از جمله «مِنِس» که اولین فرعون و بنیان‌گذار دودمان پادشاهی مصر باستان بود و ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مصر علیا و مصر سفلی را متحد کرد و نام‌آور شد.

اما نام یکی از فرعون‌ها نه به دلیل شاهکارهای تسلیحاتی یا سیاسی‌اش، بلکه به دلیل داشتن بیش از ۱۰۰ فرزند، در یادها مانده است.

او کسی نیست جز رامسس ۲ که یکی از برجسته‌ترین فراعنه مصر باستان محسوب می‌شود.

رامسس دوم که بین سال‌های ۱۳۰۱ تا ۱۳۰۳ قبل از میلاد متولد شد، سومین فرعون از سلسله نوزدهم بود. او به مدت ۶۶ سال سلطنت کرد که طولانی‌ترین دوره حکومت در تاریخ مصر باستان محسوب می‌شود.

او همچنین به دلیل فتوحات متعدد و نبردهای بزرگی که انجام داد «رامسس کبیر» لقب گرفت.

یکی دیگر از ویژگی‌های او، زنان بسیارش بود. او با بیش از ۱۰ زن رسما ازدواج کرد، از جمله «نفرتاری» همسر مشهورش.

او تعداد زیادی همسر غیررسمی نیز داشت و حاصل این روابط بیش از ۱۰۰ فرزند بود.

رامسس دوم زمانی که تنها ۱۴ سال داشت بر تخت سلطنت نشست. ۶۶ سال سلطنت او، به مصر اجازه داد تا در جهان باستان پرآوازه شود و نشانی از خود را در تاریخ بر جای بگذارد.

او معابد، کاخ‌ها و حتی مجسمه‌هایی ساخت که اکنون از مشهورترین آثار باستانی مصر محسوب می‌شوند مانند معبد کرناک و معبد ابوسیمبل؛ مصری‌ها حتی معتقدند که سلطنت رامسس دوم اوج تمدن مصر بوده است.

رامسس دوم علاوه بر داشتن رکورد برای تعداد زیاد زنان و فرزندان، رکورد طول عمر را نیز دارد. در حالی که در آن زمان امید به زندگی ۴۰ سال بود، او در ۹۰ سالگی درگذشت که یک طول عمر استثنایی محسوب می‌شود.

رامسس دوم در دره پادشاهان به خاک سپرده شد و تابوت او حتی قرن‌ها بعد از مرگش، از کشوری به کشوری دیگر سفر کرد و باستان شناسان به دلیل وضعیت عالی حفاظتی‌اش توانستند چهره او را بازسازی کنند.

مومیایی رامسس دوم در موزه قاهره به نمایش گذاشته شده است.

The post رامسس ۲ بیش از ۱۰۰ فرزند داشت appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

‎این گروه تحقیقاتی هنگام نقشه‌برداری متوجه شد که مکانی در حدود ۳۰ کیلومتری جنوب کوفه در استان نجف در جنوب عراق، منطقه‌ای بیایانی با زمین‌های کشاورزی پراکنده، دارای ویژگی‌هایی است که دقیقا با توصیف محل نبرد قادسیه در متون تاریخی مطابقت دارد.
‎
یک بررسی میدانی هم یافته‌ها را تایید کرد و این گروه متقاعد شد که محل را به درستی شناسایی کرده‌اند. اعضای گروه همچنین خرده‌های سفالینی را پیدا کردند که با دوره زمانی نبرد مطابقت دارد.
‎
ویلیام ددمن، متخصص سنجش از دور باستان‌شناسی از دانشگاه دورهام بریتانیا گفت که تصاویر ماهواره‌ای دوران جنگ سرد، ابزار خوبی برای باستان‌شناسان خاورمیانه هستند چرا که ویژگی‌هایی را نشان می‌دهند که اکنون تخریب‌شده یا تغییر یافته‌اند و در تصاویر ماهواره‌ای امروزی دیده نمی شوند.
‎
او تاکید کرد: «خاورمیانه در ۵۰ سال گذشته، هم از نظر کشاورزی و هم بافت شهری بسیار توسعه یافته است» و برخی از ویژگی‌های متمایز در محل نبرد قادسیه، مانند یک خندق متمایز، در تصاویر دهه ۱۹۷۰ میلادی، «بسیار بکرتر و واضح تر» بوده‌اند.
‎
پروفسور جعفر جوثری، استاد باستان شناسی در دانشگاه القادسیه عراق، هم گفت که یک خندق عمیق، دو قلعه و یک رودخانه باستانی – که لشکریان ایرانی سوار بر فیل از آن گذشته‌اند – از یافته‌های کلیدی بوده‌اند.

‎جوثری گفت که عراقی‌های هم‌نسل او که در زمان صدام‌حسین بزرگ شده‌اند، همگی با جزئیات دقیق نبرد قادسیه، از جمله نام سرداران دو طرف اشنا هستند چرا که صدام حسین، به علت جنگ هشت‌ساله‌اش با ایران، از نبرد قادسیه به عنوان نشانه‌ای از پیروزی عراق بهره‌برداری سیاسی می‌کرد و فیلم محبوبی در مورد این نبرد بارها از تلویزیون پخش می‌شد.
‎
او گفت که این گروه تحقیقاتی قصد دارد کاوش‌هایش در محل نبرد را در سال آینده میلادی آغاز کند.
‎
این کشف بخشی از یک پروژه گسترده‌تر است که در سال ۱۳۹۴ برای مستندسازی مکان‌های باستانی در معرض خطر این منطقه آغاز به کار کرد.

‎اکتشافات و حفاری‌های باستان‌شناسی در عراق، که «مهد تمدن» نامیده می شود، به دلیل دهه‌ها درگیری که باعث از میان رفتن هزاران اثر باستانی شد، متوقف شده بود ولی در سال‌های اخیر، حفاری‌ها آغاز شده و هزاران اثر باستانی به سرقت رفته به این کشور بازگردانده شده است.

The post باستان‌شناسان با تصاویر ماهواره‌‌‌ای محل نبرد «قادسیه» را پیدا کردند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به عنوان مثال رامسس پنجم، چهارمین فرعون از دودمان بیستم مصر، به آبله مبتلا شد. امروزه زخم‌های آبله که روی بدن مومیایی‌شده‌اش یافت شده است، این بیماری او را به طور مشهودی ثابت می‌کند.
هرچند سازمان جهانی بهداشت رسماً در سال ۱۹۸۰ اعلام کرد که آبله در سراسر جهان ریشه‌کن شده است، اما آیا ممکن است مومیایی‌های تازه کشف شده بتوانند آبله یا هر بیماری دیگری را از بدن خود منتشر کنند و جوامع بشری را آلوده سازند.

پیرز میچل، مدیر آزمایشگاه انگل‌های باستانی دانشگاه کمبریج، چنین احتمالی را بسیار بعید می‌داند.

وی در این خصوص می‌گوید: ««بیشتر گونه‌های انگل در عرض یک یا دو سال بدون میزبان زنده می‌میرند. اگر بیش از ۱۰ سال صبر کنید، همه چیز مرده است.»

طبق گفته مرکز ملی اطلاعات بیوتکنولوژی مؤسسه ملی بهداشت بریتانیا، ویروس‌های خانواده آبله مانند خود آبله تنها می‌توانند در سلول‌های میزبان زنده تکثیر شوند.

بنابر اعلام این نهاد مرجع بهداشتی، باکتری‌هایی که باعث سل و جذام می‌شوند برای زنده ماندن به میزبان‌های زنده نیز نیاز دارند.

آبله از طریق تماس از فرد به فرد منتقل می‌شود، این در شرایطی است که سل و جذام معمولاً از طریق قطرات بینی و دهان، معمولاً از طریق عطسه یا سرفه، منتقل می‌شوند.

در مورد جذام، برای انتشار آن نیاز به تماس طولانی مدت با شخص بیمار است. این به این دلیل است که طبق گفته مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده، دو گونه از باکتری‌هایی که باعث این بیماری می‌شوند به نام‌های «مایکوباکتریوم لپره» و «مایکوباکتریوم لپروماتوزیس» به آرامی تکثیر می‌شوند.

یکی دیگر از عواملی که احتمال ابتلای فردی به بیماری از مومیایی را کاهش می‌دهد، تخریب دی‌ان‌ای آن در طول زمان است.

دکتر میچل در این باره می‌گوید: «با تجزیه و تحلیل می‌توانید متوجه شوید که طول تمام قطعه‌های دی‌ان‌ای این انگل‌ها نسبتا کوتاه هستند. در واقع به جای اینکه زنجیره‌های دی‌ان‌ای آن‌ها خوب و طولانی و سالم باشند، فقط حدود ۵۰ تا ۱۰۰ جفت باز هستند. انگار همه چیز خرد شده است.»

وی اضافه کرد: «این به این دلیل است که دی‌ان‌ای در حال تخریب و شکسته شدن است. هیچ راهی برای هیچ بازگشتی وجود ندارد. زمانی که دی‌ان‌ای از بین برود، این تغییر همیشگی است و هیچ چیز بیدار نخواهد شد.»

با این وجود برخی از کرم‌های روده‌ای انگلی که از طریق مدفوع پخش می‌شوند، بیشتر از سایر موجودات زنده می‌مانند و همه انگل‌ها برای زنده ماندن به میزبان زنده نیاز ندارند. با این حال، آن‌ها نیز مایه نگرانی بزرگی نیستند.

دکتر میچل می‌گوید: «آنها می‌توانند بسیار مقاوم‌تر باشند و چند ماه یا گاهی چند سال دوام بیاورند، اما هیچ‌کدام از آن‌ها هزاران سال زنده نمی‌مانند. اکثریت قریب به اتفاق انگل‌ها با میزبان خود می‌میرند، زیرا راهی برای زنده ماندن ندارند.»

حتی اگر یکی از این ارگانیسم‌های باستانی هنوز زنده باشد و بخواهند فعالیت کنند، ماسک‌ها، دستکش‌ها و سایر ابزارهای محافظتی که محققان برای جلوگیری از آلوده شدن مومیایی‌ها می‌پوشند، از انتشار عوامل بیماری‌زا نیز جلوگیری می‌کند

The post آیا باکتری‌های پنهان در مومیایی‌های مصری می‌توانند امروز طاعون و جذام منتشر کنند؟ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

این دستاورد ویژگی‌های چهره یکی از قدرتمندترین پادشاهان مصر باستان که به‌عنوان «خدای زنده» پرستش می‌شده است را برای ما آشکار می‌کند. فرعونی که مصر را در دوران شکوفایی بی‌نظیر این کشور، رهبری کرده است.

اندازه لب‌ها، موقعیت چشم‌ها، جای گوش‌ها و اندازه جلوی بینی به شکلی دقیق بازسازی شده است. بازسازی چهره نشان می‌دهد که «آمنهوتپ سوم» بیش از ۳۴۰۰ سال پیش و هنگام مرگ، در دوران میان‌سالی بوده است.

مایکل هابیشت، باستان شناس دانشگاه فلیندرز استرالیا به دیلی‌میل گفت: «این یک چهره آرام برای مردی است که صلح را ترویج می‌کرد. او احتمالا یکی از ثروتمندترین مردان دوران خود بوده است».

او افزود: «تشخیص علت مرگ این فرعون با تجزیه و تحلیل بقایای موجود از او، کاری دشوار است». تحقیقاتی که پیش از این، در دهه ۱۹۷۰ انجام شد، «آمنهوتپ سوم» را مردی چاق، بیمار و کم‌تحرک توصیف کرده بود. فرعونی که در سال‌های آخر عمر از مشکلات دندان رنج می‌برده است.

«آمنهوتپ سوم» از ۱۳۸۷ تا ۱۳۴۸ پیش از میلاد مسیح، فرعون مصر بود.

The post دانشمندان موفق به بازسازى چهره فرعون ثروتمند مصر شدند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

وزارت گردشگری و آثار تاریخی مصر، روز دوشنبه ۱۴ اسفند اعلام کرد این اکتشاف، حاصل همکاری مشترک مصر و آمریکا است.

در جریان حفاری‌های باستان‌شناسان در جنوب شهر «منیا»، قسمت بالایی مجسمه بزرگ رامسس دوم، از فراعنه مهم دوران باستان، کشف شد.

باسم جهاد، رئیس تیم باستان‌شناسان مصری، در بیانیه‌ای گفت که این بلوک آهکی حدود ۳.۸ متر ارتفاع دارد و رامس دوم را در حال نشسته با تاجی مزین به مار کبرای سلطنتی نشان می‌دهد.

او در ادامه افزود که در قسمت بالای ستون پشتی مجسمه، نوشته‌هایی به خط «هیروگلیف» دیده می‌شود که از رامسس دوم، به‌عنوان یکی از قدرتمندترین فراعنه مصر، تجلیل می‌کند.

رامسس دوم که با نام «رامسس کبیر» نیز شناخته می‌شود، سومین فرعون سلسله نوزدهم مصر بود و از ۱۲۱۳ تا ۱۲۷۹ پیش از میلاد حکومت کرد.

اندازه مجسمه در ترکیب با بخش پایینی آن، که چندین دهه پیش از زیر خاک بیرون آمده بود، به حدود هفت متر می‌رسد.

شهر «الاشمونین» در ساحل غربی رود نیل، در مصر باستان به نام «خمنو» شناخته می‌شد و در دوران یونانی-رومی، پایتخت منطقه‌ای «هرموپولیس مگنا» بود.

به گفته مصطفی وزیری، رئیس شورای عالی آثار باستانی مصر، پژوهش‌ها نشان می‌دهد که این قسمت از مجسمه با قسمت پایینی که در سال ۱۹۳۰ توسط گونتر رودر، باستان‌شناس آلمانی، کشف شد، مطابقت دارد.

او در ادامه افزود که پس از پاکسازی و تکمیل مراحل مربوطه، این دو بخش از مجسمه کنار یکدیگر قرار خواهند گرفت.

منبع : رویترز

The post باستان‌شناسان بخشی از مجسمه عظیم «رامسس دوم» را کشف کردند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

دانشمندان با شناسایی موادی که در مومیایی کردن مصریان باستان استفاده می‌شد توانستند رایحه‌ای متعلق به ۳ هزار و ۵۰۰ سال پیش را احیا کنند.

این عطر، که «رایحه زندگی ابدی» نام گرفته است، در روزگاران قدیم مصر با استفاده از موم زنبور عسل، روغن‌های گیاهی و صمغ درختان متعلق به سرزمین‌های دور ساخته می‌شده است.

بوی بازسازی‌شده از داخل یک کوزه در تابوت زنی مومیایی‌شده برمی‌خاسته که تخمین زده می‌شود در حدود سال ۱۵۰۰ قبل از میلاد زندگی درگذشته باشد. تابوت باستانی حدود یک قرن پیش در سال ۱۹۰۰ در دره پادشاهان مصر کشف شده بود.

باربارا هوبر، محقق دکترای انسان‌شناسی در مؤسسه ماکس پلانک آلمان و نویسنده ارشد این مطالعه، در این باره می‌گوید: «موادی که در فرآیند مومیایی‌سازی این مومیایی‌های باستانی یافت شده‌اند، یکی از پیچیده‌ترین و متنوع‌ترین موادی هستند که از این دوره به دست آمده است و دقت و پیچیدگی روشی را نشان می‌دهند که مومیایی‌ها با آن ساخته می‌شدند.»

وی اضافه کرد: «وجود چنین مجموعه گسترده‌ای از مواد عجیب و غریب مانند صمغ درخت پسته در درون کوزه نشان می‌دهد که از مواد بسیار کمیاب و گران‌قیمت برای مومیایی کردن او استفاده شده است. این امر به موقعیت استثنایی این زن در جامعه آن زمان اشاره دارد.»

اطلاعات کمی در مورد زندگی و مرگ «سنتانی» وجود دارد. تحقیقات قبلی نشان داده است که او در حدود سال ۱۴۵۰ قبل از میلاد زندگی می‌کرده و پرستار و دایه فرعون آمنهوتپ دوم ( پسر و وارث توتموس سوم) بوده است. این زن از آمنهوتپ دوم مراقبت می‌کرده و در کودکی نیز به او شیر می‌داده است.

طبق تواریخ به دست آمده، «سنتانی» ملقب به «زیور پادشاه» بوده و یکی از اعضای رده‌بالای دربار فرعون به حساب می‌آمده است. پس از مرگ او، اندام‌های حیاتی‌اش مومیایی شدند و در چهار کوزه با درب‌هایی به شکل سر انسان قرار گرفتند.

صری‌ها در طول فرآیند مومیایی کردن اندام‌هایی مانند ریه‌ها، کبد، معده و روده‌ها را با دقت برمی‌داشتند تا از رشد باکتری‌ها جلوگیری کنند و به این ترتیب بدن بهتر حفظ شود. علت تاکید مصریان باستان بر فرایند مومیایی این بود که آنان به سالم ماندن بدن برای زندگی پس از مرگ اعتقاد داشتند. به باور مصریان، بدن باید به خوبی محافظت می‌شد تا روح فرد بتواند به آن برگردد.

مکان دفن سنتانی در دره پادشاهان نشان از اهمیت بالای او در جامعه آن وقت مصر دارد، چرا که این قبرستان «معمولاً مختص فراعنه و اشراف قدرتمند بوده» و خاکسپاری در این محل نشان‌دهنده «امتیاز فوق‌العاده و احترام بالایی بوده که احتمالاً فرعون برای وی قائل بوده است.»

کوزه‌هایی از سنگ آهک که زمانی حاوی ریه‌ها و کبد سنتانی بودند برای سالها در موزه‌ای در شهر هانوفر آلمان نگهداری می‌شدند. مسئولان موزه به هنگام جنگ جهانی دوم آنها را برای در امان ماندن از آسیب به یک معدن نمک منتقل کردند.

هرچند محتویات کوزه‌ها مدت‌هاست که از بین رفته است، با این حال محققان توانستند داخل کوزه‌ها را بتراشند تا بقایای مواد و همچنین سنگ آهک متخلخل کوزه‌ها را بررسی کنند.

دستور العمل‌های دقیق استفاده شده در تهیه روغن‌ها و عطرهای مخصوص در کوزه‌ها از دیرباز مورد بحث بوده است، زیرا متون به دست آمده از مصر باستان دقیقا به نام مواد تشکیل دهنده اشاره نمی‌کنند. با این حال تیم تحقیق با استفاده از تکنیک‌های تحلیلی بسیار پیشرفته سرانجام توانست ترکیب مواد داخل کوزه‌ها را به دست آورد.

The post دانشمندان عطر باستانی متعلق به عصر فراعنه را احیا کردند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش ایندیپندنت، «نیم‌چیسه» یک جامعه کوچک مربوط به تمدن «لا تن» عصر آهن (قرن سوم و دوم پیش از میلاد مسیح) در اروپای مرکزی، مدت‌ها است که به خاطر گنجینه استثنایی‌اش؛ بیش از دو هزار سکه طلا و نقره، مورد تجلیل قرار گرفته است.

البته پیش از این نیز کشف دستبندها و مهره‌های شیشه‌ای متعدد، اشاره به تولید شیشه در این مکان باستانی داشت. اما، تنها از طریق حفاری‌های اخیر بود که این حدس و گمان به طور قطعی تایید شده است.

دکتر ایوان چیزمار، از مؤسسه میراث باستان‌شناسی «برنو» در جمهوری چک که سرپرست این گروه پژوهشی است، با ستایش از تکنیک‌های شیشه‌گری «سلت‌ها» گفت: «هنوز هیچ‌کس نمی‌داند که سلت‌ها چگونه دستبندهای شیشه‌ای را درست می‌کردند.»

او بر لزوم مشخص شدن فناوری تولید این مصنوعات تاکید کرد.

اکنون دکتر چیزمار و تیم پژوهشی‌اش در تلاش برای یافتن پاسخ به این سوال دیرینه، بر حفاری منطقه‌ای که قبلاً مقادیر قابل توجهی از اشیاء شیشه‌ای روی سطح آن پیدا شده بود، تمرکز کرده‌اند.

نتایج پژوهش‌های آنها در نشریه «انتکوئیتی» (به معنای دوران باستان)، که یک نشریه دانشگاهی معتبر است، منتشر شده است.

سلت‌ها یک گروه از قبایل هندواروپایی بودند که حدود ۷۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در اروپای مرکزی ساکن شدند. آنها آهنگرانی خبره بودند که زیورآلات و سلاح‌های فلزی پر جزئیاتی از خود به جای گذاشته‌اند.

The post آثار قدیمی‌ترین کارگاه شیشه‌گری در اروپای مرکزی کشف شد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

تحقیقات علمی جدیدی در پارک ملی وایت سندز در نیومکزیکو، قدیمی ترین رد پای انسان در قاره آمریکای شمالی را فراتر از برآوردهای پیشین می برد.

این رد پاها که متعلق به کودکان و نوجوانان است، حکایت از حضور انسان در حوضه تولاروسا ، دستکم در ۲۳ هزار سال پیش دارد؛ هزاران سال بیشتر از آنچه که پیش از این برآورد می شد.

در این تحقیق، بذرهایی که در میان ردپاها بود، از طریق رادیو کربن تاریخ گذاری شد و سازمان زمین شناسی آمریکا هم سن دقیق آن را تخمین زد.

یافته ها نشان میدهد که دامنه همزیستی انسان و پله ایستوسن (در عصر یخبندان) فراتر از آنچیزی است که برآورد می شد و تایید می کند که پیش از به اوج رسیدن یخبندان ، انسان از آسیا به آمریکای شمالی رفته اند.

نتایج این یافته در مجله science به تفصیل منتشر شده است.

The post ردپای کودکان آمریکا در عصر یخبندان appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.