رصدخبر | جامعه ؛ پژوهشگران هشدار می‌دهند که زمان استفاده از صفحه‌نمایش ممکن است به چرخه‌ای معیوب برای سلامت روان کودکان منجر شود.
مجموعه‌ای از مشکلات در کودکان -ازجمله اضطراب، افسردگی و پرخاشگری- با زمان زیاد استفاده از صفحه‌نمایش مرتبط بوده‌اند.

در عین حال مشخص شد کودکانی که با این مشکلات درگیرند همچنین احتمال دارد بیشتر به صفحات نمایش‌ روی آورند. در این مطالعه، فعالیت‌های مبتنی بر صفحه‌نمایش، شامل رسانه‌های اجتماعی، بازی‌های ویدیویی، تلویزیون و تکالیف آنلاین بودند.

مایکل نوتل، دانشیار دانشگاه کوئینزلند استرالیا، می‌گوید: «کودکان بیش از پیش زمانشان را صرف صفحه‌نمایش‌ها می‌کنند، از سرگرمی گرفته تا تکالیف مدرسه و پیام دادن به دوستان. ما دریافتیم که افزایش زمان استفاده از صفحه‌نمایش می‌تواند به مشکلات عاطفی و رفتاری منجر شود، و کودکانی که این مشکلات را دارند اغلب برای مقابله با آن به صفحه‌نمایش‌ها پناه می‌برند.»

نوتل یکی از نویسندگان مقاله انجمن روان‌شناسی آمریکا بود [، مقاله‌ای] که روز دوشنبه در مجله «بولتن روان‌شناسی» (Psychological Bulletin) منتشر شد.

گروهی از نویسندگان بین‌المللی این مطالعه، برای دستیابی به این نتایج، ۱۱۷ پژوهش را مرور و فراتحلیل کردند که شامل داده‌هایی از بیش از ۲۹۲ هزار کودک در سراسر جهان بود. آنها امیدوار بودند رابطه زمان استفاده از صفحه‌نمایش و مشکلات اجتماعی‌عاطفی، ازجمله پرخاشگری، اضطراب و اعتمادبه‌نفس پایین را بهتر درک کنند.

بیشتر این مطالعات در ایالات متحده انجام شده بود، اما پژوهش‌هایی از کانادا، استرالیا، آلمان و هلند نیز وجود داشت. این مجموعه شامل هر بررسی‌ای بود که در آنها شرکت‌کنندگان کمتر از ۱۰ سال داشتند و میزان استفاده از صفحه‌نمایش و مشکلات اجتماعی‌عاطفی اندازه‌گیری شده بود، و در عین حال، [رفتار] کودکان به مدت دست‌کم شش ماه پیگیری شده بود.

آنها دریافتند کودکانی که در بازه سنی شش تا ۱۰ سال قرار داشتند، با استفاده بیشتر از صفحه‌نمایش، بیشتر احتمال داشت دچار مشکلات اجتماعی‌عاطفی شوند، و دختران عموما دربرابر این‌گونه مشکلات آسیب‌پذیرتر بودند. پسران نیز هنگام مواجهه با چنین چالش‌هایی بیشتر احتمال داشت زمان استفاده از صفحه‌نمایش را افزایش دهند.

بازی‌های ویدیویی در مقایسه با استفاده آموزشی یا تفریحی از صفحه‌نمایش با خطرات بیشتری همراه بودند. کودکانی که با مشکلات اجتماعی‌عاطفی درگیر بودند نیز بیشتر احتمال داشت برای مقابله با آن مشکلات به بازی‌ روی بیاورند.

واسکونسلوس [نویسنده اصلی این مقاله و مدرس دانشگاه نیوساوث‌ولز] به سی‌ان‌ان گفت: «بازی‌های آنلاین، به طور خاص، خطرات بیشتری به همراه دارند، زیرا اغلب عملکردی مشابه پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی دارند. از آنجا که این بازی‌ها حتی زمانی که بازیکن از سیستم خارج می‌شود نیز ادامه پیدا می‌کنند، کودکان ممکن است احساس کنند تحت فشارند که مدت طولانی‌تری آنلاین و در اینترنت بمانند، که این موضوع می‌تواند آنها را به نادیده‌گرفتن فعالیت‌های مهم زندگی واقعی مانند خواب، [انجام دادن] تکالیف مدرسه و تعاملات حضوری سوق دهد.»

بنیاد سلامت روان کودکان خاطرنشان می‌کند که در عین حال برخی از بازی‌ها ممکن است برای سلامت روان کودکان و نوجوانانی که دچار اضطراب، افسردگی و اختلال کم‌توجهی‌ـ‌بیش‌فعالی هستند مفید باشند، به کودکان کمک کنند تا جامعه‌ای برای خود بیابند، عملکرد شناختی بهتری داشته باشند یا توانایی‌های حل مسئله را توسعه دهند، اما بازی کردن با کاهش روابط با همسالان و افزایش پرخاشگری نیز مرتبط بوده است. البته، هر کودک و نحوه استفاده او از بازی‌ها متفاوت است.

با این حال، این یافته‌ها نشان می‌دهند که بهتر است والدین درمورد اجازه زمان استفاده از صفحه‌نمایش [به کودکان] با احتیاط عمل کنند و نه اینکه صرفا صفحه‌نمایش را به آنها بدهند تا آرامشان کنند. در حال حاضر، مقام‌های رسمی بهداشتی [ایالات متحده آمریکا] توصیه می‌کنند که از به‌کارگیری تماشای رسانه و رایانه برای کودکانی که کمتر از دو سال دارند خودداری شود.

حدود نیمی از نوجوانان آمریکایی گزارش داده‌اند که روزانه چهار ساعت یا بیشتر را صرف استفاده از صفحه‌نمایش می‌کنند. در میان این گروه، تعداد افرادی که علائم اضطراب و افسردگی را گزارش کرده‌اند بیشتر بود. براساس اعلام آکادمی روان‌پزشکی کودک و نوجوان آمریکا، بیش‌ازحد استفاده کردن از صفحه‌نمایش همچنین ممکن است به مشکلات خواب، کاهش مطالعه، ناکافی بودن فعالیت بدنی یا حضور در فضای باز، و مشکلات وزنی منجر شود. پزشکان می‌گویند ممکن است در زمینه صبر و شکیبایی نیز مشکلاتی وجود داشته باشد.

نوتل خاطرنشان کرد که نویسندگان [این مقاله] نمی‌توانند عوامل موثر دیگری را که ممکن است بر استفاده از صفحه‌نمایش و مشکلات عاطفی تاثیر بگذارند -ازجمله سبک فرزندپروری- نامحتمل بدانند.

دکتر روبرتا واسکونسلوس، نویسنده اصلی این مقاله و مدرس دانشگاه نیوساوث‌ولز، گفت: «این مطالعه جامع، بر ضرورت وجود رویکردی دقیق و چندلایه برای مدیریت زمان استفاده کودکان از صفحه‌نمایش تاکید می‌کند. با شناخت رابطه دوسویه میان استفاده از صفحه‌نمایش و مشکلات اجتماعی‌عاطفی، والدین، مربیان و سیاست‌گذاران می‌توانند در دنیایی که به طور فزاینده‌ای دیجیتالی می‌شود، رشد سالم کودکان را بیشتر تقویت کنند.»

The post کودکانی که زیاد از گوشی و تبلت استفاده می‌کنند دچار مشکل اجتماعی‌عاطفی‌اند؟ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

این سناریو بسیار آشناست. ساعت‌ها وقت صرف کرده‌اید تا برای یک شب خاص یا مناسبت ویژه آماده شوید و فکر می‌کنید که ظاهرتان تقریبا خوب است. شاید حتی بهتر از خوب.

حداقل، در آینه اتاق خوابتان این‌گونه به نظر می‌رسد. اما روز بعد، وقتی از دوستانتان می‌خواهید که عکس‌هایی را که گرفته‌اند برایتان بفرستند، از چیزی که دریافت می‌کنید منزجر می‌شوید. در تک‌تک عکس‌ها تمام عیب‌ و ایرادهای شما برجسته می‌شوند.

چهره‌تان به طرز عجیبی دفرمه به نظر می‌رسد. حالت‌های صورتتان، بی‌ رودربایستی، کاملا آزاردهنده‌اند. از همه بدتر این است که دوست به‌اصطلاح صمیمی‌تان اضافه کرده که «این یکی [عکس] تو رو خیلی دوست دارم» و این جمله درمورد عکسی است که در آن مشخصا بسیار زشت به نظر می‌رسید. آیا او دارد شما را دست می‌اندازد؟ یا واقعا شبیه تصویر «قبل» [مثل مقایسه‌‌های تبلیغاتی «قبل از عمل» و «بعد از عمل»] در یک برنامه تلویزیونی تغییر ظاهر هستید؟

دیدن عکس‌های خودتان ممکن است تجربه‌ای تحقیرآمیز و وحشتناک باشد. چیزی که این وضعیت را حتی بدتر می‌کند، این است که به نظر می‌رسد اطرافیانتان هنگام گرفتن ژست کنار شما کاملا عادی به نظر می‌رسند، و همچنین اصرارشان بر اینکه به شما بگویند پرتره دلخورکننده و برخورنده‌ای که با آیفونشان ثبت کرده‌اند واقعا زیباست. حتی اگر اعتمادبه‌نفس شما کلا زیاد باشد و معمولا چندان درگیر ظاهرتان نباشید، یک عکس نامطلوب به‌شدت اعتمادبه‌‌نفستان را خدشه‌دار و چرخه خودبیزاری را آغاز می‌کند. اوایل این هفته، یک میم در تایم‌لاین شبکه اجتماعی من ظاهر شد که این حس را بی‌پرده و دقیق خلاصه می‌کرد و نشان می‌داد که این یک احساس همگانی است. این میم تصویر زنی بود که با لبخندی بر لب تلفن همراهی را در دست گرفته بود، با این زیرنویس که: «کسی که بدون قصد و نیت بد، عکسی را که از من گرفته نشانم می‌دهد»، می‌تواند «سلامت روانی‌ام را دست‌کم به مدت سه تا پنج روز کاری بعد از آن خراب کند».

چرا این‌قدر رایج است که هنگام دیدن خودمان در عکس‌ها احساس ناراحتی کنیم؟ این ناراحتی ریشه در پدیده‌ای روان‌شناختی به نام «اثر مواجهه صرف» (Mere-Exposure Effect) دارد. دکتر مت جانسون، عصب‌شناس و استاد روان‌شناسی [رفتار] مصرف‌کننده در دانشکده کسب‌وکار بین‌المللی هالت، توضیح می‌دهد: «افراد چیزهایی را که مکرر می‌بینند ترجیح می‌دهند.»

جانسون می‌گوید: «از آنجا که بازتاب خودمان را در آینه خیلی بیشتر از عکس‌ها می‌بینیم، با آن راحت‌تر کنار می‌آییم.» بنابراین، اگر هر روز صبح قبل از خروج از خانه بازتاب خود را در آینه بررسی می‌کنید، احتمالا به آن تصویر خاص از خودتان عادت می‌کنید. الوئیز اسکینر، روان‌درمانگر و مدل تجاری که از کودکی در این حرفه بوده است، با این موضوع موافق است: «شما معمولا خودتان را در همان آینه، با همان نور، همان زاویه و پرسپکتیو می‌بینید. سپس وقتی عکسی گرفته می‌شود، ممکن است لحظه‌ای را ثبت کند که هرگز چهره یا بدنتان را از آن زاویه ندیده‌اید، بنابراین ممکن است کمی احساس گسست ایجاد شود.»

تصویری از چهره‌تان را که در آینه می‌بینید، از جلو به عقب وارونه شده است و عدم تقارن‌های صورتتان در آن برعکس شده‌اند. اما در عکس این اتفاق نمی‌افتد (دوربین جلو گوشی شما نیز معمولا تصاویر را معکوس می‌کند، که این موضوع شاید توضیح دهد چرا سلفی‌ را [به عکس با دوربین عادی گوشی] ترجیح می‌دهید). در مقابل، عکس، «تصویر واقعی» ما را نمایش می‌دهد، که به‌دلیل ناآشنایی و کمتر دیده شدن برایمان غریب و کمتر جذاب است.

جانسون اضافه می‌کند: «به این دلیل که به چنین نمایی از خودمان عادت نداریم، حس عجیبی از جدایی و دوری ایجاد می‌شود، همان حس “خدای من، واقعا این منم؟”». اما چون ما نسخه‌های «واقعی» دوستان و خانواده‌مان را مدام می‌بینیم، مثلا وقتی در دنیای واقعی با آن‌ها وقت می‌گذرانیم، به نظر[مان] می‌رسد که آن‌ها در عکس‌ها بیشتر شبیه خودشان‌اند.

فقط کافی است به زمانی که عکس‌های مدرسه پخش می‌شد فکر کنید – همه در پرتره‌هایشان کاملا طبیعی به نظر می‌رسیدند، در حالی که عکس شما شبیه به تصویری آزاردهنده از چهره‌نگاری‌های جنایی سریال «کرایم‌واچ» (Crimewatch) بود.

جانسون می‌گوید: «ما تصویر واقعی دیگران را بیش از هر نسخه تغییریافته‌ای می‌بینیم، بنابراین طبیعتا به آن عادت می‌کنیم. برخلاف خودمان، بین ظاهر آن‌ها در عکس‌ها و آنچه انتظار داریم، این گسست را نداریم.» خیالتان راحت باشد که احتمالا آن‌ها هم فکر می‌کنند که در عکس‌ها بد به نظر می‌رسند.

در دهه هفتاد میلادی، یک آزمایش روان‌شناختی کلاسیک این پدیده خاص را بررسی کرد. محققان از گروهی از زنان جوان خواستند عکس‌هایی را که تصویر واقعی آن‌ها و تصویر آینه‌ای آن‌ها را نشان می‌داد نگاه کنند. آن‌ها تصویر آینه‌ای خود را ترجیح داند – اما وقتی همین عکس‌ها به دوستان نزدیکشان نشان داده شد، دوستان به تصویر واقعی جذب شدند (چون در زندگی واقعی بیشتر با آن آشنا بودند). این مطالعه، این فکر را تقویت می‌کند که ناراحتی ما [از زشت افتادنمان در] عکس‌ها در الگوهای مواجهه ما ریشه دارد.

بنابراین، بار بعد که یک عکس به‌شدت وحشتناک را به دوستتان نشان دادید و پرسیدید: «واقعا من این شکلی‌ام؟»، اگر او با شرمندگی پاسخ داد: «اومم، بله؟»، او را از زندگی‌تان حذف نکنید. آن‌ها قصد ندارند اعتمادبه‌‌نفستان را نابود کنند. اینجا صرفا بحث بر سر آشنایی [قبلی آن‌ها با چهره همیشگی شما] است – و این شاید حتی از روی عشق و علاقه باشد.

جانسون می‌گوید: «مغز ما معمولا چهره‌هایی را که زیاد می‌بینیم، راحت‌تر پردازش می‌کند، که این سبب می‌شود آن‌ها در ادراک ما واضح‌تر یا جذاب‌تر به نظر برسند.» بنابراین، در حالی که عکس‌های خودمان برایمان عجیب به نظر می‌رسند، تصاویر دیگران معمولا بیشتر با تصوری که همیشه از آن‌ها داشته‌ایم هماهنگ است.»

مغزهای ما همچنین تمایل دارند صورت‌هایی را که مکرر می‌بینیم با سهولت بیشتری پردازش کنند، به طوری که این صورت‌ها در درک ما واضح‌تر یا جذاب‌تر به نظر می‌رسند.

به نظر می‌رسد که ما عملا در ارزیابی ظاهر واقعی خودمان (ازجمله اینکه چقدر جذابیم) چندان ماهر نیستیم. دکتر ویلیام ون گوردون، استاد روان‌شناسی درون‌نگر (contemplative psychology) در دانشگاه دربی، توضیح می‌دهد: «افراد در برخی زمینه‌ها و شرایط، پدیده‌ای روان‌شناختی به نام «سوگیری خود-افزایشی» (self-enhancement bias) از خود نشان می‌دهند، که طی آن ویژگی‌های مثبتشان را بیش از حد ارزیابی می‌کنند و تفاوت برداشت خود و دیگران از خودشان را نادیده می‌گیرند.»
بنابراین، برخی از ما ممکن است فکر کنیم کمی جذاب‌تر از آنچه هستیم به نظر می‌رسیم. او اضافه می‌کند که این گرایش به «روند تکاملی ما و نیاز به رقابت برای منابع و فرصت‌های تولیدمثل» مرتبط است.

در یک مطالعه در سال ۲۰۰۸ از شرکت‌کنندگان خواسته شد عکس‌هایی از خودشان را که در آن‌ها چهره‌هایشان طوری تغییر داده شده بود که جذاب‌تر یا کمتر جذاب به نظر برسند ارزیابی کنند و آن‌هایی را که بیشتر شبیه خودشان بودند مشخص کنند. آن‌ها – غافلگیر نشوید – بیشتر به سمت نسخه‌های زیباتر خودشان گرایش داشتند. جالب اینکه درمورد چهره دوستانشان هم همین‌طور رفتار کردند، اما درمورد چهره افراد غریبه نه.

ون گوردون می‌گوید نتیجه این تمایل به خودستایی به طور اجتناب‌ناپذیری این است که «وقتی افراد با عکسی از خودشان مواجه می‌شوند، ممکن است در مقایسه با تصویر ذهنی جذابی که از خود دارند احساس کنند که در عکس چندان جذاب به نظر نمی‌رسند، که این باعث می‌شود از آن عکس خوششان نیاید.»

آیا با این نوع خاص از توهم [درمورد] خود، که به‌ویژه با اعتمادبه‌نفس زیادی همراه است، نمی‌توانید ارتباط برقرار کنید؟ من هم همین‌طور. آنچه ممکن است آشناتر به نظر برسد «اثر نورافکن» است، یک سوگیری دیگر که به گفته جانسون «موجب می‌شود باور کنیم دیگران ظاهر ما را به همان اندازه که خودمان به آن توجه می‌کنیم، بررسی می‌کنند.»

او می‌گوید «این خودآگاهی فزاینده (heightened self-awareness) می‌تواند سبب شود که ما هنگام مشاهده عکس‌ها بیش از حد خودمان را در معرض توجه قرار دهیم، اما احتمالا ما عیوب خود را بیش از آنچه دیگران به آن توجه می‌کنند بزرگ می‌بینیم. به بیان ساده‌تر، هیچ‌کس درمورد اینکه بینی شما در عکسی که در آن تگ شده‌اید عجیب به نظر می‌رسد فکر نمی‌کند. آن‌ها مشغول بزرگ‌نمایی درباره این‌ موضوع‌اند که آیا فکشان متورم یا دندان‌هایشان کج به نظر می‌آید یا نه.»

به گفته جانسون، به نظر می‌رسد که ادراک ما از جذابیت خودمان و جذابیت افرادی که به‌خوبی می‌شناسیم، «اغلب تحت تاثیر احساسات و سو‌گیری‌های شناختی ماست، نه تحت تاثیر ارزیابی عینی ما».
احساسات ما درمورد خودمان و دیگران، بر تصوری که از ظاهر خود داریم تاثیر می‌گذارد. اسپنسر می‌گوید: «ما به عکس دوستانمان نگاه می‌کنیم و حتی اگر زاویه‌ [عکس]شان خیلی جذاب نباشد، باز هم می‌توانیم کسی را که دوست داریم در آن ببینیم.»

ما می‌توانیم آن‌ها را تحسین کنیم و هیچ عیب و ایرادی در آن‌ها نبینیم، چون آن‌ها را فرد کاملی می‌بینیم، در حالی که وقتی به خودمان نگاه می‌کنیم بر جزئیات خاصی از ظاهرمان تمرکز می‌کنیم. یک مطالعه در سال ۲۰۲۱ این موضوع را بررسی کرد که ما چگونه تصاویر ذهنی از خودمان را شکل می‌دهیم. این بررسی از شرکت‌کنندگان خواست تا پرتره‌های خودساخته رایانه‌ای بسازند و به پرسش‌هایی درباره شخصیت و اعتمادبه‌‌نفس خود پاسخ دهند. باورهای آن‌ها درباره خودشان تاثیر قابل‌توجهی بر تصویری که ترسیم کردند داشت.

آیا راهی برای غلبه بر دلخوری از عکس‌هایمان وجود دارد؟ اسکینر معتقد است که این مهم است که بپذیریم افراد بسیار کمی به طور طبیعی در عکس‌ها خوب به نظر می‌رسند. او می‌گوید: «مثل هر چیز دیگر، من همیشه فکر می‌کنم [ژست گرفتن برای] یک عکس خوب مهارتی است که می‌توانید بیاموزید – هرچه بیشتر تمرین کنید بهتر می‌شوید.»
«شناخت حالت‌های مختلفی که می‌توانید به خود بگیرید و اینکه این
حالت‌ها در عکس چگونه به نظر می‌رسند… می‌دانم که این کمی عجیب به نظر می‌رسد، اما تمرین کردن به طرز چشمگیری اوضاع را بهتر می‌کند.»

جانسون می‌گوید: و – آماده باشید – ما همچنین باید تصویر «واقعی» خود را از طریق «مواجهه مکرر» به‌درستی درک کنیم، زیرا این کار «با گذشت زمان، دلخوری ما [از عکس‌های‌مان] را کاهش خواهد داد».
او می‌افزاید، افزون بر این، آگاهی از سوگیری‌هایی که تحت تاثیر آن‌هاییم و صرفا تلاش برای اینکه کمی با خودمان مهربان‌تر باشیم، می‌تواند به «درک سالم‌تر و متعادل‌تر از خودمان» کمک کند. یک مثل معروف می‌گوید که دوربین هیچ‌گاه دروغ نمی‌گوید، اما به نظر می‌رسد که موضوع به این سادگی‌ها نیست.

The post چرا اغلب از چهره خودمان در عکس‌ها خوشمان نمی‌آید؟ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

بیدار شدن‌ ساعت ۳ و ۴ صبح یکی از مشکلات خواب محسوب می‌شود. گرگ موری، مدیر مرکز سلامت روان دانشگاه سوینبرن استرالیا، می‌گوید: «بیدار شدن ناگهانی و حس نگرانی ساعت ۳ صبح قابل درک و کاملا انسانی است، اما عادت خوبی نیست. من به عنوان یک درمانگر شناختی، گاهی به شوخی می‌گویم تنها نکته مثبت بیدار شدن ساعت ۳ صبح این است که به ما برای توضیح درباره مشکل فاجعه‌آفرینی ذهن یا بزرگ‌نمایی مشکلات و پیش‌بینی بدترین سناریوها، یک مثال واضح می‌دهد.»

اما دلیل واقعی پشت این مشکل عمومی بیداری در نصف‌ شب چیست؟

اگر مدام ساعت ۳ و ۴ صبح از خواب بیدار می‌شوید، بدانید که تنها نیستید و افراد زیادی مثل شما هستند؛ به طوری که گفته می‌شود از هر سه نفر، یک نفر با این مشکل که احتمالا از بعد از همه‌گیری بیشتر هم شده، مواجه‌ است.

به گفته کارشناسان خواب، این نشخوارهای ذهنی با استرس مرتبط‌ند‌ــ البته نه کاملا مستقیم. موری می‌گوید: «در واقع، استرس موجب نمی‌شود ما بیشتر نصف شب بیدار شویم، بلکه باعث می‌شود از بیدار شدن و نگرانی‌های ناشی از آن بیشتر آگاه شویم.» به عبارت دیگر، استرس و نگرانی می‌تواند توجه ما را به بیدار شدن‌های شبانه جلب کند و این موضوع را بزرگ‌تر از آنچه هست، نشان دهد.

ما در واقع هر شب چندین بار از خواب بیدار می‌شویم و خواب سبک‌تر در نیمه دوم شب معمولی است. اگر خوابمان خوب باشد، از این بیدار شدن‌ها خبردار نمی‌شویم، اما با اضافه شدن کمی استرس، این امکان وجود دارد که این بیدار‌ی ناگهانی به وضعیتی کاملا خودآگاه تبدیل شود.

البته استرس تنها عاملی نیست که نیمه شب‌ها ما را از خواب بیدار می‌کند. برنامه‌ نامنظم و دشوار، پرسه‌ زدن در صفحات مجازی و خواندن خبرها و حتی نبود هوای تازه هم می‌تواند به اندازه‌ای خواب را مختل کند که باعث بیداری‌های شبانه شود.

استفانی رومیشفسکی، متخصص خواب، می‌گوید که هر روز ساعت مشخصی از خواب بیدار شوید و تا زمانی که احساس خستگی نکرده‌اید، به تخت‌خواب نروید. او توضیح می‌دهد: «اگر هر روز سر ساعت مشخصی بیدار شوید، این کار به عادت تبدیل می‌شود. ورزش کنید و سعی کنید صبح‌ها در معرض تابش نور خورشید قرار بگیرید. برای زندگی اجتماعی‌تان وقت بگذارید. مغز باید بفهمد که تنها زمان ممکن برای خواب شب‌هنگام است.»

اغلب ما می‌دانیم که نیمه‌های شب از خواب بیدار می‌شویم اما چرا به نظر می‌رسد این اتفاق به طور خاص ساعت ۳ یا ۴ صبح رخ می‌دهد؟ به این نکته توجه کنید: اکثر ما معمولا بین ساعت ۱۱ تا ۱۲ شب به خواب می‌رویم و بین ساعت ۷ تا ۸ صبح بیدار می‌شویم. وسط این فاصله‌ ساعت چند است؟

مغز ما در طول شب، مراحل مختلف خواب را پشت سر می‌گذارد و از مرحله خواب با حرکات سریع چشم (REM) به مرحله حرکت غیرسریع چشم تغییر می‌کند. هر مرحله از خواب آستانه متفاوتی برای بیدار شدن دارد. یک توضیح احتمالی برای هر شب بیدار‌ شدن در یک ساعت مشخص این است که شما همیشه همان ساعت به خواب می‌روید و سپس هر شب در همان ساعت مشخص، به مرحله خواب سبک می‌رسید و بیدار می‌شوید.

ممکن است فکر کنید چرخه‌های خواب الگویی تکرار‌شونده دارند، اما واقعیت این است که ما هر مرحله خواب را در مدت‌زمان‌های مختلفی می‌گذرانیم. با نزدیک‌تر شدن به صبح، مدت زمانی را که در خواب حرکت سریع چشم (REM) می‌گذرانیم، افزایش می‌یابد؛ به این معنی که زمان بیشتری را در خواب نسبتا سبک و پر رویا سپری می‌کنیم.

برخی متخصصان معتقدند این بیدار شدن‌ها ناشی از بیرون آمدن از رویاهای اضطرابی‌اند. بنابراین احتمال دارد داشتن دفترچه یادداشتی کنار تخت برای نوشتن همه چیزهایی که باید انجام دهید، همچنین هر نگرانی یا استرس دیگری که ذهنتان را مشغول کرده است، بتواند کمک‌کننده باشد. طبق پژوهشی که سال ۲۰۱۸ انجام شد، پنج دقیقه وقت گذاشتن برای نوشتن کارهای روز بعد قبل از خواب سرعت به خواب رفتن را افزایش می‌دهد.

کالین اسپی، استاد پزشکی خواب توصیه می‌کند که پیش از به خواب رفتن، زمانی را به «استراحت» اختصاص دهید. به عبارت ساده، قبل از خواب کمی وقت بگذارید تا رویدادهای روز گذشته را مرور و برای فردا برنامه‌ریزی کنید. تمرین فهرست کارها می‌تواند «به مغز کمک کند» بدون بیدار کردن‌ شما، کارها را پردازش کند.

کارشناسان می‌گویند اگر این روش هم جواب نداد، باید به پزشک یا متخصص مراجعه کنید.

The post چرا بعضی‌ها معمولا ۳ و ۴ صبح از خواب می‌پرند؟ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

The post خاطرات بد را با تمرکز بر جزییات، فراموش کنید appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.