مشروح گفت‌وگوی دستیار وزیر امور خارجه با روزنامه جوان که ۲۹ اردیبهشت منتشر شده است را می‌خوانید.

درباره سفر رئیس‌جمهور حواشی مختلفی مطرح شد، از جمله اینکه امریکا در این سفر کارشکنی کرده است تا جایی که این موضوع در استقبال از آقای رئیسی هم منعکس شد. گروه تروریستی صحابه پاکستان هم گویا به این سفر واکنش‌هایی نشان داده بود، این موارد تا چه حد جدی بودند؟

اولین نکته‌ای که خوب است به آن توجه شود، پروتکل سفر در پاکستان و سریلانکاست. این سفر در مباحث رسمی و تعریف‌شده پروتکلی، در اعلی‌ترین سطح ممکن بود. هر کسی حرف دیگری می‌گوید، نه پروتکل را می‌شناسد و نه مبانی تعریف‌شده را. هر دولتی برای خود پروتکل تعریف‌شده‌ای برحسب سفر‌های رسمی یا کاری خود دارد که سفر آقای رئیسی به پاکستان و سریلانکا هر دو در بالاترین سطح بود. طبق پروتکل تعریف‌شده، در پاکستان، وزیر کابینه از آقای رئیسی استقبال کرد و به همراه او به محل اقامت رفت. وزیر خارجه پاکستان هم به محل اقامت رفت و خوشامد گفت و طبق پروتکل در بالاترین سطح در محل کاخ نخست‌وزیری از طریق گارد احترام، مراسم استقبال به عمل آمد. میهمانی رسمی نخست‌وزیر، میهمانی رسمی رئیس‌جمهور و تمام تشریفات در لاهور و کراچی به طور کامل انجام شد. در سفر پنج‌سال پیش آقای عمران خان به تهران هم شبیه این برنامه‌ها و بر اساس پروتکل ما انجام شد که طبق پروتکل ما، مراسم استقبال رسمی در کاخ سعدآباد و در پاکستان طبق پروتکل رسمی در محل نخست‌وزیری انجام می‌شود. عده‌ای که پروتکل را نمی‌شناسند، مراسم ورود به فرودگاه را صرفاً مراسم استقبال می‌دانند.

در سریلانکا چطور؟ استقبال آنجا هم مناسب بود؟

در این کشور هم به همین طریق، در بالاترین سطح انجام شد، البته سفر آقای رئیسی به سریلانکا یک تفاوت داشت، چون رئیس‌جمهور برای افتتاح پروژه اومااویا به شهر دیگری در کلمبو و به شهر ماتالا وارد شد، بنابراین در این شهر استقبال ورود صورت گرفت، اما بعد که وارد پایتخت شد، مراسم رسمی در کاخ ریاست جمهوری سریلانکا به عمل آمد. کسانی که به حواشی می‌پردازند یا مسائل را نمی‌دانند یا آگاهانه تمایل دارند حرف‌های حساب‌نشده بزنند.

آیا آنطور که گفته شده، این سفر مخالفانی داشت؟

بله. بدون نام‌بردن از کشور خاصی، رقبای منطقه‌ای یا گروه‌های تروریستی و حتی بعضاً مجموعه‌هایی از کسانی که مصالح را برخی اوقات تشخیص نمی‌دهند، با این سفر مخالف بودند که در رأس آن‌ها رژیم‌صهیونیستی بود که در سریلانکا تحرکات ویژه‌ای داشت. اخباری که در سریلانکا و پاکستان منتشر شد، نشان‌دهنده تحرک بعضی از کشور‌ها بود و نوعی ابراز نارضایتی. خواسته‌ای که در پی طرح آن در پاکستان بودند به یک شکل و خواسته‌ای که در سریلانکا دنبال آن بودند به شکلی دیگر بود.

این موضوع را بیشتر توضیح دهید.

در رسانه‌های سریلانکا به صراحت آمد که سفیر امریکا درخواست تعویق این سفر را داده و سفیر رژیم‌صهیونیستی مصاحبه کرده و ابراز ناخرسندی کرده است، اما در پاکستان به این صراحت مطرح نکردند و به این شکل مطرح کردند که یک مقام امریکایی گفته این کشور مخالف کشیده‌شدن خط لوله است، چون می‌دانستند در این سفر یکی از مباحث جدی، خط لوله گاز خواهد بود. بحث تهدید تروریستی به هر حال مطرح است، به خصوص در پاکستان با وضعیت خاصی روبه‌رو هستیم و دولت این کشور به جهت مسائل امنیتی مجبور بود بعضاً سلسله‌استقبالات مردمی را که در سایر مقامات ما بوده است، این بار فاکتور بگیرد. این تهدید هم نمی‌دانم از جانب سپاه صحابه بود یا جای دیگر، اما مقامات امنیتی دو کشور از آن مطلع شده بودند. وجود این تهدید در برخی برنامه‌های عمومی و مردمی رئیس‌جمهور اثر داشت، اما به برنامه‌های رسمی لطمه وارد نکرد.

به موضوع خط لوله گاز اشاره کردید و موضع‌گیری‌های امریکایی‌ها. آیا اجرایی‌نشدن آن صرفاً به دلیل مخالفت امریکایی‌هاست؟

مخالفت مفهومی سیاسی است که دولت پاکستان به صراحت اعلام کرده است این مخالفت در عملکرد ما تأثیرگذار نیست.

در عمل چطور؟

واقعیتی وجود دارد و آن تحریم‌های ثانویه است، به این معنی که امریکا در حقیقت ایران را تحریم نکرده بلکه هر کسی را که بخواهد با ایران کار کند، تحریم کرده است. در ایران تحریم‌ها به دلایلی مدیریت شده است تا اقتصاد ایران به رغم تحریم‌ها بتواند به کار خود ادامه دهد، اما این مدیریت در کشور‌های دیگر لزوماً وجود ندارد، چون امریکا تحریم‌ها را بر آن کشور‌ها تحمیل می‌کند و آن‌ها ساختار مدیریت تحریم را ندارند، بنابراین امریکا فقط مخالفت سیاسی ندارد، خیلی صریح اعلام می‌کند که اگر شما از ایران نفتی وارد کنید یا کاری انجام شود که به معنای همکاری در بخش انرژی ایران است، شما را تحریم می‌کنیم. پاکستانی‌ها الان چند راهکار دارند از جمله اینکه همانطور که ایران به عراق و ترکیه گاز صادر می‌کند و این دو کشور از امریکا معافیت گرفته‌اند، در بحث انرژی از امریکا معافیت بگیرند.

این روند (خط لوله) چقدر پیشرفت داشته است؟

این موضوع در جریان است، راه دیگر راهکار‌های فنی و تکنیکی است که نیاز به کار‌های حقوقی و فنی از جانب طرف پاکستانی دارد که مثلاً شیوه سرمایه‌گذاری در خط لوله گاز به چه شکل باشد که مشمول تحریم نباشد، اما در اینکه پاکستان عزم جدی برای کشیدن خط لوله و استفاده از گاز ایران دارد، شکی نیست، چون سالانه چندمیلیارد دلار به نفع اقتصاد پاکستان است. مانع‌تراشی امریکا در نهاد‌های مالی از جمله صندوق بین‌المللی پول هم در این زمینه نقش مهمی دارد. پاکستان هر سال نیاز دارد برای مدیریت بدهی‌های خود با صندوق بین‌المللی پول، همکاری جدی داشته باشد و امریکا در تصمیم‌گیری‌های این نهاد نقش مهمی دارد. پاکستان این ملاحظه را دارد. هر دو کشور مسائل یکدیگر را درک و با توجه به منافع خودشان در راستای حل این مسئله اقدام می‌کنند.

درباره عربستان چطور؟

باید به این نکته در روابط ایران و پاکستان توجه کنیم و آن اینکه هر دو کشور می‌خواهند از ورود عنصر سوم به روابط جلوگیری کنند. من می‌توانم بگویم که پاکستانی‌ها همیشه تمام تلاش خود را به کار گرفته‌اند بین ایران و عربستان رابطه خوبی وجود داشته باشد و زمانی که دو طرف مشکل داشتند، شخص عمران خان نخست‌وزیر وقت، دو بار تلاش کرد این اختلافات حل شوند، اما به دلایلی موفق نشد. پاکستان بیشترین استقبال را از بهبود روابط ایران و عربستان داشته است. ما به جای رقابت، به چگونگی همکاری بین ایران و عربستان و پاکستان فکر می‌کنیم و این بحث جدی و به نفع هر سه کشور است. اینکه در مقاطعی رقابت‌هایی بوده واقعیت است، اما امروز تفکر حاکم بر ایران و پاکستان اینطور است که چطور می‌توان عرصه‌های همکاری را مورد مطالعه قرار داد.

با توجه به مختصات مناسبات هند و پاکستان، آیا اساساً احداث خط لوله را می‌توان واقع بینانه دانست؟

هندی‌ها خود را از این پروژه جدا کرده‌اند. قبلاً قرار بود خط ایران- پاکستان- هند باشد، اما ایران فقط دنبال خط ایران- پاکستان است. در کلان قضیه ممکن است دو کشور رقیب از توسعه در کشور دیگر استقبال کنند ولی اینکه بگوییم مانعی مطرح است، موضوعیت ندارد. هم مسیر خط لوله متفاوت است و هم هدف‌گیری متفاوت است و آنچه ما امروز با آن مواجهیم، مشکلاتی است که امریکایی‌ها ایجاد می‌کنند و پاکستانی‌ها در پی یافتن راهکار آن هستند.

پس از سفر آقای رئیس‌جمهور، وبگاه «نیشن» از انتصاب افسران رابط ضدتروریستی خبر داد که از جانب پاکستان از ارتش این کشور و از جانب ایران از سپاه، آیا این اقدام عملیاتی شد؟

بله عملیاتی شد و یک روز قبل از سفر آقای رئیسی در توافقی که بین ستاد نیرو‌های مسلح ما و نیرو‌های نظامی پاکستان انجام شده بود، استقرار افسران رابط در دو کشور، افسران پاکستانی در زاهدان و افسران ایرانی در تربت نهایی شد. جزئیات آن را نیرو‌های مسلح در جریان هستند.

گویا قبل از سفر آقای رئیسی تعدادی اسناد برای بحث با طرف پاکستانی نهایی شده بود، در جریان دیدار‌های اخیر در پاکستان چه دستاوردی در این زمینه به دست آمد؟

هفت سند امضا شد، اما یکسری توافق‌نامه‌ها داشتیم، از جمله توافق‌های امنیتی- سیاسی که باید وزرای کشور توافق می‌کردند و این اقدام صورت گرفت و ما در کنار هفت سند، ۱۴ توافق در زمینه اقتصادی داشتیم. پنج توافق در زمینه امنیتی و پنج مورد در زمینه فرهنگی داشتیم، مثلاً نامگذاری یکی از خیابان‌های اسلام‌آباد به نام ایران. ما یک سند جامع همکاری فرهنگی داریم که درباره چگونگی اجرای آن اختلاف بود که در این سفر درباره آن توافق کردیم. توافق برای توجه به زبان فارسی در پاکستان هم در این سفر صورت گرفت. بعضی از این توافقات بنیاد سلسله موافقت‌نامه‌ها، یادداشت تفاهم‌هاست که باید اجرایی شوند، برخی هم شروع یک کار هستند. عین همین شرایط را در سریلانکا هم داشتیم.

توافق‌نامه امنیتی که شما اشاره کردید، آیا به موضوع دیوار مرزی هم ربطی دارد؟ به خصوص که قرار است ۳ میلیارد یورو طی پنج سال به این موضوع اختصاص داده شود.

ما این موضوع را در مرز خودمان با افغانستان داریم. دیواری که پاکستان دنبال آن است، هزینه‌اش را این کشور می‌دهد. ما طرح انسداد مرز با افغانستان را به طور جدی پیگیری می‌کنیم. هر کشوری باید امنیت خود را هم در مرز‌ها و هم در داخل تثبیت کند. مرز‌های ما با افغانستان به جهت گذر‌های غیرقانونی چه از جانب اتباع، چه قاچاقچیان باید مدیریت شود و البته این اقدام مخالفانی دارد مثلاً همین قاچاقچیان.

از فنس‌کشی بین ایران و پاکستان هم اطلاعاتی را در اختیار ما می‌گذارید؟

این موضوع را پاکستان پیگیری می‌کند و ما هم استقبال کرده‌ایم. این حصار‌های مرزی را هر کشوری که ایجاد می‌کند، داخل خاک خود می‌کشد. در استان سیستان و بلوچستان سال‌ها پیش اشتباهی در ترسیم مرز صورت گرفت.

این مورد هم ظاهراً یکی از مسائل جدی ما در مرز با افغانستان است.

بله، این اشتباه صورت گرفت و در فاصله‌ای از صفر مرزی دیواری کشیدند که در برخی نقاط ممکن است ۱۰۰ متر فاصله داشته باشد، ولی وقتی شما ۶۰-۵۰ کیلومتر را در نظر بگیرید، سطح بزرگی را در بر می‌گیرد و گویا به این ترتیب، ۷۰۰ هکتار زمین قابل کشت پشت دیوار افتاده است. در این دیوارها، در‌هایی را برای تردد کشاورزان گذاشته بودند تا به زمین‌های خودشان سر بزنند. تصور برخی مرزبانان این است که مرز این دیوار است در حالی که اینطور نیست.

درباره پاکستان آیا ما مشکل اینچنینی در خطوط مرزی داریم؟

خیر، در پاکستان ما این مشکل را نداریم و در مواقعی که مسائلی پیش می‌آید، مرزبانان ما باهم در تماس هستند.

درباره بندر گوادر و با توجه به اینکه فاصله چندانی با بندر چابهار ندارد و به خصوص با توجه به ناآرامی‌های اخیر، بیش از پیش این موضوع که تلاش می‌شود چابهار در حاشیه قرار بگیرد و تضعیف شود، مطرح شده است.

آیا مثلاً بندرعباس با دوبی و عمان تضعیف شده است؟ بنادر که شکل بگیرند، خودبه‌خود همکار هستند. بندر چابهار کار ویژه خودش را دارد و بندر گوادر هم کار ویژه خودش را. اگر کسی موقعیت بندر چابهار را درک کند، اصلاً نگاهش عوض می‌شود. کسانی که این حرف‌ها را می‌زنند، درباره مواصلات تخصص ندارند. بندر گوادر کار ویژه تعریف‌شده‌ای دارد و آن ادامه سیپک است که کریدور اختصاصی چین و پاکستان است که اسم آن کارکردش را هم نشان می‌دهد. برای این است که چینی‌ها در صورت لزوم، خود را از بسته‌شدن در تنگه مالاکا نجات دهند، گوادر محل تنفسی است برای غرب چین از طریق سیپک و جاده‌ای برای صادرات و واردات و انرژی، اما چابهار بحث امروز نیست. در زمینه گسترش روابط ایران و افغانستان یکی از مسائل این بود که افغانستان از طریق راه‌های ایران به بنادر آزاد از جمله چابهار دسترسی داشته باشد. چابهار بندر اقیانوسی عمیقی است که امروزه کشتی‌هایی که بیشترین آبخور را دارند، در این بندر قابل پهلوگرفتن هستند. مثلاً در بندر بمبئی چنین امکانی نیست و هندی‌ها ناچارند کشتی‌ها را به سنگاپور یا مالزی ببرند و بار را وارد کشتی‌های کوچک‌تر کنند تا به کشور خودشان انتقال دهند و اگر چابهار فعال شود، چنین قابلیتی را حتی برای هندی‌ها دارد، ضمن اینکه اگر شما اقیانوس هند را مدنظر قرار دهید، متوجه می‌شوید با سه تنگه بسته می‌شود؛ تنگه هرمز، تنگه باب‌المندب و تنگه مالاکا. به لحاظ راهبردی چابهار اهمیت پیدا می‌کند. این بندر بیرون تنگه هرمز است. چابهار سرمایه ملی ماست. مهم‌ترین مشکل چابهار عدم‌ارتباط بندر- پسابندر است، این بندر هنوز فرودگاه مستقل ندارد. این بندر هنوز از لحاظ جاده‌ای و راه‌آهن به دیگر نقاط کشور وصل نیست و ما در حال سرمایه‌گذاری برای ساخت راه‌آهن چابهار- زاهدان هستیم. باید در داخل چابهار سرمایه‌گذاری بزرگی شود تا به کشور متصل شود. اگر بزرگ‌ترین کشتی‌ها وارد چابهار شوند و امکان تخلیه نباشد، این اقدام چه سودی دارد؟

مشخصاً در سفر اخیر با طرف پاکستانی درباره بندر چابهار گفت‌وگویی صورت گرفت؟

یکی از موافقت‌نامه‌هایی که در پاکستان امضا کردیم، یادداشت تفاهم همکاری ایجاد منطقه تجاری ویژه در ریمدان است. اگر بتوانیم در ریمدان این منطقه را تأسیس کنیم، برای هر دو بندر تغذیه اقتصادی فراهم خواهد شد. اگر با سرمایه‌گذاری مشترک با سرمایه‌گذاران خارجی در این منطقه کارخانه‌هایی ایجاد شود، رونق خوبی ایجاد می‌شود. یکی از مشکلات پاکستانی‌ها مسئله امنیت است و خودشان هم این را پذیرفته‌اند. پاکستانی‌ها اعم از شیعه و سنی به زیارت امام رضا (ع) علاقه‌مند هستند و می‌توانند از منطقه امن ریمدان تردد کنند. از زمان استقلال پاکستان تا سه سال پیش فقط مرز میرجاوه را داشتیم و از آن موقع تاکنون دو مرز جدید ایجاد کرده‌ایم. یکی از آن‌ها ریمدان است و دیگری پیشین که به دلیل حرف‌های غیرکارشناسی در این زمینه مشکلات فراوانی داشتیم. با فعال‌شدن مرز ریمدان شما شاهد هستید که چه تعداد زائر اربعین از آن استفاده می‌کنند، اما ما مشکلاتی داریم، از جمله اینکه اتوبوس نداریم. اگر خطوط کشتیرانی مسافری بین کراچی، گوادر و چابهار و بصره به راه بیفتند، چه حرکت عظیمی خواهد بود و چقدر هزینه‌ها برای مسافران کاهش خواهد یافت. حرف‌های مخالف یا حملات تروریستی برای این است که نمی‌خواهند این منطقه توسعه پیدا کند چراکه بقای تروریست‌ها در رابطه بد ایران و پاکستان است. در برنامه ما ایجاد شش بازارچه مرزی در فواصل مشترک در دستور کار قرار دارد که مرزنشینان دو کشور بتوانند باهم مبادله داشته باشند و به این ترتیب قاچاق کاهش یابد.

با توجه به ژئوپلتیک سریلانکا و اینکه عرصه رقابت چین و هند و امریکاست، در این سفر چه اقداماتی برای تثبیت موقعیت ایران صورت گرفت؟

سریلانکا از گذشته‌ها برای ما به عنوان ایستگاه صادراتی انرژی مطرح است. ما زمانی یک پالایشگاه در سریلانکا ساختیم و طرف سریلانکایی علاقه‌مند است این پالایشگاه مجدداً فعال شود، البته طرف صهیونیست از این موضوع خرسند نیست و این موضوع را به سریلانکا هم ابلاغ کرده است. یکی از توافقات سفر سریلانکا، تشکیل کمیسیون مشترک است که در حال انجام کار‌های آن هستیم. قرار است وزرای خارجه دو کشور مسئول کمیته‌هایی باشند که تصمیمات گرفته‌شده را اجرایی کنند.

اگر نکته خاصی مدنظرتان است، بفرمایید.

ما هیچ راهی غیر از پیگیری سیاست همسایگی نداریم. فقط هم مربوط به ما نمی‌شود. چینی‌ها می‌گفتند امریکایی‌ها می‌خواستند از طریق همسایه‌ها ما را محاصره کنند و ما از طریق همسایه‌ها محاصره امریکا را شکستیم. در سفر اخیر، مقامات پاکستانی از آقای رئیسی به دلیل رسیدگی خیلی سریع به تنش چندی پیش میان دو کشور تشکر کردند. اگر مسائل خودمان با پاکستان را حل نمی‌کردیم، عده‌ای الان روی این زخم نشسته بودند. ما حتماً باید با همسایگان بهترین رابطه را داشته باشیم و هر همسایه حتماً گنج بزرگی است، اگر بدانیم که چطور از آن استفاده کنیم.

The post رسولی: چابهار بندر اقیانوسی است و رقیب گوادر نیست appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

در مراسمی با حضور «مهرداد بذرپاش»، وزیر راه و شهرسازی ایران و «سارباناندا سونوال» وزیر بنادر، کشتیرانی و آبراهه‌های جمهوری هند، امروز (دوشنبه، ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۳) قرارداد تجهیز و بهره‌برداری از پایانه‌های کانتینری و کالای عمومی بندر شهید بهشتی چابهار توسط شرکت IPGL هند، امضا شد.

امضای این قرارداد، نقطه عطفی در همکاری‌های تجاری و اقتصادی دوجانبه و منطقه‌ای ۲ کشور و همچنین تسهیل همکاری‌های راهبردی بین ایران و هند محسوب می‌شود.

بر اساس این گزارش، از اهداف کلان انعقاد این قرارداد که در نتیجه مذاکرات کارشناسی و تخصصی گروه کاری مشترک حاصل شده، می‌توان به تشریک مساعی طرفین در عملیاتی کردن اهداف موافقتنامه بین‌المللی حمل و نقل در کریدور شمال- جنوب، موافقتنامه ترانزیتی سه‌جانبه ایران، هند و افغانستان با محوریت بندر چابهار و توسعه همکاری‌های ترانزیتی و حمل و نقل چند وجهی بین ایران و هند در منطقه آسیای مرکزی در چارچوب اهداف همکاری‌های راهبردی هند و آسیای مرکزی اشاره کرد.

بندر چابهار در شمال دریای عمان و در امتداد تنگه هرمز، مسیر ترانزیتی هند برای حمل و نقل کالا به آسیای مرکزی و افغانستان است.

چابهار بزرگ‌ترین بندر اقیانوسی ایران و بخشی از کریدور ترانزیتی شمال – جنوب در جنوب شرقی ایران است و دروازه هند برای دسترسی به کشورهای شمال محسوب می‌شود.

The post قرارداد مشارکت هندی‌ها در تجهیز و بهره‌برداری بندر چابهار امضا شد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مشروح گفت‌وگوی سفیر پاکستان را می‌خوانید.

ایران و پاکستان قرابت های بسیاری با یکدیگر در حوزه های مختلف دارند. ریشه این نزدیکی میان ملت ها و دولت ها چیست و برای تقویت آن در حوزه های سیاسی، امنیتی، اقتصادی و… چه باید کرد؟

البته این ها بسیار مهم و قدرت زاست. دو کشور به دلیل همسایگی و ریشه های بسیار قدیمی، قرابت دارند. همچنین در حوزه ادبیات می دانیم که ارتباط و اتصال قدیمی بین دو کشور بوده است. ایران ۴ تا ۵ هزار سال تاریخ دارد و این قدمت بر پاکستان نیز تاثیر داشته و ما می دانیم که شعرای بزرگی ایران داشته که اثرگذار بوده اند. ارتباط جغرافیایی دو کشور نیز از جمله عوامل موثر در این نزدیکی بوده است. برای تقویت این ارتباطات پتانسیل های مختلفی وجود دارد. پاکستان کشوری است که به لحاظ علمی در حال رشد بوده و موسسات علمی بسیار پیشرفته ای به همراه شبکه ای بسیار گسترده از متخصصان داریم. دو کشور قابلیت های همکاری زیادی دارند و جمعیت زیادی هم در پاکستان و ایران ساکن هستند، ۲۴۰ میلیون نفر در پاکستان و بیش از ۸۰ میلیون نفر در ایران زندگی می کنند که یک ظرفیت بسیار مهم به شمار می روند. همچنین معتقدم تبادل هیئت های رسانه ای و فرهنگی از جمله ارتباطات رسانه ای، سینمایی، ادبیات و… بسیار مهم است و کمک می کند به تقویت ارتباطات مردم با مردم و افزایش گردشگری که موضوع بسیار حائز اهمیتی است.

حجم تعاملات تجاری ایران و پاکستان چقدر است و چه برنامه ای برای افزایش این حجم تبادلات تجاری در سال های آینده دارید؟

حجم تبادلات تجاری بین دو کشور هم اکنون دو میلیارد دلار است و دنبال این هستیم که این را به ۵ میلیارد دلار برسانیم که برای رسیدن به این هدف باید کالاهای بیشتری را بین ایران و پاکستان تبادل کنیم. دنبال این هستیم که ظرفیت تهاتر را بین دو کشور فعال کنیم و کالاها بدون ارتباطات مالی تبادل شوند. همچنین بازارچه های مرزی نیز باید فعال شوند. خودم بیشتر دوست دارم هیئت های تجاری بیشتری بین دو کشور رفت و آمد کنند. می دانیم که ایران رشد اقتصادی قابل توجهی داشته و زیرساخت های خوبی در حوزه انرژی ایجاد کرده است. به نظرم باید این گفت و گوها و تبادل هیئت ها ادامه یابد تا به فهم مشترک برسیم. من در پاکستان و ایران با هیئت ها و مقامات گفت و گو دارم و دنبال این هستم که موانع اصلی را شناسایی کنیم. یک کمیته تجاری هم متشکل از تجار ایرانی و پاکستانی وجود دارد که با نهادهای مسئول ملاقات می کنند و دنبال طرح مشکلات و حل مشکلات دو کشور هستند. ایران هم در حوزه خودروسازی قدرت قابل توجهی پیدا کرده و می شود این همکاری را در پاکستان نیز داشته باشیم. به تازگی هم یک هیئت از اتحادیه تولید کنندگان قطعات خودرو از ایران به پاکستان سفر کرده و می شود دنبال همکاری در ساخت مشترک خودرو یا صادرات رفت. در مجموع تجار ایرانی باید به پاکستان سفر کنند و همین طور تجار پاکستانی به ایران بیایند تا از نزدیک توان دو کشور را ببینند.

به زیرساخت های انرژی در ایران اشاره کردید. ما می دانیم یکی از پروژه های مهم میان ایران و پاکستان که تاکنون متوقف مانده پروژه خط لوله گاز صلح است. مشکل چیست؟ آیا پاکستان به این گاز نیاز ندارد یا نمی تواند خط لوله را احداث کند یا کشورهای ثالث به ویژه آمریکا کارشکنی می کنند؟

خیر این طور نیست. ما دنبال راه حل هستیم و دو طرف در حال رایزنی هستند و در مسیر درستی به سر می بریم . یک مسئله مهم در این جا ریز پروژه هاست که پیچیدگی های زیادی دارد. با توجه به رایزنی های اخیر خیلی امیدوار به اجرای این پروژه هستم.

به تازگی از سوی سخنگوی وزارت خارجه پاکستان عنوان شده کار ۸۰ کیلومتر این خط لوله در خاک پاکستان به زودی آغاز خواهد شد. این را تایید می کنید؟ آیا برنامه ای برای افزایش این مسیر دارید به ویژه این که به هند متصل شود؟
مهم ترین چیز این است که ما به یک فهم مشترک برسیم و این پروژه را جلو ببریم. آن چیزی که من می توانم بگویم این است که در مسیر درستی قرار داریم .

تایید می کنید کار ۸۰ کیلومتر احداث خط لوله گاز به زودی شروع می‌شود؟

بله، ما در حال کار در این حوزه و در این مسیر هستیم.

شما سرمایه گذاری سنگینی در بندر گوادر با همکاری چینی ها انجام می‌دهید. آیا این یک نوع رقابت با بندر چابهار ایران است که هندی‌ها قرار است آن را تکمیل کنند؟ آیا شما مسیر گوادر به آسیای میانه را مطلوب‌تر از چابهار می‌دانید؟

بندر گوادر برای ما بسیار مهم است زیرا بندر دریای عمیق ما محسوب می شود. بندر گوادر ظرفیت های جدی و مهمی دارد و چینی ها هم سرمایه گذاری کردند اما من این را یک رقابت نمی دانم. در واقع یک کمک به توسعه منطقه ای است. دو طرف در حال رشد هستند و می تواند یک همکاری بین دو کشور باشد یعنی هم گوادر از تجربه چابهار استفاده کند و هم چابهار از گوادر بنابراین رقابت نیست و می تواند همکاری باشد و ما از سرمایه گذاری تجار ایرانی در گوادر و تجار پاکستانی در چابهار استقبال می کنیم.

متاسفانه با وجود همه قرابت ها و همکاری هایی که ایران و پاکستان دارند، در سال های اخیر شاهد برخی تنش ها در مرز مشترک دو کشور هستیم و گروه های تروریستی در مرز مشترک فعالیت هایی می کنند که به نفع هیچ کس نیست و حتی اقدامات تروریستی آن ها باعث کشته و زخمی شدن تعداد زیادی از غیر نظامیان شده است. به نظرتان علت این تنش ها به ویژه تنش آخر درباره گروهک تروریستی جیش العدل چیست؟

اولا مایلم اصلاح کنم که این گروهک جیش العدل نیست و جیش الظلم نام درست تر آن است. مسئله ای که باید بگویم این است که ما در پاکستان مسامحه حداقلی و تحمل صفر را در برابر گروه های تروریستی داریم و به هیچ عنوان حضور این ها را تحمل نمی کنیم البته نمی خواهم تروریسم را به گروه جیش الظلم تقلیل بدهم زیرا مسئله عمیق تر از این است. مهم این است که دو طرف به یک فهم مشترک برسند و با هم علیه تروریسم کار کنند چون تهدید مشترک ایران و پاکستان محسوب می شود و باید بر این اساس قالب های همکاری را تعریف کنیم و تبادل اطلاعات علیه تروریسم داشته باشیم.

چه راه عملی برای مقابله با تروریسم دارید؟ ما یک توافق امنیتی میان فرماندهان نظامی ایران و پاکستان داریم یا برخی می گویند مرز دو کشور باید مسدود شود. نظر شما چیست؟

من مایلم بگویم این مسئله پیچیده ای است که نمی خواهم وارد جزئیاتش شوم. مهم این است که باید رایزنی بین دو طرف باشد و گفت و گوها ادامه یابد تا اعتماد سازی کنیم . باید تبادل اطلاعات بین سرویس های اطلاعاتی دو طرف برقرار باشد. من بارها گفتم مرز ایران و پاکستان، مرز صلح است و مرز تنش نیست. شرایطی که وجود دارد دو طرف را تشویق می کند تا به سمت حل این مشکلات بروند. باید گروه هایی که این مسائل را دنبال می کنند، شرایط را درک کنند و مشکلات واقعی را بفهمند. تروریست ها هیچ وقت متوقف نمی شوند و دنبال خراب کردن روابط دو کشور هستند اما مهم این است که به این دام نیفتیم که نخواهیم افتاد. مکانیسم هایی برای مقابله با تروریسم وجود دارد که امتحان خود را پس داده اند و باید از این راهکارهای فنی استفاده کرد.

شما معتقدید مسدود کردن مرز با فنس یا دیوارهای بتنی کار درستی است؟

باید توجه کنیم به گذشته و جغرافیای دو کشور که متصل به هم هستند اما مسئله ای که من می خواهم بگویم این است که نباید کلیات روابط دو کشور را محدود به تروریسم کرد، باید نگاه بازتری داشت. من الان تاکید دارم روابط اقتصادی و این نوع ارتباطات را تقویت کنیم. مسئله مبارزه با تروریسم بخشی از روابط ماست و این موضوع نباید همه روابط تهران و اسلام آباد را تحت تاثیر قرار دهد.

طبق همان قرارداد امنیتی که گفتم، باید افسران ارشد نظامی ایران و پاکستان در کشورهای همدیگر مستقر می شدند تا در مواقع تنش به سرعت تصمیم گیری کنند. این موضوع به کجا رسید و آیا منصوب شدند؟

ما در حال کار روی این مسئله هستیم.

در موضوع روابط اقتصادی یکی از مشکلات ما با سایر کشورها بحث تحریم‌هاست. آیا با پاکستان هم چنین مشکلی داریم و راه حلی برای آن پیدا کردید؟

ایران توانایی اقتصادی بسیار عمیقی دارد و ما در این موضوع دنبال راهکارهای جدید هستیم. تهاتر و بازارچه های مرزی بخشی از این راه حل هاست. از طریق تهاتر، تجار دو طرف می توانند با هم مشارکت کنند و راه های خوبی برای تبادل کالا بیابند.

یکی از حوزه های همکاری یا رقابت بین ایران و پاکستان موضوع افغانستان است و تا افغانستان آرامش نداشته باشد منطقه ما نیز آرامش نخواهد یافت. پاکستان چه راه‌حلی برای این مشکل دارد که کشورهای دیگر از جمله ایران هم همراهی کنند؟

اگرچه صلح و ثبات در افغانستان بسیار کلیدی و مهم است اما به نظرم ظرفیت های کلیدی نیز وجود دارد که بتوانیم به سمت صلح و ثبات در افغانستان حرکت کنیم. باید ظرفیت های مختلف را فعال کنیم که یکی از این ظرفیت ها سازمان اکوست که مقر آن در ایران قرار دارد و بسیاری از کشورهای منطقه می توانند کار کنند. باید یک فهم مشترک شکل بگیرد تا به سمت یک همکاری اقتصادی حرکت کنیم. مسئله بسیار مهمی است. افغانستان همسایه ماست و باید در راستای صلح و ثبات در این کشور حرکت کنیم.

یکی از ظرفیت‌های تجاری ایران جایگاه ژئوپلیتیک ایران برای کریدورهای حمل و نقل بین المللی است. این نگاه را پاکستان هم نسبت به ایران دارد ؟

قطعا همین طور هست و این ظرفیت قطعی به شمار می رود و برای همین به سازمان اکو اشاره کردم. الان یک مسیر ترانزیتی بین ایران و پاکستان و ترکیه به صورت راه آهن داریم که موضوع مهمی است همچنین یک توافق درباره کامیون ها و مسیر جاده ای داریم که کامیون های پاکستانی می توانند به ایران و سپس ترکیه و بعد از آن به اروپا بروند. ایده جذاب و خیره کننده ای است که دو کشور باید روی این مسئله کار کنند تا به یک وضعیت عملی و ملموس برسند.
زیرساخت‌های مناسب این مسیرها را این سه کشور دارند یا نیاز به سرمایه‌گذاری بسیار بیشتری است؟

بحث سرمایه گذاری فرایند مداومی است. ما الان یک سرمایه گذاری ۵۰میلیارد دلاری از طرف چین در پاکستان داریم که پروژه های مختلف سد سازی، فیبر نوری، نیروگاه ها، مسیرهای ارتباطی و… را شامل می شود. این پروژه به تقویت زیرساخت ها در پاکستان کمک می کند، همچنین به نظرم با همکاری چین و ترکیه که ما و ایران روابط خیلی خوبی با آن ها داریم می توانیم به رشد خوبی در این حوزه ها برسیم. نیروی انسانی مناسبی هم در ایران و پاکستان داریم که فوق العاده نخبه هستند و می توانند کمک کنند.

یکی از نگرانی‌های مردم و رسانه های ایران درباره پاکستان حضور گروه‌های تندروی ضد شیعه در پاکستان است. دولت شما چه برنامه‌ای برای مهار این گروه‌های تندرو دارد؟

به قانون اساسی پاکستان نگاه کنید. در قانون اساسی پاکستان همه گروه های مذهبی و دینی و نژادی حفاظت می شوند و هر کس در پاکستان باشد حمایت دولت و سیستم قضایی را دارد. من در این جا با شما مخالفت می کنم که این گروه ها تندرو هستند. هر جا قانون نقض شود دستگاه های قضایی و ضابطین ما آن جا حضور دارند و برخورد می کنند بنابراین نگرانی جایی ندارد. پاکستان یک کشور متنوع است و این مسائل هم تقریبا در همه کشورها رخ می دهد.

به تازگی شاهد انتخابات در پاکستان بودیم و تنش هایی شکل گرفت درباره هواداران آقای عمران خان و نمایندگان نزدیک به ایشان که انتخاب شدند. آینده سیاسی پاکستان را چطور ارزیابی می کنید؟

من خیلی خوش بین هستم. یک انتخابات دموکراتیک را در پاکستان برگزار کردیم. پاکستان یک کشور دموکراتیک هست و طبیعی است که صداهای مختلفی هم وجود دارد و این صداها شنیده می شود. بعد از انتخابات دولت جدیدی روی کار آمد که دنبال پیشرفت است و آینده روشنی دارد. ما انتقال قدرت پیچیده ای داشتیم اما براساس قانون داخلی پاکستان صورت گرفت.

چرا هند و پاکستان نمی‌توانند اختلافات خود را به پایان برسانند؟ می دانید که این اختلافات برای کشورهای دیگر از جمله ایران که با هر دو کشور دوست است، نگران کننده است. بمب اتم در شبه قاره هند، رقابت بر سر پروژه های اقتصادی، موضوعات کشمیر و…. ایران می خواهد هند و پاکستان مثل دو همسایه دوست در کنار هم باشند. آیا راهکار مناسبی برای این موضوع وجود دارد؟

اولا پاکستان کشوری است که همواره دنبال صلح و ثبات بوده و تاریخ ما هم همین را می گوید. مسئله ای که وجود دارد این است که الان در هند یک دولت محافظه کار تندرو بر سر کار حضور دارد و برخورد این ها با اقلیت های مذهبی و قومی را می بینید که چگونه است. در منطقه کشمیر اشغالی هم قوانین بین المللی و منشور سازمان ملل نقض می شود. این ها مسائلی است که در واقع این تنش ها را به وجود می آورد. پاکستان به دنبال حرکت رو به جلو و حل مسئله بوده تا به مرحله ای برسد که صلح و ثبات ایجاد شود. حتما این صلح و ثبات ضامن تقویت روابط بین دو کشور خواهد شد.

یک هفته دیگر، ۲۳ مارس ، روز ملی پاکستان است. ضمن تبریک به شما بابت این روز، اگر صحبتی در این خصوص دارید بفرمایید.

بله این روز مهمی در تاریخ پاکستان است. در ۲۳ مارس قطعنامه تشکیل پاکستان در شهر لاهور شکل گرفت و در ۱۹۴۷ پاکستان متولد شد . بعد از آن ما همواره برای پیشرفت علمی و اقتصادی و … تلاش کردیم. به هر حال این روز بسیار پر اهمیتی برای ملت پاکستان محسوب می شود و مردم در این روز با شور و هیجان جشن می گیرند که در واقع شادی و جشن استقلال است که نشان از جایگاه مهم و والای این روز در تاریخ پاکستان دارد.

منبع: روزنامه خراسان

The post سفیر پاکستان در ایران: بندر گوادر رقیب چابهار نیست appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

متن یادداشت محمدرضا بهرامی را می‌خوانید.

«راه لاجورد» مسیری زمینی بین افغانستان و ترکمنستان است که عملیاتی شدن ترانزیت از طریق آن، افغانستان را به چهارراه ترانزیت منطقه‌ای و بین‌المللی تبدیل می‌کند و می‌تواند عواید قابل توجهی را برای اقتصاد افغانستان به همراه داشته باشد؛ طالبان اکنون بر احیای آن متمرکز شده است.

وزارت امورخارجه حکومت سرپرست افغانستان در بخشی از گزارش سفر امیرخان متقی به ترکمنستان در اوایل این هفته، اظهارداشت: طرفین بر روی تشکیل جلسه‌ای با محوریت مسیر «راه لاجورد» به توافق رسیده‌اند و گفتگوها درباره جدی شدن حمل و نقل در این مسیر به زودی انجام خواهد شد.

این بخش از گزارش وزارت امورخارجه طالبان درباره گفتگوهای امیرخان متقی در سفر به «عشق‌آباد» اما حائز اهمیت بسیاری است، چه اینکه مسیر «راه لاجورد» حدود ۲۰۰۰ سال قبل یکی از راه‌های مهم مواصلاتی در جاده ابریشم بوده که سنگ قیمتی لاجورد افغانستان از همین مسیر به کشورهای قفقاز، روسیه، بالکان و اروپا و شمال آفریقا انتقال می‌یافته است؛ و اکنون طالبان بار دیگر به این مسیر به عنوان فرصتی برای خیز اقتصاد افغانستان نگاه می‌کنند.

هرچند احیای دوباره این مسیر که با مبدأ افغانستان و به طول ۲۸۰۰ کیلومتر از چهار کشور دیگر یعنی ترکمنستان، آذربایجان و گرجستان گذشته و به ترکیه و سواحل مدیترانه ختم می‌شود، از چندی قبل و در سال ۲۰۱۷ و در دوره اشرف غنی، کلید خورده است، ابتکار حاکمیت فعلی افغانستان نیست، اما بیانگر درک عمیق کارشناسان اقتصادی این کشور از اهمیت این مسیر است که می‌خواهند «هرات» را به عنوان نقطه اتصال افغانستان به جهان قرار دهند.

این مسیر به اذعان کارشناسان منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای یکی از کوتاه‌ترین و مطمئن‌ترین مسیرها برای تجارت افغانستان محسوب می‌شود، چه اینکه ترانزیت اموال از مسیر ترکمنستان، آذربایجان، گرجستان و ترکیه از طریق جاده و خط‌ آهن، افغانستان را به آسیای میانه، قفقاز، بالکان و اروپای مرکزی متصل می‌کند.

تمرکز افغانستان بر احیای مسیر در حالی انجام می‌شود که چین در گشایش مسیر ترانزیتی «واخان» دست‌دست می‌کند و آنچنان که باید آن را جدی نگرفته است!

در ایران نیز آنچنان که باید تا هنوز مراودات با افغانستان در ابعاد کلان و سرمایه‌گذاری‌ها راهبردی مورد امعان نظر نبوده است و تجارت خُرد مانند انتقال سیمان، مرغ زنده و… نشان‌دهنده افق نگاه صادرکننده ایرانی را نشان می‌دهد، این درحالی‌است که به نظر کارشناسان امر چنانچه مسیر «راه لاجورد» از فاز مطالعاتی وارد فاز اجرایی جدی و فعال شود، باعث می‌شود افغانستان برای اولین‌بار از مسیر زمینی و ریلی غیر از ایران و پاکستان به کشورهای دیگر متصل شود و چون این طرح یک ابتکار بومی است و هیچ یک از قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای در آن نقش نداشتند، نقش مثبتی در مراودات اقتصادی با کشورهای آسیای میانه دارد.

نکته دیگری که از نظر کارشناسان دور نمانده است اینکه پذیرش احیای راه لاجورد از طرف ترکیه به عنوان عضو متعهد این پروژه، تکیه بر اهدافی چون تشکیل اتحادیه کشورهای ترک‌زبان، با اتصال کشورها از «ارومچی» چین تا استانبول، و اتصال بنادر «ترکمن‌باشی» ترکمنستان و «آکتائو» قزاقستان به «بندر باکو»، می‌تواند به عنوان بهترین و کوتاه‌ترین وبا صرفه‌ترین مسیر تجارت از شرق به غرب را بدون حضور ایران داشته باشد!

زمامداران «کابل» همانند دیگر کشورها اقتصاد خود را معطل دیگران نگه نداشته و نخواهند داشت؛ از این منظر تفاوتی هم ندارد که چه کسی در ارگ افغانستان نشسته باشد، یا اینکه در طرف مقابل چه دولت دیگری طرف معامله باشد.

طالبان اکنون بر مبنای همین اصل، هیچ‌گاه معطل پکن برای بازگشایی واقعی «واخان» یا دیگر پایتخت‌ها از جمله تهران برای عملی شدن تعهدات فی‌مابین برای دراز مدت نخواهند نشست، کما اینکه گفتگوها با ترکمنستان را می‌توان مؤید این ادعا دانست.

با این همه، مسیر «راه لاجورد» در قسمت انتهایی نقشه خود که «هرات» می‌باشد، همچنان محصور در خشکی است که از این منظر نوعی بن‌بست به‌شمار می‌رود مگر اینکه جدیت طرف ایرانی و افغانستانی برای استفاده جدی از فرصت بسیار غنیمت «بندر چابهار» ضمن اینکه فشارهای گاه‌وبی‌گاه اسلام‌آباد بر کابل را به طور جدی کاهش می‌دهد، می‌تواند منافع کلان اقتصادی را برای هر دو پایتخت به ارمغان بیاورد… فراموش نکنیم «کابل» معطل دیگران نمی‌ماند.

منبع: ایرنا

The post بهرامی: کابل معطل دیگران نمی‌ماند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

ارزش مواد مخدر کشف شده، ۸۰ میلیون دلار و مبدا آن بندر چابهار اعلام شده است.

وزن این محموله هزار و ۹۶۴ تن بوده شده است

این دومین بار در هفته اخیر است که آمریکا مدعى کشف مواد مخدر در قایق‌های ماهیگیری در دریای عمان می‌شود.

دو روز قبل نیز ادعا شد از یک قایق دیگر که از بندر چابهار حرکت کرده ۳۰ میلیون دلار متامفتامین کشف شده که شامل ۵۸۰ کیلوگرم متامفتامین و ۳۵ کیلوگرم هروئین بوده است.

The post نیروى دریایى آمریکا مدعى کشف مواد مخدر در دریاى عمان شد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.