رصدخبر | جهان ؛ دونالد ترامپ شامگاه چهارشنبه به وقت محلی در شبکه اجتماعی تروث سوشال خود مدعی شد: ایران به یک شهروند آمریکایی که در دسامبر ۲۰۲۴ و «در دوران ریاست‌جمهوری جو بایدن بازداشت شده بود را آزاد کرد.

رئیس جمهزنداور آمریکا ادعا کرد: «او (شهروند زن آمریکایی) اکنون به سلامت از ایران خارج شده و وضعیت خوبی دارد.»

ترامپ گفت: «ایالات متحده آمریکا از این اقدام حسن‌نیت ایران قدردانی می‌کند.»

The post ادعای ترامپ: ایران یک شهروند آمریکایی را آزاد کرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | جامعه؛ مرکز رسانه قوه قضائیه اعلام کرد: احکام پرونده‌های قضایی علی شکوری راد، قربان بهزادیان‌نژاد و حسین کروبی که از سوی دادگاه تجدید نظر تایید شده بود، اجرا شد.

براساس این گزارش، با دستور مقام قضایی، محکومان مورد اشاره طی روزهای اخیر بازداشت و برای تحمل حبس، به زندان معرفی شدند.

The post قوه قضاییه از اجرای حکم قطعی «شکوری‌راد، بهزادیان‌نژاد و حسین کروبی» خبر داد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | فرهنگ ؛ نیکولا سارکوزی، رئیس‌جمهوری پیشین فرانسه، قصد دارد درباره سه هفته‌ای که پشت میله‌ها گذراند کتابی با عنوان «یادداشت‌های یک زندانی» (به فرانسوی: «Le journal d’un prisonnier») منتشر کند.

ناشر او، انتشارات فایار که بخشی از گروه رسانه‌ای تحت کنترل میلیاردر راست‌گرا ونسان بولوره است، اعلام کرد این خاطرات زندان ۲۱۶ صفحه دارد و از  ۱۹ آذر – ۱۰ دسامبر – روانه کتابفروشی‌ها می‌شود.

به حساب ما یعنی روزی کمی کمتر از ۱۱ صفحه در زندان؛ با توجه به ۲۰ روزی که او داخل بود، شاید کمی زیادی به نظر برسد.

سارکوزی که از جمع زندانیان عادی جدا نگهداری می‌شد، در پستی در ایکس نوشت: «در زندان لاسانته، صدا متاسفانه همیشگی است» و افزود: «زندگی درونی انسان در زندان قوی‌تر می‌شود.»

به عنوان تیزر، جمله‌ای از کتاب هم منتشر شد: «در زندان چیزی برای دیدن نیست و کاری برای انجام دادن وجود ندارد.»

البته به‌جز نوشتن. اینکه با اقامت کوتاه سارکوزی و با آنکه کار چندانی برای انجام دادن نبود، ۲۱۶ صفحه چه در خود دارد، هنوز روشن نیست. یادداشت‌هایی از انفرادی؟ سنجشی از سطح دسیبل‌هایی که نظام زندان‌های فرانسه را می‌آزارند؟ یا شاید نقدی بر رمان «کنت مونت‌کریستو» اثر الکساندر دوما که سارکوزی آن را با خود به زندان برد؟

زمان زیادی نمی‌برد تا معلوم شود این اثر به پای کار دوران حبس اسکار وایلد، «بالاد زندان ردینگ»، می‌رسد یا نه.

رئیس‌جمهوری پیشین که از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ فرانسه را اداره کرد، ۳ آبان – ۲۵ سپتامبر – به دلیل تبانی کیفری در پرونده‌ای برای به‌دست آوردن منابع مالی کارزار انتخاباتی ۲۰۰۷ خود محکوم شد. دادگاهی در پاریس او را به پنج سال حبس محکوم کرد و او نخستین رئیس‌جمهوری پیشین فرانسه شد که از زمان فیلیپ پتن، همکار نازی‌ها، راهی زندان می‌شود.

او ۱۹ آبان – ۱۰ نوامبر – تا زمان رسیدگی به تجدیدنظر آزاد شد.

رسیدگی به تجدیدنظر سارکوزی علیه این حکم برای ۱۶ مارس تا ۳ ژوئن ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده است.

یورونیوز

The post سارکوزی خاطرات ۲۰ روز زندانش را منتشر می‌کند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | جهان ؛ بنا بر گزارش شبکه «آر.ان.دی» آلمان، زندان‌های این کشور در آستانه پر شدن کامل قرار دارند و بیش از ۶۰ هزار ظرفیت از مجموع ۷۰ هزار ظرفیت موجود در زندان‌های سراسر این کشور پر شدند.

‎این گزارش که با استعلام از وزارتخانه‌های دادگستری ۱۶ ایالت فدرال تهیه شده، نشان می‌دهد از مجموع بیش از ۷۰ هزار جای موجود در زندان‌ها، تنها کمتر از ۱۰ هزار سلول خالی باقی ماندند و نرخ اشغال زندان‌ها در سراسر کشور به حدود ۸۶ درصد رسیده است.
‎

راینلاند-فالتس؛ دارای شلوغ‌ترین زندان‌های کشور
‎

در میان ایالت‌های آلمان، راینلاند-فالتس بالاترین میزان ازدحام در زندان‌ها را دارد. به گفته سخنگوی وزارت دادگستری این ایالت، بخشی از کمبود فضا با استفادۀ چندنفره از اتاق‌هایی که برای نگهداری بیش از یک زندانی مناسب هستند، جبران شده است.
‎آمارها همچنین نشان می‌دهد که از مجموع حدود ۳۲۰۰ جای زندان در این ایالت، حدود ۳۱۸۰ جا در حال حاضر پر شدند که یعنی فقط ۲۰ سلول خالی باقی مانده است. در زندان‌های مردان، نرخ اشغال به ۱۰۳ درصد رسیده و در زندان زنان حتی از ۱۱۳ درصد هم فراتر رفته است.
‎تنها در زندان نوجوانان وضعیت کمی بهتر و نرخ اشغال حدود ۸۱.۷ درصد است که میانگین کلی را اندکی پایین می‌آورد.

از ماه مه، این ایالت تصمیم گرفته محکومانی را که به دلیل عدم پرداخت جریمه‌های نقدی به زندان می‌افتند، عمدتاً در زندان‌های باز نگهداری کند. در این نوع زندان‌ها، زندانیان اجازه دارند روزها سر کار بروند و شب به زندان بازگردند.
‎

تکمیل ظرفیت بالای ۹۰ درصد در چندین ایالت دیگر
‎

علاوه بر راینلاند-فالتس، برخی دیگر از ایالت‌ها نیز با نرخ اشغال بالای ۹۰ درصد زندان‌ها مواجه‌ هستند که عبارتند از :
* بادن-وورتمبرگ: ۹۴٪
* زارلند: ۹۳٪
* هسن: ۸۸٪
* بایرن و اشلسویگ-هولشتاین: ۸۷٪
* نیدرزاکسن و نوردراین-وستفالن: ۸۳٪
* برلین: ۸۲٪
‎در ایالت‌های برمن و هامبورگ نیز ظرفیت تقریباً تکمیل شده است. برمن تنها ۲۱ جای خالی دارد و نرخ اشغال در هامبورگ به ۹۶ درصد رسیده است.
‎

ایالت‌های شرقی در وضعیت بهتر
‎

در مقابل، ایالت‌های شرقی آلمان وضعیت آرام‌تری دارند:
* تورینگن: ۷۱٪
* براندنبورگ: ۷۸٪
* زاکسن و زاکسن-آنهالت: هر کدام ۷۹٪
* مکلنبورگ-فورپومرن: ۷۹.۶٪
* زاکسن: ۷۸.۶٪

در مجموع، ساکسن پایین‌ترین نرخ اشغال زندان‌ها را در بین ایالت‌ها دارد.

‎افزایش جمعیت زندانیان پس از کاهش میزان جرائم در دوران همه‌گیری کرونا
‎در دوران همه‌گیری ویروس کرونا، به دلیل کاهش جرائم و تلاش برای جلوگیری از شیوع بیماری در محیط‌های بسته، شمار زندانیان در آلمان کاهش یافته بود اما حالا این روند معکوس شده است.

‎بر اساس اطلاعات تازه، در حال حاضر از مجموع ۷۰ هزار و ۲۷۹ سلول زندان در سراسر کشور، ۶۰ هزار و ۳۹۱ سلول پر شدند. به این ترتیب، نرخ اشغال به ۸۶ درصد رسیده؛ در حالی که این رقم در سال ۲۰۲۴ طبق آمار اداره فدرال آمار آلمان، کمتر از ۸۲ درصد بود.
‎به گفته گزارش RND، این آمار شامل زندانیان زن، مرد و نوجوان همچنین افراد در زندان‌های باز و بسته می‌شود؛ چه آن‌هایی که حکم قطعی دارند و چه کسانی که در بازداشت موقت به‌سر می‌برند.

ترکیب جنسیتی زندانیان نیز تفاوتی با سال‌های گذشته ندارد. حدود ۹۴ درصد زندانیان در آلمان مرد هستند؛ عددی که در سال ۲۰۲۴ نیز همین حدود بوده و تغییر محسوسی نداشته است.

The post بحران ظرفیت زندان‌ها در آلمان؛ نرخ اشغال به ۸۶ درصد رسید appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مراسم انتقال این زندانیان با حضور معاون حقوق بشر و امور بین‌الملل وزارت دادگستری، سرپرست سفارت افغانستان در ایران، مدیرکل امور زندان‌های سیستان و بلوچستان، مدیرکل اتباع، دادستان زابل و فرماندار هیرمند برگزار شد.

این افراد که در زندان‌های ۲۷ استان کشور محبوس بودند، در چارچوب موافقت‌نامه‌های دوجانبه میان ایران و افغانستان در زمینه انتقال محکومان، استرداد مجرمان و معاضدت قضایی به کشورشان بازگردانده شدند.

معاون حقوق بشر و امور بین‌الملل وزیر دادگستری در این مراسم گفت: اصل «شخصی بودن مجازات» ایجاب می‌کند که فرد مجرم مجازات شود، نه خانواده او؛ بر همین اساس، این زندانیان به افغانستان منتقل تا ادامه محکومیت خود را در کنار خانواده‌شان سپری و از آسیب‌های احتمالی به خانواده‌هایشان جلوگیری شود.

عسکر جلالیان افزود: این انتقال با رضایت زندانیان انجام و شرط آن نداشتن شاکی خصوصی بوده است.

جرایم این زندانیان سیاسی نیست

وی درباره نوع جرایم این محکومان نیز گفت: جرایم این افراد سیاسی نیست و ارتباطی با حکومت سرپرست افغانستان ندارند.

معاون حقوق بشر و امور بین‌الملل وزیر دادگستری ادامه داد: بیشتر این محکومان به دلیل جرایم مرتبط با مواد مخدر در زندان بودند و مجازات عمومی خود را سپری می‌کردند.

وی با اشاره به موافقت‌نامه‌های بین‌المللی در زمینه انتقال اتباع بیگانه تصریح کرد: ایران با کشورهای مختلف توافق‌نامه‌هایی در زمینه انتقال محکومان و استرداد مجرمان دارد و انتقال این زندانیان افغانستانی نیز در راستای همین توافقات انجام شده است.

The post ۴۸۴ تبعه افغانستانی محکوم در دادگاه‌های ایران به کشورشان منتقل شدند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

این دو برادر در سال ۱۹۸۹ والدینشان را با شلیک ۱۳ گلوله در خانه‌شان در بورلی هیلز به قتل رساندند. پرونده‌ای که همچنان مورد توجه است و اخیرا الهام‌بخش سریالی محبوب در نتفلیکس شده بود.

اریک ۵۳ ساله و لایل ۵۶ ساله، اکنون بدون امکان عفو مشروط در زندانی در کالیفرنیا به سر می‌برند. هنوز مسیر طولانی تا آزادی احتمالی آن‌ها باقی است و آزادی نهایی آن‌ها به تصمیم قاضی و هیئت عفو مشروط وابسته است.

The post حمایت دادستان لس‌آنجلس از آزادی مشروط برادران منندز پس از تحمل ۳۰ سال زندان برای قتل والدین appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

نعش را گذاشته بودند در دالان باشگاه. بیل سرش را به دو نیم کرده بود و خون به‌اندازه سر جنازه ملحفه را خیس کرده بود. پدرم گفت: «نمی‌ترسی اینجا بمانی بروم خانه و برگردم؟» نمی‌دانستم می‌ترسم یا نه.

تا زمانی که پدرم و سرگروهبان جمشیدی توی پاسگاه بودند و چراغ زنبوری روی میز دفتر کار پدرم ویز ویز می‌کرد احساسی از ترس در وجودم نبود. بیشتر بهت‌زده بودم. تا آن روز نعش کسی را ندیده بودم. پدرم می‌خواست برود خانه و حمایل و اسلحه کمری‌اش را بردارد و زود برگردد تا همان شامگاه جنازه را به شهر برساند و کار این پرونده را فیصله بدهد. اول گفت من بروم و اسلحه را برایش بیاورم اما زود پشیمان شد. نمی‌دانم روی چه حسابی به سرگروهبان جمشیدی نگفت. شاید غرورش اجازه نمی‌داد یا برایش خوب نبود که سرگروهبان بفهمد اسلحه کمری و حمایلش را در خانه گذاشته است. خانه ما آن‌طرف روستا بود. مادر و خواهرم برای عزاداری به روستای دیگری رفته بودند. پدرم رفت و دَرِ آبی دالان پاسگاه را پشت سرش بست. سرگروهبان جمشیدی قدم‌زنان رفت پشت در بازداشتگاه که توی حیاط بود، سیگاری روشن کرد و در جواب زندانی گفت: «آره تمام کرد». بعد سکوت سنگینی شد. من ماندم و نعش. تصمیم گرفتم بروم داخل دفتر اما می‌ترسیدم از جایم تکان بخورم. نعش روبه‌رویم بود و دم‌به‌دم دایره‌های خون روی ملحفۀ سفید بزرگ و بزرگ‌تر می‌شد. انگار آن زیر چیزی تکان می‌خورد. زبانم به سقف دهانم چسبیده بود و راه نفسم بسته شده بود. همان‌طور که روی نیمکت نشسته بودم چشم‌هایم سیاهی رفت و با صدای بمی افتادم روی زمین و دیگر هیچ‌چیز نفهمیدم. وقتی صدای پدرم را شنیدم احساس کردم توی گور افتاده‌ام، مثل زمانی که پدربزرگم را در گور می‌گذاشتند. پدرم می‌گفت: «چشمهایت را باز کن». نمی‌توانستم. می‌خواستم بخوابم، احساس می‌کردم دیگر مرده‌ام.

درست مثل رضا عسگریه که کار را تمام‌شده می‌دانست. بهزاد نبوی گفت: «قرص سیانور را ناخواسته قورت داده بود و چاره‌ای نبود که او را در قبرستان رها کنم و بروم». رضا رفته بود ته قبر خوابیده و در انتظار مرگ بود. کسی نمی‌داند آن شب بر رضا عسگریه چه گذشته است. در گورستانی تنها ته قبری به انتظار مرگ نشستن، کار ساده‌ای نیست. آدم را زیرورو می‌کند. هر تغییری الزاما خوشایند نیست. بهزاد نبوی می‌گوید: «از سال ۱۳۴۷ گروه مسلحی تشکیل داده بودیم. من بودم و مصطفی شعاعیان، رضا عسگریه و پرویز صدری». پیش از این فکر می‌کردم رضا عسگریه به گروه خیانت کرده است. بهزاد نبوی گفت: «نه این‌طور نبود، ما خیلی بد عمل کردیم. وقتی ناچار شدیم مخفی شویم باید جایی برای ماندن پیدا می‌کردیم. من شاگرد سیم‌کش بودم و در خیابان نازی‌آباد کار می‌کردم. خانه‌ای در قلعه‌مرغی اجاره کرده بودم که متعلق به یک بنا بود اما آنجا هم خیلی خیالم راحت نبود. مصطفی در این زمینه‌ها کاردان بود. برای اینکه کسی پیدایمان نکند می‌رفتیم شب‌ها در قبرستان دولت‌آباد شهرری می‌ماندیم. قبری می‌کندیم و داخلش پنهان می‌شدیم و گاهی تا صبح همان‌جا می‌خوابیدیم». پیش از این چنین جریانی را درباره مصطفی شعاعیان شنیده بودم، یعنی خوابیدن در گور. چیزی به این مضمون که چریک‌های فدایی، مصطفی شعاعیان را به دلیل اینکه چهره‌ای مستقل بود و می‌خواست مستقل بماند از خود رانده بودند. نمی‌دانم این موضوع چقدر صحت دارد. دغدغه‌ام نیست که بروم و تحقیق کنم تا درستی ماجرا را دربیاورم. گاهی اوقات بهتر است آدم به افسانه‌ها دل بسپارد. بهزاد نبوی گفت: «مصطفی متولد ۱۳۱۵ و شش سال از من بزرگ‌تر بود. بعد از کودتای ۲۸ مرداد در قبرستان می‌خوابید و بعدها به ما هم یاد داد. من و رضا عسگریه در قبرستان دولت‌آباد شهرری بودیم که رضا یک‌دفعه سیانورش را خورد. رضا را در قبر گذاشتم و او شهادتینش را هم خواند. گفتم مجبورم تو را ترک کنم. رضا تا صبح همان‌جا مانده بود، ولی سیانور اثر نکرده بود. از همان موقع بود که رضا از کار سیاسی برید و از همان‌جا یکراست رفت و خودش را معرفی کرد، کسی را هم لو نداد. ما هم نمی‌دانستیم که می‌خواهد خودش را تسلیم کند. نتوانست آن شرایط سخت را تحمل کند».

پدرم برگشت. سرگروهبان جمشیدی مرا داخل دفتر برده بود. به صورتم آب پاشیده بود و به هوش آمده بودم. سایه دراز پدرم و سرگروهبان جمشیدی زیر نور چراغ زنبوری روی دیوار با یکدیگر می‌جنگیدند، انگار اشباح همه پاسگاه را احاطه کرده بودند. پدرم گفت: «باید خیلی احتیاط کنیم. این آدم آدمِ خطرناکی است، چیزی برای از دست دادن ندارد. حواسمان جمع نباشد ما را هم سر‌به‌نیست می‌کند و می‌رود».

بهزاد نبوی گفت: «بعد از آن خیلی بیشتر احتیاط کردیم. من با پسرعمه‌ام تماس گرفتم و به خانه آنها رفتم. نمی‌دانستم خانه تحت نظر است، من را تعقیب کرده بودند و به این ترتیب خانه قلعه‌مرغی هم لو رفت».

پدرم خطاب به سرگروهبان گفت: «محمود را ببر خانه خودتان. بگذار پیش زهرا خانم و بچه‌های خودت. سفارش کن تا مادرش آمد او را ببرند خانه». سرگروهبان پاهایش را به هم کوبید و من را بغل کرد و گفت: «مثل پَر کاه سبکی». پدرم گفت: «زود برگرد. سرباز نجاتی را هم سر راه سوار کن و بیاور در پاسگاه بماند». به لباس نظامی سرگروهبان جمشیدی چنگ زده بودم. خیال می‌کردم پر کاهی هستم و اگر بادی بوزد، به آسمان خواهم رفت و با سایه‌ها و اشباح یکی خواهم شد. چشم‌هایم را بستم و عهد کردم دیگر پایم را توی پاسگاه نگذارم. من یک پر کاه دَه‌ ساله بودم.

بهزاد نبوی گفت: «دقیقا دَه سالم بود. در خانواده مادری‌ام بزرگ شده‌ام. پدر و مادرم از هم جدا بودند. یکی از خاله‌هایم و دوتا از دایی‌هایم سیاسی بودند. خاله‌ام دانشکده حقوق درس می‌خواند و خیلی سیاسی بود، ولی دایی‌هایم سیاسی حرفه‌ای نبودند. در آن خانه طبعا می‌باید سیاسی و طرفدار مصدق می‌شدم که شدم. اطرافم همه مصدقی و ضد توده بودند. دایی بزرگم طرفدار بقایی بود. در دعوای خلیل ملکی با بقایی هم مدتی با بقایی ماند. البته خیلی فعال نبود. او ۲۹ تیر مرا به میدان مخبرالدوله برده بود. خودش هم شعار می‌داد. به خیابانی رفتیم که ساختمان هواپیماییِ KLM آنجا بود. من را وسط خیابان گذاشت و خودش سر خیابان شروع به شعاردادن کرد. فریاد می‌زد مرگ بر قوام، درود بر مصدق. صدای رسایی هم داشت. پنجاه شصت نفری دورش جمع شدند. نظامی‌ها که حمله کردند همه پا به فرار گذاشتند. دایی‌ام را گرفتند و شروع کردند به زدن او. من سنگی برداشتم و فریاد زدم دایی‌ام را کشتند و به سمت نظامی‌ها دویدم. این صحنه مردم را به هیجان آورد و آنها هم با سنگ و کلوخ حمله کردند. در این میان، اولین سنگ به شانه دایی من خورد اما نظامی‌ها فرار کردند. همان روزها یعنی ۳۰ تیر ۱۳۳۱ خاله‌ام مرتب روزنامه‌های نیروی سوم خلیل ملکی را می‌آورد خانه و من می‌رفتم جلوی دانشگاه آنها را می‌فروختم. همان موقع بود که خلیل ملکی از بقایی جدا شده بود».

مادرم گفت: «بی‌خود از فامیل جدا شدیم و آمدیم این دِه‌کوره. نمی‌دانم این محیط چه بلایی سر بچه‌ها می‌آورد». گفتم: «من خانه‌مان توی اراک را دوست دارم. هنوز پلاکش یادم است. پلاکش ۱۷ بود».

بهزاد نبوی گفت: «پلاک ۱۷، درست است. توی کوچه پورجوادی بود. پورجوادی پدربزرگ مصطفی میرسلیم است. ما مستأجر آنها بودیم. وضع مالی‌شان خوب بود، چند دستگاه خانه توی همان خیابان دانشگاه داشتند. با این وصف تمام بنایی‌های خانه‌هایش را خودش انجام می‌داد. ظهرها لب جوی آب می‌نشست و نان و پنیر و انگور می‌خورد. خلاصه این محیط در سیاسی‌شدنم بی‌‌تأثیر نبود. در دوره مصدق هر روز که دانشگاه تعطیل می‌شد، دانشجوها و مردم جمع می‌شدند با هم بحث سیاسی می‌کردند، توده‌ای‌ها اکثریت بودند و ملیون در اقلیت. یادم است جوانی اهل شمال بود که به نیروی سوم خلیل ملکی گرایش داشت، همیشه با چند تا توده‌ای در حال بحث بود و همه‌شان را ضربه‌فنی می‌کرد. وقتی در بحث حریفش نمی‌شدند، دعوا راه می‌انداختند و کتکش می‌زدند. من برایش تاکسی می‌گرفتم و سوار می‌شد و به خانه می‌رفت. از همین‌جا بود که سیاسی شدم».

پدرم گفت: «بالای سر بچه‌ها نباشیم معلوم نیست چه می‌شود. اوضاع‌واحوال را که می‌بینی همه جوان‌ها سیاسی شده‌اند. اینجا خیالم راحت است، آنجا نه. توی شهر نه».

بهزاد نبوی گفت: «همان‌جا بود که سیاسی شدم. ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در خانه ما در همان خیابان دانشگاه شام غریبان بود».

تا پایان دَه سالگی در روستا ماندم. با نعشی در خاطراتم و سایه‌های بلندی از اشباح در کابوس‌هایم. شب‌ها نمی‌توانستم تنها بمانم و هرگز جرئت ردشدن از کوچه‌های تاریک را نداشتم.

بهزاد نبوی گفت: «آن زمان مردم از سایۀ خودشان هم می‌ترسیدند. پدرم آدم غیرسیاسی بود. بعدها در فرانسه دکترای تاریخ گرفت. وقتی می‌خواست به‌نوعی دَم حضرات را ببیند در رساله‌اش به موضوع «از انقلاب مشروطه تا انقلاب سفید» پرداخت. من هم که به زندان افتادم سعی کرد خودش را بیشتر به آن‌طرف نزدیک کند مبادا وصله‌ای به او بچسبانند. در تمام مدتی که در زندان بودم یک‌بار عید به ملاقاتم آمد، در حالی که مادرم هفته‌ای سه بار می‌آمد. من تک‌فرزند بودم. بی‌اعتنایی پدرم مهم نبود چون هیچ‌وقت با پدرم زندگی نکرده بودم. هر وقت که به هم نزدیک می‌شدیم باهم دعوا می‌کردیم. چندان سمپاتی‌ای به پدرم نداشتم. جای او را پدربزرگ مادری‌ام پر کرده بود. پدربزرگم بخشی از تحصیلاتش را در روسیه و بخش دیگر را بعد از انقلاب اکتبر در شوروی گذرانده بود. در زمان رضاشاه چون به زبان روسی مسلط بود در شرکتی به نام شرکت بلور که متعلق به روس‌ها بود کار می‌کرد. خودش می‌گفت سرپاس مختاری که رئیس شهربانی وقت بود، به او پیشنهاد داده بود در شرکت روس‌ها منبع (مخبر) شهربانی باشد که قبول نکرده بود. بعد از دستگیری ۵۳ نفر، پدربزرگم را هم دستگیر کردند. خودش می‌گفت ارتباطی با ارانی نداشته اما چون همکاری نکرده بود دستگیرش کردند. پنج سال از ۱۳۱۵ تا شهریور ۱۳۲۰ که جنگ شد، در زندان به سر برد. بعد از آزادی از زندان حسابی محافظه‌کار شده بود و در اتاقش عکس شاه را زده بود که مشکلی برایش پیش نیاید. با ما هم که طرفدار نهضت ملی بودیم خیلی بحث و مخالفت می‌کرد. اما خاله‌ام همچنان پروپاقرص طرفدار خلیل ملکی بود و سرش بوی قورمه‌سبزی می‌داد. او روی من اثر زیادی داشت. در دوران دبیرستان به توده‌ای‌ها نزدیک شد، ولی در دانشگاه جزو ملیون و نیروی سومی‌ها بود. تا اینکه سال ۱۳۳۹ وارد دانشگاه پلی‌تکنیک شدم».

مادرم گفت: «این‌ها باید بروند دانشگاه درس بخوانند. تا ابد که نمی‌توانی جلوی‌شان را بگیری». پدرم گفت: «سرنوشت این بیچاره را دیدی؟!» نمی‌دانم اشاره‌اش به من بود یا به مادرم. بعد ادامه داد: «این نعشی که توی پاسگاه افتاده بود که بی‌کس‌وکار نبود. برای خودش آدمی بود. درس‌خوانده و باسواد بود، آخرش چه شد!» مادرم گفت: «دستش بشکند. برای یک درجه چه کارها که نمی‌کنند». پدرم سکوت کرد و راه افتاد. حرف‌هایش برایم مبهم و آزاردهنده بود. از زمانی که قرار شده بود خواهر و برادرم برای ادامه تحصیل به تهران بروند، در خانواده ما غوغایی شده بود. دبیرستان و مهم‌تر از آن دانشگاه در خانه ما تنها جایی برای درس خواندن نبود، انگار سرنوشت محتوم ما برای ورود به کارهای سیاسی بود.

بهزاد نبوی گفت: «من در تظاهرات ۲۰ دی سال ۱۳۳۸ حضور فعالی داشتم. اعتصاب دانش‌آموزان به خاطر نمراتشان بود. نمره تجدیدی را از هفت به ۱۲ افزایش داده بودند. من کاری به علت تظاهرات نداشتم، چون شاگرد درس‌خوانی بودم. بچه‌ها در خیابان شعار می‌دادند که شعارشان نزدیک به این مضمون بود: مهران با هفت قبول شد، ما باید ۱۲ بگیریم. اشاره‌شان به محمود مهران وزیر فرهنگ آن زمان بود. با تظاهرکنندگان به سمت کاخ مرمر رفتیم. آن زمان هفده‌ساله بودم چون من از شش‌سالگی مدرسه را شروع کرده بودم. به کاخ مرمر که رسیدیم شعار «محصل پیروز است» شد «مصدق پیروز است». معلوم شد نمره بهانه است و همه مثل من سرشان بوی قورمه‌سبزی می‌دهد. با این روحیه وارد دانشکده شدم. در آن زمان جبهه ملی دوم که سال ۱۳۳۹ شکل گرفته بود میدان‌دار بود. فضای سیاسی هم باز شده بود. در آمریکا کندی رئیس‌جمهور شده بود و به کشورهای غیردموکراتیک فشار می‌آورد که به مردم آزادی سیاسی بدهند. همین آزادی سیاسی سبب شد در تابستان ۱۳۳۹ به جبهه ملی هم اجازه فعالیت بدهند که تحت عنوان جبهه ملی دوم شروع به فعالیت کرد. بعد چهره‌هایی مثل مرحوم بیژن جزنی بودند که گرایش توده‌ای داشتند منتها چون حزب توده منحل شده بود نمی‌توانستند به نام حزب توده فعالیت کنند و آنها هم عمدتا در جبهه ملی بودند. با آنها درگیری نظری داشتیم. از سال ۱۳۳۹ که به دانشگاه رفتم، با جبهه ملی پلی‌تکنیک همراه شدم و یک سال بعد مسئول جبهه ملی در پلی‌تکنیک و عضو کمیته دانشگاه جبهه ملی شدم. آنجا بود که با توده‌ای‌های عضو جبهه ملی ارتباط پیدا کردم؛ چهره‌هایی مثل حسن ضیاظریفی که عضو کمیته دانشگاه بود و از دانشکده حقوق می‌آمد و آدم پُر و باسوادی بود. با بیژن جزنی هم ارتباط داشتم. اما من آن زمان ضد حزب توده بودم، به خاطر سوابق سیاسی در دوران نوجوانی که تحت تأثیر نیروی سومی‌ها بودم که آنها ضد شوروی بودند. این ضد شوروی بودن را مصطفی شعاعیان تقویت کرد. زمانی که من در پلی‌تکنیک بودم او در انستیتو تکنولوژی بود که بعد هنرسرای عالی فنی شد و الان دانشگاه علم و صنعت شده است. شعاعیان هم در کمیته دانشجویان پلی‌تکنیک بود. او هم به‌شدت ضد شوروی و ضد توده‌ای بود. شعاعیان در زمان مصدق عضو حزب پان‌ایرانیست بود که آن زمان پرچمدارش سرور مهرداد بود. بعدها گرایش چپ پیدا کرد، ولی چپ ضد توده‌ای و ضد شوروی. شعاعیان کتاب «نگاهی به روابط شوروی و سردار جنگل» را هم در واکنش به کتاب «سردار جنگل» ابراهیم فخرایی نوشت. در کتاب بعدی‌اش «شورش» هم که وقتی من در زندان بودم نوشت، حسابی به استالین و لنین انتقاد کرد و گفت آنها از رده خارج شدند. شعاعیان آن‌قدر ارتدوکس بود که حتی دیگر انگلس را هم قبول نداشت. می‌گفت به مارکس هم انتقاداتی دارد که به موقع آنها را مطرح خواهد کرد. مارکسیستی بود که خود مارکس را هم قبول نداشت. جالب اینکه از چهره‌های سیاسی مشروطه شیخ فضل‌الله نوری را قبول داشت. می‌گفت طباطبایی و بهبهانی انگلیسی هستند و تنها آدم مستقل شیخ فضل‌الله نوری بوده است. در جبهه ملی هم با مرحوم طالقانی و بازرگان روابط خیلی خوبی داشت. با مجاهدین خلق که هنوز نفاقشان برملا نشده بود، روابط بهتری از چریک‌های فدایی خلق داشت. با من هم که می‌دانست مسلمانم و اهل نماز رابطه بسیار خوبی داشت و انتقادهایش از بیژن جزنی را با من در میان می‌گذاشت. به همین دلیل بود که بعدها کنار هم قرار گرفتیم و گروه مبارزه مسلحانه تشکیل دادیم. بعد از ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ فعالیت علنی نداشتیم. رئیس‌جمهور آمریکا، کندی ترور شده بود و جانسون به جایش آمده بود و سیاست فضای باز به پایان رسیده بود. فضا کاملا بسته شده بود. در این زمان جبهه ملی اعلام کرد که سیاستِ صبر و انتظار را در پیش خواهد گرفت، به قول فرنگی‌ها Wait And See‌. بعد از آن تمام روزنامه‌ها را بستند و احزاب تعطیل شد، اما روابط غیررسمی و محفلی من با مصطفی شعاعیان و دوستان دیگر در جبهه ملی ادامه داشت. تا اینکه در سال ۱۳۴۷ تصمیم گرفتیم یک گروه جبهه‌ای با مشی مبارزه مسلحانه تشکیل بدهیم».

مادرم گفت: «مبارزه مسلحانه؟» پدرم گفت: «آره، آمده بودند توی توتستان انبارک بزنند، اگر رفقایشان مجبور شدند مدت‌ها آنجا پنهان شوند آذوقه داشته باشند». نعش را گذاشته بودند در دالان پاسگاه و دایره‌ خون هر لحظه بزرگ‌تر می‌شد. سرگروهبان جمشیدی به من گفته بود با دوستش دعوا کرده. الان توی بازداشتگاه است. با بیل زده توی سرش. مادرم گفت: «چرا به این بیچاره‌ها شلیک کرده؟ آنها که اسلحه نداشتند؟» پدرم گفت: «خودش می‌گوید ترسیده بکشندش، اما من باور نمی‌کنم». مادرم گفت: «شک نکن. برای اینکه جای تو را بگیرد هر کاری می‌کند. حالا حتما برای این دستگیری به او درجه می‌دهند». پدرم گفت: «به جهنم!» سرگروهبان جمشیدی گفت: «پشیمان است. رفیقش را با بیل کشته، برای همین است که زار می‌زند». صدای زندانی زنانه بود. پرسیدم: «زن است؟» گفت: «آره. از پشت زده توی سر رفیقش». پرسیدم: «برای چی؟» سیگارش را زیر پا له کرد و گفت: «چه می‌دانم توی توتستان چه‌کار می‌کردند».

بهزاد نبوی گفت: «اوایل سال ۱۳۵۱ گروه ما یعنی جبهه دموکراتیک ملی که اعضای آن من، مصطفی شعاعیان، رضا عسگریه و پرویز صدری بودیم لو رفت، یا ما فکر می‌کردیم که لو رفته‌ایم. در هر صورت مخفی شدیم. در ساعت چهار صبح سوم مرداد ۱۳۵۱ در خانه‌ اجاره‌ایِ قلعه‌مرغی دستگیر شدم. خانه بالای بلندی تپه‌مانندی بود که به‌راحتی می‌شد دورتادورش را محاصره کرد. تنها کاری که از دستم برمی‌آمد این بود که سیانوری را که داشتم گاز بزنم اما متأسفانه سیانور تاریخ مصرفش گذشته و فاسد شده بود و اثر نکرد. در ماشین که نشستم بین بیم و امید دوباره شهادتینم را خواندم. بلند بلند می‌خواندم که ساواکی‌ها بشنوند و فکر کنند سیانور خورده‌ام. با این کار می‌خواستم رفتنم به زندان را عقب بیندازم، چون به زندان که می‌رسیدم فورا پاهایم را می‌بستند و با کابل به کف پاهایم می‌زدند. خدا نصیبتان نکند، خیلی خوشمزه است و آدم را زود به حرف می‌آورد. ساواکی‌ها می‌دانستند که سیانور را داخل دهانمان می‌گذاریم. سریع انگشت انداختند و پوکه سیانور را از دهانم بیرون کشیدند. ما شمع را آب می‌کردیم و سیانور را وسط آن می‌گذاشتیم که هر لحظه باز نشود. وقتی من را سوار ماشین کردند، سیانور را گاز زدم و شهادتینم را دوباره خواندم. وقتی دیدم اثر نکرد، بلندتر شهادتین را تکرار کردم. من را فوری به بیمارستان شماره دو ارتش سر تقاطع بهشتی و ولیعصر بردند. در همان حیاط دکتر آمد و چشم‌های مرا معاینه کرد و گفت چیزیش نیست. همین کار یک ساعت بازجویی مرا عقب انداخت و این تأخیر باعث شد بچه‌ها دیگر سر قرار نیایند. ما قرارهای چهارساعته داشتیم، منتها قرارهای قلابی هم داشتیم. به‌اضافه قرارهای سلامتی و تماس. یعنی هر روز سه بار قرار سلامتی را باید تیک می‌زدیم. قرار اصلی را من تیک می‌زدم و مصطفی از طرف دیگر تیک می‌زد. این‌طور متوجه می‌شدیم که سالم هستیم. این قرارها معمولا در باجه تلفن بود. علاوه بر این هر کدام یک قرار قلابی داشتیم. من با یک ماژیک برای خودم تیک می‌زدم و با ماژیک رنگ دیگر برای مصطفی».

پدرم گفت: «قهرمان قلابی!» مادرم گفت: «قلابی یا واقعی، پاداشش را می‌گیرد. حالا درجه‌اش کِی می‌آید؟» پدرم گفت: «توی سرش بخورد، هرچه دیرتر بهتر!».

بهزاد نبوی گفت: «بعد از چهار، پنج ساعت قرار قلابی را لو دادم. نمی‌شد همان اول کار قرار را لو بدهم. آن‌قدر با کابل به پاهایم زده بودند که کف پاهایم پاره شده بود. قرار را که لو دادم، رهایم کردند. روی همان تخت دست‌وپابسته در زیرزمین اوین تنهایم گذاشتند و به قولی کمی استراحت دادند. دو، سه ساعت طول کشید تا از سر قرار برگردند. وقتی برگشتند دوباره شروع به زدن کردند. گفتند فلان فلان شده قرار قلابی را لو داده‌ای. گفتم لابد خودتان بی‌احتیاطی کردید، آنها هم فهمیدند و نیامدند سر قرار. آنها چیزی نگفتند و هیچ‌وقت دیگر سراغ قرار اصلی را نگرفتند».

سرگروهبان جمشیدی جیپ ژاندارمری را توی تاریکی پیش می‌راند، از هیجان سر از پا نمی‌شناخت و دست‌اندازها را نمی‌دید. می‌خواست من را ببرد خانه خودشان و بگذارد پیش زن و بچه‌اش و خودش با پدرم بروند جنازه و زندانی را تحویل بدهند. نور جیپ توی تاریکی بالا و پایین می‌رفت و گاه افق و گاه بر درخت‌ها نور می‌تاباند. سایه درخت‌ها همچون اشباح به آسمان می‌رفتند و دوباره به زمین بازمی‌گشتند و در تاریکی فرومی‌رفتند. سرگروهبان جمشیدی گفت: «یک روز به خودت افتخار می‌کنی که کنار یک قهرمان نشسته‌ای». گفتم: «قهرمان!» گفت: «خودم را می‌گویم. بزرگ که شدی می‌فهمی با یک قهرمان واقعی بوده‌ای». دست‌هایش فرمان را گرفته بود اما آشکارا می‌لرزید. گفتم: «چرا قهرمان هستید؟ پدر من قهرمان نیست؟!» خندید، سکوت کرد و با نوک سبیل‌هایش بازی کرد و گفت: «نمی‌خواهد قهرمان باشد، ولش کن». چشم دوختم به جاده. اشباح می‌آمدند و به شیشه‌های ماشین می‌خوردند و به تاریکی پرتاب می‌شدند. سرگروهبان جمشیدی همان‌طور که زل زده بود به تاریکی با خودش گفت: «مبارزه مسلحانه. کور خوانده‌اند، مگر آدم‌هایی مثل ما مرده‌اند!».

بهزاد نبوی گفت: «بعید می‌دانم گروه ما برای مبارزه مسلحانه تحت تأثیر چریک‌های فدایی بوده باشد. در آن بن‌بست سیاسی تنها راه حرکت مبارزه مسلحانه بود».

مادرم گفت: «چرا دستگیرشان نکرد؟ آنها که مسلح نبودند. این قتل عمد است!» سرگروهبان جمشیدی گفته بود: «دیر جنبیده بودم با بیل کارم را می‌ساختند». گفتم: «با همان بیل که دوستش را کشت؟» نگاهی به من انداخت و گفت: «بچه‌ای؟ کدام بیل؟ من او را کشتم. داشتند فرار می‌کردند، ایست دادم اما توجه نکردند، شلیک کردم. از پشت خورد توی سر مرد و دختر هم ناچار شد بایستد». لرزش دست‌هایش دور فرمان آشکارتر شده بود. گفت: «به پدرت نگو این‌ها را بهت گفتم‌!» بعد انگار که پشیمان شده باشد گفت: «الکی گفتم بابا!».

بهزاد نبوی گفت: «اولین بار در دوره دانشجویی دستگیر شدم، قبل از ۳۰ تیر ۱۳۴۰٫ من در جبهه ملی بودم. میتینگ ۲۸ اردیبهشت سال ۱۳۴۰ در میدان جلالیه بود. در آن زمان دویست هزار نفر شرکت کردند. بعد از آن خواستند اجتماع بعدی را برگزار کنند که نخست‌وزیر وقت، علی امینی مخالفت کرد. زمانی که اطلاعیه میتینگ ۳۰ تیر را پخش می‌کردیم دستگیر شدم و مرا به زندان قزل‌قلعه بردند. بعد از ۲۸ مرداد، اوین زندانِ خیلی فعالی نبود. قزل‌قلعه جزو بازداشتگاه‌های سیاسی به ریاست استوار ساقی بود که قبلا با زندانیان توده‌ای تند برخورد کرده بود، اما آن زمان می‌گفتند پشیمان شده و توبه کرده و با ما خیلی دموکراتیک برخورد می‌کرد، شاید هم چون جنس جبهه ملی با توده تفاوت داشت. ما را به بازداشتگاه عمومی قزل‌قلعه بردند. آنجا افراد شناخته‌شده‌ای مثل مرحوم فروهر و بازاریانِ فعال بودند، احمد سلامتیان از رفقای بنی‌صدر هم بود. یک ماه بیشتر آنجا نماندیم. اعلامیه‌چسبان‌ها را خیلی نگه نمی‌داشتند. محاکمه‌نشده آزادم کردند. اما همان سابقه سبب شد ممنوع‌الخروج و ممنوع‌الاستخدام شوم. بعد از فارغ‌التحصیلی هم به دلیل سوابق سیاسی در شرکت نفت استخدامم نکردند با اینکه قبول شده بودم. البته زمانی که فارغ‌التحصیل شدم هم‌زمان بود با راه‌اندازی یک خط مایکروویو بین ایران و ترکیه و پاکستان که هر سه عضو پیمان سنتو بودند. بین این کشورها یک خط مایکروویو کشیده بودند که شرکت RCA‌ کانادا پیمانکارش بود و برای تحویل خط به پست و تلگراف ایران یک دوره آزمایشی گذاشته بودند. خط باید ۲۴ ساعت کار می‌کرد و در مدت شش ماه میزان قطعی‌اش یک در ۱۰ هزار بود. برای رسیدن به این هدف، باید خیلی‌ها را بسیج می‌کردند. آگهی دادند و به قول خودشان مهندس صفر کیلومتر الکترونیک استخدام کردند. رشته من هم الکترونیک بود و با شش نفر دیگر از بچه‌هایی که با من فارغ‌التحصیل الکترونیک پلی‌تکنیک بودند، در این شرکت استخدام شدیم. البته به‌طور موقت شش‌ماهه استخدام شدیم. من را برای دوره آزمایشی به یزد فرستادند. چون خوب از پس کار برمی‌آمدم تا موقعی که این شرکت در ایران کار می‌کرد، مرا نگه داشتند. حدود یازده ماه در آنجا ماندم. حقوق خوبی می‌گرفتم. ماهی دو هزار و پانصد تومانِ آن زمان حقوق ثابت ما بود، روزی پنجاه تومان هم فوق‌العادۀ خارج از مرکز می‌دادند. یعنی در یزد که بودم ماهی چهار هزار تومان می‌گرفتم. خاله‌ام که آن زمان خانه می‌ساخت برای ادامه خانه‌سازی‌اش از من پول قرض گرفت. سی، چهل تومان به خاله‌ام دادم که خدابیامرز هیچ‌وقت پس نداد. در یزد یک اتاق در خانه‌ای اجاره کرده بودم. اجاره ‌خانه‌ام سی تومان بود. خرجی نداشتم. بعد از اتمام آن پروژه به سربازی رفتم. از ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۴ در شرکت RCA کار کردم، سال ۱۳۴۴ به خدمت سربازی رفتم و محل خدمتم مرکز پیاده‌ شیراز بود. آن زمان خدمت ۱۸ ماه بود. سپاه دانش و این‌ها نبود. خدمت وظیفه معمولی بود که ۹ ماه دوره دانشجویی بود و ۹ ماه دوره افسری. سپاهی‌ها چهار ماه و نیم دوره دانشجویی داشتند. ۹ ماه دانشجویی در شیراز بودم و به خاطر همان بازداشت به من درجه ندادند. از ۹ ماه دوم پنج ماه هم گذشت اما کماکان به من درجه ندادند. در مرکز پیاده شیراز بدون درجه راه می‌رفتم و کاری هم نمی‌کردم. چهار ماه آخر درجه‌ام آمد و به اداره مخابرات نیروی زمینی با درجه ستوان دومی منتقل شدم. فروردین ۱۳۴۶ از خدمت سربازی درآمدم. بازهم در جاهای دولتی به من کار نمی‌دادند. شرکت IBM مهندس الکترونیک نیاز داشت. آنجا استخدام شدم و از سال ۱۳۴۶ تا آخر ۱۳۴۸ آنجا بودم. از سال ۱۳۴۹ با چهار نفر از دوستان هم‌دوره‌ای دانشکده با سرمایه دویست هزار تومان شرکتی تأسیس کردیم. سهم هر کس پنجاه‌هزار تومان عندالمطالبه بود. همین دوره کار سیاسی هم می‌کردم، اما به علت اینکه تحت نظر بودم و باید مخفی می‌شدیم ناچار سهام خود را به مرحوم مهندس هرندیان واگذار کردم که بچه مسلمان سیاسی بود اما اهل کار تشکیلاتی نبود. وضع شرکت خوب شده بود و یک دوره افزایش سرمایه داشتیم که به یک‌میلیون و پنجاه‌هزار تومان رسیده بود. شرکای من از چهار نفر به سه نفر رسیده بودند و سهم هر کدام ۳۵۰ هزار تومان ارزش اسمی سهام بود. اما بیشتر ارزش داشت. من به همان قیمت ۳۵۰ هزار تومان سهام خودم را به هرندیان واگذار کردم. ۳۵۰ هزار تومان را هم در یکی از قبرهای قبرستان دولت‌آباد چال کردم. ارتباطم با مصطفی شعاعیان قطع شده بود و متوجه نشده بودم پول را برداشته است یا نه، تا اینکه کاظم ذوالانوار و مصطفی جوان خوشدل به زندان قصر آمدند. من ۱۸ ماه انفرادی بودم و بعد از آن‌که همدیگر را دیدیم گفتم من برای مصطفی پول گذاشته بودم. آن زمان ۳۵۰ هزار تومان پول زیادی بود. پول را در نایلون پیچیده و کاملا غیرقابل نفوذ ساخته بودمش، منتها موش‌ها گوشه‌های پول را کمی جویده بودند. مصطفی پول را برداشته بود. قبلا آدرس را به او داده بودم».

مادرم گفت: «آذوقه این‌ها را موش نمی‌خورد؟» پدرم گفت: «تو چه فکرها می‌کنی زن. چریکی که عمرش شش ماه است برایش چه فرقی می‌کند غذایش را موش بخورد یا کس دیگری». من گفتم: «جنازه آدم‌ها را هم موش می‌خورد؟» پدرم نگاهی به مادرم کرد و گفت: «برای موش‌ها فرقی ندارد. آذوقه آذوقه است». گفتم: «دوست ندارم جنازه‌ام را موش بخورد». پدرم گفت: «موش‌ها به بعضی از آدم‌ها شرف دارند». مادرم گفت: «دختر بیچاره را چقدر در زندان نگه می‌دارند؟» پدرم گفت: «کاری نکرده، انبارک زده. آزادش می‌کنند».

The post بهزاد نبوی: آن‌قدر با کابل به پاهایم زده بودند که کف پاهایم پاره شده بود appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش روابط عمومی دادگستری آذربایجان‌غربی‌، ناصر عتباتی روز سه شنبه در این خصوص اظهار کرد: کریستین وبر تبعه اتریشی که به دلیل برخی جرائم ارتکابی در آذربایجان غربی در زندان به سر می برد، با استفاده از نهادهای ارفاقی و رافت اسلامی، از زندان آزاد شد.

وی اضافه کرد: وبر پس از آزادی تحویل سفیر اتریش شد تا کارهای خروج و انتقال وی را پیگیری و انجام دهد.

ولف دیتریش هایم سفیر اتریش در جمهوری اسلامی ایران با حضور در دفتر رییس کل دادگستری آذربایجان غربی مراتب تقدیر و تشکر خود و دولت اتریش را از سیستم قضایی جمهوری اسلامی ایران به دکتر عتباتی ریاست کل دادگستری استان آذربایجان غربی اعلام کرد.

سفیر اتریش همچنین مراتب تشکر خانواده کریستین وبر را از وضعیت نگهداری وی در زندان اعلام کرد و گفت: برخوردهای انسانی و مطلوب زندان با این تبعه اتریشی پس از دیدار خانواده وی با فرزندشان موجب خرسندی و آرامش خاطر آنها شده بود که بر خود وظیفه می دانند مراتب تشکر خود را اعلام کنند.

The post شهروند اتریشی از زندان آذربایجان غربی آزاد شد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش رویترز, کیکو فوجیموری دختر وی در پیامی در رسانه اجتماعی ایکس نوشت: پدر ما پس از یک مبارزه طولانی با سرطان، به ملاقات با خداوند رفت.

فوجیموری که پسر یک مهاجر ژاپنی بود، زمانی که در سال ۱۹۹۰ به سمت ریاست جمهوری برگزیده شد، رئیس دانشگاه کشاورزی بود.

او تورم فوق العاده ای را که میلیون ها پرویی را بیکار کرده بود، مهار کرد، بخش خصوصی را گسترش و تعرفه های تجاری را کاهش داد و برای مدتی، شرایطی را برای پرو ایجاد کرد تا به یکی از باثبات ترین اقتصادهای آمریکای لاتین تبدیل شود.

زیر نظر او، ابیمال گازمان، رهبر مخوف گروه مائوئیست موسوم به راه درخشان دستگیر شد که این امر ضربه ای اساسی به جنبشی وارد کرد که در دهه ۱۹۸۰ به نظر می رسید می توانست منجر به سقوط دولت پرو شود.

گازمان در سپتامبر ۲۰۲۱ در زندان درگذشت.

اما بسیاری از مردم پرو پس از اینکه فوجیموری در سال ۱۹۹۲ از تانک‌ برای تعطیل کردن کنگره استفاده کرد و قانون اساسی را به دلخواه خود برای پیشبرد اصلاحات بازار آزاد و قوانین سخت‌گیرانه ضد تروریسم بازنویسی کرد، او را به‌عنوان یک مستبد در نظر گرفتند.

تعدادی از رسوایی ها و فساد اقتصادی در طول دولت ۱۰ ساله وی نیز افکار عمومی را علیه او برانگیخت.

مدت کوتاهی پس از پیروزی فوجیموری در سومین انتخابات در سال ۲۰۰۰ میلادی، تصاویری از ولادیمیرو مونته سینوس مشاور ارشد و رئیس اطلاعات او منتشر شد که در حال رشوه دادن به سیاستمداران بود.

پس از انتشار این تصاویر فوجیموری به ژاپن گریخت.

او به صورت غیابی و از توکیو استعفا داد و سپس سعی کرد به عنوان یک سناتور وارد سیاست ژاپن شود، اما موفق نبود.

مونته‌سینوس بعداً در ونزوئلا دستگیر و زندانی شد و به دلیل انتشار صدها ویدئوی ضبط شده از وی که در حال دادن رشوه به سیاستمداران و مدیران تجاری و رسانه‌ها بود، به فساد محکوم شد.

پرونده ها علیه فوجیموری انباشته شد و اتهاماتی مبنی بر استفاده از جوخه های مرگ در نبرد علیه شبه نظامیان راه درخشان مطرح شد.

فوجیموری در ژاپن امن بود. او یک تابعیت دوگانه داشت و ژاپن شهروندان خود را مسترد نمی کند. تصمیم وی برای بازگشت به پرو در سال ۲۰۰۵ و امیدش برای بخشش و بازگشت به سیاست، تعجب بسیاری را بر انگیخت.

اما، فوجیموری در حین توقف در شیلی بازداشت شد، در سال ۲۰۰۷ به پرو تحویل داده شد و در سال ۲۰۰۹ مجرم شناخته شد و به ۲۵ سال زندان محکوم شد.

پس از زندانی شدن، حضور فوجیموری در انظار عمومی به ملاقات های بیمارستانی وی محدود می شد که اغلب ژولیده و ناخوشایند به نظر می رسید.

در حالی که مخالفان شکایات سلامتی او را به عنوان یک ترفند برای رهایی از زندان رد می کردند، پدرو پابلو کوچینسکی، رئیس جمهور وقت، فوجیموری را برای مدت کوتاهی در سال ۲۰۱۷ عفو کرد.

ماه‌ها بعد کوچینسکی استیضاح شد و عفو فوجیموری توسط دادگاه عالی قانون اساسی پرو لغو شد و فوجیموری بار دیگر به زندان ویژه منتقل شد.

دادگاه پرو در دسامبر ۲۰۲۳ بار دیگر عفو فوجیموری را اجرا کرده و وی را که از زخم معده، فشار خون بالا و سرطان زبان رنج می‌برد، آزاد کرد. در می ۲۰۲۴، فوجیموری اعلام کرد که به یک تومور بدخیم مبتلا شده است.

کیکو دختر فوجیموری همیشه با با شور و حرارت از میراث پدرش دفاع کرده است. کیکو سه بار به انتخاب به عنوان ریاست جمهوری پرو نزدیک شده است.

The post آلبرتو فوجیموری درگذشت appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش وزارت دادگستری، عسکر جلالیان افزود: هشت ملوان ایرانی محبوس در زندان‌های قطر از طریق فرودگاه شیراز وارد کشور شدند.

وی ادامه داد: این افراد سومین گروه از ملوانان ایرانی هستند که در سال جاری با همکاری وزارت دادگستری و سفارت کشورمان در دوحه، آزاد و به ایران منتقل شده‌اند.

جلالیان با تاکید بر نقش و اهمیت همکاری‌های حقوقی و قضایی با سایر کشورها در انتقال محکومان اظهار داشت: ملوانان ایرانی عمدتا از ساکنین استان‌های بوشهر، هرمزگان و خوزستان هستند که به علت عدم آگاهی یا به دلیل گرفتار شدن در طوفان وارد آب‌های سرزمینی کشورهای همسایه می‌شوند.

The post آزادی ۸ ملوان ایرانی محبوس در زندان‌های قطر appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.