپری می‌کند، از آنها خواستند «سر عقل بیایند و تدابیر فوری برای جلوگیری از آسیب بیشتر اتخاذ کنند».

رکود اقتصادی قریب‌الوقوع باعث شد تا موسسه رتبه‌بندی مودیز پیش‌بینی خود از رشد اقتصادی اسراییل در سال جاری را از ٣ درصد به ۴/۲ درصد کاهش دهد. این موسسه رتبه‌بندی در چشم‌انداز بدبینانه سال ۲٠۲۴ نیز رتبه‌بندی تولید ناخالص داخلی این رژیم را حدود یک‌ونیم درصد کاهش داده است.

The post طوفان الاقصی سینما و تلویزیون اسرائیل را به کما برد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

ساده‌لوحانه است اگر فکر نکنیم چرا باید منبع یا منابعی، سالیانه ٣٠میلیون دلار به شبکه‌ای نظیر «من و تو» اختصاص بدهند! هرچند همین اواخر، بعد از اعلام خبر تعطیلی این شبکه، اتصال مالی آن به پنتاگون در گزارش‌های مختلف بررسی شد. اما مهم‌تر آن است که بیندیشیم چرا ایالات متحده باید چنین مبالغ هنگفتی برای ایجاد شبکه‌های اینچنین هزینه کند؟ در واقع ذهن هر پرسشگر راستینی به این سمت‌وسو هدایت می‌شود که شبکه‌های فارسی‌زبان اینچنین، چه ماموریتی دارند؟

بفرمایید شام!

برنامه «بفرمایید شام» یکی از برنامه‌های پرطرفدار در سراسر اروپا و آمریکا بود که نخستین‌بار در سال ٢٠٠۵ از «کانال ۴» بریتانیا روی آنتن رفت. بعد هم سرایت کرد به کشورهای دیگر اروپایی و بسیاری از آنها شروع به تولید چنین برنامه‌ای کردند: آلمان، فرانسه، هلند، نروژ، سوئد، ایرلند، آمریکا و… در این برنامه چند نفر از شهروندان عادی یا معروف،‌ تیمی تشکیل می‌دهند و هر بار منزل دیگری می‌روند تا دست‌پخت او را امتحان کنند. بعد از میل‌کردن غذا نیز به طرف مورد نظر نمره می‌دهند. در پایان، نمرات محاسبه می‌شود و فردی که بیشترین امتیاز را گرفته به عنوان برنده آن قسمت معرفی می‌شود. برنامه به‌ظاهر بسیار ساده است و نکته برجسته‌ای ندارد. اما شبکه «من و تو» در سال ٢٠١٠ اقدام به خرید امتیاز این برنامه کرد و تولید و پخش آن را کلید زد. با توجه به اینکه «بفرمایید شام» در هر کدام از کشورهایی که آن را تولید و پخش کرده بودند، توانسته بود مخاطبان فراوانی پیدا کند، طبیعتا دست‌اندرکاران «من و تو» نیز حدس می‌زدند برنامه تولیدی آنها طرفدار پیدا کند. همین اتفاق هم افتاد و به‌زودی بخشی از مردم ایران تماشاچی این برنامه بودند. با این مقدمه، به نخستین گام‌های ورود سبک زندگی غربی از طریق همین برنامه می‌پردازیم.

مشروب سر سفره ایرانی؟!

برنامه «بفرمایید شام» سال‌های متمادی از شبکه «من و تو» پخش می‌شد و در تمام برنامه‌هایش از ایرانیان ساکن کشورهای اروپایی و آمریکایی دعوت می‌شد تا در آن شرکت کنند. نکته قابل تامل این بود که در تمام برنامه‌هایش نیز (بدون استثنا)، مشروب را سر سفره‌های ایرانی می‌دیدیم. این در حالی است که اگر نگاهی به کتاب «مُسکِرات و مخدرات» (نوشته رودی مته، ترجمه مانی صالحی علامه) بیندازیم، متوجه خواهیم شد که مشروب مُسکِر (مست‌کننده)، هرگز همراه سفره ایرانی نبوده است. حتی در ایران باستان و پیش از ورود اسلام نیز مردم ایران همراه با غذا، مشروب نمی‌خوردند. این در حالی است که در آن زمان دین رسمی، آیین زرتشتی بود و اتفاقا براساس این آیین، مسکراتی نظیر مشروب، حرام دانسته نشده بود. در واقع با وجود اینکه در این آیین، حرام نبوده است، باز هم نوشیدنی مردم ایران سر سفره ایرانی نبود و فقط در آیین‌های سنتی و جشن‌ها و نظیر اینها مورد استفاده قرار می‌گرفت. بعد از ورود اسلام به ایران نیز به خاطر حرمت شرب خمر، همچنان سفره ایرانی، خالی از مشروب ماند. هرچند پادشاهان و اشراف در برخی مراسم همچنان از آن استفاده می‌کردند و گاهی درباره آن سخت‌گیری‌هایی برای همه تعیین می‌کردند و گاهی نیز با سهل‌انگاری از کنارش می‌گذشتند. اما نکته مهم این است که سبک زندگی عامه مردم ایران، چه پیش از اسلام و چه پس از اسلام، تناول غذا همراه با مشروب نبوده است. در واقع این دقیقا سبک زندگی مدرن غربی است که همراه با غذا مشروب هم مصرف می‌کنند.

سالانه یک‌میلیارد دلار مشروب به ایران قاچاق می‌شود!

وائل حلاق، یکی از نظریه‌پردازان و مولفان فلسطینی، در یکی از آثارش (کتاب «دولت ممتنع») اشاره می‌کند غربی‌ها بعد از انقلاب صنعتی و تسلط فناوری و جنگ‌افزاری بر دنیا، گمان می‌کردند مسیر تاریخ را درست رفته‌اند و تمام کشورهای دیگر نیز حتی به‌ اجبار باید این راه را بروند! فارغ از اینکه این میزان ترجیح تفکر غربی بر فرهنگ و تمدن شرقی، فقط به نوعی توهم خودبرترپنداری برمی‌گردد، باید دقت داشت آنها در تغییر سبک زندگی مردم شرق از جمله مسلمانان هم تلاش بسیار کردند. هرچند مسلمانان همواره در طول تاریخ استعمار، در کشورهای مختلف علیه این نوع نگاه جنگیدند و حاضر به پذیرش آن نشدند. اما دنیای معاصر، عصر جنگ نرم است. در این عصر، نقشه کلی استعمار چنین است که از طریق سرگرمی، تفریح، رسانه، ورزش و… سبک زندگی غربی را وارد زندگی ممالک شرقی از جمله مسلمانان کنند. متاسفانه در بخش‌هایی از این جنگ نرم نیز موفق بوده‌اند. چنانچه اگر نگاهی به کتاب «راه‌های نفوذ دشمن» نوشته سیدمحمدحسین راجی بیندازیم، خواهیم دید متاسفانه مصرف مشروبات الکلی در ایران بالاست. به استناد این کتاب «امروزه در آمریکا ٨٠درصد نوجوانان قبل از دوران دبیرستان، مشروب خوردن را تجربه می‌کنند.» طبق آمار این کتاب، متاسفانه در کشور ما هم اوضاع تاسف‌برانگیز شده است: «همین حالا ٢٠٠هزار معتاد به الکل در کشور داریم» و عجیب است بدانید «سالانه ٢٠٠میلیون لیتر در ایران مشروب مصرف می‌شود که از این مقدار، حدود ٨٠میلیون لیتر به ایران قاچاق می‌شود.» می‌دانید ٨٠میلیون لیتر معادل چه مبلغی است؟ بنا به گفته مولف می‌شود مبلغی بالغ‌بر «یک‌میلیارد دلار»!

چرا قبح مصرف مواد الکلی را می‌ریزند؟

طراحان استعماگر در تغییر سبک زندگی مردم مسلمان ایران، چند هدف را دنبال می‌کنند. اول اینکه با کمرنگ‌کردن مُحرّماتِ اسلام در افکار عمومی مسلمانان، بین آنها و مذهب‌شان فاصله بیندازند. چرا؟ برای اینکه اولین گام برای استثمار و استعمار مردم مسلمان این است که آنها را با خود همراه کنند و ذهنیت مبارزه را در آنها از میان ببرند. دومین نکته این است که کشورهای اسلامی تبدیل به بازار محصولات غربی شود. اگر به همین عدد «یک‌میلیارد دلار» دقت کنید، خواهید دید مبلغ هنگفت آن در جیب چه برندهای مواد الکلی و دست‌اندرکاران تولید و فروش‌شان می‌رود. نکته بعدی نیز این است: زمانی که زندگی یک ایرانی مسلمان با زندگی غربی همراه شود، افکارش را نیز می‌توان با تفکرات کشورهای غربی همسو کرد. در واقع می‌توان به شکلی کاملا نرم و آهسته و بی‌نزاع و جنگ، پایگاهی برای استعمار در منطقه ساخت. این است خطرات جنگ نرم که نمی‌توان به‌سادگی از کنارش گذشت.

راهکار مقابله با این نوع نفوذ چیست؟

راهکار اول، تبیین این جریان است. اینکه رسانه‌های داخلی با دقت برنامه‌های اینچنین را رصد کنند و خطراتش را به گوش عامه مردم برسانند. دومین راه این است، قبل از اینکه برنامه‌های پرطرفداران اینچنین در شبکه‌های فارسی‌زبان آن‌سوی آب راه بیفتد و مورد استقبال قرار گیرد، باید شبیه با آنها را همسو با فرهنگ اسلامی مردم ساخت تا دست‌کم بخشی از مخاطبان جذب برنامه‌های داخلی شوند. به همین منظور بود که برنامه‌ای نظیر «بفرمایید شام» در ایران هم ساخته شد و دیدیم که اقبال زیادی هم بین مردم داشت. در واقع وقتی رسانه‌هایی داشته باشیم که بتوانند بخش سرگرمی و تفریح مردم را پوشش بدهند، آن‌وقت درصد مخاطبان شبکه‌های مذکور پایین‌تر می‌آید. راهکار سوم، تقویت مسائل دینی در مردم است. این تقویت در خلاصه‌ترین شکل،‌ قبل از اینکه با حرف و شعار شکل بگیرد، با عمل شکل می‌گیرد: «یَـأَیُّهَا ٱلَّذِینَ ءَامَنُواْ لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفعَلُونَ»؛ ای کسانی که ایمان آورده‌اید، چرا چیزی را می‌گویید که به آن عمل نمی‌کنید؟ (سوره صف، آیه ٢) خداوند در آیه بعدی همین سوره مبارکه می‌فرماید «کَبُرَ مَقتًا عِندَ ٱللَّهِ أَن تَقُولُواْ مَا لَا تَفعَلُون»؛ نزد خدا گناهی بس بزرگ است چیزی را بگویید که خودتان به آن عمل نمی‌کنید. در واقع بیان چنین آیه‌ای، انزجار ساحت الهی را از گفتار بی‌عمل، نشان می‌دهد. به این ترتیب، اگر نهادهای دینی در کشور می‌خواهند که مردم گوش به سخنان‌شان داشته باشند، قبل از هر کاری، باید خود به آنچه می‌گویند عمل کنند. اگر جوانی ناآگاه ببیند یکی از روحانیونی که دارد برای او درباره مضرات مشروب و حرام‌بودن آن در اسلام صحبت می‌کند، درحالی‌که زندگی خودش سراسر مهر و عطوفت و ساده‌زیستی است و در عمل، شیفته خدمت به مردم است، آن‌وقت است که این سخنش نیز در دل آن جوان می‌نشیند. در واقع هرجا که مسئولان زندگی ساده و بی‌آلایشی داشته‌اند و دیگران را به امری توصیه کرده‌اند، فایده داشته است، اما چنانچه برعکس باشد، طبیعتا نه‌تنها فایده‌ای نخواهد داشت، بلکه نتیجه عکس نیز خواهد داد.

فرمانده‌ای که لباس‌های زیر سربازان را می‌شست

ما اگر بتوانیم الگوهای مردم را بازتعریف و آنها را با زندگی بعضی از شهدا آشنا کنیم، خواهیم دید که فطرت پاک انسانی به سمت سلامت و هدایت می‌رود. سرهنگ خلیل صراف، از دوستان شهید خلبان عباس بابایی، در کتاب «پرواز تا بی‌نهایت» روایت می‌کند که چند ماهی بود در مرکز فرماندهی، زیرپیرهن و شلوار سربازان شسته می‌شد. یعنی زمانی که آنها برای استحمام داخل محوطه مربوطه می‌رفتند و زیرپیرهن‌های خود را بیرون می‌آویختند تا بعد از استحمام بیایند و آنها را بشویند، ناگهان می‌دیدند که تمام‌شان شسته شده! بعد از مدتی اما ماجرا کشف شد. مشخص شد شهید خلبان عباس بابایی که فرمانده پایگاه هم بود، مخفیانه می‌آید و زیرپیرهن‌ و شلوار سربازان تحت امرش را می‌شوید و می‌رود. این است رفتار راستین بزرگ‌مردان مسلمان این مرز و بوم؛ رفتاری که اگر یک جوان از مسئول مملکت ببیند، ناخودآگاه شیفته‌اش می‌شود و دلش می‌خواهد دنباله‌رو تعالیم اسلامی باشد که مسئول مربوطه سر در گرو آنها دارد. رفتاری که می‌تواند حتی جوانی بی‌قیدوبند را هم متحول کند.

منبع: شهروند

The post شامی که «من و تو» برای‌ ما پخت appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.