رصدخبر | جامعه؛ در دنیایی که هوش مصنوعی با سرعتی برق‌آسا در حال دگرگون کردن مشاغل است، حتی امن‌ترین و دیرپاترین حرفه‌ها نیز از تیغ تغییر در امان نمانده‌اند. گزارش تازه مایکروسافت نشان می‌دهد که شغل‌هایی چون مترجمی، نویسندگی، تاریخ‌نگاری و حتی تدریس، که روزگاری با مدرک و مهارت تضمین می‌شدند، اکنون در معرض بیشترین تهدید فناوری‌های مولد قرار دارند. این تحول نه‌تنها آینده‌ شغلی نسل تازه‌وارد را به چالش می‌کشد، که معنای ثبات شغلی را برای همیشه بازتعریف می‌کند.

گزارش جدید مایکروسافت، که فهرست ۴۰ شغل با بیشترین همپوشانی با هوش مصنوعی را ارائه داده، به‌سرعت در فضای مجازی منتشر شد و هشدار کارشناسان را در پی داشت. مشاغلی مانند ترجمه، تاریخ‌نگاری و فروش در صدر فهرست قرار دارند. گرچه مایکروسافت تاکید می‌کند که این همپوشانی الزاما به معنای حذف شغل نیست، اما در عمل بسیاری از کارفرمایان جذب نیرو را متوقف کرده یا تعدیل نیرو کرده‌اند. در این میان، شرکت‌هایی مانند آمازون هم کاهش نیروی انسانی با تکیه بر هوش مصنوعی را اعلام کرده‌اند و این موضوع نگرانی کارکنان درباره آینده شغلیشان را افزایش داده است.

مترجمان، مورخان و نویسندگان در خطرند

به گزارش وبسایت فورچن، مشاغلی مانند مترجمی، تاریخ‌نگاری، نویسندگی، خدمات مشتری و فروش بیشترین تطابق را با توانایی‌های فعلی هوش مصنوعی دارند. این مشاغل عمدتا در حوزه‌های دانش‌محور مانند کارهای اداری، ریاضیاتی و رایانه‌ای قرار دارند و به همین دلیل بیش از سایر مشاغل در معرض جایگزینی هستند. فروش نیز به دلیل ماهیت اطلاع‌رسانی‌اش در جایگاه بالای این فهرست قرار دارد.
با اینکه مایکروسافت تاکید می‌کند که این تطابق به معنای حذف قطعی مشاغل نیست، اما این فهرست به‌سرعت در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و بسیاری آن را هشدارآمیز خواندند. شرکت‌هایی مانند «آی‌بی‌ام» (‌IBM‌) استخدام را متوقف کردند و پیش‌بینی می‌کنند که هوش مصنوعی طی پنج سال آینده بسیاری از شغل‌ها را تصاحب کند. درنتیجه، بازار کار بریتانیا در بدترین وضعیت خود از سال ۲۰۱۸ قرار دارد و شرکت‌ها برای کاهش هزینه‌ها به فناوری متوسل شده‌اند.

برخی مشاغل از تیغ هوش مصنوعی در امان‌اند

هرچند برخی مشاغل فیزیکی و فنی مانند متصدی لایروبی، نگهبانی پل‌ها یا مدیریت تاسیسات تصفیه آب به‌دلیل نیاز به تعامل عملی با تجهیزات، تقریبا هیچ هم‌پوشانی با هوش مصنوعی ندارند، اما کارشناسان بر این باورند که هیچ شغلی به‌طور کامل از تاثیر هوش مصنوعی در امان نیست. جنسن هوانگ، مدیرعامل شرکت فناوری انویدیا (NVIDIA)، تاکید می‌کند که همه مشاغل به‌نوعی تحت تاثیر این فناوری قرار خواهند گرفت و سرعت این تحول اجتناب‌ناپذیر است: «شما شغلتان را به هوش مصنوعی نمی‌بازید، بلکه به کسی می‌بازید که از هوش مصنوعی استفاده می‌کند.»

مدرک دانشگاهی سپری در برابر هوش مصنوعی نیست

بسیاری از مشاغلی که بیشترین خطر دگرگونی را دارند دانشمندان علوم سیاسی، روزنامه‌نگاران و تحلیل‌گران مدیریتی ازجمله حرفه‌هایی هستند که معمولا نیازمند مدرک دانشگاهی‌اند. اما پژوهشگران هشدار می‌دهند که داشتن مدرک تحصیلی دیگر تضمینی برای امنیت شغلی در برابر موج فناوری نیست. با بررسی ۲۰۰ هزار تعامل واقعی کاربران «کپی‌لات» (‌Copilot‌) مشخص شد که مشاغل نیازمند مدرک لیسانس، به‌طور چشمگیری بیش از مشاغل با نیازهای تحصیلی پایین، با قابلیت‌های هوش مصنوعی همپوشانی دارند.

افزایش تقاضا برای مشاغلی که کمتر در معرض خطرند

در برابر روند فزاینده تهدید مشاغل با هوش مصنوعی، برخی شغل‌ها نه‌تنها از آسیب دور مانده‌اند، که با افزایش تقاضا نیز روبه‌رو شده‌اند. یکی از مهم‌ترین این حوزه‌ها بخش سلامت است. طبق اعلام اداره آمار کار آمریکا، مشاغلی مانند مراقبت در منزل و کمک به بیماران، در دهه آینده بیشترین تعداد فرصت شغلی جدید را خواهند داشت، زیرا نیاز به تعامل انسانی و مراقبت حضوری در این حوزه‌ها، جایگزینی کامل هوش مصنوعی را دشوار می‌‌کند.

با این حال، پژوهشگران مایکروسافت تاکید می‌کنند که یافته‌هایشان تنها بخشی از واقعیت را بازتاب می‌دهد، زیرا ارزیابی آنها محدود به مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) بوده و سایر کاربردهای هوش مصنوعی، ازجمله در حوزه‌های مکانیکی یا رانندگی، ممکن است در آینده مشاغل بیشتری را تحت تاثیر قرار دهند. کیران تاملینسون، پژوهشگر ارشد مایکروسافت، هم تصریح می‌کند که هدف این مطالعه بررسی تغییر در شیوه انجام کار بوده نه حذف مشاغل: «هوش مصنوعی در بسیاری از وظایف، به‌ویژه در تحقیق، نگارش و ارتباطات، نقش حمایتی دارد، اما نمی‌تواند به‌تنهایی هیچ کاری را به‌طور کامل انجام دهد. با سرعت گرفتن این تحول، بررسی پیامدهای اجتماعی و اقتصادی آن ضروری است.»

در سال‌های اخیر، پس از موج گسترده اخراج‌ها در صنعت فناوری، بسیاری از جوانان نسل زد (Z) به دنبال ثبات شغلی به حوزه آموزش روی آورده‌اند، حرفه‌ای که در میان فارغ‌التحصیلان بریتانیا و آمریکا رشد چشمگیری داشته است. به‌رغم مزایایی مانند تعادل بهتر میان کار و زندگی، گزارش مایکروسافت هشدار می‌دهد که برخی مشاغل آموزشی، ازجمله استاد کشاورزی، استادان اقتصاد، تجارت و کتابداری، تطابق بالایی با توانایی‌های هوش مصنوعی دارند. هرچند استفاده گسترده از معلمان مبتنی بر هوش مصنوعی در مدارس فعلا بعید به نظر می‌رسد، اما این گزارش نشان می‌دهد که فناوری می‌تواند با سرعتی چشمگیر، ساختار حرفه آموزش و دیگر مشاغل را دگرگون کند.

۱۰ شغلی که کمترین میزان انطباق را با هوش مصنوعی مولد دارند

۱. متصدی لایروبی
۲. نگهبان پل و قفل‌بان‌‌ها
۳. متصدی تاسیسات تصفیه آب
۴. قالب‌ساز و ریخته‌گر
۵. متصدی تجهیزات خط آهن
۶. متصدی ماشین‌آلات شمع‌کوب
۷. سنباده‌زن‌ و کف‌ساز
۸. مستخدم
۹. کاربر قایق موتوری
۱۰. کاربر ماشین‌آلات جنگلداری

۴۰ شغلی که بیشترین میزان انطباق را با هوش مصنوعی مولد دارند

۱. مترجم و مفسر
۲. تاریخ‌نگار
۳. مهماندار
۴. نمایندگان فروش خدمات
۵. نویسنده و مولف
۶. نمایندگان خدمات مشتری
۷. برنامه‌نویس ابزار سی‌ان‌سی (‌CNC)
۸. متصدی تلفن
۹. متصدی بلیت و آژانس‌های مسافرتی
۱۰. گوینده و مجری رادیویی
۱۱. کارمند کارگزاری دفترهای مالی و بورس
۱۲. مربی خانواده
۱۳. بازاریاب تلفنی
۱۴. دربان‌
۱۵. کارشناس علوم سیاسی
۱۶. تحلیل‌گر خبر، خبرنگار و روزنامه‌نگار
۱۷. ریاضی‌دان
۱۸. نویسنده فنی
۱۹. ویراستار نهایی و علامت‌گذار متون
۲۰. میزبان و راهنمای مهمانان
۲‍‍۱. ویراستار
۲۲. استاد دانشگاهی تجارت
۲۳. کارشناس روابط عمومی
۲۴. نمایش‌دهندگان و تبلیغ‌کنندگان محصولات
۲۵. نمایندگان فروش تبلیغات
۲۶. کارمند افتتاح حساب
۲۷. دستیاران آماری
۲۸. کارمند پیشخوان و اجاره‌دهندگان
۲۹. متخصص داده
۳۰. مشاور مالی شخصی
۳۱. بایگان‌
۳۲. استاد اقتصاد
۳۳. طراح وب
۳۴. تحلیل‌گر مدیریت
۳۵. جغرافی‌دان
۳۶. مدل‌ها
۳۷. تحلیل‌گر بازار
۳۸. متصدی مرکز تماس ایمنی عمومی
۳۹. متصدی تلفن‌خانه
۴۰. استاد دانشگاه علوم کتابداری

The post ‎۴۰ شغل مغلوب هوش مصنوعی از نگاه کارشناسان مایکروسافت appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | سیاست؛ «حضرت آیت‌الله خامنه‌ای» در حکمی حجت‌الاسلام‌والمسلمین عبدالرضا ایزدپناه را به عنوان نماینده ولی‌فقیه در مؤسسه و روزنامه اطلاعات و مدیرمسئول این روزنامه منصوب کردند.

متن حکم رهبر انقلاب اسلامی به شرح زیر است:

بسم الله الرّحمن الرّحیم

جناب حجت‌الاسلام آقای ایزدپناه دامت‌توفیقاته

اکنون که جناب آقای سیدعباس صالحی سرگرم خدمت در دستگاه دولتند، مؤسسه و روزنامه‌ی اطلاعات نیازمند مدیری کارآمد و حرفه‌ئی و همه جانبه‌نگر و آشنا به ویژگی‌های این نهاد و نماد مطبوعاتی است. از این رو، این مسئولیت مهم را به جنابعالی که برخوردار از این خصوصیات، و افزون بر آن، آراسته به فضائل علمی و معنوی و انقلابی و سوابق مبارزاتی می‌باشید، می‌سپارم.

روزنامه‌ی اطلاعات نماینده‌ی بخشی از گستره‌ی معرفتی و رفتاری انقلاب و نظام اسلامی، و نمایشگر جامعیت آن است و می‌تواند سلائق اصحاب صادق انقلاب را در وجوه گوناگون آن منعکس کند.

توفیقات آن جناب را از خداوند متعال مسألت می‌کنم.

سیّدعلی خامنه‌ای
پنجم خرداد ۱۴۰۴

سیاست

The post انتصاب نماینده جدید ولی‌فقیه در مؤسسه اطلاعات و مدیرمسئول آن روزنامه appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

روزنامه اطلاعات به عنوان قدیمی‌ترین روزنامه ایران در تاریخ ۱۹ تیرماه سال ۱۳۰۵ در تهران برای اولین بار چاپ و منتشر شد. این روزنامه به مدت ۸۴ سال در نوبت عصر منتشر و توزیع شد که در سال ۱۳۸۹ بنا به درخواست مخاطبان و خوانندگان خود نوبت چاپ به صبح تغییر یافت.

این روزنامه اعلام کرد که به تازگی و در پی درخواست های مکرر خوانندگان و براساس ضرورت انطباق با شرایط روز و پاسخ به سلیقه نسل‌های جدیدتر از فردا با قطعی نسبتا کوچکتر و لوگو و صفحه آرایی متفاوت روی پیشخوان روزنام‌ فروشی ها قرار می‌گیرد.

روزنامه اطلاعات در این خبر افزوده: آرایش و صفحه‌آرایی جدید این روزنامه حاصل ساعت ها مطالعه و بررسی فنی – تخصصی بوده و در نظرسنجی‌های محدودی که صورت گرفته، رضایت خوانندگان را برانگیخته است.

The post روزنامه اطلاعات با آرایش جدید می‌آید appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

شل حجاب ها توجیه نشده اند

بسیاری از زنان و دختران جوانی که بر اساس ظاهر در دسته کم حجاب یا شل حجاب قرار می‌گیرند، نه اینکه از روی لجاجت و هدفی خاص به این کار دست زده باشند بلکه بسیاری از آنها اساساً از نظر دریافت مبانی و فلسفه حجاب یا پایه‌های اعتقادی و رفتاری این مقوله مهم آن چنان تغذیه و توجیه نشده‌اند و نگاه بسیاری از آنها از نوع پوشش، رفتار بر اساس یک مد و ظاهر است. بسیاری از همین افراد گاه در موضوعات دیگری در حوزه اعتقادات که بیشتر و دقیق‌تر در معرض توضیح منطقی و جذاب یا دریافت اطلاعات مربوط به آن قرار داشته‌اند برخلاف ظاهری که دارند رفتاری معتقدانه از خود بروز می‌دهند از جمله اینکه در مراسمات مذهبی و حتی راهپیمایی‌ها و تشییع شهدا و… شرکت می‌کنند.
کیهان

خطبه های نماز جمعه تکرار بولتن ها و کلیشه ای نباشد

جایگاه نمازجمعه باید به مرتبه واقعی و اصلی خود بازگردد. این کار نیاز به ارتقای پیوسته سطح خطابه‌ها با تسلط و مطالعه بیشتر و «در میان‌مردم‌بودن» دارد و همزمان باید «نقد مستمر این جایگاه در رسانه‌ها» برپا باشد. تکرار بولتن‌ها و سخنان کلیشه‌ای و سخنانی که تبیین ‌نو و منطق ‌نو در آن دیده نمی‌شود، در سخنان برخی ائمه ‌جمعه خسارت‌بار بوده است و باید طرحی نو در افکند.
جوان

امامان جمعه دارای “منطق‌نو” را به‌کار بگیرید!

سال‌هاست بعد از مرحوم طالقانی و رهبر انقلاب و مرحوم هاشمی، دیگر خطبه‌های نمازجمعه، محل ارجاع و اقناع افکارعمومی و موتور محرکه فکر و عمل سیاسی و اجتماعی در هفته پیش‌رو نیست، و حتی خطبه‌ها در رسانه ملی و رسانه‌های انقلاب در صدر اخبار قرار نمی‌گیرند، برعکس در برخی موارد اگر بحثی می‌شود، همان چیزی را به‌وجود می‌آورد که اکنون آقای حاج‌علی‌اکبری درباره آن هشدار می‌دهد: «جامعه ظرفیت ابتلا به حواشی را ندارد
امامان‌جمعه همسو با پیشرفت‌ها و پیچیدگی‌های روزافزون جامعه، خود و دانش خود را ارتقا نداده‌اند.برخی امامان‌جمعه حاشیه‌های عملی به‌وجود می‌آورند. برخی اظهارنظر‌های متفرقه نیز خلاف وحدت و حتی خلاف دین است. همین آخری را که «اعلام بیزاری از بی‌حجاب‌ها» بود، درنظر می‌گیریم. درست چند روز بعد از آنکه رهبرانقلاب در خطبه‌های فطر می‌گویند «مردم با هر عقیده و سلیقه در کنار هم مهربانانه زیست کنند»، یک امام‌جمعه متوجه نیست که در دیدگاه رهبری، «وحدت» و «محبت» رکن است و ضرورت دین. پس وظیفه یک امام و پیش‌نماز ارتقای این دو رکن است، نه اعلام بیزاری و ترک‌جلسه. این دو کار، نیازی به آن جایگاه ندارد. شما وقتی در صدر هستی باید دست دیگران را بگیری، نه آنکه دیگران را پس بزنی.
اگر امروز از جایگاه نماز جمعه به جایگاه داران نماز تذکر داده می‌شود، این برآیندی از نگاه مردم است. «منطق‌نو» را به‌کار بگیرید یا صاحبان «منطق‌نو» را به‌کار بگیرید!
جوان

با شو کتابخوانی رونق نمی گیرد

کتاب فروختن و کتاب خریدن و انتشار کتاب و تجارت کتاب و نمایشگاه کتاب و فروشگاه کتاب و کتاب‌سازی، موضوعی است و کتابخوانی موضوعی دیگر. مردم اگر اهل کتاب نباشند، صرفاً با نمایشگاه و تبلیغ خیابانی و تلویزیونی و انتشار آمار فروشی که همیشه ـ به مدد تورم ـ بیشتر از سال قبل است، نمی‌توان کتابخوان کرد. آمار انتشار کتاب‌های پرشمار با تیراژهای ناچیز و اجرای شوهای تلویزیونی و تبلیغات خیابانی و مقطعی، رونقی به کتابخوانی و رمقی به سرانه مطالعه رقت‌بار ما نخواهد داد.
اطلاعات

برنده قطع رابطه ایران و مصر، اسرائیل است

آسیبی که دو کشور ایران و مصر در این سال‌ها از قطع رابطه و طولانی‌شدن آن خورده‌اند، وضعیت باخت – باخت برای مصر و ایران در پی داشته که برنده‌ای جز اسرائیل در این فضا ندارد. بازسازی به نفع کل منطقه و هر دو کشور از جهات مختلف سیاسی، امنیتی، اقتصادی و فرهنگی خواهد بود.
جمیله کدیور- اطلاعات

نقض قانون از سوی وزارت کشور

وزارت کشور، طرح پلمب واحدهای صنفی به دلیل بی‌حجابی را با استناد به مصوبه‌ای اجرایی کرده که هرگز در اختیار رسانه‌ها و حقوقدانان قرار نگرفته است. این در حالی است که اجرای هر مصوبه‌ای مطابق قانون باید به صورت شفاف و مستند دراختیار رسانه‌ها، کارشناسان و عموم مردم قرار بگیرد.
اعتماد

نقض قانون در برخورد با بی حجابی

آقایان نیروی انتظامی که زحمت ارسال پیامک را می‌کشند، بفرمایند به چه استنادی این پیامک‌ها را ارسال می‌کنند و مردم را می‌ترسانند؟
نمی‌دانم ارسال این پیامک‌ها هزینه‌ای دارد یا نه؟ فقط می‌دانم ارسال پیامک، فقط اعصاب ملت را خرد می‌کند. چرا مردم را می‌ترسانید؟
محرومیت مردم از خدمات عمومی، ممانعت مردم از ورود به اماکن عمومی هم خلاف اصل‌های ۱۹، ۲۰ و ۲۴ است و هم مستوجب مجازات است.
مسوول دیگری می‌گوید من اجازه ورود افراد بی‌حجاب به مترو را نمی‌دهم. به چه حقی؟ آقا دیگر دوره ملوک‌الطوایفی گذشته است.
دانشگاه حق ممانعت از ورود دانشجو به دلیل عدم رعایت حجاب شرعی را ندارد.
در بحث پلمب مغازه‌ها حیات اقتصادی مردم به گروگان گرفته می‌شود تا مردم برای منع ورود خانم‌ها اقدام کنند.
به گناه اینکه یک خانمی بدون حجاب است، چرا مردم را بیکار می‌کنید؟
محسن برهانی- اعتماد

عدم رعایت حجاب را سیاسی نبینید

در ماه‌های گذشته، معنای اجتماعی و نیز سبک زندگی پوشش برجسته شده و معنای سیاسی بودن آن کنار رفته است و غالب مردم و زنان به ماجرا به چشم سیاسی نگاه نمی‌کنند. البته مقامات کشور هم کمابیش با این نظر در حال همراهی هستند، سخنان مقام رهبری درباره این زنان نشانه‌ای از این رویکرد است، ولی این نگاه هنوز در میان طرفداران حکومت غلبه نیافته است. تنها راه‌حل مساله این است که تعبیر سیاسی عدم رعایت حجاب، به عنوان رفتاری ضد نظام، از ذهن دو طرف پاک و به موضوعی مرتبط با سبک زندگی محدود شود. در غیر این صورت پایان این تقابل سیاسی روشن است.
عباس عبدی- اعتماد

نظام بانکی محل توزیع رانت و فساد

نظام بانکی ایران عملا ناکارکرد است و روی پا ایستادن آن به کمک تورم، افزایش قیمت ارز و مسکن است، و الا از طریق پرداخت وام برای امور تولیدی و اقتصادی احتمالا یک روز هم نمی‌توانند سرپای خود بایستند. نظام بانکی کشور به جای آنکه موتور تامین منابع مالی برای رشد اقتصادی و تجمیع پس‌اندازهای فرد باشد، تبدیل به صندوقی جهت توزیع رانت و فساد شده است،
هم میهن

دولت و مجلس تحقق شعار سال را بی اثر کرده اند

دولت و مجلس با دست خودشان تحقق شعار سال را بی‌اثر کرده و سرمایه‌گذاری‌های جدید در صنایع پتروشیمی و فولاد را نیز توجیه‌ناپذیر کرده‌‌اند. در سالی که مقام معظم رهبری آن را سال رشد تولید و مهار تورم عنوان کرده‌اند، دولت با تصویب مجلس و تایید شورای نگهبان قیمت گاز طبیعی را برای صنایع پتروشیمی به سه برابر قیمت خلیج فارس رسانده است. یکی از پیامدهای چنین اقدامی این است که تولید کود شیمیایی اوره که مستقیما از گاز طبیعی استفاده می‌کند و ایران بعد از روسیه دومین کشور تولید‌کننده آن در جهان محسوب می‌شود و همچنین تولید کارخانه‌های متانول فاقد صرفه اقتصادی شده و کارخانه‌های تولید این محصولات ناچار می‌شوند علاوه بر افزایش قیمت داخلی محصولاتشان، بازارهای صادراتی خود را نیز از دست داده و جای خود را به روسیه در بازارهای جهانی بدهند. پیامد بعدی اقدام دولت این است که عملا سرمایه‌گذاری در صنعت پتروشیمی ایران توجیه‌ناپذیر شده و در عین حال قیمت‌های داخلی را نیز افزایش داده و به تورم موجود دامن می‌زند.
جهان صنعت

 خطر مخدوش شدن استقلال ایران

آیا مناسبات ایران و چین راهبردی است؟ واقعیت این است که رهبری حزب کمونیست چین نیک می‌داند باید جوری زندگی کند که دشمنانش کمتر و دوستانش بیشتر شوند و با کشورهایی مناسبات راهبردی داشته باشد که از نظر سطح و بسترهای قدرت در نزدیک هم باشند یا این انتظار را دارند که در آینده از نظر قدرت به سطح هم برسند.
ایران شوربختانه فاقد قدرت کافی برای مشارکت راهبردی با کشور چین است و رهبری حزب کمونیست چین نیز این را می‌داند و بر این موضوع واقف است تا روزی که غرب ایران را در چم‌وخم تحریم اقتصادی نگه دارد ایران توانایی اینکه قدرت جهانی شود را ندارد و به ویژه از نظر اقتصادی در موقعیت شکننده‌ای قرار دارد. به همین دلیل چین هرگز نگفته و در آینده نزدیک نیز نخواهد گفت که ایران شریک راهبردی است. حزب کمونیست چین نه‌تنها چنین چیزی را بر زبان نمی‌آورد بلکه به گمان برخی ناظران آگاه همان کاری را با ایران می‌کند که آمریکایی‌ها می‌خواستند. آمریکایی‌ها می‌خواستند ایران نسبت به عربستان و دیگر کشورهای حاشیه خلیج فارس منعطف‌تر تصمیم بگیرد و اقدام کند که این اتفاق افتاده و گفته می‌شود چین به ایران فشار وارد کرده تا منطقه را آرام نگه دارد و چنین نیز شده است. چین علاقه‌مند نیست کشورهای ثروتمند حاشیه خلیج فارس در بیم و نگرانی باشند و به همین دلیل است که ایران با این کشورها به صلح می‌رسد تا کشور چین نگران نباشد. چین در حالی که می‌داند ایران چقدر به درآمد صادراتی به شکل دریافت ارزهای معتبر نیاز دارد، اما نفت ایران را با تخفیف عمده خریداری می‌کند. واقعیت این است که افتادن تجارت خارجی ایران در تله چین مناسبات را به شکلی کرده است که چین بیشتر بر ایران استیلا یافته و این روند می‌تواند استقلال ایران را مخدوش کند.
جهان صنعت

The post <span style='color:#888;font-size:13px;'>رصد مطبوعات</span><br> نقد نظام بانکی و رعایت نکردن حجاب appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

در دوره مدیریت شهری پنجم نیز این ملک در لیست فروش قرار گرفت و قرار بود با بنیاد مستضعفان تهاتر شود. اما در صحن شورای شهر با آن مخالفت شد. در آن دوره احمد مسجد‌جامعی در مخالفت با فروش این ملک در صحن شورای شهر تهران گفته بود: «خوب بود دوستان قبل از ارائه این لیست، اطلاعات زمینه‌ای به ما می‌دادند.

ساختمان روزنامه اطلاعات به‌عنوان قدیمی‌ترین روزنامه ایران مطرح است و این ساختمان موقعیت ویژه‌ای به لحاظ جایگاه خبری دارد. چرا‌که به مجلس، قوه قضائیه و ریاست‌جمهوری نزدیک است». وی ادامه داد: قرار بر این بود که دو موضوع برای این ساختمان پیشنهاد شود. یکی موزه مطبوعات و یکی هم موزه چاپ. از جهتی این ساختمان جزء فضای قدیمی شهر تهران است.

در ‌نهایت ساختمان روزنامه اطلاعات از لیست املاک قابل فروش حذف شد. این ساختمان در دوره ششم مدیریت شهری باز هم در لیست فروش قرار گرفت، آن‌‌هم برای تهاتر با ملکی که صاحب آن بنیاد مستضعفان بود. آن زمان ناصر امانی، عضو شورای شهر تهران درباره فروش ساختمان قدیمی روزنامه اطلاعات و ایجاد پردیس شهرداری گفت: «من در جلسه برنامه‌و‌بودجه که آقای زاکانی هم حضور داشت، درباره این مسئله صحبت کردم. به این نکته اشاره کردم که بنا بوده دور تا دور پارک شهر به پردیس مدیریت شهری تبدیل شود. ما دیگر نباید دوباره کار را از صفر شروع کنیم. به همین دلیل شما دیدید که حتی اولویت این موضوع هم رأی نیاورد و ما حتما به اصل آن‌ هم رأی نمی‌دهیم و فکر نمی‌کنم اکثر اعضا موافق این جریان باشند».

اما او در جلسه روز گذشته به لیست موافقان فروش اضافه شده بود. تنها مخالفان فروش این ساختمان مهدی عباسی، علی‌اصغر قائمیان و حبیب کاشانی بودند؛ هرچند کاشانی با زمان فروش این بنا مخالف بود و با اصل فروش مخالفتی نداشت. اما دیگر مشتری این ملک بنیاد نیست و قرار است شهرداری در ازای بدهی‌هایی که بانک شهر دارد، این ساختمان را به این بانک بدهد‌.

مهدی عباسی، رئیس کمیسیون برنامه‌و‌بودجه شورای شهر تهران نیز درباره واگذاری ملک شهرداری تهران، گفت: واگذاری ملک یکی از تکالیفی است که از شورا به شهرداری داده شده است. با وجود این درخصوص «ساختمان روزنامه اطلاعات» شهرداری تهران باید بگوییم که ۱۰ هزار متر مربع از این ساختمان کاملا نوسازی شده و ساختمان ۲۰ هزار متر‌مربعی واقع در ضلع غربی آن ۳۵ درصد پیشرفت فیزیکی داشت که متوقف شد؛ بنابراین حیف است این پروژه را به اتمام نرسانیم. ما عملا به سمت سیاست تجمیع حرکت کردیم و اگر بتوانیم بخشی از شهرداری را به ساختمان اطلاعات منتقل کنیم، آورده اقتصادی برای ما خواهد داشت.

در ادامه مهدی چمران ریاست شورای شهر تهران نیز با اشاره به اینکه پیشنهاد ما این بود که ساختمان وزارت دادگستری به‌جای خرید ساختمان در کوهک برای شهرداری خریداری شود، افزود: چهار طبقه «ساختمان روزنامه اطلاعات» تجاری است و شهرداری می‌خواهد استفاده اداری داشته باشد. وقتی این طبقات تجاری باشد، ارزش معاملاتی بالاتری خواهد داشت. در حقیقت چنین بحثی نیست که ساختمان به هر طریقی به فروش برسد. برای اینکه تکلیف شده موظف نیستیم به هر قیمتی ملک را بفروشیم. قیمت ملک در روزهای اخیر ۱۰ تا ۱۵ درصد کاهش یافته و مشخص نیست در سال آینده چه وضعیتی درخصوص قیمت‌ها داشته باشیم. با فروش املاک از میزان بدهی‌های شهرداری به بانک کاسته خواهد شد.

در ‌نهایت اعضای شورای اسلامی شهر تهران با ۱۸ رأی موافق با لایحه شهرداری تهران درباره مجوز فروش، واگذاری و انجام معامله ملک متعلق به شهرداری تهران موافقت کردند.

منبع: شرق

The post ساختمان روزنامه اطلاعات در فهرست فروش شهرداری appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

آنچه می‌خوانید، ماحصل این نشست است.

خدادی: امروز ششمین جلسه راه گفتگو را برگزار می‌کنیم. در پنج جلسه گذشته موضوعات «کارکرد رسانه‌های داخلی، رسانه‌های فارسی زبان خارج از کشور، شبکه‌های اجتماعی، فضای مجازی و شناخت نسل Z یا دهه هشتادی‌ها» را واکاوی و بررسی کردیم. موضوع این جلسه، نقش دانشگاه و دانشجو در تحولات اخیر است. همیشه تکرار کرده‌ایم که تنها راه تبدیل هر بحران به فرصت، گفتگو است و هیچ پدیده، بحران یا اتفاقی به نتیجه نمی‌رسد مگر اینکه پایانش گفتگو باشد و بشر فقط از طریق گفتگو می‌تواند رو به جلو حرکت کند.

ورود به بحث امروز نیز می‌تواند از اینجا باشد که آیا اتفاقاتی که در دانشگاه‌های مختلف افتاد ـ که بخشی از آن جدید بود و تا الان به این سبک دیده نشده بود ـ یک جنبش دانشجویی است؟

جلایی‌پور: حادثه‌ای اتفاق افتاده که در شصت و چند روز گذشته شاهد آن بودیم و هنوز ادامه دارد. طبیعتا هرچه از آن فاصله بگیریم امکان شناختمان از این پدیده، نسبت به حالا که در درون آن هستیم، بیشتر می‌شود. اتفاقاً خوب است که این موضوع از ابعاد جامعه‌شناسی، اقتصادی، سیاسی، بین‌المللی و حتی از منظر فعالان در صحنه، مورد بررسی قرار بگیرد.

اما در مورد عنوان «نقش دانشگاه و دانشجویان» باید بگویم که این عنوان گسترده است و من می‌خواهم در نیم ساعت در محدوده کمتری از این عنوان بحثم را ارائه دهم و به « نقش دانشجویان در خیزش اعتراضی دوماهه» بپردازم.

در دهه ۹۰ گفته شد محیط‌های دانشجویی آرام شده‌اند، ولی برخلاف آن انتظار، اتفاقا در دو ماه گذشته شاهد وسیع‌ترین، فراگیرترین و مستمرترین اعتراض دانشجویی بودیم. من با اعتراضات دانشجویی در هشتاد سال اخیر تا حدودی آشنا هستم. این اعتراضات عمدتاً در شهرها و دانشگاه‌های بزرگ رخ می‌دادند و موج های هم طولانی نداشتند؛ بیشترینش سال ۷۸ بود که یک ماه بیشتر طول نکشید، ولی این اعتراضات الان به روز شصت و سوم رسیده که بخشی از آن در دانشگاه‌هاست.

از اول مهر در صد دانشکده اعتراضات داشتیم، نه به سبک سابق که فقط چند دانشگاه مادر وارد اعتراضات می‌شدند، بلکه در سراسر ایران و نه فقط در دانشگاه دولتی، بلکه در دانشگاه آزاد، پیام نور و دیگر دانشگاه‌ها، در همه جا اعتراضات بود. به عبارت دیگر، هر جایی که آموزش عالی وجود داشت، اعتراضات بود. به نظرم قبل از هر چیز، باید ببینیم در جامعه ایران چه عوامل و وضعیتی وجود دارد که ما شاهد این خیزش سراسری هستیم.

اعتراضات همیشه و به راحتی شکل نمی‌گیرد، پس باید ببینیم چرا اینگونه شد؟ ممکن است دوستان بگویند مرگ مهسا خیلی جانکاه بود که درست هم است، ولی مرگ‌های جانکاه در ایران زیاد بوده‌اند و لزوما این حجم خیزش را نداشتند. مثلاً مرگ‌ هدی صابر در زندان اوین خیلی هولناک بود. یا مرگ هاله سحابی می‌توانست خیلی برانگیزاننده باشد، ولی هیچ‌کدام در این حد مهسا نبودند. حتما زمینه‌ای در جامعه وجود دارد که این مرگ توانسته فضا را مشتعل کند.

برای توضیح این موضوع، باید یک چارچوب تحلیلی داشته باشم. به نظرم خطاست اگر برای درک اعتراضات شصت روزه ایران آن را در دانشگاه ببینیم، بلکه باید در کل جامعه ببینیم؛ زیرا بیش از یک دهه است کل ایران دیگر یک جامعه دانشجویی به حساب می‌آید؛ ۱۴ میلیون فارغ‌التحصیل دارد، سه میلیون دانشجو دارد و همه خانواده‌ها با موضوع دانشجو درگیرند. مثل قبل از انقلاب نیست که ۲۵۰ هزار دانشجو داشته باشیم. الان همه جای کشور و همه خانواده‌ها درگیر موضوع دانشگاه هستند، لذا باید کل فضای عمومی را مورد توجه قرار داد.

این اعتراضات وسیع، هم دانشجویی است و هم در بیرون دانشگاه از همه طبقات در آن حضور دارند. من یک شب احصا کردم هم مردم زعفرانیه به عنوان محله برخوردار تهران و هم مردم اکبرآباد در جنوب اسلامشهر که منطقه‌ای محروم است، شعار می‌دادند. معترضان عمدتاً زنان و جوانان هستند و فضای مجازی هم پرحجم‌تر از دو دهه گذشته فعال است. این اعتراضات، دولت‌ها و مشاهیر خارجی را هم متأثر کرده است. به جز این، ایرانیان خارج از کشور هم خیلی فعال شدند. تاکنون اعتراضی به این نحو نداشتیم. البته رسانه‌های ماهواره‌ای هم به‌طور ویژه و اختصاصی کار می‌کنند.

در این مدت سه سازمان که حداقل در فضای ایران فراموش شده بودند، مطرح شدند. سه سازمان مسلح و تروریستی مجاهدین خلق، کوموله و دموکرات.

در تفسیر این حجم وسیع اعتراضات، هفت یا هشت عنوان مطرح شده که به نظرم سه تای آن مهم است:

۱ـ گفته می‌شود این خیزش اعتراضی از نوع جنبش‌های اجتماعی مبتنی بر پیشروی آرام در ایران است که قبلا وجود داشته و بعد از مرگ مهسا توفنده شده است. عمده این جنبش‌ها جنبش زنان و جوانان بود. می‌خواهم بگویم اعتراض دانشجویی هم همپوشان با اعتراضات زنان و جوانان است.

در این دو ماه، تلاش کردم اعتراضات را از نزدیک ببینم. ما این حرکت را در خیابان، در پیاده‌رو، در تاکسی و همه جا می‌بینیم و حاملان آنها زنان، جوانان و دانشجویان هستند.

در نقد برداشت جنبشی از این خیزش برخی می‌گویند مطالبات این جنبش مبهم و گسترده است. جنبش‌های اجتماعی مطالبات مشخص دارند، هدف دارند و اهدافشان اولویت‌بندی می‌شود. چارلز تیلی جامعه‌شناس، جنبش‌های اجتماعی را با مؤسسات موفق تولیدی مقایسه می‌کند و معتقد است جنبش‌های اجتماعی تلاش می‌کنند با حرکت جمعی، اهدافی را دنبال کرده یا جلوی اهدافی را بگیرند.

یا گفته می‌شود ساختار سازمانی این جنبش مشخص نیست و تصریح گفتمانی ندارد. معلوم نیست که لیبرالی است، کمونیستی است، فمینیستی است یا اسلام سیاسی است. لذا برخی می‌گویند نباید به این حرکت، عنوان جنبش اجتماعی بدهیم و گفته می‌شود این اعتراضات به «جنبش جدید اجتماعی» شبیه اعتراضات دهه شصد میلادی اروپا نزدیک است. در آن شکل از جنبش‌های جدید، اهداف مبهم است، سازماندهی آن افقی و شبکه‌ای است و این جنبش‌ها ابزار دست جریان‌های سیاسی نیستند و خودشان مستقل عمل می‌کنند. گفته‌اند این جنبش‌‌های جدید مثل جنبش‌های کلاسیک کارگری در سبک سیاست حزبی و جناحی نیستند، بلکه در سبک «سیاستِ زندگی» هستند و هدفشان همین کاری است که در زمان اعتراض می‌کنند. آنتونی گیدنز جامعه‌شناس، این سیاست زندگی را به خوبی توضیح می‌دهد.

برای همین گفته می‌شود که ما شاهد یک حرکت جدید اجتماعی هستیم که روشنی در هدف، گفتمان و سازمان ندارد، ولی یک واقعیت خیلی جدی در زندگی روزمره همه است.

عنوان تحلیلی دیگری که به‌کار می‌رود و بر روی آن تأکید می‌شود، «انقلاب» است و البته بعضی تخفیف داده‌اند و می‌گویند ایران در آستانه انقلاب است. جامعه‌شناسانی مثل دکتر مهرداد بروجردی، تورج اتابکی، آصف بیات و عباس میلانی، حسین قاضیان و… از سنخ تفسیری «انقلاب» استفاده می‌کنند.

اگر منظور این تحلیلگران این است که کف خیابان معترضانی خواستار تغییر ساختار هستند، این حرف درست است؛ ما این را در شعارها دیده و شنیده‌ایم، در شعارهای دانشگاهی هم شنیده‌ایم، در فضای مجازی هم دیده می‌شود. به این معنا، حرف درستی است، زیرا یک عده مطالبات ساختاری دارند، ولی اگر منظورشان این است که جامعه ما وارد «وضعیت انقلابی» شد‌ه است، به نظرم تا حالا وارد نشده است.

وضعیت انقلابی سه خصیصه دارد. اول اینکه دولت‌هایی که در برابر انقلاب قرار می‌گیرند و جامعه به سمت وضعیت انقلابی می‌رود، دولت‌هایی پوشالی هستند و توان مقابله ندارند. در این مورد خانم اسکاچ پل جامعه‌شناس، توضیح خوبی می‌دهد و می‌گوید سئوال می‌شود که چرا مردم کف خیابان آمده‌اند؟ در حالی که خبر ندارند دولت پیش از آن فروریخته است. در ایران، جمهوری اسلامی با کسری مشروعیت، کسری کارآیی و چیزهایی شبیه به آن روبرو است ولی اصلاً پوشالی نیست. جمهوری اسلامی در زمره حکومت‌هایی است که خود بسیج‌گراست و پایگاه مردمی‌اش را بسیج می‌کند.

نکته دوم، در وضعیت انقلابی، اپوزیسیون نزد کسانی که اعتراض می‌کنند، اعتماد ایجاد کرده است و یک اعتماد عمومی به آنها وجود دارد؛ ولی در فضای اپوزیسیون فعلی ایران، اعتماد عمومی به مخالفان متشکل دیده نمی‌شود.

نکته سوم که در همین شصت روزه هم مشخص شده، این است که در وضعیت‌های انقلابی قشرهای اصلی شهرها تکان می‌خورند. یعنی چون از حکومت ناراضی هستند، تغییر جهت می‌دهند به اپوزیسیون. هم اکنون در ایران، قشرهای اصلی از حکومت ناراضی هستند ولی به طرف اپوزیسیون امید نبسته‌اند. لذا « وضعیت انقلابی»، واژه‌ تفسیری نیست و فعلا تهییجی است. یک عده دوست دارند انقلاب شود برای همین می‌گویند وضعیت انقلابی است.

حالا ارزیابی خودم از این خیزش اعتراضی چیست؟ به نظرم باید گستردگی و برانگیختگی این اعتراض را خوب تحلیل کرد. اگر درست تحلیل نکنیم، مثل صداوسیما مجبور می‌شویم بگوییم همه اعتراض‌ها به خارج مرتبطند. اما این خیزش وسیع را نمی‌شود به قدرت‌های خارجی تقلیل داد. بله، قدرت‌های خارجی دشمن هستند، توطئه هم می‌کنند، به‌ویژه راست افراطی جهان؛ اما نمی‌توان این جنبش اعتراضی را به خارج تقلیل داد. به نظرم، این خیزش سراسری، ترکیب یا حداقل تقاطعی از «هشت جنبش» است. معتقدم با مرگ مهسا هشت جنبش در ایران فعال شدند و این خیزش را توضیح می‌دهند؛ جنبش‌هایی که از درون جامعه می‌آیند و عقبه دارند و عبارتند از: ۱-جنبش جوانان ۲ـ جنبش زنان ۳ـ جنبش دانشجویان ۴ـ جنبش دموکراسی‌خواهی.

دموکراسی‌خواهی یک جریان ریشه‌دار و قدیمی در ایران است که نوعی «نو‌جویی»، «اصلاح‌جویی» و «نگرانی برای ایران» در آن وجود دارد. جنبش طولانی دموکراسی‌خواهی در این اتفاقات اخیر فعال نیست. نه جلو اعتراضات می‌ایستد و نه داخل آن رفته‌است. یک مقدار نگران ابعاد خشونت‌ناپرهیز آن است.

۵- جنبش عدالت‌خواهی هم در این حرکت وجود دارد. چندین سال است ـ تا جایی که من می‌دانم در چند سال هزاران مورد اعتراض صنفی بوده ـ معلمان، کارگران، بازنشسته‌ها، حقوق‌بگیران و.. اعتراضات زیادی داشتند که آنها هم در این حرکت فعالند.

۶ـ جنبش هویت‌خواهی قومی. این جنبش هم فعال شده و می‌توان آن را دید.

۷ـ جنبش محیط‌زیستی هم فعال است. این جنبش، به‌ویژه از زمانی که بحران آب در ایران جدی شد، شکل گرفت و حالا در اعتراضات فعال است.

۸ـ حرکت ایرانی‌های خارج از کشور. آنها نیز فشارهای زیادی را تحمل می‌کنند، آخرینش هم همین تحت فشار گذاشتن دو تابعیتی‌هاست. آنها هر بار به تهران می‌آیند تحت فشار قرار می‌گیرند. لذا معترض جمهوری اسلامی‌اند.

به جز این، یک اتفاق دیگری افتاده و از هفته دوم این اعتراضات، به صورت یک خیزش ترکیبی در آمده است و نمی‌توان گفت یک جنبش اعتراضی آرام است. کف خیابان، شاهد اعتراض خشونت‌ناپرهیز و با مطالبه ساختاری هستیم. در واقع این جنبش چند لایه است که همه باهم متقاطع و فعال شده‌اند.

اما علل این خیزش و جنبش چند لایه چیست؟

به نظرم چهار عامل دارد که این شرایط را توضیح می‌دهند. یک عامل همیشه بوده ولی سه عامل در دهه ۹۰ فعال شده‌اند. جرقه مرگ جانکاه مهسا هم کنار این چهار عامل نارضایتی‌زا و اشتعال‌زا اتفاق افتاده است.

آن عاملی که از اول وجود داشت، این است که متأسفانه در برابر این جامعه مطالباتی و اعتراضی، حکومت به عنوان بزرگ‌ترین، قدرتمندترین و پرمنابع‌ترین نهاد کشور، دنبال مهندسی از بالاست. مهندسی از بالایی که یک‌طرفه است؛ یعنی مهندسی می‌کند و کاری به پیامدهای آن ندارد. این مورد چند دهه است ادامه داشته، و اخیرا تشدید شده است؛ طوری که هم گشت ارشاد فعال‌تر شد، هم ورودی دانشگاه‌ها افرادی را برای کنترل گذاشتند، حتی قرار بود در مدارس روحانی بگذارند، در بانک‌ها نیز به همین صورت و…

از وقتی دولت یکدست شکل گرفت، مهندسی از بالا تشدید شد و این پایین نارضایتی را بیشتر کرد.

در واقع حکومت از بالا «هدایتی» عمل کرده و نه «رضایتی»؛ در نتیجه در پایین ناراضی به وجود آورده است.

عامل دوم عامل سیاسی است: معمولا در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران حداقل ۷۰ درصد مردم مشارکت می‌کردند اما در ۱۴۰۰ شاهد انتخاباتی بودیم که حکومت دغدغه مشارکت نداشت، بلکه دغدغه نتیجه قطعی داشت. لذا به میزانی که حکومت انحصاری‌تر شد، جامعه هم اعتراضی‌تر شد. همان موقع نوشتیم که این حرکت ریسک بالایی دارد که حتی اصولگرا را تحمل نمی‌کنید. حکومت را بی‌سپر کردند.

عامل سوم عامل اقتصادی است. رکود مستمری داشتیم که در این ده ساله تشدید هم شده است. من در چند مورد دیدم نیرویی که در جلوی اعتراضات عمل می‌کند، جوانی است عاصی، بی‌قرار و تا حدودی با جیب خالی و چشم دنیا دیده. یعنی آنها همه‌جا را می‌بینند ولی افق روشن پیش رویشان نیست.این‌ها در صف اول اعتراضات قرار دارند.

عامل چهارم، سیاست خارجی پرهزینه و دشمن‌ساز است. بن‌سلمان علیه ایران رسانه‌ درست کرده که هر شب موشک می‌ز‌ند.

به نظرم این چهار عامل این فضای اعتراضی را درست کردند و این جوانان معترض می‌گویند پدران ما عرضه نداشتند و ما باید جبران کنیم.

شجاعی‌زند: من هنوز این جرأت را ندارم که این پدیده را تحلیل و تبیین کنم، روند آن را پیش‌بینی کنم و آینده را ببینم. در تلاشم که این پدیده را بیشتر بشناسم. ما درون این پدیده هستیم و غبار حادثه هنوز فروننشسته است و نباید منتظر باشیم که غبار حوادث بخوابد و از آن فاصله بگیریم و بعد شروع به تحلیل کنیم.

سرعت حوادث در جهان به حدی است که چنین شرایطی را فراهم نمی‌کند و شما باید در حین حادثه و در دل آن همه اقدامات لازم را انجام دهید. این شناخت هم هرچه میدانی‌تر و نزدیک‌تر باشد، بهتر و مطمئن‌تر است. برخلاف ساده‌انگاری پوزیتیویست‌ها (اثباتگرایان)، شناخت همیشه دشوار بوده‌است. پوزیتیوست‌ها اساسا خوشبینی غالبی در ساحت معرفت دارند و معتقدند اگر چارچوب‌های شناخت به درستی رعایت شود، معرفت حاصل خواهد شد.

اما واقعیت این است که شناخت همیشه دشوار بوده، امروزه دشوارتر هم شده است. مسأله اصلی البته دشواری به‌دست آوردن شناخت واقعی نیست؛ بلکه فراتر است. ما در دوره‌ای به‌سر می‌بریم که امعان واقعیت و حقیقت کم شده است؛ یعنی کمتر به دنبال آن هستند که واقعیت را به چنگ بیاورند یا به حقیقت آن امر برسند. به‌ویژه برای آنهایی که در صحنه فعالند و درگیر ماجرا هستند، گویا واقعیت احراز شده است و اتفاقات بیرونی چیزی را تغییر نمی‌دهد.

من البته این‌ها را با احتیاط می‌گویم؛ یعنی تعبیر «واقعیت» و «حقیقت»، تعبیر امثال بنده است و برای امروزی‌ها، تعبیر کلاسیکی است و کمتر از آن استفاده می‌کنند. حتی بحث «روایت» هم امروزه دیگر موضوعیت ندارد. روایت وقتی موضوعیت داشت که شما بر وجود واقعیت تأکید داشتید و گزارش‌ها و برداشت‌های متفاوتی از این واقعیت ارائه می‌شد که قیاس‌ناپذیر هم هستند. البته من قدری بزرگنمایی می‌کنم، همچنان که چند دهه پیش، به همین سیاق گفته می‌شد که ایمان به دین و ارزش و ایدئولوژی‌ کاستی گرفته است. اجمالا هم درست بود و هم اندکی از حقیقت را داشت، اما طبیعی است که همه حقیقت نبود و در گوشه‌گوشه جهان دیدیم که این پدیده همچنان پویاست و مسأله‌آفرینی می‌کند. با این شرایط، به نظر می‌رسد که ایده‌آلیست‌ها، پراگماتیست‌ها و پست‌مدرنیست‌ها، بازی را از رئالیست‌ها و مدرنیست‌ها برده‌اند و میدان را در دست گرفته‌اند؛ البته نه از طریق برتری‌های معرفتی یا نظری، بلکه از طریق کنار زدن جنبه‌های معرفتی در منازعات. آن «مرگ‌ خدا» که آقای نیچه زودهنگام مطرح کرده بود، به نظر من بیش و پیش از آنکه ناظر به جهان دینی باشد، ناظر به جهان معرفت است. البته پیش‌بینی‌های نیچه به کمک ابزاری به نتیجه رسید که خود نیچه هیچ تصوری از آن نداشت؛ آن هم بحث رسانه مجازی است.

با این تصویر مقدماتی که گفتم، چه برداشتی از شرایط کنونی دارم؟ این اعتراض و آشوب‌های اخیر، دنباله‌هایی در رخدادهای نظیر خودش در گذشته دارد ولی تفاوت‌هایش به مراتب بیش از وجوه تشابه است. یکی از این تفاوت‌ها آن است که این بار، تمامی طرف‌ها با تمامی قوا به میدان آمده‌اند. در رخدادهای گذشته، یک جریان غلبه داشت و بقیه جریان‌ها ناظر بودند و در صحنه حاضر نمی‌شدند. اما این بار، گویا جمهوری اسلامی در «جنگ احزاب» خودش به‌سر می‌برد، به این معنی است که طرف‌های عدیده‌ای در این ماجرا وارد شده‌اند. جمهوری اسلامی هم در جنگ احزاب به‌سر می‌برد و هم در جنگ هیبریدی. در جنگ هیبریدی، قالب‌ها، راهبردها، تاکتیک‌ها و ابزارها متفاوت هستند.

تفاوت دوم به برخی جریاناتی مربوط می‌شود که در ادوار گذشته نقش و حضور پررنگ‌تری داشتند ولی این‌بار کمرنگ‌تر ظاهر شدند؛ نه به این دلیل که نخواستند همراهی کنند، بلکه به این دلیل که از این جریان عقب مانده‌اند یا به نحوی بلاتکلیف هستند؛ یعنی راهبرد و تحلیل روشنی از این اتفاق ندارند و نمی‌دانند چه باید بکنند و چه موضعی بگیرند.

تفاوت سوم، ظهور پدیده‌ای است که توجهات زیادی را به خود جلب کرده است؛ البته نه اینکه پیش از این وجود نداشته، اما پا به این میدان نگذاشته بود و در عرصه‌های فرهنگی و هنر و ورزش ظهور و حضور داشت. این پدیده قدرتمندی نیست اما کمیت قابل‌توجهی دارد. از یک سو شاهد هستیم که نقاط عدیده‌ای در کشور شاهد این ماجرا هستند که در گذشته به این اندازه نبود و این گستردگی نقطه‌ای، امری قابل توجه است. از سوی دیگر می‌بینیم که نتوانسته است گستردگی کمی و جمعیتی ایجاد کند. اینکه چرا این اتفاق دوم نیفتاده است هم قابل تحلیل است.

این پدیده‌ را نباید نادیده گرفت، زیرا مربوط به یک موج جهانی است و ظرفیت‌های بالایی برای رشد و گسترش دارد. جلوه‌هایی از این را در موقعیت‌های غیرسیاسی‌تر در کشورهای پیشرفته می‌توان دید. دلیل اینکه در آن کشورها تبدیل به یک پدیده سیاسی نمی‌شود هم قابل تحلیل است. برای این پدیده، اسامی مختلفی گفته‌اند ولی من از آنها استفاده نمی‌کنم زیرا بعضا بار ارزشی دارند. من بدون اینکه اسمی از این پدیده ببرم، به برخی ویژگی‌های سلبی و ایجابی آن اشاره می‌کنم.

این پدیده ماهیت طبقاتی ندارد؛ برخی ادعا کرده بودند که این پدیده به دلیل سرکوب طبقه متوسط رخ داده است. این تحلیل خیلی کلاسیک و عقب‌افتاده است و ناظر به انبان‌های تئوریک ماست که اصرار داریم حتما از همه این تئوری‌ها، ولو اینکه عمرشان سپری شده باشد، استفاده کنیم.

این پدیده‌، ماهیت طبقاتی ندارد، زیرا اساسا جایگاهی در نظام تولید ندارد و بیگانه با کار و نیروی مولد کار جدی است. این پدیده را باید در ساز و کار مصرف و زندگی مصرفی دنبال کرد.

دومین ویژگی این است که ماهیت فکری و گفتمانی ندارد. برخی منتظرند که به‌تدریج این ماهیت فکری- گفتمانی شکل بگیرد و خودش را در جایی نشان دهد، ولی من معتقدم که این ظرفیت اساسا در این پدیده وجود ندارد و در پی عقبه‌های فکری و گفتمانی نیست.

ما شاید به عنوان کسانی که در گذشته زندگی می‌کنیم و تجربیات گذشته بر ما غلبه دارد، انتظار داریم که روزی اینها جهت‌گیری‌های روشنی از خود نشان دهند و پشتوانه‌های نظری یا ایدئولوژیک روشنی را ابراز بدارند، ولی واقعاً معلوم نیست که چه می‌خواهند و علت اینکه آن جریان همیشه حاضر در این جریانات، در اعتراضات اخیر ساکت مانده و صبر کرده و نظاره‌گر است، همین است که هنوز کشف نکرده کماهیت و جهت‌گیری‌های این پدیده چیست.

من می‌خواهم بگویم که این انتظار به پایان نخواهد رسید، زیرا این پدیده اساسا ماهیت فکری و گفتمانی ندارد. با اینکه خاستگاه و سکوی پرتاب این پدیده مدرنیزم، سکولاریسم و لیبرالیسم است، اما لزوما واجد نسبت فکری و مرامی با این عقبه‌ها نیست؛ یعنی نسبت این جریان ویژه با غرب و مدرنیسم، بیش از اینکه یک نسبت «دلیلی» باشد (یعنی مبتنی بر عقبه‌های فکری)، یک نسبت «علتی» است؛ یعنی غرب و مدرنیته زمینه‌های شکل‌گیری این پدیده را فراهم کرده‌اند ولی لزوما تغذیه فکری و معرفتی و مرامی آن را بر عهده ندارند. اتفاقا از این حیث، این پدیده بیشتر به پست‌مدرنیست‌ها و پراگماتیست‌ها نزدیک است، آن هم در حد روحیات و احوالات و نه چیزی بیشتر.

ویژگی سوم این پدیده، به شکل بارز دیده می‌شود و در شعارهایشان هم تجلی دارد. ما در درک شعار «زن، زندگی، آزادی» دچار سوء‌تفاهم هستیم و هر کسی از ظن خود برداشتی از آن دارد. من معتقدم اساساً درکی که ما از این عناوین داریم، درکی نیست که آنها دارند. آنها برای زندگی و زنده بودن، به هیچ فلسفه و معنایی بیش از خود «زندگی» نیاز ندارند. این عنصر بسیار مهمی در این ماجرا است. به معنای دقیق کلمه، متعلق به «اینجا و اکنون» هستند. «اینجا و اکنون» در پدیده اخیر، به همان معنای «آنیت» است و همان معنای زودگذریِ شدیدی است که شما در لذت‌ها می‌یابید؛ یعنی همان لحظه بودن در خیابان، آن جمع شدن، شعار جمعی دادن و عواطف جمعی که به‌هم تنیده می‌شوند. همان لحظه است که ارزشمند است، قبل آن هیچ مقدمه‌ای ندارد و بعدش هم هیچ نتیجه‌ای را به عنوان هدف طلب نمی‌کند. اینها را می‌شود از خواست‌ها و شعارهایشان، از خشونت رفتاری و خشونت زبانی‌شان فهمید.

پدیده اخیر، یک پدیده دانشجویی نیست و نمی‌شود آن را به عنوان یک پدیده دانشجویی تفکیک کرد. اساسا چیزی به اسم جنبش دانشجویی الان معنا ندارد؛ جنبش دانشجویی مربوط به زمانی است که بقیه جامعه در سکوت و رخوت و گذران امور رایج زندگی باشد و فقط دانشجو فعال باشد. این جنبش، ماهیت دانشجویی ندارد و اعتراضات دانشجویی هم اصرار دارند که خود را شبیه بیرون از دانشگاه نشان دهند و نیاز دارند که پیوند نزدیکی با بیرون از دانشگاه برقرار کنند. در اتفاقات اخیر هویت متفاوتی در دانشجویان کشف نکردیم.

ویژگی دیگر این پدیده آن است که جریان ریشه‌داری نیست؛ به این معنا که بنیان‌های مستحکمی ندارد. یک بنیان مستحکمی در وجود همه انسان‌ها هست که عبارت است از اعتنای به غرایز و پاسخ مثبت دادن به امیال. در متوسط انسان‌ها، نوعی کف نفس متعارف وجود دارد که در این ماجرا، این کف نفس کاملاً بلا موضوع است. از این حیث می‌توان برای این پدیده، زمینه‌های ریشه‌ای در وجود انسانی کشف کرد. منظور من از اینکه می‌گویم این جریان ریشه‌دار نیست، آن است که این پدیده، برای این موقعیت‌ها ساخته نشده است.

آقای جلایی‌پور معتقد است که این جریان تداوم پیدا خواهد کرد. من نمی‌توانم درباره تداوم آن اظهار نظر قاطع بکنم و می‌گویم به دلیل فقدان‌هایی که اشاره کردم، اساسا امکان تداوم ندارد. پدیده‌ای نیست که برای چنین موقعیت‌های دشواری ساخته شده باشد و در این موقعیت‌ها دوام نمی‌آورد. این پدیده، استعداد زیادی برای راهبری شدن توسط دیگران دارد. البته رهبران سیال میدانی خود را دارد ولی هنوز رهبر اصلی و فراگیر این جریان ظهور نکرده است. آیا ظهور رهبر امکان‌پذیر است یا نه، قابل تحلیل است؛ ولی اگر این رهبر ظهور کند، قطعاً کسی جز یک سلبریتی و افرادی از این دست نخواهد بود.

تکثر نقاط اعتراض و عدم تکثر در بدنه و کمیت پایین آن، قابل‌اعتنا است. اینکه این پدیده ماهیت طبقاتی ندارد، یعنی از بالای شهر تا پایین شهر، در صنف‌های مختلف، در دانشگاه و جاهای دیگر و حتی در بخش‌هایی که هیچ نسبتی با فعالیت جدی سیاسی و اجتماعی ندارند، ظرفیت اعتراض وجود دارد، امر مهمی است. البته بدنه اراذل و اوباش هم به این پدیده پیوسته‌اند و در گوشه‌هایی از این ماجرا نقش‌آفرینی کرده‌اند. این فقط مختص تهران نیست و در شهرهای کوچک هم با همین ترکیب و تنوع، شاهد این پدیده هستیم. چه عاملی این نقاط متعدد را در سراسر کشور شکل می‌دهد، بدون اینکه یک رهبری متمرکز و تشکیلات گسترده‌ وجود داشته باشد؟

زمانی که انقلاب رخ داد، پدیده مساجد و روحانیت، آن شبکه اجتماعی گسترده را در خلأ امکانات امروزی و با اعلامیه‌های کپی شده و نوار صوتی، شکل داد. الان چه عنصری جای آن شبکه ارتباطی را گرفته است؟ چون هیچ کسی ادعا نکرده است که یک شبکه سازماندهی‌شده گسترده‌ای که بتواند پیوند میان این نقاط گسسته ‌از هم را برقرار کند، وجود دارد. این چه عنصری است؟ پاسخ به این سؤال خیلی تعیین‌کننده است. افراد در این جنبش پیوند درونی با یکدیگر ندارند، یعنی یک نقطه با نقطه دیگر هیچ پیوندی ندارد و حتی یکدیگر را نمی‌شناسند. فقط از طریق گزارش‌هایی که در فضای مجازی منتقل می‌شوند، از یکدیگر الگوبرداری می‌کنند و به هم روحیه می‌دهند و شعارها را به هم منتقل می‌کنند و هیچ شبکه دیگری وجود ندارد.

همچنین نمی‌شود تحلیل صنفی برای این ماجرا ارائه داد و ماهیت قشری، طبقاتی و دانشجویی برای آن قائل شد. من تعجب می‌کنم که آقای جلایی‌پور همچنان یک فهرست بلندبالا از جنبش‌های متعدد را برای این اعتراضات ارائه می‌کند زیرا این کار، تحلیل بعدی را سخت‌تر می‌کند. اینها جنبش نیستند، هرچند زمانی مسأله بودند و در ادواری، به شکل جدی حضور نمایانی هم داشتند اما نمی‌توان به آنها ماهیت جنبش داد. باید ببینیم این چه مسأله‌ای است که می‌تواند این پدیده را به این گستردگی، به هم پیوند بدهد؟

من فقط اشاره‌ای می‌کنم. من نمی‌خواهم نقش دست‌های خارجی را در این ماجرا برجسته کنم، هرچند نقش غیرقابل‌انکاری دارند. نقش دست‌های خارجی هم از یک جنس نیست که بگوییم مثلا یک دستگاه جاسوسی خارجی، شبکه‌هایی را طراحی و سازماندهی کند؛ بلکه نقش دست‌های خارجی در این ماجرا، همان نقش فضای مجازی است که عنان و قدرت مسلط در آن، متعلق به فضاهایی است که داخل ایران نیستند. عناصر مسلط و غالب در فضای مجازی، این نقطه‌های گسسته را به هم پیوند می‌زنند. قدرت رسانه‌ای مجازی و نقش مسلط دیگران در این فضا و جریان‌سازی آنها را نمی‌توان نادیده گرفت. به این معنا، نقش دست‌های خارجی در ماجراهای اخیر پررنگ‌تر می‌شود.

این جریان جدید را نمی‌توان با تحلیل‌های کلاسیک بررسی کرد. عناصری از قبیل تبیین‌های حکومت از بالا به پایین، ناراضی‌تراشی، ضدتوسعه بودن و سیاست خارجی دشمن‌تراش، قابل توضیح هستند ولی نباید همه ماجرا را در این چند عامل دید.

این تحلیل آقای جلایی‌پور قابل خدشه است. جمهوری اسلامی یک پدیده خلاف جریان در سطح جهانی است که در مقابله با او، انواع سیاست‌های فشار را اعمال کردند تا ایران را در تهدید و فشار و سختی قرار دهند. نباید این موضوع را حمل بر آن کرد که سیاست‌های خارجی ما غلط هستند. ما انواع سیاست‌های خارجی را در ادوار مختلف تعقیب کردیم. ما در یک دوره هشت ساله، بنابر همین تحلیل، سیاست خارجی تنش‌زدایی را تعقیب کردیم. آیا حاصل آن، رفع مشکلات بود؟

تبیین چنین مسأله‌ گسترده‌ای با این دسته از عوامل چهارگانه، خیلی سطحی است. باید سطح تحلیل را بالاتر ببریم و آن را به نسبت پدیده مدرنیته و دین مرتبط کنیم. ما درگیر منازعه گفتمانی عمیق با جریان مدرن جهانی هستیم. البته توان عنصر جدید با گفتمان دینی قابل مقایسه نیست ولی سطح شکاف را بیشتر باید در این ماجرا دید نه عواملی چون حکومت از بالا به پایین. انصافا مصادیق این دست حکومت‌ها در دنیا زیاد است و جمهوری اسلامی نمی‌تواند مصداق آن باشد زیرا در عرصه‌های زیادی، یک حکومت نامقتدر است و غیر از تغییرات مستمری که در ادوار مختلف بر سر این نظام آمده است و فراز و فرودهایی که هر کدام در حد یک انقلاب در ساختار حکومتی بوده‌اند و باقی ماندن مشکلات هم ناشی از این تغییرات و تحولات فراوان است، تنها چیزی که به آن نمی‌چسبد، آن است که یک حکومت مقتدر است که از بالا بر بقیه جامعه حکومت می‌کند. این نوع حکومت، نه در ناصیه جمهوری اسلامی است و نه در امکان آن.

گفته‌اند که جمهوری اسلامی حکومت ضدتوسعه است. به صرف اینکه شما نمی‌خواهید از الگوهای توسعه دیگران استفاده کنید و می‌خواهید یک راه مستقل مطمئن را در پیش بگیرید، تبدیل می‌شوید به یک حکومت ضدتوسعه؟

انتظارم این است که سطح تحلیل کمی عمیق‌تر باشد.

جلایی‌پور: ویژگی‌های پدیده جدید جهانی، با همین جنبش‌های اجتماعی زنان و جوانان و دانشجویان همپوشانی‌هایی دارد. اینها می‌گویند بگذارید زندگی کنیم.

یک تحلیل در محافل حکومتی هست که این اعتراضات را به قدرت تصویرسازی و تفسیرسازی دشمن تقلیل می‌دهد؛ در صورتی‌که این اعتراضات جدی هستند و آن چهار عامل ناراضی‌ساز وجود دارند.

تداوم این وضعیت نگران‌کننده است؛ چرا؟ گفتم که به نظر من در شرایط فعلی ایران به وضعیت انقلابی نزدیک نشده است. تا امروز گفته شده ۷۰درصد جمعیت ناراضی هستند که البته طبق نظرسنجی‌ها، ۸۰درصد ناراضی هستند، ولی فعلا اعتمادی به اپوزیسیون ندارند. ولی ممکن است وضع ادامه پیدا کند شرایط عوض شود. علامت‌هایی می‌بینیم. جاهایی مثل بخشی از بازار تهران، بازار رشت و بازار چند شهر دیگر، مغازه‌ها را می‌بندند و اگر این ادامه پیدا کند، قشری که تا به حال ساکت بوده، به تحرک واداشته می‌شود و به طرف وضعیت انقلابی می‌رود. اینها را باید گفت.

من گفتم این جنبش به این دلیل توفنده است که چند جنبش در آن فعال شده‌اند. شما کافی است که سایت‌های معلمان، کارگران و بازنشستگان را ببینید. اینها تمام‌قد پشت این اعتراضات هستند. نباید در تحلیلمان این واقعیت‌ها را نبینیم.

یک حرفی در حکومت شکل گرفته که نباید کوتاه اومد. می‌گوید که رژیم شاه دست به اصلاحات زد و کار خطایی کرد، در صورتی که شاه کار خطا نکرد، دیر دست به اصلاحات زد. تجربه دوم هم می‌گوید گورباچف اشتباه کرد و آن نظام هفتاد ساله را به باد داد. در صورتی‌که چارلز تیلی می‌گوید از قرن شانزدهم تا به حال حدود ۵۰۰ انقلاب در جوامع مختلف جهان روی داده است که فقط ۳۵ تا از آنها پیروز شده‌اند. انقلاب ایران هم یکی از همان پیروز شده‌ها است. ولی در ۴۶۵ مورد، انقلاب به سرانجام نرسیده است، یعنی در تعداد قابل‌توجهی از این انقلاب‌ها، حکومت اصلاح کرده که انقلاب نشود و جلوی وقوع انقلاب را گرفته است و به خواست مردم پاسخ داده و تغییرات را پذیرفته و شبح انقلاب را از سر جامعه خود کنار زده است. چرا ما نباید این تجربه بشری را ببینیم؟

با توجه به آن چارچوب تحلیلی که ارائه کردم، آن چهارعامل اگر تقلیل پیدا کنند، آدم خیالش راحت می‌شود ولی چون آن چهار عامل در جریان هستند، ما الان در شرایط بحرانی هستیم و باید نسبت به سرنوشت کشور نگران باشیم.

چیزی که الان هست دوقطبی صرف در کشور شکل گرفته‌ است. حکومت می‌گوید ما اغتشاش را کنترل می‌کنیم و نیازی نیست نگران باشید زیرا ما از موج‌های خیلی سهمگین‌تر هم رد شده‌ایم. آن پایین هم، معترضان می‌گویند ما همچنان هستیم! ممکن است بتوان آنها را کنترل کرد، ولی چون آن چهار عامل وجود دارند، دوباره ممکن است فردا یک مهسای دیگر و خیزشی دیگر.

یعنی از بالا و پایین به این جامعه فشار می‌آید. بالا در حال کنترل کردن و ضعیف شدن است، پایین هم (حداقل معترضان) از خواست خود کوتاه نمی‌آیند و جامعه در حال ضعیف شدن است. لذ داریم به طرف دولت و جامعه ضعیف می‌رویم؛ درست خلاف آن چشم‌انداز بیست ساله‌ای که قرار بود ایران قوی‌ترین و توسعه‌یافته‌ترین کشور منطقه باشد.

ممکن است طرفین بالا و پایین در ماه‌ها و روزهای آینده خسته شوند و شاید زمینه‌ای برای احیای میانه‌روها و عقلای جامعه فراهم شود و شاهد بازگشت انعطاف و اصلاح سیاست‌ها باشیم. من امید دارم که چنین اتفاقی بیفتد. امیدوارم به طرف این عملگرایی برویم.

وضعیت دوم، ادامه وضع موجود و همان ضعیف شدن ایران (یعنی هم دولت و هم جامعه) است. این نگران‌کننده است. وضعیت سوم اینکه بعید است انقلابی در ایران پیروز بشود، چون حکومت جلوی آن می‌ایستد و لی نتیجه آن تداوم ناامنی در ایران است نه پیروزی انقلاب. دهه نود، ایران به سمت فقر رفت و حالا ممکن است خدای ناکرده در دهه فعلی، به سمت فقر و ناامنی برویم که هر دو، مخالف توسعه ایران هستند.

شجاعی‌زند: من این پدیده را بسیار جدی و پیچیده می‌بینم زیرا در بدنه اجتماعی، به‌ویژه در نسل جوان، رسوخ کرده است. علت اینکه چیزی به اسم جنبش جوانان برجسته می‌شود، آن است که نسل جوان بهتر می تواند در این فضا حضور پیدا کند. تحلیل ماجرا قدری دشوار است زیرا ما در وسط ماجرا هستیم . گفتم در عین حال، شرایط به ما اجازه صبر کردن هم نمی‌دهد؛ باید بی‌محابا وارد شویم، بشناسیم، همزمان تحلیل کنیم و آمادگی اصلاح و تغییر تحلیل‌ها را داشته باشیم. ماجرا به ما این فرصت را نمی‌دهد که بنشینیم و در فرصت دیگری این کارها را انجام دهیم. این منازعه در میدان وجود دارد و به انتها نرسیده است. کشف روند هم بسیار دشوار است. در شرایطی که دو اراده و دو جریان قدر، در دو سوی این ماجرا ایستاده‌اند و رویارویی می‌کنند و هر لحظه رفتارهای یکدیگر را رصد می‌کنند و واکنش‌های مناسب نشان می‌دهند، کشف روند و پیش‌بینی آینده قدری دشوار است. اصرار بر اینکه بفهمید چه اتفاقی بعدا خواهد افتاد، به شدت تابع آن است که در میدان چه اتفاقی می‌افتد و در مقابل آن چه واکنش‌هایی صورت می‌گیرد. همچنین از آنجایی که فقط یک صحنه و یک جبهه نداریم، بلکه میادین مختلفی هستند که روی یکدیگر اثر می‌گذارند، کار پیش‌بینی به شدت دشوار می‌شود. بنابراین اصراری بر پیش‌بینی کردن نیست؛ اوج ماجرا آن است که بتوانیم بشناسیم و تحلیل کنیم.

گفته شد که شاه دیر دست به اصلاحات زد و باعث شد انقلاب روی دهد و ما توصیه می‌کنیم که نگذارید کار به آن نقطه غیرقابل بازگشت برسد. من می‌گویم اگر چنین تحلیلی دارید، نه رژیم شاه را شناخته‌اید و نه جمهوری اسلامی را. اصلا مسأله شاه دیر اقدام کردن برای اصلاحات نبود. شاه اگر قصد اصلاح داشت، که آن اواخر به جد خواهان اصلاحات بود، نظامی اصلاح‌ناپذیر را ایجاد کرده بود. مسأله ما با رژیم شاه آن بود که حکومتش به انسداد سیاسی و همه‌جانبه رسیده بود. او یک حکومت وابسته و مستبد داشت که نمی‌شد آن را با اصلاحات عوض کرد.

بعضی‌ها که از انقلاب پشیمان هستند امروز این گمان را دنبال می‌کنند و آن را با جمهوری اسلامی مقایسه می‌کنند. آیا جمهوری اسلامی از جهات مختلف به انسداد رسیده است که اگر دیر بجنبد سرنوشت رژیم شاه بر سر او خواهد آمد؟ این جای تحلیل دارد، یعنی ما با شناخت این دو نظام از جمیع جهات است که می‌توانیم بگوییم اگر دیر به اصلاحات دست بزند به آن سرنوشت دچار خواهد شد یا نه. وقوع انقلاب، از یک سمت وابسته به کسانی است که قصد و اراده انقلاب دارند ولی سمت دیگر ماجرا، به زمینه‌ها، ساختارها، شرایط و واکنش‌های نظام حاکم برمی‌گردد.

در هر برهه‌ای، جمعی که یک شورش یا یک جنبش سیاسی را شکل می‌دهند، تلاش می‌کنند که کار را به نتیجه برسانند، اما آیا همه چیز در اختیار آنها است؟ دو تعبیر درباره انقلاب‌ها هست که هر دو قابل قبولند. برخی می‌گویند انقلاب را انقلابیون می‌سازند و برخی ادعا می‌کنند که انقلاب‌ها از راه می‌رسند؛ یعنی فاعل کنشگر تصمیم‌گیرنده صاحب اراده ندارد؛ جمیع اتفاقات اراده شده و پیامدهای ناخواسته باید دست به دست هم بدهند تا شرایط انقلابی پدید آید.

به همین علت، اینگونه نیست که با یک اراده از یک سو، انقلاب رخ دهد؛ بلکه باید آن زمینه‌ها به‌وجود بیایند. آیا زمینه‌های نظام سیاسی جمهوری اسلامی، اقتضای یک حرکت انقلابی را دارند؟ البته من منکر آن نیستم که ممکن است در اینجا اقداماتی از قبیل کودتا و انقلاب‌های رنگی رخ دهد، اما به نتیجه نمی‌رسد. زیرا تعداد رخدادهایی از این دست برای جمهوری اسلامی، در قیاس با نظام‌ها‌ی سیاسی دنیا، به مراتب بیشتر بوده است ولی به نتیجه نرسیده‌اند و این به شرایط اجتماعی و سیاسی نظام جمهوری اسلامی برمی‌گردد.

نظام جمهوری اسلامی، به دلیل بنیان‌ها و بدنه اجتماعی‌اش، یک نظام قدرتمند است. این نظام، قدرت بسیج‌گری دارد. معمولا نظام‌های سیاسی از این نظر خیلی قدرتمند نیستند و علت اینکه جمهوری اسلامی قدرت بسیج‌کنندگی دارد، عقبه اجتماعی آن است. یکی از عواملی که امکان وقوع انقلاب را سلب می‌کند، همین عقبه اجتماعی طرفدار نظام سیاسی است. ۳۰درصد جمعیت یک جامعه اگر به طور جدی پشت یک نظام سیاسی باشند، امکان انقلاب وجود ندارد. تا وقتی که نظام سیاسی یک عقبه فکری و روشنفکری دارد، نمی‌توان آن را به راحتی کنار زد. درباره این ماجرا، حتی دهه‌های قبل‌تر دوستانی بودند که صحبت از فروپاشی نظام اجتماعی در ایران می‌کردند و شواهد و تحلیل‌هایی برای آن داشتند ولی این فروپاشی اتفاق نیفتاد زیرا آن عقبه اجتماعی در ایران وجود دارد.

گفتند این نظام دچار کسری مشروعیت است. من نمی‌دانم ملاک‌های تعیین مشروعیت چیست؟ درست است که تعداد آراء در انتخابات اخیر در قیاس با انتخابات‌های دیگر کاهش پیدا کرد، اما الان فکر می‌کنید متوسط مشارکت در کشورها پیشرفته چقدر است؟ ما مشروعیت خودمان را با تعداد مشارکت‌کنندگان در انتخابات پیوند زدیم و البته پیوند خوب و مفیدی هم است و باعث می‌شود که نظام به فکر فرو برود که چرا میزان مشارکت کاهش پیدا کرد و برای جبران تلاش کند. اما وقتی با شاخص‌های جهانی مقایسه می‌کنیم، با این معیار، همه کشورهای جهان دچار مشکل مشروعیت هستند زیرا غالب انتخابات‌ها در کشورهای مختلف پیشرفته اروپایی، زیر ۵۰درصد مشارکت دارند. در همین انتخابات اخیر مجلس نمایندگان آمریکا، نرخ مشارکت چقدر بوده‌است؟

درباره کارآمدی نظام گفتند. من تا به حال به واسطه پشتوانه‌های مردمی، از قدرتمندی این نظام دفاع می‌کردم، اما این نظام، نظام قدرتمندی است. دولت‌ها، با همه تفاوت‌هایشان، دولت‌های قدرتمندی بوده‌اند. این را در شرایطی می‌گویم که زیر فشارها و تهدیدها هستیم و با انواع تحریم‌ها، اقتصاد ممکلت را سرپا نگه داشته‌ایم. فکر نکنید که آمریکا اقتصاد قدرتمندی دارد. تمامی قدرت اقتصادی این کشور به‌واسطه سلطه دلار بر جهان تأمین می‌شود. ضعیف‌ترین اقتصاد جهان را آمریکا دارد، اروپا هم همینطور. شما ببینید مسأله تحریم روسیه چه بلایی سر اروپا آورد و در آینده چه مخمصه‌ای برای آنها ایجاد می‌کند. ما اگر یک دولت و نظام قدرتمند نداشتیم، آیا می‌توانستیم از این تحریم‌های چندین دهه‌ای، عبور کنیم؟ از یک سو تحریم و از سوی دیگر، تحریک مردم که شما در تنگدستی و فقر و فلاکت هستید که انصافا با شاخص‌های عمومی توسعه انسانی، وضع ما با بسیاری از کشورها در رده خودمان قابل مقایسه نیست. یعنی هم بزرگنمایی در باب فقر جامعه ایران کردند، هم بزرگنمایی در باب عدم مشروعیت نظام ایران و هم بزرگنمایی در باب کارآمدی دولت‌ها در ایران. ضعیف‌ترین دولت‌ها در حوزه سیاست‌هایی که داشتند،که به اعتقاد من دولت قبلی بود، در مقایسه با بسیاری از کشورهای دیگر، قدرتمند بود زیرا با آن شرایط توانست کشور را حفظ کند. این چیزی است که الان دولت آلمان از عهده‌اش برنمی‌آید. دولت آلمان همیشه برای ما الگوی قدرتمندی، نظم و نظام بوده است ولی چگونه است که در یک زمان کوتاه دو ماهه، از پس چنین تحریمی برنمی‌آید و مردم خود را به سختی انداخته است؟

The post ایران درمسیر انقلاب نیست appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

بسم الله الرحمن الرحیم

جناب آقای سید عباس صالحی دامت توفیقانه
روزنامه‌ی کهنسال اطلاعات در دوران نظام جمهوری اسلامی همواره نماینده و نمایشگر یکی از اضلاع نظام و انقلاب و سخنگوی قشرهائی از مردم عزیز بوده که غالباً سخن آنان بیش از هر جای دیگر در این روزنامه انعکاس می‌یافته است. چند وجهی بودن نگاهها و سلایق سیاسی در میان نخبگانی که در اعتقاد راسخ به انقلاب و نظام اسلامی مشترکند، وجود روزنامه‌ئی با این خصوصیت را مفید و شاید الزامی میکرده، و اکنون نیز آن‌چنان است. برادر انقلابی و پسندیده خصال مرحوم حجت‌الاسلام دعائی، که علاوه بر افتخار نمایندگی از سوی امام عظیم‌الشأن در آن روزنامه، از سوی اینجانب نیز سالها این مأموریت را بر عهده داشتند، به گونه‌ئی شایسته توانسته بودند جهت‌گیری مزبور را رعایت کنند. اکنون پس از درگذشت تأسف‌بار ایشان جنابعالی با سوابق درخشان علمی و مبارزاتی و انقلابی و تصدی مسئولیتهای خطیر در نظام جمهوری اسلامی، در صدر فهرست افراد مناسب برای اجرای این مأموریت میباشید. لذا اینجانب شما را به نمایندگی خود در موسسه و روزنامه‌ی اطلاعات و مدیر مسئول آن روزنامه منصوب میکنم و توفیقات شما را از خداوند متعال مسألت مینمایم.

سیدعلی خامنه‌ای
۱۸ خرداد ۱۴۰۱

The post عباس صالحى مدیرمسئول اطلاعات شد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

این روزنامه افزود: البته تجربه، سن و توان علمی اعضای مذاکره‌کننده کنونی ممکن است درسطحی نباشد که بتوان آنها را با مذاکره کنندگان گذشته ما مقایسه کرد؛ اما نکته مهمی که باید بدان تأکید شود اطلاع عموم از مسائل مطرح شده در مذاکرات است که پشتیبان ملی تیم هسته‌ای هستند.

اطلاعات نوشت: اگر مردم نتوانند از ماوقع مذاکرات وین مطلع باشند و رسانه‌ها و صدا و سیما نتوانند ماوقع را منعکس کنند، قهرا یکپارچگی حمایت مردم حاصل نمی‌شود. البته کسی انتظار ندارد که مردم از جزئیات تخصصی در گفتگوهای وین مطلع باشند اما هرگونه ابهامی می‌تواند به شبه افکنی معارضان و کسانی بینجامد که روز و شب با گرفتن اعتماد مردم از حاکمیت فتنه‌گری می‌کنند.

این روزنامه افزود: نکته مهم دیگر اطلاع عموم مردم از مسائل مطرح شده در مذاکرات است که پشتیبان ملی تیم هسته‌ای هستند. اگر مردم نتوانند از ماوقع مذاکرات وین مطلع باشند و رسانه‌ها و صدا و سیما نتوانند ماوقع را منعکس کنند، قهرا یکپارچگی حمایت مردم حاصل نمی‌شود.

“البته کسی انتظار ندارد که مردم از جزئیات تخصصی در گفتگوهای وین مطلع باشند اما هرگونه ابهامی می‌تواند به شبهه افکنی معارضان و کسانی بینجامد که روز و شب با گرفتن اعتماد مردم از حاکمیت، فتنه‌گری می‌کنند”.

The post اطلاعات: در مذاکرات هسته ای از تیم قبلی کمک بگیرید appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.