متن کامل یادداشت کامبیز نوروزی را می‌خوانید:

هیاهویی که برای دستمزد ۶۰۰ میلیون تومانی یحیی گل‌محمدی برای شرکت در یک برنامۀ تلویزیونی شکل گرفته است بی مورد و نادرست است. اخلاقاً و قانوناً او حق داشته این مبلغ یا بیشتر یا کمتر از آن را بگیرد. تقریباً در تمام کشورهای دنیا شخصیتهای هنری و فرهنگی و اجتماعی و سیاسی برای حضور در یک برنامۀ تلویزیونی می‌توانند دستمزد می گیرند.

از لحاظ حقوق رسانه مصاحبه، خصوصاً مصاحبۀ تفصیلی یک فرد با یک رسانه دارای ماهیت قراردادی است. آن فرد می تواند گفتگوی تفصیلی را بپذیر یا نه. می تواند برای آن شرط بگذارد. می تواند مبلغی را مطالبه کند یا نه. رسانه هم می تواند آن شرایط را رد یا قبول کند. باید توجه کرد که آنچه مصاحبه شونده به رسانه می دهد شامل اعتبار، چهره، وقت و کلام خود است که همگی دارای ارزش معنوی و مادی اند و به نسبت موقعیت و اهمیت او در عرصۀ عمومی موجب اعتبار و ارزش مادی و معنوی و حرفه‌ای برای رسانه می شود.

اتفاقاً یکی از دلایل کاهش شدید مخاطبان تلویزیون ایران آوردن کسانی برای گفتگوست که عرصۀ عمومی در عرصۀ عمومی اعتبار و شهرتی ندارند و چهره و کلامشان جاذبه یا محتوایی تولید نمی‌کند.

حضور افرادی مانند گل‌محمدی در تلویزیون موجب جلب مخاطبهای زیاد است. برنامه‌های پرمخاطب نیز درامد تبلیغاتی هنگفتی برای تلویزیون دارد.

میانگین هزینۀ تبلیغات تلویزیون بنا به نوشته آسیانیوز در شهریور ۱۴۰۳ برای هر ثانیه ۱۷۴ میلیون تومان است. این مبلغ برای برنامه های پربیننده تا ۳۷۰ میلیون تومان برای هر ثانیه افزایش پیدا می کند.

براساس همان قیمت میانگین درآمد تلویزیون برای ۱۰ ثانیه تبلیغ مبلغ یک میلیارد و هفتصد میلیارد تومان می شود. اگر قبل و در میان برنامه فقط ۵ دقیقه (۳۰۰ ثانیه) تبلیغ پخش شود درآمدی بالغ بر ۵۲ میلیارد تومان نصیب صدا و سیما می‌شود.

این درآمد در برنامه‌های گفتگویی ناشی از کیفیت و میزان مخاطبان برنامه و میزان شهرت و اعتبار و اهمیت کسی است که در مصاحبه شرکت کرده است. به عبارت دیگر بخش قابل اعتنایی از این ارزش افزوده را آن شخصیت خلق می‌کند.

چرا باید کسی که در حد خود شخصیتی معتبر است و برای برنامه اعتبار و مخاطب می‌آورد وقت و چهره و کلام خود را به رایگان در اختیار تلویزیون بگذارد؟ آیا مجریان، کارگردانها، بازیگرها و عوتمل تولید سریالها و برنامه‌ها و سایر کارکنان یا همکاران دائم یا موقت صدا و سیما رایگان کار می‌کنند؟ آیا کسانی که در همه برنامه محفل شرکت می‌کنند پولی نمی‌گیرند؟

هزینۀ هر سریال معمولی تلویزیون طبق برآوردها چیزی حدود ۵ میلیارد تومان برای هر قسمت است.

اگر تلویزیون ایران به دلیل سوءمدیریت و ناتوانی در جلب مخاطب زیان‌ده است و هزینه‌های بی‌حسابش بیش از بودجه و درآمدهای تبلیغاتی است، نمی توان توقع داشت که دیگران به رایگان در اختیارش قرارگیرند.

اگرچه کسانی هستند که به اسم کارشناس پزشکی یا روانشناسی یا امثال اینها پول هم به صدا  و سیما می دهند تا در برنامه های عامه پسند شرکت کنند و به این ترتیب برای خود به شکل نامحسوس تبلیغ کنند، اما حکایت اشخاص مشهور و معتبر و محبوب فرق می کند.

تا جایی که می‌دانم خیلی از شخصیتهای مشهور هنری و فرهنگی و اجتماعی و احتمالا سیاسی برای حضور در برنامه‌ها مبلغی را دریافت می کنند ولی از اعلام آن خودداری می کنند. یحیی گل محمدی اولین کسی است که صادقانه اعلام می کند برای شرکت در یک برنامۀ ۵۶ دقیقه ای  از صدا  و سیما پول دریافت کرده است. وی بعداً گفت این مبلغ را صرف امور خیریه کرده است اما اگر این کار را هم نمی کرد کمترین ایراد و خدشه ای به این وارد نمی‌شد که او چنین مبلغی دریافت کرده است. باب شدن علنی این رویه بالاجبار به حرفه ای تر شدن رسانه ها، از جمله تلویزیون کمک می کند.

در مورد صدا و سیما هم اگرچه فعالیتهای این سازمان بی‌حساب و کتاب است و  انتقادات و ایرادات حرفه‌ای و سیاسی و مالی بی شماری به آن وارد است اما در این مورد که این مبلغ را به کسی مثل گل محمدی پرداخت کرده است نمی‌توان انتقاد کرد.

The post نوروزی: درخواست دستمزد گل محمدی برای شرکت در یک برنامه تلویزیونی قانونی است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش رصد به نقل از روابط عمومی سازمان تنظیم مقررات رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر در فضای مجازی، بنا بر اعلام معاونت پایش و نظارت ساترا، سریال «معاویه» محصول شبکه »ام‌بی‌سی» (mbc) به دلیل ارائه روایت جدیدی از زندگی معاویه و سعی در تطهیر خاندان بنی‌امیه، در تمام رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر کشور، غیر قابل انتشار است.

این سریال در برخی کشورهای اسلامی مانند عراق و مصر نیز به علت تاثیر آن در ایجاد تنش‌ و به خطر افتادن انسجام اجتماعی ممنوع شده است؛ بر همین اساس با توجه به مکاتبه‌ای که از سوی سازمان تنظیم مقررات رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر در فضای مجازی با سکوهای دارای مجوز از این سازمان در تاریخ ۱۳ اسفندماه سال جاری شده است، دوبله و هر نوع انتشار این محتوا ممنوع اعلام شد.

همچنین به اطلاع می‌رساند برخی رسانه‌های کاربر محور نسبت به انتشار نسخه زبان اصلی قسمت ۱ و ۲ اقدام کرده بودند که با همکاری دادستانی کل کشور نسبت به حذف دو قسمت یاد شده از تمام رسانه‌های کاربر محور اقدام شد.

The post دوبله و انتشار سریال «معاویه» ممنوع شد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

جزو نخستین گویندگان و مجریان کودک تلویزیون بود. مجری برنامه کودک تلویزیون ایران پیش از انقلاب. از سال ۱۳۴۶ با برنامه کودک در تلویزیون فعالیت هنری خود را آغاز کرد. زندگی حرفه‌ای او با فرازونشیب‌های زیادی همراه بود و در بازیگری همواره گزیده‌کار بود. در چند ماه اخیر با حضوری کوتاه در سریال «در انتهای شب» در کانون توجه مخاطب قرار گرفت و حالا هم در فیلم «آغوش باز» بهروز شعیبی که در حال اکران است، بازی کرده است. به این بهانه به گفت‌وگو با او نشستیم؛ گرچه گفت‌وگو با احترام برومند بهانه نمی‌خواهد.

‌خانم برومند شما هم از خانواده سینما هستید، هم از یک خانواده سینمایی و خوب می‌دانید که مدت‌هاست حال سینما خوب نیست. حالا با تغییر دولت در مرحله انتقال قدرت هستیم و چشم به راه تغییراتی در مدیریت و سیاست‌های سینمایی که روزنه‌ای به امید و بهبود بگشاید. به نظر شما باید چه کرد تا حال سینما بهتر شود و خانواده سینما از این افسردگی صنفی رها شود؟

خب من فکر می‌کنم طبیعتاً تمام اتفاقاتی که در جامعه رخ می‌دهد نه‌فقط هنرمندان و سینماگران که همه اقشار مختلف جامعه را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد. از پزشکان و اهالی تجارت گرفته تا تولیدکنندگان، کارگران و تمام طبقات اجتماعی. بدیهی است در این بین هنرمندان به‌دلیل روحیه حساس و ظریف‌تری که دارند بیشتر از وقایع و رخدادهای اجتماعی متاثر می‌شوند. همچنان که اهالی فرهنگ و قلم و روزنامه‌نگاران از ضریب آسیب‌پذیری بیشتری در برابر بحران‌های اجتماعی برخوردارند.

خب در صنف سینما  به‌جز برخی افراد و گروه‌های ویژه‌ای که اتفاقاً در این شرایط نابسامان خیلی حالشان خوب بود و زندگی‌شان را سر و سامان دادند، اغلب اصناف سینمایی با مشکلات کاری، مالی و معیشتی مواجه بودند که دور از شأن و منزلت اجتماعی و حرفه‌ای آنها بود. من نمی‌خواهم بگویم آنهایی که خوب کار کردند از بیکاری دیگران خوشحال بودند، نه به‌هیچ‌وجه، این را نمی‌گویم ولی به هر حال یک عده در همین شرایط بد با بهره‌گیری از برخی فرصت‌ها توانستند جهش کنند اما کلیت سینمای ایران و حتی هنرهای دیگر مثل تئاتر در یک ملال و رخوت تاریخی قرار گرفتند.

طبیعتاً هر کسی با هرجور سلیقه‌ای حق دارد که بتواند از بین فیلم‌هایی که تولید می‌شود آنچه را که مورد علاقه‌اش است انتخاب کند و ببیند. فیلمسازان همه الزاماً نمی‌توانند که یک‌جور فیلم بسازند و هرکدام از آنها هم سلیقه خود و جایگاه هنری خود را دارند. طبیعتاً آقای کیارستمی وقتی که بود، نمی‌توانست آن طوری فیلم بسازد که مربوط به جریان ‌بدنه سینما بود.

کسی که در ژانر دفاع مقدس کار می‌کند هم در درون همین سینما فعالیت می‌کند. به نظرم هیچ‌کدام جای همدیگر را تنگ نمی‌کنند به‌شرط اینکه این وسط استثنا قائل نشد. یعنی واقعاً وقتی فیلم خوب ساخته می‌شود اکران درست به آن داده شود و نوبت اکران و سهم سینما و سالن‌ها براساس رانت و حق ویژه نباشد.  من در ۶۰-۵۰ سالی که در سینما حضور داشتم شاهد نابرابری‌ها بودم، اما نه به اندازه ناعدالتی‌ها و نابرابری‌هایی که در سال‌های اخیر شاهد بودم.

من خیلی شناختی از مناسبات تولید و اکران در سینما ندارم اما می‌دانم که مافیای اکران و زد و بندهای سینماداران و مسائلی از این دست همیشه بوده یا همیشه بر سر اکران و نمایش فیلم‌ها بحث و مناقشه وجود دارد، اما باید مراقب بود که به بحث و دعوای شخصی تبدیل نشود و همواره منافع و مصلحت سینما را در نظر گرفت، به‌ویژه فیلم‌هایی که تفکر و اندیشه‌ای پشت آن است یا  فیلم‌هایی که به‌اصطلاح مخاطبان خاصی دارند به حمایت بیشتری احتیاج دارند. درواقع سینما زمانی حالش خوب است که سلایق مختلف و کارگردان‌ها با ایده‌های مختلف حق داشته باشند فیلم خودشان را بسازند. اینکه متولیان امور فرهنگی و سینمایی، سلیقه متنوع مخاطب را منطبق با سیاست‌گذاری‌های خود کنند، سینما را از مسیر واقعی و درست خود خارج می‌کند و امکان شکوفایی درونی آن را می‌گیرد.

اینکه شاهد تولید برخی کمدی‌های نازل و سطحی هستیم حاصل همین سیاست‌گذاری‌های یکسویه و نظارتی است که سلیقه خود را بر نظام تولید در سینما سلطه می‌دهد. نمی‌خواهم بگویم همه این آثار بد و سطحی هستند اما وقتی فضا و امکانات برای جوان‌های بااستعدادی که حرفی تازه در سینما دارند فراهم نیست، نمی‌توان انتظار شاهکار داشت. دولت جدید نام خودش را دولت وفاق گذاشته است اما نباید این فقط وفاق بین سیاستمداران باشد. وفاق باید بین لایه‌های مختلف اجتماعی هم رخ دهد ازجمله در سینما. آنچه حال سینما را خوب می‌کند وفاق سینماگران است، نه وفاق سیاستمداران.

‌به گمانم در پس این وفاق باید شکاف بی‌اعتمادی و بدبینی که بین سینماگران و سیاستمداران در سال‌های اخیر رخ داده، پر شود تا سینما بتواند در مسیر پویایی و شکوفایی قرار بگیرد و حالش بهتر شود.

همینطور است. آنقدر این شکاف بی‌اعتمادی و بدبینی زیاد شده که گاهی هنرمندان می‌ترسند با یک پروژه سینمایی و تلویزیونی همکاری کنند که مبادا برچسب هنرمند حکومتی بخورند. درواقع دامنه این شکاف بین هنرمندان و مردم هم رسیده و تعمیم یافته است و این روند خلاقه کار هنری را مختل می‌کند و آن ارتباط عاطفی و صمیمی و اعتمادی که همواره بین مردم و هنرمندان بوده را کاهش داده و خدشه‌دار می‌کند. به نظرم این برچسب‌خوردن‌ها و بی‌اعتمادی مخاطب به هنرمند خیلی بدتر از بیکاری آنهاست.

کار نکردن معیشت هنرمند را تهدید می‌کند اما بی‌اعتمادی به آنها و برچسب‌خوردن‌ها حیثیت هنری و حرفه‌ای آنها را. از آن طرف هم ممنوع‌الکار و ممنوع‌التصویر کردن بازیگران، معضل دیگری در سینمای ماست که این شکاف بی‌اعتمادی را گسترش داده و به ایجاد فضای پرچالش و دست‌اندازی تبدیل کرده که حاصلش تضعیف سینما و درنهایت کاهش مخاطبان است. وقتی فرآیند تولید فیلم به دلایلی که مطرح کردیم با چالش مواجه شود، فیلم خوب هم تولید نمی‌شود و درنهایت مردم کمتر به سینما می‌روند. درواقع دود این آتش به چشم مردمی می‌رود که سینمای ایران را دوست دارند و دوست دارند به سینما بروند.

‌راستی شما الان هم سینما می‌روید و فیلم می‌بینید؟

راستش من الان خیلی کم سینما می‌روم ولی یادم هست که زمان‌های قدیم یک نوع از فیلم‌هایی که همیشه ما را به تماشا جلب می‌کرد، اتفاقاً فیلم‌های کمدی بود. یادم هست بچه که بودیم همیشه عید‌ها فیلم کمدی تماشا می‌کردیم. کمی که بزرگتر شدیم فیلم‌های نورمن یا جری لوئیس می‌دیدیم. بعدها فیلم‌های موزیکال کمدی تولید شد که آثار خوبی بودند.

در سینمای خودمان هم شاهد کمدی‌های اجتماعی جذاب و مهمی مثل «اجاره‌نشین‌ها» یا «مهمان مامان» آقای مهرجویی یا مثلاً «مارمولک» آقای تبریزی بودیم که هم پرفروش بودند، هم فیلم‌های خوبی بودند و هنوز هم مردم از تماشای آنها لذت می‌برند اما چند سال پیش به تماشای فیلمی کمدی رفتم که خیلی پرفروش شد و مرا به دیدن آن کنجکاو کرد، اما متاسفانه وقتی رفتم و آن را نگاه کردم خیلی ناراحت شدم. نمی‌خواهم از منظر روشنفکری به این موضوع بپردازم. اینطوری هم نیستم که بگویم من خیلی فرهیخته‌ام و سطح سلیقه‌ام بالاست، اما واقعاً سطح کیفی فیلم به‌شدت پایین بود و باعث تاسف. برای همین معتقدم که سیاست‌گذاری‌های سینمایی خیلی مهم است و می‌تواند در پرورش ذائقه مخاطب نقش مهمی ایفا کند.

‌در زمینه سینمای کودک هم به‌نوعی شاهد همین وضعیت هستیم. گرچه کمتر رد ابتذال را می‌بینیم اما دیگر دوران طلایی سینمای کودک در دهه ۶۰ تکرار نشد.

موافقم. شما ببینید که فیلم‌هایی مثل «کلاه‌قرمزی» یا «شهر موش‌ها»، «مربای شیرین»، «گلنار» و نمونه‌های دیگری ساخته می‌شد که حتی بزرگترها هم پای آن می‌نشستند و از تماشای آن لذت می‌بردند. در همان دوران طلایی مثلاً کارگردانی مثل حسین قناعت فیلم‌های خوبی در ژانر کودک می‌ساخت که در سطح خودش آثار قابل تأملی بود.

من نمی‌خواهم به شکل قطعی قضاوت کنم چون خیلی از فیلم‌های کودک سال‌های اخیر را ندیدم اما برخی آثاری که در شبکه نمایش خانگی دیدم یا تیزرهای آن را دیدم یا از برآیند نظرات و واکنش مخاطبان متوجه شدم که دیگر سینمای کودک ما مثل گذشته خریدار ندارد. این در حالی است که به نظرم سینمای کودک به‌دلیل شرایط حساس مخاطبانش که از تاثیرپذیری بالایی برخوردارند اهمیت بیشتری دارد و نیازمند تولید آثار باکیفیت‌تر، استانداردتر و منطبق با روانشناسی کودک است و باید نسبت به این ژانر احساس مسئولیت بیشتری داشت تا از همین کودکی سطح سلیقه هنری آنها را ارتقاء داد.

خوشبختانه هنوز هم خیلی‌ها هستند که در این زمینه تلاش می‌کنند چه در سینما، چه در تئاتر ولی بودجه‌های اندک دارند و تبلیغات مناسبی برای آنها صورت نمی‌گیرد. من خودم یادم هست که قبل از انقلاب آقای رضا بابک نمایش «کدو قلقلی» را روی صحنه تئاتر شهر برد و تئاتر شهر متعلق به تلویزیون بود و برای این کار تبلیغ شد. خود من هم که آن زمان مجری برنامه کودک در تلویزیون بودم برای این تئاتر تبلیغ کردم و نمی‌دانید چه فروشی پیدا کرد، حتی از شهرستان‌های نزدیک برای تماشای تئاتر «کدو قلقلی» به تئاتر شهر می‌آمدند.

‌فکر نمی‌کنید الان توسعه شبکه‌های اجتماعی و نمایش خانگی که به‌نوعی سینما و تئاتر را به درون خانه‌ها آورده، میل به سینما رفتن را کاهش داده است؟

نه من این عامل را خیلی مؤثر نمی‌دانم. هم جمعیت رشد کرده، هم خانواده‌ها به مسئله سرگرمی بچه‌هایشان بیش از گذشته اهمیت می‌دهند. شما ببینید که چقدر بچه‌هایشان را به کلاس‌های مختلف هنری می‌فرستند. یا اگر فیلم و تئاتر خوبی باشد، بچه‌هایشان را برای تماشا می‌برند. این یعنی رسانه‌های مجازی نتوانسته‌اند جایگزین کامل فعالیت‌های عملی شوند. ببینید تلویزیون ما به‌عنوان یک رسانه پرقدرت هنوز در برنامه کودکش به تبلیغات یک تئاتر خوب کودک دست نمی‌زند و صرفاً به تبلیغات تجاری که سود داشته باشد می‌پردازد. درحالی‌که برای پویایی سینمای کودک باید رسانه‌های دیگر غیر از سینما هم عملکردی حمایتگرانه داشته باشند.

‌شما سال‌ها برای کودکان و با کودکان کار کردید و با علاقه کودکان به قصه شنیدن آشنایید. من فکر می‌کنم یکی از ویژگی‌های مهم سینمای کودک ما در دوران طلایی‌اش، همین وجوه قصه‌گویی آن بود که الان کمرنگ شده است و بیشتر به سمت جلوه‌های بصری و فانتزی رفته است. درواقع تکنولوژی به جای بچه‌ها خیال‌پردازی می‌کند درحالی‌که قبلاً تخیل، خیال‌پردازی و تصویرسازی در کودکان با قصه‌ها پرورش پیدا می‌کرد.

البته نمی‌توان در این باره نظر قطعی داد. ما از کجا می‌دانیم که بچه‌های امروز خیال‌پردازی نمی‌کنند یا نسبت به کودکان دیروز کمتر از تخیل خلاقه بهره می‌برند. تکنولوژی‌های تصویری لزوماً جلوی تصویرسازی‌ها و خیال‌پردازی‌های کودک را نمی‌گیرد و چه‌بسا ممکن است آن را تقویت هم بکند و امکان تازه‌ای در برابر آن قرار دهد. به گمانم متناسب با ریتم پیشرفت تکنولوژی و رسانه‌ها، خلاقیت و درک کودکان هم روند رو به جلویی را پیش می‌گیرد.

شما به دایره لغات بچه‌های امروز نسبت به گذشته نگاه کنید که چقدر وسیع‌تر شده است. با این حال ضعف‌هایی هم وجود دارد؛ مثلاً فارسی آنها زیاد خوب نیست متاسفانه. درحالی‌که نسل ما خیلی تلاش می‌کرد که فارسی را چه در کلام و چه در نوشتن، درست به بچه‌ها بیاموزد. الان هم من گاهی برخی برنامه‌های کودک تلویزیون را می‌بینم که خیلی پشت آن ایده و خلاقیت وجود دارد و نمی‌توان یکسر همه را نفی کرد. بسیاری از آنها خوب است تا زمانی که به ورطه ایدئولوژیک می‌افتند و از جهان و ذهنیت کودکانه خارج می‌شوند.

به نظر من آن ایدئولوژی را می‌توان در مباحث محیط‌زیست، احترام به طبیعت، نوع‌دوستی، روابط کودکان با خانواده و هرآنچه برای کودکان قابل فهم و تجربه‌پذیر است و به آنها مهارت زندگی می‌آموزد، محدود کرد. وقتی تبدیل به نصیحت‌های مستقیم اخلاقی می‌شود کودک آن را پس می‌زند. شما به فیلم «آغوش باز» که آقای بهروز شعیبی کرگردانی کرده نگاه کنید که چقدر در آنجا به کودکان امروز مسائل اخلاقی را در درون مناسبات خانوادگی درست و با زبان و درک کودکانه بیان می‌کند.

البته من یک انتقادی به شیوه تبلیغ این فیلم دارم که قبلاً هم درباره برخی فیلم‌ها شاهد بودیم؛ اینکه تهیه‌کنندگان برای جلب مخاطب و فروش فیلم، طوری تیزر تبلیغاتی یک فیلم خانوادگی یا ملودرام را تدوین می‌کنند که مخاطب گمان می‌کند با یک فیلم کمدی روبه‌رو است. به نظر من این خیانت به اثر است که یک فیلم اجتماعی و خانوادگی را در قالب یک فیلم کمدی معرفی کنیم. البته فیلم لحظات مفرح و خنده‌داری هم دارد اما کمدی نیست.

‌شما یکی از قدیمی‌ترین هنرمندان و مجریان تلویزیونی هستید که فکر می‌کنم در زمان آقای قطبی که به‌تازگی هم درگذشته، وارد تلویزیون شدید. کمی هم  از برنامه‌سازی تلویزیونی کودک در آن زمان بگویید.

بله من از سال ۴۶ در تلویزیون حضور داشتم و مشغول کار شدم. البته یک برنامه بود که بعد کم‌کم شد هفته‌ای دو تا سه برنامه. بعد که تلویزیون ثابت‌پاسال خریداری شد که آنجا هم مجری یک مسابقه بودم و بعد از سال ۵۲ این برنامه کودک به این شکل که در یک چارچوب باشد و به‌اصطلاح هویت کودک و نوجوان داشته باشد، طراحی شد که من مجری ثابتش بودم. یعنی هر روز به‌جز جمعه‌ها برنامه داشتم. تجربه حضورم در تلویزیون و پیگیری و تماشای برنامه‌های آن، مرا به این نتیجه رساند که مشکل اصلی تلویزیون ما سیاسی، جناحی و ایدئولوژیک شدن آن است. مثلاً یک سریال ساخته می‌شود تا تفکر سیاسی یک جناح را بکوبند و هدف دیگر ایجاد سرگرمی و تامین فراغت مردم نیست و برنامه‌سازی‌ها به سمت یک جور دعوا و مناقشه جناحی و سیاسی رفته و همین موجب دلزدگی مردم و مخاطبان شده است.

‌اشاره شما به سریال گاندو است؟

بله همان که تهیه‌کننده‌اش گفته بود اگر آقای پزشکیان رئیس‌جمهور شود، قسمت دومش را می‌سازم. این نگاه و نگرش در بسیاری از سیاست‌گذاری‌ها و برنامه‌سازی‌های تلویزیون وجود دارد که آن را به عرصه دعواها و لجبازی‌های شخصی، گروهی و جناحی تبدیل کرده و انگار مردم و نیاز آنها به سرگرمی و شادی فراموش شده است.

چندین‌بار به من پیشنهاد بازی در سریال تلویزیونی داده شد اما وقتی فیلمنامه را می‌خواندم متوجه می‌شدم نگاهی یک‌سویه به قصه در آن وجود دارد و یک تفکر و سلیقه خاص در جامعه را برجسته می‌کند، نه نگاه‌های متنوع مردم را. برای همین هنوز همان سریال‌های قدیمی‌تر که تکرار و بازبخش می‌شود، مخاطب بیشتری دارد چون نگاه سیاسی، ایدئولوژیک و امنیتی که متعلق به تفکر یک جناح مشخص باشد در آن نیست. من خودم چند وقت پیش نشستم و سریال «ترش و شیرین» را از شبکه‌ آی‌فیلم دیدم و لذت بردم.

به نظرم اگر تلویزیون از این رویکرد دست بردارد و برنامه‌سازی در آن را به ابزار و وسیله‌ای برای بیان اهداف و مقاصد جناحی و سیاسی تبدیل نکند، باز هم مردم به پای تماشای برنامه‌هایش می‌نشینند. تلویزیون باید آیینه تمام‌نمای همه مردم جامعه باشد، نه بخشی از آنها وگرنه ملی‌بودن این رسانه معنایی نخواهد داشت. از سوی دیگر با فیلم‌ها و سریال‌هایی مواجه‌ایم که با انبوهی از خلافکاری، اعتیاد، خشونت، دعوا، فحاشی و لات‌بازی همراه است که دیگر مشمئزکننده و دافعه‌برانگیز شده است. درحالی‌که زمانی سریال‌هایی مثل «عطر گل یاس» و «آوای فاخته» ساخته می‌شد که در آن تلاش می‌شد قصه‌هایی روایت شود که مبتنی بر مهربانی، همدلی و دعوت به انسانیت باشد و دعوای خانوادگی هم اگر در آن وجود داشت، به صلح و آشتی می‌رسید.

یکی از ماندگارترین صحنه‌های آن سکانس آشتی دو برادر در سریال «آوای فاخته» با بازی مرحوم داوود رشیدی و اکبر زنجانپور بود که چقدر تاثیرگذار بود و در ذهن‌ها ماندگار شد.

دقیقاً. چقدر این سکانس مخاطب را منقلب کرد و تحت‌تاثیر قرار داد. سریالی که سرشار از عشق، مهربانی و انسان‌دوستی بود. برای همین من سریال‌های آقای حسن فتحی را هم خیلی دوست دارم. سریال‌هایی که هم عشق، انسانیت و اخلاقی زیستن را در خود دارد و هم از دیالوگ‌پردازی، کلام و ادبیات فاخر و هنرمندانه‌ای برخوردارند.

ما سریال‌های درخشانی را از قاب تلویزیون دیدیم که برخی از آنها برای همیشه تماشایی است و تکراری نمی‌شوند مثل سریال «هزاردستان» مرحوم علی حاتمی که اثری فاخر و ماندگار است که بهترین بازیگران سینمای ایران در آن نقش‌آفرینی کرده‌اند، اما حالا اغلب سریال‌های امروزی میل و رغبت به تماشای آن را برنمی‌انگیزد، حتی بازیگران را هم اغلب جز به‌دلایل مالی برای بازی در آنها ترغیب نمی‌کند.

‌شما بعد از انقلاب کم‌کار شدید. البته در سال‌های ۹۵ تا ۹۷ دوباره چند نقش کوتاه بازی کردید؛ ازجمله در «فروشنده» اصغر فرهادی و حالا دوباره با سریال «در انتهای شب» و فیلم «در آغوش باز» انگار دوباره فعالیت شما در حال پررنگ‌تر شدن است.

خب من بعد از انقلاب یک‌ماه بیشتر در تلویزیون نبودم و اخراج شدم. به هر حال من سمبل دوران قبل از انقلاب تلویزیون بودم و در فضای ابتدای انقلاب تحمل نمی‌شدم. بعد سیاست‌ها و رویکردهای تلویزیون تغییر کرد و امکان فعالیت برای من وجود نداشت. درواقع در اسفندماه ۵۷ بود که به من زنگ زدند که فعلاً به تلویزیون نیایید تا به شما زنگ بزنیم اما دیگر تماس نگرفتند و عملاً من بیکار شدم.

در سال ۵۸ که آقای کیارستمی فیلم «قضیه شکل اول، شکل دوم» را می‌ساخت، من حضور داشتم. به هر حال آن زمان ما خیلی مشکلات داشتیم و زندگی سخت و تحت فشاری داشتیم. آقای رشیدی هم که در تلویزیون مدیر بود، دیگر بعد از انقلاب به تلویزیون نمی‌رفت، درواقع در یک وضعیت تعلیق قرار داشت و به او گفتند که تقاضای بازنشستگی کن، اما پولی در کار نبود و کلاً شرایط بدی را تجربه می‌کردیم که بیان آن از حوصله این مصاحبه خارج است. مثلاً تیتر زدند که داوود رشیدی از تلویزیون پاکسازی شد.

حتی علی حاتمی گفته بود که یکی از مدیران آن زمان گفته، من کاری می‌کنم که داوود رشیدی به ماشین‌شویی بیفتد. بگذریم. خلاصه اینکه در شرایط تراژیکی قرار داشتیم تا اینکه کم‌کم ساخت یکسری فیلم‌ها ساخته شد. سال ۵۸ بود که داوود در فیلمی از پرویز نوری به اسم «طلوع انفجار» بازی کرده بود و به‌تدریج از آن دوران دشوار تاریخی عبور کردیم. یکی از گله‌های من این است که بسیاری از جوانان ما تاریخ معاصر را خوب نمی‌شناسند و به قضاوت افراد دست می‌زنند.

مثلاً یکی از منتقدان در تلویزیون جوری حرف می‌زند که انگار آقای نصیریان و رشیدی زیرآب فردین را زده‌اند که او نتوانست بعد از انقلاب در سینما حضور داشته باشد که برای من حیرت‌آور بود. امروزه درباره بسیاری از شخصیت‌های فرهنگی و هنری و اندیشمندان ما همین هجمه‌ها و فحاشی‌ها وجود دارد و متاسفانه خشم و نفرتی که در ذهن جوانان ما وجود دارد وقتی با عدم شناخت درست از وضعیت تاریخی همراه می‌شود، موجب شده تا درک درستی از تاریخ و تحولات آن نداشته باشیم و مثلاً شاملو، گلستان، ابتهاج، براهنی، ساعدی و دیگرانی که نقش مؤثری در شکل‌گیری فرهنگ و هنر این سرزمین داشتند، به‌واسطه تفکرات چپی که گفتمان زمانه آنها بود، مورد لعن و نفرین قرار دهند. نه‌فقط شخصیت‌های وطنی که مثلاً به عرب‌ها فحش می‌دهیم بدون اینکه بدانیم هم‌وطنان عرب داریم یا به افغان‌ها فحش می‌دهیم بدون اینکه انسانیت را فحش بدهیم.

یکسری دم از جهان‌وطنی می‌زنند و به بی‌وطنی افتخار می‌کنند و یکسری هم از به‌زعم وطن‌دوستی به مرز نژادپرستی رسیده‌اند. متاسفانه همیشه رفتارهای رادیکال در جامعه ما موجب افراط و تفریط شده و نگذاشته به نقطه تعادل برسیم. بگذریم به هر حال بعد از فرازونشیب‌های اوایل انقلاب و تحولاتی که بر زندگی شخصی و حرفه‌ای ما تاثیر گذاشت به هر حال من هم درگیر زندگی شدم و مسئولیت خانواده بر دوشم ‌بود که همین باعث می‌شد خیلی فرصت حضور کار کردن نداشته باشم.

با این حال دیگر اواخر دهه ۷۰ بود که رفتم رادیو که اشتباه کردم. خیلی تجربه بدی بود. یک مدت کوتاهی در رادیو پیام گویندگی کردم. یک برنامه ضبطی دیگر هم بود که اصلاً  از فضا و رویکرد آن خوشم نیامد و رهایش کردم. البته آقای رشیدی همیشه مرا به کار کردن تشویق می‌کرد و زمانی که در فیلم «دیشب باباتو دیدم آیدا» به کارگردانی آقای رسول صدرعاملی حضور یافتم داوود خیلی خوشحال شد و به من یک سکه هدیه داد.

بعد هم با آقای موساییان در فیلم «وقتی برگشتم» در سال ۹۴ و با اصغر فرهادی در فیلم «فروشنده» در همان سال همکاری داشتم. در سال ۹۷ هم در فیلم «طلا» پرویز شهبازی و در سال ۹۸ هم در فیلم «عروسی مردم» مجید توکلی حضور داشتم. در تمام این سال‌ها آقای رشیدی از من حمایت می‌کرد. نه فقط در بازیگری که در هر شکلی از کار هنری. اساساً ایشان معتقد بود که انسان در هر شرایطی باید کار کند. جالب اینکه وقتی سریال «در انتهای شب» را کار کردم یک نفر در شبکه‌های اجتماعی کامنت گذاشت که معلومه آقای رشیدی نمی‌گذاشت که خانم برومند کار کند که این همه سال نبودند درحالی‌که همیشه ایشان مشوق و حامی من برای کار کردن بودند.

این در حالی بود که من به‌دلیل مسئولیتی که در خانواده داشتم و بعد از جدایی لیلی از همسرش، این مسئولیت با حضور نوه‌ام سینا بیشتر هم شد و حس می‌کردم حضور من بیرون از خانه و سرکار ممکن است شیرازه زندگی‌مان را از هم بپاشاند. ضمن اینکه در سال‌های اخیر مراقبت از آقای رشیدی به‌دلیل بیماری آلزایمر، شرایط را دشوارتر هم کرده بود. با این حال ایشان همواره و تا لحظه آخر کار می‌کرد حتی کار صنفی می‌کرد و رئیس انجمن صنفی بازیگران هم شده بود.

‌جالب اینکه خود شما در سریال «در انتهای شب» و فیلم «آغوش باز» نقش یک فرد آلزایمری با درجات مختلف را بازی کردید و چقدر سکانس‌های بازی شما و پارسا پیروزفر در سریال «در انتهای شب» مورد توجه مخاطب قرار گرفت.

بله خوشبختانه با اقبال مردم مواجه شد، ولی متاسفانه انگار به‌دلیل همین واکنش و به‌اصطلاح دیده شدن و تکثیر آن در فضای مجازی با حذف و سانسور هم همراه شد. به هر حال من از داوود رشیدی آموختم که همواره و در هر شرایطی باید کار کرد. نه‌فقط کار بازیگری که اساساً به کار فرهنگی علاقه دارم و از انجام آن لذت می‌برم.

‌به‌عنوان یک مادر، زن و زنِ بازیگر فکر می‌کنید در حال حاضر مهمترین مسئله زنان در سینما چیست؟

خب یک وقت صحبت از تصویر زن در درون فیلم و سریال‌هاست که این برعهده نویسندگان و فیلمنامه‌نویسان است که تصویر درستی از مشکلات زنان ترسیم کنند و چهره خوبی از آنها را به نمایش بگذارند. چهره زنانی نه قلدر که قوی، محکم و پیشرو هستند. از سوی دیگر باید فشارها و حاشیه‌سازی‌هایی که برای زنان بازیگر ما پیش آمده، کاهش یابد و دولت جدید که نام خود را دولت وفاق گذاشته باید این احترام و اعتماد را به زنان و به‌طور کلی به سینما برگرداند.

البته نباید از انصاف هم دور شد که سینمای ما در ترسیم چهره زنانه و مسائل آنها موفق بوده است. فراتر از این با تمام مشکلات و فرازونشیب‌هایی که وجود داشته شاید از معدود جاهایی که شاهد رشد و پیشرفت بودیم در سینما بود و فیلم‌های بسیار خوب و ماندگاری بعد از انقلاب ساخته شد. دستاوردی که می‌توان به آن افتخار کرد. حالا چند سالی است که این افتخار مورد بی‌احترامی و بی‌اعتمادی قرار گرفته است. من در ۳۰ سالگی شغلم را که اجرا و گویندگی بود و خیلی هم به آن علاقه داشتم و دارم، از دست دادم و خیلی عمرم تلف شد. دولت اگر دلسوز است و مدعی حمایت از سینماگران و اهل فرهنگ و هنر، نگذارد حسرت کار کردن بر دل آنها بماند.

هم‌میهن

The post احترام برومند: دولت نگذارد حسرت کار کردن بر دل اهل فرهنگ بماند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

درحالی ‌که این سریال‌ها منعکس‌کننده جنبه‌های مختلف و متنوعی از جامعه مصر هستند، مردم از سراسر جهان عرب به تماشای آن‌ها می‌نشینند.

این تولیدات اختصاصی شامل فیلم و سریال‌هایی از مراکش تا کویت است. صنعت تلویزیون مصر از درام‌های تاریخی و خانوادگی گرفته تا اکشن، داستان‌هایی درباره عدالت اجتماعی و البته کمدی را پوشش می‌دهد. سریال «حشاشین» یکی از سریال‌هایی بود که پخشش از ماه رمضان امسال آغاز شد. پخش این درام تاریخی مصری از ۱۲ مارس ۲۰۲۴ آغاز شد.

شکل‌گیری سریال از یک فرنچایز پرطرفدار

یکی از پرطرفدارترین فرنچایزهای (تولیدات تصویری که حول یک داستان شکل می‌گیرند) حال حاضر صنعت بازی‌های ویدیویی به نام Assassin’s Creed (کیش آدمکش) نامیده می‌شود که نخستین‌بار در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. فرنچایزی که در اصل از بستری تاریخی و حقیقی طی سده یازدهم الهام گرفته و فرقه‌ای را به مرکز توجه داستان بدل کرده که وظیفه داشت تا به تقابل با افراد و گروه‌هایی بپردازد که به شیوه‌های گوناگون می‌توانستند یک «تهدید» در نظر گرفته شوند. گروهی از آدمکش‌های بسیار حرفه‌ای و مرگبار که در اصل از فرقه حشاشین الهام گرفته شدند. رمضان امسال مصر دست به کار شده و مجموعه تلویزیونی تاریخی، حماسی و بیوگرافی پرسر و صدایی تحت عنوان «حشاشین» را تولید کرد که در اصل روایتی عربی از برهه مهمی از تاریخ کشور ما ایرانیان محسوب می‌شود.

این مجموعه به خلافت فاطمیان و گروه حشاشین می‌پردازد. در ظاهر داستانی درباره خلافت عرب‌ها در سرزمین‌های اسلامی دارد اما بیشتر داستان آن در ایران در شهرهای بزرگ آن رخ می‌دهد. حتی شخصیت‌های اصلی‌اش هم با اینکه در ظاهر عرب هستند و طبیعتا در یک سریال مصری به زبان عربی صحبت می‌‌کنند اما زاده داخل مرزهای ایران هستند و یکی از آنها تبدیل به رهبر یکی از گروه‌های مخالف با خلیفه‌های عرب می‌شود. رخدادهای این سریال در یک بستر تاریخی در سده یازدهم اتفاق می‌افتد. در آن زمان حسن صباح رهبری گروه حشاشین را عهده‌دار بود که به انجام ترورهای خونین شخصیت‌های برجسته مشهور بودند. حسن صباح و فرقه اسماعیلیه، شخصیت و اتفاقی ساده در تاریخ نبوده‌اند. این جریان فکری و مذهبی همزمان با ترکان سلجوقی و خلفای عباسی به مبارزه برخاسته بود و با پرچم ظلم‌ستیزی و عدالت‌خواهی توانست نزدیک به ۲۰۰ سال در قلعه الموت مقابل همه قدرت‌های زمان بایستد و سرانجام در مقابل مغولان تسلیم شد.

«حشاشین» داستان زندگی حسن صباح از کودکی تا رسیدن به خلافت و پس از آن را روایت می‌کند. این مجموعه شاید یکی از معدود سریال‌های مصری باشد که به سرعت با زیرنویس فارسی در اختیار ایرانی‌ها و فارسی‌زبانان قرار گرفت. چراکه درباره شخصیتی است که خاستگاه و موطن‌اش ایران است و به همین خاطر مورد توجه ما ایرانی‌ها هم قرار گرفت اما دلیل دیگر اقبال گروهی از علاقمندان به مجموعه به خصوص اهالی سیاست، ساخت آن در این برهه خاص زمانی توسط هنرمندان مصری درباره یک ایرانی است که رهبری جنبشی را برعهده می‌‌گیرد که ترور و کشتار اصلی‌ترین مشخصه آنهاست و شاید از نظر آنها بتوان شباهت‌هایی میان این فرقه و داعش یا جیش العدل پیدا کرد.

سریالی استاندارد و با فضاسازی چشم‌نواز

مخاطب در اولین مواجه با این مجموعه درمی‌یابد که با سریالی خوش ساخت و چشم‌نواز روبه‌رو است که می‌توان آن را مجموعه تاریخی فاخر با کیفیت استاندارد دانست. بازی‌ها به‌خصوص نقش‌آفرینی بازیگران اصلی از جمله کریم عبدالعزیز در نقش حسن صباح آنقدر خوب و با کیفیت است که نمی‌توان به راحتی از آن چشم‌پوشی کرد. در واقع بازی بازیگران مصری بی‌نقص و قابل توجه است. طراحی صحنه و لباس هم آنقدر چشم‌نواز است که چشم بیننده را به خود معطوف می‌کند. اما همین طراحی صحنه هم مورد انتقاد کارشناسان قرار گرفت که مطابق معماری دوران سلجوقی نیست و به معماری قرن یازدهم شباهتی ندارد. می‌ماند فیلمنامه و کارگردانی که گرچه نمی‌توان ایراد زیادی از آن گرفت اما داستان به خصوص در قسمت‌های اولیه سریال و تا قبل از دستگیری حسن صباح و علنی شدن فعالیت‌ها او بیشتر به توضیح شرح حال شخصیت‌ها و وضعیت خلافت‌های اسلامی در آن دوره پیش می‌رود و چیزی زیادی در اختیار تماشاگر قرار نمی‌‌‌دهد. چنین سریالی شاید برای مخاطب تلویزیون مصر قابل تحمل باشد اما برای مخاطب فارسی‌زبان که بازیگران این مجموعه برای او غریبه‌اند و او با کاراکترها و فضای آن دوره همخوانی کمتری احساس می‌کند تا اندازه‌ای خسته‌کننده به نظر می‌رسد. طبیعی است که دست‌اندرکاران «حشاشین» سلیقه و حوصله مخاطب عرب را در نظر داشتند و برای آنها سریال ساختند؛ شاید این مجموعه را برای مخاطب عرب بتوان جذاب و سرگرم‌کننده دانست اما مخاطب فارسی‌زبان به‌خصوص در آغاز مجموعه به سختی می‌تواند با آن همراهی کرده و حوادث و اتفاقات را با هیجان دنبال کند.

این مجموعه به کارگردانی پیتر میمی ساخته شده است. این کارگردان و نویسنده مصری فارغ‌التحصیل دانشکده پزشکی دانشگاه قاهره است و در رشته پزشکی فعالیت می‌کند. او چندین فیلم کوتاه داشت اما بعدها تعداد زیادی فیلم بلند را نیز کارگردانی کرد تا نوبت به سریال ۳۰ قسمتی «حشاشین» رسید. او این محصول را در ۶ ماه و با ۱۲ میلیون دلار با چنین کیفیتی و آن طراحی صحنه و لباس جلو دوربین برده است. هرچند که بسیاری از پلان‌های فیلم با استفاده از پرده سبز ساخته شده و فضاسازی آن محصول طراحی جلوه‌های ویژه است اما تصور کنید یک سریال ایرانی در همین مقیاس و با همین کیفیت ساخته شود.

از نظر سازندگان ایرانی ساخت چنین مجموعه‌ای در این اندازه حداقل در خوش‌بینانه‌ترین حالت دو سال زمان خواهد برد و معلوم نیست چنین نتیجه‌ای هم حاصل شود. این مجموعه عمدتاً از گویش محاوره‌ای مصری استفاده می‌کرد که برای بسیاری از بینندگان عرب‌زبان غیرمنتظره بود. با توجه به اهمیت تاریخی فرقه اسماعیلیه و دوران به تصویر کشیده شده، مخاطبان این‌طور پیش‌بینی می‌کردند که شاهد گویش قدیمی و کلاسیک زبان عربی باشند. پیتر میمی، کارگردان مجموعه در رسانه‌های اجتماعی به انتقادات درباره انتخاب زبان پاسخ داده است. پیتر میمی در توضیحات خود به این موضوع اشاره کرد که سریال حشاشین یک درام تاریخی محسوب می‌شود که از رویدادها الهام گرفته است نه اینکه یک مستند باشد. عبدالرحیم کمال، نویسنده سریال پس از مشورت با پیتر میمی به این نتیجه رسید که گویش محاوره‌ای مصری را برای دستیابی به مخاطبان عرب و مصری که بیش از ۴۵۰ میلیون نفر هستند، انتخاب کردند. کمال با تألیف رمان، داستان کوتاه، نمایشنامه و بیش از ۱۴ کتاب به زبان عربی، مهارت خود را در عربی کلاسیک نمایش داده است. با وجود این، او گویش مصری را برای ارتباط راحت‌تر با مخاطب انتخاب کرد تا سریال بیش از یک مجموعه تاریخی با تماشاگر ارتباط برقرار کند.

هرچند سریال «حشاشین» یکی از مجموعه‌های تلویزیونی مهم مصر است برای عرب‌زبانان هم مجموعه‌ای مهم و شاخص به حساب می‌آید، برای ساخت و تولید آن هم سنگ تمام گذاشتند و حتی از آن به عنوان بازی تاج و تخت عربی نام برده و در تیتراژ و موسیقی مجموعه تلاش کردند میان این دو مجموعه شباهت‌هایی برقرار کنند. اما این مجموعه با وجود خوش ساخت بودن و کیفیت بالا حتی درصد اندکی هم به «بازی تاج و تخت» نزدیک نشد و در صف رقیبان این مجموعه هم قرار نگرفت. سریال به لحاظ تاریخی هم برای ما ایرانی‌ها سندیت ندارد و شخصیت‌های مهمی مانند خیام، غزالی و… آنقدر در آن منفعل و بی‌خاصیت به تصویر درآمدند که با آنچه در ذهن و تصور ماست، فرسنگ‌ها فاصله دارند. در واقع این مجموعه با وجود اینکه سریالی استاندارد با کیفیت قابل قبول است، چیزی فراتر از یک مجموعه رمضانی و مناسبتی نیست. چراکه تاریخ مصرف‌دار و برای استفاده راهبردی در مقطع زمانی ساخته شده و بنا به ادعای سازندگانش تبدیل به سریالی تاریخی مستند و قابل ارجاعی نشده است.

منبع: سازندگی

The post جعل تاریخ ایران در مصر appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

سریال درباره سلیمان، «محتشم یوز ییل» (قرن باشکوه- به فارسی حریم سلطان)، اولین‌بار در سال۲۰۱۱ پخش شد و بخشی از اولین موج درام‌های ترکی بود که جهانی شد. از طرفداران این برنامه می‌توان به «کاردی بی» خواننده رپ آمریکایی اشاره کرد.

امروز که نمایش‌های محبوب ترکی زیاد می‌شود، سلیمان مجبور است تاج و تخت را با دیگر سریال‌های حاکم تقسیم کند. آخرین مورد «غدار» (بی‌رحم) است که درباره سربازی است که از جنگ برمی‌گردد و مجبور می‌شود برای محافظت از خانواده‌اش قاتل شود. ترکیه در حال حاضر پس از آمریکا و بریتانیا سومین صادرکننده بزرگ سریال‌های درام در جهان است. به گفته شرکت داده «Parrot Analytics» بین سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۳، تقاضای جهانی برای سریال ‌های ترکی ۱۸۴درصد در مقایسه با ۷۳درصد برای سریال‌های کره‌ای افزایش یافته است.نمایش‌های ترکی نه تنها در خاورمیانه بلکه در اروپا و آمریکای لاتین نیز محبوب هستند. در سال گذشته، سه واردکننده بزرگ سریال‌های جدید ترکیه، اسپانیا، عربستان سعودی و مصر بودند. اتاق بازرگانی استانبول تخمین می‌زند که صادرات تلویزیون ترکیه در سال۲۰۲۲، در حدود ۶۰۰میلیون دلار بوده است.

برخی از تحلیلگران پیش‌بینی می‌کنند که فروش آنها به زودی به میلیاردهادلار خواهد رسید. اما چه چیزی باعث می‌شود نمایش‌ها یا سریال‌های ترکی تا این حد ارزش‌مند، سودآور باشند؟ یکی اینکه چشم‌نواز هستند. آنها متکی به مناظر پر زرق و برق، لباس‌های مجلل و بازیگران خوش‌تیپ هستند. «اوزلم اوزسومبول» رئیس فروش موسسه «سرگرمی ماد» می‌گوید: «بیشترشان داستان‌های عاشقانه هستند. سریال‌های علمی-تخیلی به ندرت ساخته می‌شوند. نمایش‌ها، از جمله درام‌های مبتنی بر داستان‌های قضایی و دورهمی، عاشقانه و انتقام‌جویانه را با هم ترکیب می‌کنند.» در سال۲۰۲۳، «یارگی» (قضاوت) که به دنبال وکلای رقیب هستند که مدام عاشق می‌شوند، برنده جایزه بین‌المللی امی برای بهترین «سریال‌های ساده یا عامه‌پسند» (telenovela) شد.

مخاطبان عرب قدردانی می‌کنند که نمایش‌های ترکی، مسلمانان را به‌عنوان قهرمان نشان می‌دهند، نه تروریست یا راننده تاکسی همان‌طور که هالیوود اغلب انجام می‌دهد. سریال‌ها همچنین مطابق با انتظارات کشورهای عربی است. ناظران رسانه‌های ترکیه بطری‌های الکل را تار می‌کنند، صحنه‌های جنسی را ممنوع می‌کنند و برای شخصیت‌هایی که صحنه‌های نامناسب خلق می‌کنند، جریمه تعیین می‌کنند. سانسور، کارگردانان را مجبور به خلاقیت کرده است و حتی می‌توانند تنش‌ها را با خلاقیت برای بینندگان افزایش دهند. رمان‌نویسان آمریکایی در حال برداشت نکته از راهنمای تولید درام‌های ترکیه‌ای هستند. ابی جیمنز که اخیرا رمان «ارادتمند شما» را نوشته است، داستان را با الهام از قهرمان مرد رمانی به نام «تو در خانه مرا بزن» نوشته است، داستان مرد و زنی که دشمن هم هستند؛ اما مجبور هستند که نامزد هم شوند و در نهایت نیز عاشق همدیگر می‌شوند.

به گفته یک شرکت داده تلویزیونی «Glance»، در نیمه اول سال۲۰۲۳، سه برنامه محبوب در اسپانیا، ترکی بودند. اسپانیایی‌ها و آمریکایی‌های لاتین تبار سابقه تماشای درام‌های طولانی تلویزیونی ترکیه‌ای را دارند، بنابراین به برنامه‌ها و سریال‌های ترکی عادت کرده‌اند. به نظر می‌رسد که برخی از بینندگان در حال فاصله گرفتن از سریال‌های غربی هستند. مخاطبان اسپانیایی‌زبان به شکل روز افزون در حال جذب درام‌های ترکی هستند. یکی از تامین‌کنندگان نمایش‌ها می‌گوید که در مقایسه با سریال‌های آمریکای لاتین «ارزان به نظر می‌رسند.» کارولینا آکوستا آلزورو از دانشگاه جورجیا می‌گوید مردم ترکیه و آمریکای لاتین «احساسات خود را بدون خجالت و ترس بیان می‌کنند: به همین دلیل است که ملودرام در هر دو فرهنگ یکسان کار می‌کند.» تلویزیون‌های دنیا نیز از طرفداران این نوع نمایش‌ها هستند. در ترکیه، برنامه‌ها هفته‌ای یک‌بار پخش می‌شوند و می‌توانند تا سه ساعت ادامه داشته باشند؛ اما زمانی که به کشورهای خارجی فروخته می‌شوند، بیشتر کات می‌خورند و تبدیل به سریال‌های روزانه یا هر شبی می‌شوند.

کانال‌های تلویزیونی می‌توانند سریال را در صدها قسمت بسط و گسترش دهند. ایزت پینتو، توزیع‌کننده برنامه‌های تلویزیونی می‌گوید درام‌های کره‌ای خوب هستند؛ اما تنها تا ۱۳ساعت تبلیغاتی دوام می‌آورند. ترکیه‌ای‌ها می‌توانند تا حدود ۲۰۰ساعت افزایش یابند. در این میان برخی از بینندگان شکایت دارند که نمی‌توانند محتوای کافی، به زبان خود دریافت کنند. دوبله کردن برنامه‌ها به زبان اسپانیایی کار ساده‌ای نیست؛ زیرا یک نسخه می‌تواند در سراسر اسپانیا و بیشتر آمریکای لاتین توزیع شود. برای زبان‌هایی که گویشوران کمتری دارند، مانند لهستانی یا یونانی، کانال‌های تلویزیونی به راه‌حل‌های ارزان‌تری از جمله زیرنویس متوسل می‌شوند.

«یاسمین چلیک‌کول» از دانشگاه نورث‌وسترن قطر می‌گوید برخی از بینندگان حتی سعی می‌کنند کمی زبان ترکی یاد بگیرند تا بتوانند بدون منتظر ماندن برای انتشار نسخه‌های دوبله‌شده، درام تماشا کنند. حتی طرفداران سرسخت و فداکار برای یکدیگر در شبکه‌های اجتماعی دوبله می‌کنند. نمایش‌ها به تقویت وجهه ترکیه، به ویژه در سرزمین‌های عثمانی سابق کمک کرده است. خانم چلیک‌کول در بلغارستان با شنیدن اینکه ترک‌ها «ترسناک» هستند، بزرگ شد؛ اما فکر می‌کند درام‌های ترکی به تغییر این درک کمک کرده است. او می‌گوید که بلغارها قبلا در یونان تعطیلات می‌رفتند؛ اما اکنون بیشتر از قبل به ترکیه می‌روند.

دولت نیز وارد عمل شده است. در سال۲۰۱۲، رجب طیب‌اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه «قرن باشکوه» را به‌دلیل اختصاص زمان بیش از حد به دسیسه‌های کاخ و نه کافی برای فتوحات سلیمان مورد انتقاد قرار داد. در پاسخ، یک برنامه تلویزیونی دولتی ترکیه درام تاریخی خود را با نام «دیریلیش: ارطغرول» («رستاخیز: ارطغرول») درباره یک جنگجوی ترک در قرن سیزدهم ساخت. طبق گفته «Parrot Analytics»، در ماه مه ۲۰۲۰، زمانی که بسیاری از جمعیت جهان به‌دلیل کووید-۱۹ در قرنطینه بودند، این سریال چهارمین سریال تلویزیونی پرتقاضا در سراسر جهان بود. در آن سال، عمران خان، نخست‌وزیر وقت پاکستان این برنامه را به خاطر «ارزش‌های اسلامی» آن تمجید کرد و مجسمه ارطغرول در لاهور نصب شد. دوبله اردو از قسمت اول آن، ۱۵۳میلیون بازدید در یوتیوب به‌دست آورده است.

شبکه‌های اینترنتی و استریم، برنامه‌های جسورانه‌تری را دنبال می‌کنند. شبکه‌ای مثل نتفلیکس موضوعات تابویی را که ساخت ترکیه هستند، پخش می‌کند. مثلا در سریال «کلوپ» یک بوکسور سابق به دنبال به‌دست آوردن دل دختر خود است و در این راه چالش‌های زیادی دارد. اما این نمایش قتل عام علیه اقلیت‌ها در استانبول در دهه۱۹۵۰ را به تصویر می‌کشد؛ موضوعی که حداقل از نظر سیاسی حساس است. درام‌های پخش‌کننده‌ها معمولا کوتاه‌تر هستند: مثلا برای سریال کلوپ تاکنون ۲۰قسمت پخش شده است که در مقایسه با ۱۳۹قسمت «قرن باشکوه» بسیار ناچیز است. همچنین سریال «بیهتر» در شبکه آمازون سانسورهای تلویزیونی را دور می‌زند و سریال را مجددا پخش می‌کند. آرامش و سادگی موجود در این سریال‌ها می‌تواند شانس ترکیه را حتی برای مخاطبان انگلیسی زبان افزایش دهد؛ مخاطبانی که عمدتا نسبت به سریال‌های دوبله یا زیرنویس‌دار مقاومت بیشتری به خرج می‌دهند.

بر خلاف اسپانیا (با سریال سرقت پول) یا کره‌جنوبی (اسکویید گیم)، ترکیه در آمریکا و بریتانیا موفقیت چشم‌گیری نداشته است. برای مثال، «کارا پارا آشک» (عشق پول کثیف) هرگز در آمریکا چندان مورد علاقه قرار نگرفت، حتی اگر لیونل مسی، فوتبالیست آرژانتینی که در میامی بازی می‌کند و باربارا استرایسند، خواننده آمریکایی به‌عنوان طرفدارانش در نظر گرفته شوند؛ اما جهان بزرگ است و نمایش‌های ترکیه برای اینکه ارزش تماشا را داشته باشند نیازی به تسخیر بریتانیا و آمریکا ندارند. حتی سلطان سلیمان که بخش‌هایی از شمال آفریقا و اروپا را به امپراتوری عثمانی اضافه کرد، نتوانست آن‌قدر پیشرفت کند.

منبع: اکونومیست
ترجمه از: دنیای اقتصاد

The post اکونومیست: سریال‌های ترکیه چگونه جای خود را در بین مردم باز کردند؟ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مرضیه برومند ـ کارگردان سریال به‌یادماندنی «آرایشگاه زیبا» ـ نسبت تولید و پخش تیزر تبلیغاتی یکی از بانک‌ها در تلویزیون که در آن از صحنه‌ای از سریال «آرایشگاه زیبا» کپی‌برداری شده است، انتقاد کرد.

این کارگردان در واکنش به این اقدام نوشته است:

«دوستداران سریال آرایشگاه زیبا و مردم عزیز ایران، اخیرا یک تیزر تبلیغاتی با تقلید از شخصیت‌ها، فضا و موسیقی آرایشگاه زیبا، به منظور تبلیغ یکی از بانک‌ها از رسانه ملی درحال پخش است. لازم دانستم به اطلاع علاقه‌مندان این سریال برسانم که این تیزر بدون اطلاع و دخالت من و همکارانم تولید و پخش شده است. امیدوارم مردم هنردوست ایران هم برای انتخاب کالا و خدمات مورد نظرشان به تبلیغات بسنده نکنند.»

«آرایشگاه زیبا» کاری از گروه فیلم و سریال شبکه دوسیما بود که تهیه‌کنندگی آن‌ را صدیقه موسوی‌زاده بر عهده داشت. این مجموعه ۱۵ قسمتی در سال ۱۳۶۹ تولید شد.

زنده‌یاد مرتضی احمدی، رضا بابک، حسن پورشیرازی، پری امیرحمزه، محمود بصیری و راضیه برومند از بازیگران اصلی «آرایشگاه زیبا» بودند.

این روزها همچنان پخش برخی تبلیغات در صداوسیما حاشیه‌ساز می‌شود که پخش تبلیغ کرم جوان‌سازی از نمونه‌های اخیر بود.

The post واکنش مرضیه برومند به یک تبلیغ در تلویزیون appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

پس از پخش قسمت یازدهم سریال «بازپرس» روز اول مرداد به دلیل تقارن با ایام سوگواری اباعبدالله الحسین قسمت جدید سریال تا روز یکشنبه (هشتم مرداد) پخش نخواهد شد.

بر همین اساس شنبه هفتم مرداد خلاصه‌ای از قسمت هفتم تا یازدهم پخش و ادامه پخش قسمت‌های «بازپرس» از روز هشتم مرداد از سر گرفته می‌شود.

سریال «بازپرس» که روند داستانی یک پرونده فساد اقتصادی را پی می‌گیرد، روزهای شنبه تا سه شنبه ساعت ۲۲ از شبکه یک سیما پخش می شود.

سریال «بازپرس» به کارگردانی احمد معظمی و تهیه‌کنندگی محمدرضا شفیعی است که آن را حسین تراب نژاد بعد از مدت‌ها پژوهش از پرونده های واقعی نوشته است و پخش آن از دهم تیر ماه آغاز شده است.

فیلمنامه‌ سریال «بازپرس» از بین پرونده‌های واقعی فساد اقتصادی انتخاب شده است.

The post چرا «بازپرس» متوقف می‌شود؟ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

این سریال به کارگردانی جاسم المهنا ساخته شده است.

پس از مصر و لبنان، این بار نتفلیکس سراغ یک کشور دیگر عربی رفته و نخستین سریال کویتی خود با نام «قفص» را در هشت قسمت پخش می‌کند. در این سریال هنرمندان عرب زبانی همچون: روان مهدی، لمیاء طارق، حصه النبهان، خالد أمین وحسین المهدی ایفای نقش می‌کنند.

این سریال به تهیه‌کنندگی عبدالله بوشهری ـ بازیگر ایرانی مقیم کویت ـ ساخته شده و به مشکلات زناشویی و تاثیر مشاوره بر حل این مشکلات می‌پردازد. «قفص» به روند مشاوره برای یافتن بهترین راه حل برای مشکلات زن و مرد می‌پردازد.

ساخت این سریال کوتاه کویتی می‌تواند مقدمه‌ای برای ساخت سریال‌های بزرگ‌تر توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس برای شبکه بزرگ نتفلیکس باشد.

منبع: المیادین

The post کویت اولین سریال را برای نتفلیکس ساخت appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

در بیانیه صادره از الازهر آمده است: معرفی عمدی عالم دینی اسلامی با عمامه سفید الازهر در قامت یک فرد کم خرد، بدون ثبات رای، فاقد جوانمردی، بد سرشت و کم توان در بیان منظور خود– در برخی آثار هنری – برتری جویی محکوم و تحریف عمدی غیرقابل قبولی است که بیش از آنکه به علمای دینی خدشه وارد کند، به خود مخالفان آنها خدشه وارد می کند و تناسبی با احترام مردم بزرگ مصر به علمای دینی ندارد.

در این بیانیه تاکید شده، انتساب این اوصاف ناپسند به علما، فریبکاری و قیمومیت و خلط مبحث عمدی است که هدف آن تحریف و خدشه به وجهه آنها و پایین آوردن مقام و مرتبه آنها و نیز تحریف مفاهیم دین و تهی کردن آن از محتوای خود است.

الازهر خاطرنشان کرده که، تمسخر آیات قرآن کریم، تحریف عمدی معانی آنها و ارائه تفسیرهای نادرست از آنها به عنوان تفسیر صحیح با هدف ایجاد بحث و جدل، با همه معیارهای دین وعلم و عمل جرمی بزرگ و انکار آشکار مسلمات (دینی) است.

سریال «فاتن امل حربی» داستان زنی است که مشاور املاک است و تصمیم می گیرد که از همسرش «سیف» جدا شود. او سپس با مشکلات زیادی روبرو می شود و مسئولیت بزرگ کردن دو دخترش را به تنهایی بر عهده می گیرد و با مشکلات قانونی در زندگی خود متوجه می شود.

منبع : شفق نیوز

The post انتقاد شدید الازهر از یک سریال مصری appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

آقاجانی به ایسنا گفت: متاسفانه در همان قدم اول ریاست جدید صداوسیما، ۱۵ پروژه تلویزیونی خوابید و عملا به تعطیلی کشیده شد. من خودم به عنوان یک هنرمند سه قرارداد با سه سریال داشتم که در هر سه ی آنها، کارگردان تغییر کرد و کارگردان های جدید هم که وارد کار شدند عوامل خودشان را آوردند و ما هم بیکار در خانه نشستیم! این طبیعی است که هر کارگردانی می آید، گروه خودش را می آورد اما سوال اینجاست «اصلاً برای چه باید پروژه ای که کارش را شروع کرده دچار این تغییرات شود؟

قرارداد داشتیم اما خانه نشین شدیم

او در ادامه به ذکر نام پروژه هایی پرداخت که قرار بود با آنها همکاری داشته باشد اما به واسطه تغییر عوامل، این همکاری ناتمام ماند و افزود: به عنوان مثال سریالی با عنوان «بی همگان» به تهیه کنندگی آقای مهام و کارگردانی رضا کریمی قرار بود ساخته شود و ما حدود یک ماه هم کار کردیم اما کارگردانش تغییر کرد و کلاً پروژه عوض شد و بازیگران هم تغییر کردند. یک سریال دیگر هم با عنوان «محرمانه» و یک مجموعه دیگر که متاسفانه نامش در ذهنم نیست دچار همین اتفاق شد و همه بازیگران تغییر کردند و ما با وجودی که قرارداد داشتیم خانه نشین شدیم!

چطور می‌خواهند هنرمندان را بازگردانند؟

آقاجانی سپس به این پرسش که چه پیشنهادی به شخص رئیس صداوسیما یا مدیران دیگر سازمان، جهت بهبود شرایط دارد؟ اینگونه پاسخ داد: راستش همه چیز برهم ریخته و من هنرمند نمی دانم برای ساختن این همه برهم ریختگی چه پیشنهادی باید بدهم. بدون تعارف بگوییم تا الان، اغلب کارهایی که در صداوسیما انجام شده خیلی به نفع درست شدن اوضاع نبوده و در همان بدو امر، ۱۵ پروژه تعطیل شد که البته دوستان خودشان تکذیب می‌کنند ولی واقعیت دارد.

وی همچنین به سیاست های جدید صداوسیما مبنی بر بازگرداندن هنرمندانی که به حاشیه کشیده شده اند، اشاره کرد و در عین حال گفت: در یکی دیگر از برنامه های جدید، عنوان کرده اند هنرمندانی که دیگر با تلویزیون کار نمی کنند را برمی گردانیم؛ اما با کدام بودجه؟! عده زیادی از هنرمندان به سمت شبکه نمایش خانگی و سینما رفته اند، چطور می خواهند آنها را با بودجه های کم برگردانند؟ وقتی هنوز پیشنهاد دستمزد ۱۰ سال پیش را به من هنرمند پیشکسوت می دهند!

آنقدر خط قرمز و ننفش داریم که کسی حاضر به نوشتن نیست

بازیگر مجموعه های «ستایش ۲و ۳»، «دردسرهای عظیم»، «زمانه» و «تا ثریا» در بخشی دیگر از صحبت هایش در پاسخ به اینکه فکر می کند بزرگترین معضل این روزهای سازمان صداوسیما چیست؟ تاکید کرد: بزرگترین معضل، فیلمنامه های فرمایشی است. اگر دست فیلمنامه‌نویسان برای نوشتن باز باشد و به سلیقه خودشان قصه های فانتزی وارد جریان کنند، مشکل حل می شود. اما آنقدر خط های قرمز و آبی و بنفش داریم که اولا هیچ نویسنده‌ای حاضر به نوشتن نیست و بعد هم که می نویسد فیلمنامه اش، قلع و قمع می شود و حتی گاهی به نویسندگان گفته می شود شخصیت اصلی داستانشان را حذف کنند! چرا باید این اتفاق بیفتد؟ این اتفاقات اصلا خوب نیست.

این هنرمند درباره اینکه چقدر بر احترام به پیشکسوتان تاکید دارد و فکر می کند این امر چقدر از سمت تلویزیون جدی گرفته می شود؟ خاطرنشان کرد: من بارها گفته ام نه تنها در تلویزیون و سینما بلکه کلا کار تصویر ی متاسفانه سال هاست که رابطه ای شده است و زمانی هم که رابطه وجود داشته باشد کارایی بازیگران دیده نمی‌شود؛ بنابراین این روابط است که تعیین کننده است. سالیان سال است که این روابط در سینما و تلویزیون حاکم است و گویا یک اتفاق ثبت شده است. این قضیه به قدری آشکار است که دیگر قابل لاپوشانی نیست، بنابراین امثال من پیشکسوت هم در پشت و پسله ها هستیم و اگر در روابط، کسی را برای ایفای نقش‌های سن ما نداشته باشند، مثلاً می گویند صفا آقاجانی هم باشد!

آقاجانی در تکمیل همین بحث تصریح کرد: من بازیگر نه الان که سن و سالم بالا رفته، بلکه همیشه به عنوان مثال اگر خیلی کار کرده باشم، شاید سالی یک یا دو سریال باشد و این طور نبوده که سالی ۵ الی ۶ سریال داشته باشم. به نظرم در همان تعداد محدود سریال هایی هم که بودم خوشبختانه از دید مردم خوب بودم. خیلی از هنرمندان ما به خاطر همین روابط، خانه‌نشین شده‌اند که تعدادشان هم کم نیست. بسیار آدم‌های نامی، توانا و از هنرمندان یکتا و بی‌نظیری هستند که مدت‌هاست به خاطر همین فیلمنامه های ضعیف، ارتباطات قبیله ای و دستمزدهای بسیار پایین خانه‌نشین شده‌اند. در چنین شرایطی پس بهتر است آدم در خانه بماند، خصوصا در این شرایط کرونایی که جانمان را کف دستمان می گیریم تا یک لقمه نان در بیاوریم، آن هم قیمت ۱۰ سال پیش را به ما می‌دهند.

نقشم در «مستوران» کشته شد

وی در ادامه به حضورش در سریال تاریخی «مستوران» اشاره کرد و توضیح داد: «مستوران» یک کار فانتزی قدیمی است که قصه های قدیم را روایت می کند. به نظرم کار خوبی است و من راضی بودم. در این مجموعه نقش عمه حمیدرضا آذرنگ را ایفا می کنم که همان اوایل داستان کشته می‌شود و من وقتی فیلمنامه را خواندم فکر کردم نقشم با کشته شدن تمام می‌شود اما بعدها تماس گرفتند و گفتند نقش ادامه دارد و قرار است به شکل روح حضور داشته باشم. نقشم در «مستوران» تقریبا تمام شده و بخش خیلی کوتاهی باقی مانده است. در کل تجربه خوبی بود اما با وجود اینکه این هم پروژه عظیمی است، بازهم اواسط کار با تغییر کارگردان مواجه شد. من نمی‌دانم این چه مدلی است که جدیداً باب شده که کارگردان را وسط کار تغییر می‌دهند؟ امیدوارم اینگونه کارها در نهایت خوب جمع و جور شوند.

صفا آقاجانی گفت: به غیر از «مستوران» پیشنهاد دیگری از سوی تلویزیون نداشتم و فعلا در منزل استراحت می کنم. امیدوارم خبرهای خوب برای همه باشد. شخصا به عنوان یک هنرمند یک آب باریکه در زندگی‌ام دارم و ناامنی برایم وجود ندارد اما متاسفانه خیلی از هنرمندان تنها منبع درآمدشان همین بازیگری است اما خانه‌نشین شده‌اند که این اتفاق به ضررشان است؛ به خصوص در ایام کرونا که این اتفاق بیشتر به آنها ضربه زده است. امیدوارم اتفاقات خوبی در آینده رخ بدهد.

صفا آقاجانی، زاده ۱۳۳۵ ارومیه است. «آئینه»، «سی امین روز»، «زمانه»، «تا ثریا»، «همه چیز آنجاست»، «دردسرهای عظیم»، «قرعه»، «پرستاران»، «ترور خاموش» و … از مجموعه تلویزیونی هایی است که این بازیگر در آنها ایفای نقش کرده است.

The post رییس صداوسیما در بدو ورود ۱۵ پروژه را تعطیل کرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.