‎رصدخبر | جهان ؛ اروپا در سال گذشته میلادی حمایت نظامی خود از اوکراین را به شکل چشمگیری گسترش داد. طبق گزارش “ردیاب حمایت از اوکراین” وابسته به مؤسسه اقتصاد جهانی کیل، در مقایسه با میانگین سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، کمک‌های نظامی اروپا ۶۷ درصد افزایش یافته است.
‎با این حال، به‌دلیل عقب‌نشینی آمریکا، مجموع کمک‌های نظامی به اوکراین همچنان ۱۳ درصد کمتر از میانگین سه سال گذشته بوده است.
‎رشد کمک‌های نظامی اروپا در سال ۲۰۲۵ عمدتاً از سوی آلمان (با ۹ میلیارد یورو) و بریتانیا (با ۵.۴ میلیارد یورو) تأمین شده است. پس از آن، سوئد (با ۳.۷ میلیارد یورو)، نروژ (با ۳.۶ میلیارد یورو) و دانمارک (با ۲.۶ میلیارد یورو) قرار دارند.
‎با این حال، افزایش کمک‌های نظامی اروپا نابرابری‌های فزاینده میان مناطق مختلف را نیز آشکار می‌کند. در حالی که اروپای غربی، با ۶۲ درصد، بخش عمده بار را به دوش می‌کشد، سهم اروپای شرقی و جنوبی پیوسته کاهش یافته است.
‎اروپای شرقی در سال ۲۰۲۲ هنوز ۱۷ درصد از کمک‌های نظامی را تأمین می‌کرد، اما این رقم در سال ۲۰۲۵ به حدود دو درصد کاهش یافته است. در اروپای جنوبی نیز این سهم در همین بازه زمانی از هفت درصد به سه درصد تنزل یافته است.
‎پس از اروپای غربی، شمال اروپا دومین منطقه مهم تأمین‌کننده کمک‌ها به شمار می‌رود. سهم این منطقه از ۱۸ درصد در سال ۲۰۲۲ به ۳۶ درصد در سال ۲۰۲۳ افزایش یافته و پس از آن در سطحی مشابه باقی مانده است.
‎با وجود اینکه شمال اروپا حدود یک‌سوم از کمک‌های نظامی تخصیص‌یافته اروپا برای اوکراین را تأمین می‌کند، این منطقه تنها هشت درصد از تولید ناخالص داخلی ۳۱ کشور اروپایی کمک‌کننده ثبت‌شده در این ردیاب را به خود اختصاص می‌دهد. اروپای جنوبی نیز با وجود سهم ۱۹ درصدی از تولید ناخالص داخلی، همچنان در شمار کمک‌کنندگان کوچک باقی مانده است.
‎کاهش نقش آمریکا در تأمین تسلیحات اوکراین، در کنار افزایش بار مالی و امنیتی اروپا، هم‌زمان با فرسایشی شدن جنگ، فشار برای یافتن چشم‌اندازی سیاسی را افزایش داده است؛ فشاری که نه فقط از بیرون، بلکه از درون ساختارهای غربی حامی اوکراین نیز تشدید می‌شود.
‎
‎در چنین فضایی، بحث‌هایی چون زمان‌بندی آتش‌بس، مسیر احتمالی مذاکرات، و حتی بازگشت به فرآیندهای سیاسی داخلی در اوکراین، از جمله برگزاری انتخابات ریاست جمهوری، بیش از گذشته در دستور کار قرار گرفته‌اند؛ تحولاتی که دیگر نمی‌توان آنها را جدای از تغییر موازنه حمایت‌های نظامی و هزینه‌های رو به رشد جنگ برای متحدان کی‌یف در نظر گرفت.

‎انتخابات ریاست جمهوری اوکراین “تا اواسط ماه مه”
‎

در چنین شرایطی “فایننشال تایمز”، با استناد به مقام‌های ارشد اوکراینی و غربی، گزارش داده که اوکراین در حال آماده‌سازی برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و یک همه‌پرسی درباره توافق صلح احتمالی با روسیه است. طبق این گزارش، قرار است این رأی‌گیری‌ها تا اواسط ماه مه آینده برگزار شوند.
‎بر اساس این گزارش، انتظار می‌رود ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهوری اوکراین، در هفته‌های آینده طرح‌های مشخصی را در این خصوص ارائه کند. هیچ‌یک از منابع رسمی اوکراین تاکنون در این خصوص اظهارنظری نکرده‌اند.
‎این خبر در حالی منتشر شده که دولت آمریکا فشار بر کی‌یف را برای برگزاری انتخابات افزایش داده است. افزون بر این، طبق گزارش‌های رسانه‌ای، واشنگتن در پی دستیابی به یک آتش‌بس تا تابستان است تا بتواند خود را بر انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در ماه نوامبر متمرکز کند.
برگزاری انتخابات در زمان جنگ در اوکراین، همچون بسیاری از دیگر کشورها، مجاز نیست. این کار مستلزم اصلاح قانون اساسی است. با این حال، زلنسکی اعلام کرده است که در صورت تضمین امنیت، با برگزاری انتخابات موافقت می‌کند.
‎رئیس جمهوری اوکراین از پارلمان خواسته است تا به آماده‌سازی تغییرات قانونی لازم بپردازد. در همه‌پرسی نیز احتمالاً موضوع واگذاری بخشی از سرزمین‌های اوکراین به روسیه مطرح خواهد بود.
‎در آخرین دور مذاکرات برای پایان دادن به جنگ میان اوکراین، روسیه و آمریکا، که در ابوظبی پایتخت امارات متحده عربی برگزار شد، هیچ پیشرفتی حاصل نشده است.

The post اروپا کاهش کمک‌های نظامی آمریکا به اوکراین را جبران کرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | دیپلماسی ؛ «تاراس ملنیچوک» نماینده دولت اوکراین در پارلمان اوکراین روز چهارشنبه و در کانال تلگرامی خود نوشت: «یادداشت تفاهم بین دولت اوکراین و دولت جمهوری اسلامی ایران در مورد لغو روادید برای شهروندان دارای گذرنامه‌های دیپلماتیک و خدمت که در ۱۵ مارس ۱۹۹۳ در کی‌یف منعقد شده بود، فسخ شد.»

طبق گزارش خبرگزاری تاس، کی‌یف در نوامبر ۲۰۲۴ نیز موافقتنامه حمل‌ونقل هوایی سال ۱۹۹۳ با تهران را فسخ کرد.

دولت اوکراین بار‌ها ایران را متهم به حمایت از روسیه در جنگ با این کشور کرده است، اما تهران تاکید کرده است خواستار صلح و ثبات منطقه است و یک طرف جنگ اوکراین نیست.

مقامات اوکراینی همچنین به طور منظم خروج خود از توافقنامه‌های منعقد شده با روسیه و بلاروس در چارچوب کشور‌های مستقل مشترک‌المنافع را اعلام کرده است.

The post اوکراین لغو روادید گذرنامه‌های دیپلماتیک و خدمت ایرانی را فسخ کرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | جهان ؛ نهادهای مبارزه با فساد اوکراین روز شنبه از کشف اختلاس بزرگ خبر دادند که طی آن با وساطت یک نماینده فعلی پارلمان اوکراین، دو مقام محلی و تعدادی از اعضای گارد ملی پهپادهای نظامی و سامانه‌های اخلال سیگنال با قیمت‌های گزاف خریداری شده‌اند.

این خبر تنها دو روز پس از آن منتشر می‌شود که استقلال نهاد‌های مبارزه با فساد اوکراین شامل اداره ملی مبارزه با فساد (NABU) و دادستانی ویژه مبارزه با فساد (SAPO) پس از اعتراضات گسترده مردمی، از سوی پارلمان این کشور احیا شد.

بنابر بیانیه این دو نهاد، مقامات خاطی با گرفتن رشوه شرایط عقد قرارداد‌های خرید پهپاد‌ها و سامانه‌های اخلال سیگنال را با قیمت‌های گزاف فراهم کرده‌اند.

در این بیانیه آمده است: «جوهر این فساد، انعقاد قراردادهای دولتی با شرکت‌های تامین‌کننده با قیمت‌های عمدی و غیرواقعی بالا بود. متهمان در برخی موارد تا ۳۰ درصد از مبلغ قرارداد را به‌عنوان رشوه دریافت کرده‌اند. تاکنون چهار نفر در این پرونده بازداشت شده‌اند.»

ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهوری اوکراین، در پی دیدار با روسای نهاد‌های مبارزه با فساد این کشور در تلگرام نوشت: «فساد غیرقابل تحمل است. برای افشای آن باید کار تیمی شفاف صورت گیرد و در نهایت حکم عادلانه صادر شود.»

زلنسکی افزود: «استقلال در عملکرد نهاد‌های مبارزه با فساد بسیار مهم است و قانونی که روز پنجشنبه تصویب شد از این استقلال و همه تدابیر لازم برای مبارزه با فساد حمایت می‌کند.»

آقای زلنسکی که به عنوان رئیس‌جمهوری دوران جنگ از اختیارات بالا و مقبولیت گسترده در میان مردم برخوردار است، پیش‌تر قصد داشت که این دو نهاد را تحت کنترل دادستان کل قرار دهد. اما این اقدام او منجر به بزرگ‌ترین اعتراضات سراسر اوکراین از آغاز جنگ سه‌ساله با روسیه شد و آقای زلنسکی در نتیجه در اتفاقی نادر ناگزیر به عقب‌نشینی شد.

رئیس‌جمهوری اوکراین سپس اعلام کرد که صدای خشم مردم را شنیده و لایحه‌ای را برای بازگرداندن استقلال سابق این نهادها به پارلمان ارائه کرده است. این لایحه روز پنجشنبه تصویب شد.

متحدان اروپایی اوکراین که پیش‌تر نگرانی خود را از سلب استقلال این نهاد‌ها ابراز کرده بودند، از این تصمیم استقبال کردند.

مقامات بلندپایه اروپایی به زلنسکی هشدار داده بودند که اوکراین با محدود کردن اختیارات نهادهای مبارزه با فساد، روند عضویت در اتحادیه اروپا را به خطر می‌اندازد.

The post فساد در قلب جنگ سه‌ساله؛ اوکراین چگونه پهپاد‌ها را به قیمت گزاف خرید؟ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

روبن برکلمانز، وزیر دفاع هلند به یورونیوز گفت که آمریکا همچنان در این گروه حضور خواهد داشت. گروه رامشتاین متشکل از ۵۷ کشور است. هر ۳۲ کشور عضو ناتو در این گروه حضور دارند.

گروه رامشتاین برای کمک نظامی به اوکراین تشکیل شده است. لوید آستین، وزیر دفاع آمریکا در دوران ریاست جمهوری جو بایدن ریاست این گروه را برعهده داشت اما پیت هگست از زمانی که به وزارت رسیده تاکنون بر این گروه ریاست نکرده است.

پیش از این به نظر می‌رسید که ریاست مشترک آلمان و بریتانیا بر گروه رامشتاین تنها تدبیری موقتی است تا دولت جدید آمریکا به طور کامل مستقر شود.

پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا روز جمعه به صورت آنلاین در جلسه گروه رامشتاین شرکت کرد.

آمریکا در حالی ریاست گروه رامشتاین را واگذار کرد که نشانه‌های دیگری نیز مشاهده شده است که حکایت از تصمیم دولت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا برای کمرنگ کردن نقش خود در ناتو دارد.

متحدان آمریکا همزمان با این تحولات خود را برای خروج احتمالی هزاران نظامی آمریکایی از قاره اروپا نیز آماده می‌کنند. ایالات متحده هم‌اکنون ۱۰۰ هزار نیرو در خارج دارد که اکثر آنها در اروپای مرکزی مستقر هستند.

The post آمریکا از ریاست گروه متحدان کلیدی اوکراین کنار رفت appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

در عوض، بلینکن تقریباً از همان ابتدای دوران کاری خود، درگیر مجموعه‌ای از بحران‌های بین‌المللی رو به وخامت بود. زخم‌های خودساخته خروج فاجعه‌بار از افغانستان به سرعت با چالش حمله روسیه به اوکراین همراه شد. حمله حماس به اسرائیل و متعاقب آن جنگ اسرائیل در غزه که زمین سوخته به جا گذاشت، منطقه را در بحران فرو برد و فضای سیاسی آمریکا را بی‌ثبات کرد.

‌چهار سال پیش، شما جهانی را به ارث بردید که از ترامپ به شما رسیده بود و اکنون می‌خواهید این ارثیه را به او برگردانید. دوره تصدی شما یک دوره بی‌سابقه بوده است. آیا به این فکر کرده‌اید که واقعاً در چه موقعیت عجیبی قرار داشتید؟

من در مورد دو روی این سکه که شما به آن اشاره کردید بسیار فکر می‌کنم. از نظر آنچه که ما به ارث برده‌ایم باید بگویم که توجه نکردن به گذشته خیلی ساده است زیرا مردم به شکلی قابل درک روی حال و آینده متمرکز هستند، نه بر گذشته. اما اگر فقط به چهار سال گذشته و زمانی که ما به قدرت رسیدیم بنگرید می‌بینید که مسلماً وارث بدترین بحران اقتصادی از زمان رکود بزرگ بودیم. ما وارث بدترین بحران بهداشت عمومی در حداقل ۱۰۰ سال گذشته بودیم. ما کشوری داشتیم که به شدت دچار شکاف شده بود.
روابط پرتنشی با متحدان و شرکای خود در سراسر جهان داشتیم و دشمنان‌مان – خواه روسیه، خواه چین و سایر کشورها – تصور می‌کردند که ایالات متحده در حال افولی اجتناب‌ناپذیر است. امروز که در کنار شما نشسته‌ام، فکر می‌کنم ما آمریکا را در موقعیتی بسیار بسیار قوی‌تر تحویل دولت بعد می‌دهیم؛ آمریکایی که از بحران اقتصادی عبور کرده، از بحران بهداشت عبور کرده و موقعیت خود را در سراسر جهان برای بهتر شدن تغییر داده است. زیرا ما بر روی اتحادها و مشارکت‌ها سرمایه‌گذاری کردیم.

‌هنگامی که شما وارد وزارت‌خانه شدید، پرزیدنت بایدن تصویری از جهانی ترسیم کرد مبنی بر نبرد بین دموکراسی و استبداد. این عبارتی بود که مکرر بیان می‌شد. با این حال، رای‌دهندگان در داخل کشور نسبت به این دوگانه بدبین بوده‌اند. بسیاری از رای‌دهندگان دیدگاه ترامپ را در مورد آمریکایی که باید کمتر در جهان حضور داشته باشد، پذیرفته‌اند. فکر می‌کنید چرا دولت بایدن، و به‌ویژه شما، نتوانسته‌اید رای‌دهندگان را درباره کارهایی که در این چند سال اخیر برای انجام آن تلاش کرده‌اید، متقاعد کنید؟

من مطمئن نیستم که با فرض سوال شما موافق باشم. براساس آنچه که من می‌بینم، آنچه می‌خوانم و تحلیلی که می‌بینم، اکثر آمریکایی‌ها می‌خواهند که ما در دنیا نقش داشته باشیم. البته آنها می‌خواهند مطمئن شوند که ما از جنگ دوری می‌کنیم، از درگیری اجتناب می‌کنیم و این دقیقاً همان کاری است که ما انجام داده‌ایم. اما آنها می‌خواهند که ایالات متحده نقش ایفا کند.

‌پس شما معتقد نیستید که نتیجه انتخابات رد دیدگاه بایدن و شما بود؟ زیرا ترامپ، ایده بسیار متفاوتی از نحوه تعامل با جهان دارد…

یکی از چیزهایی که در این شغل به آن توجه داشته‌ام این است که من نباید سیاست‌ورزی کنم، بلکه باید سیاست‌گذاری ‌کنم. بنابراین سوال واقعی این است که چه سیاست‌هایی می‌تواند در زندگی آمریکایی‌ها تغییر ایجاد کند و آن را ایمن‌تر، مملو از فرصت و سالم‌تر کند. این چیزی است که ما واقعاً روی آن متمرکز شده‌ایم. تحلیل نتیجه انتخابات کار من نیست.

‌منظورم این نیست که سیاست‌ورزی کنید. بالاخره سیاست عرصه‌ای است که شما زندگی خود را وقف آن کرده‌اید. بدیهی است که نتایجی که به‌دست آورده‌اید، ناامید‌کننده بوده است. بنابراین من نمی‌دانم که آیا شکست باعث نمی‌شود که تأمل کنید و با خود بگوئید که شاید تصوری که شما از عملکرد خود داشته‌اید، لزوماً آن چیزی نبوده است که آمریکایی‌ها می‌خواستند. آیا فکر نمی‌کنید که در مورد جایگاه ما در جهان تغییر نگرشی به وجود آمده و خیلی‌ها با خود فکر می‌کنند که ما چه چیزی به متحدان‌مان بدهکاریم؟

دوباره می‌گویم که من اصلاً مطمئن نیستم که انتخابات به یک یا حتی مجموعه‌ای از مسائل سیاست خارجی دامن زد. در انتخابات‌ها معمولاً این اتفاق نمی‌افتد. اما اگر این موضوع را کنار بگذاریم باید گفت که آمریکایی‌ها نمی‌خواهند ما درگیر جنگ شویم. ما ۲۰ سال را در جنگ گذراندیم و صدها هزار آمریکایی در عراق و افغانستان حضور داشتند. مردم خسته شده بودند و این قابل درک است.
زمانی که پرزیدنت بایدن معاون رئیس‌جمهور بود، او ریاست برنامه پایان حضور ما در عراق را بر عهده داشت. او به‌عنوان رئیس‌جمهور به طولانی‌ترین جنگ تاریخ ما در افغانستان پایان داد. سرمایه‌گذاری‌هایی که ما در ناتو انجام داده‌ایم و شاید در توضیح آن به اندازه کافی خوب عمل نکرده‌ایم، بی‌سابقه بوده است. یکی از موضوعاتی که باید سعی کنیم برای آمریکایی‌ها توضیح دهیم، این است که دلیل به وجود آمدن بسیاری از نهادها، از جمله ناتو، در وهله اول این بود که مطمئن شویم پس از جنگ جهانی دوم دیگر هرگز درگیر جنگ جهانی دیگری نخواهیم شد.

‌من می‌خواهم به آنچه شما درباره افغانستان گفتید ورود کنم. زیرا این مسئله به ابتدای دوره تصدی شما بر می‌گردد. فکر می‌کنم منطقی است که بگوییم تردید آمریکایی‌ها نسبت به عملکرد دولت بایدن در سیاست خارجی واقعاً با دیدن روش فاجعه‌بار خروج ما از افغانستان شکل گرفت. البته اتفاق نظر وجود داشت که ما باید به طور قطع به آن جنگ پایان دهیم، اما نحوه اجرای این سیاست بسیار بد بود. وقتی پرزیدنت بایدن برای اولین بار به قدرت رسید، این تعهد را مطرح کرد که شما و هر کس دیگری که در دولت است، قرار است به هرج و مرج دولت ترامپ پایان دهد. شما چقدر روی این مسئله کنترل داشتید؟ آیا این شیوه خروج از افغانستان به اعتبار آمریکا لطمه نزد؟

من کاملاً از پایان دادن به طولانی‌ترین جنگ آمریکا دفاع می‌کنم.. فکر می‌کنم که این اقدام یک دستاورد برای رئیس‌جمهور است. این واقعیت که ما نسل دیگری از آمریکایی‌ها را نخواهیم داشت که در افغانستان می‌جنگند و می‌میرند، یک دستاورد مهم است. این اقدام موقعیت ما را در سراسر جهان تقویت کرده است و من آثارش را هر روز می‌بینم. دشمنان ما چیزی جز این نمی‌خواستند که ما یک دهه دیگر در افغانستان گرفتار باشیم.

‌اما شما یک کشور را به طالبان تقدیم کردید. رویای دموکراسی در این کشور کاملاً از بین رفته است. زنان بار سنگین این وضعیت را متحمل شده‌اند. محدودیت‌هایی برای زنان وجود دارد. حتی نمی‌توانند کار کنند. از زاویه‌ای که به موضوع نگاه کنید، شیوه خروج از افغانستان، و وضعیتی که افغانستان در آن به حال خود رها شده است، نمی‌توانست آن چیزی باشد که ایالات متحده می‌خواست.

هیچ راه آسانی برای رهایی از ۲۰ سال جنگ وجود نداشت. البته باید از افغانستان درس بگیریم. اینجا در وزارت امور خارجه، یکی از چیزهایی که تقریباً بلافاصله دستورش را دادم، بازبینی پس از اقدام خروج از افغانستان بود تا مطمئن شویم که متوجه شده‌ایم چه چیزی را درست انجام داده‌ایم و در اجرای چه اقداماتی اشتباه کرده‌ایم. من دیپلمات‌های ارشد را برای انجام این کار به خدمت گرفتم. ما یک گزارش طولانی به همراه توصیه‌های سیاستی تهیه کردیم.
ما اکثر این توصیه‌ها را به خدمت گرفتیم تا مطمئن شویم که در موقعیت بهتری برای رویارویی یک بحران دیگر شبیه به افغانستان خواهیم بود و حالا ما آماده‌تر هستیم. در واقع، ما بسیاری از این توصیه‌ها را در بحران‌های بعدی که باید با آن‌ها روبه‌رو می‌شدیم، عملی کرده‌ایم؛ چه در لبنان، چه در اسرائیل، چه در سودان؛ همه اقداماتی که بر اساس آن توصیه‌ها به اجرا درآوردیم.

‌شش ماه پس از خروج آمریکا از افغانستان، روسیه به اوکراین حمله کرد. من آن روزهای وحشتناک را به یاد دارم. چقدر به درگیری مستقیم نزدیک بودیم؟

لحظات مختلفی بوده که ما نگرانی‌های واقعی در مورد اقداماتی که روسیه ممکن بود انجام دهد، داشتیم. اقداماتی نظیر استفاده بالقوه از سلاح‌های هسته‌ای. اما من فکر می‌کنم در طول این مدت توانسته‌ایم به گونه‌ای جلو برویم که از درگیری مستقیم با روسیه دور باشیم. اکنون روسیه درگیر انواع و اقسام فعالیت‌های شرورانه نظیر حملات ترکیبی از هر نوع، چه در فضای سایبری، چه اقدامات خرابکارانه، چه ترور است؛ همه این اقدامات در جریان است و در اروپا هم رخ می‌دهد. اما از نظر درگیری مستقیم، فکر نمی‌کنم به آن نزدیک بوده‌ایم، اما باید بسیار بسیار مراقب آن باشیم.

‌شما دو تصمیم استراتژیک در مورد اوکراین گرفتید. اولین مورد، به دلیل ترس از درگیری مستقیم، محدود کردن استفاده اوکراین از تسلیحات آمریکایی در داخل خاک روسیه بود. دوم، حمایت از حمله اوکراین به روسیه بدون پیگیری مسیر دیپلماتیک موازی جهت تلاش برای پایان دادن به درگیری بود. امروز نظرتان درباره آن تصمیمات چیست؟

اگر به مسیر مناقشه نگاه کنید، می‌بینید که ما توانستیم اطمینان حاصل کنیم که نه‌تنها آماده هستیم و متحدان و شرکای ما نیز آماده هستند، بلکه اوکراین نیز آماده است. ما خیلی قبل از وقوع تجاوز روسیه، از ماه سپتامبر و دسامبر، بی‌سروصدا سلاح‌های زیادی را به اوکراین رساندیم تا مطمئن شویم که آنها چیزهایی را که برای دفاع از خود نیاز دارند، در اختیار دارند.
سلاح‌هایی مثل استینگرها، جاولین. این سلاح‌ها در ممانعت از تصرف کی‌یف به دست روسیه و پاک کردن اوکراین از روی نقشه بسیار موثر بودند اما فکر می‌کنم آنچه بسیار مهم است درک این موضوع است که در مقاطع مختلف زمانی، خیلی‌ها بر روی یک سامانه تسلیحاتی یا سامانه‌ای دیگر تمرکز می‌کنند. یک روز تانک آبرامز و یک روز F-16. اما موضوع از نظر ما صرفاً دادن این سلاح‌ها به اوکراین نبود. بلکه موضوع دیگر این بود که آیا آنها می‌دانند چطور باید از این سلاح‌ها استفاده کنند؟ آیا می‌توانند این سلاح‌ها را حفظ کنند؟ آیا ارسال این سلاح‌ها بخشی از یک برنامه منسجم است؟ همه آن موارد در تصمیمات درباره اینکه چه چیزی به آنها بدهیم و چه زمانی بدهیم، دخیل بودند.
در عرصه دیپلماسی، ما دیپلماسی فوق‌العاده‌ای را در گردهم آوردن و متحد کردن بیش از ۵۰ کشور، نه‌تنها در اروپا، بلکه فراتر از آن، در حمایت از اوکراین به کار گرفتیم. من در آغاز جنگ بسیار فعال بودم. ملاقات‌هایی با همتای روسی خود، سرگئی لاوروف، چند ماه قبل از جنگ در ژنو داشتم و تلاش کردم ببینم آیا می‌شود راهی پیدا کرد که جلوی جنگ را بگیریم یا خیر. تلاش کردم بفهمم که آیا مسئله اوکراین صرفاً به موضوع نگرانی‌های امنیتی روسیه مربوط می‌شود یا خیر.
آیا روسیه واقعاً از سمت ناتو احساس تهدید می‌کند و آیا می‌شود با ارائه پیشنهادی این تهدید را برطرف کرد؟ یا اینکه مسئله روسیه اساساً چیز دیگری است و پوتین به دنبال امپراطوری است و از جاه‌طلبی و تمایل به بازآفرینی یک روسیه بزرگ و تسلیم مجدد اوکراین به روسیه برخوردار است؟ ما باید پیشنهادات را آزمایش می‌کردیم. ما به شدت با روسیه تعامل دیپلماتیک داشتیم. اگر آن زمان، فرصتی برای تعامل دیپلماتیک به شیوه‌ای وجود داشت که بتواند جنگ را با شرایط عادلانه و بادوام پایان دهد، ما اولین کسانی بودیم که از آن استفاده می‌کردیم. متأسفانه، حداقل تا این لحظه، ما هیچ نشانه‌ای از آمادگی روسیه برای تعامل واقعی ندیده‌ایم. امیدوارم که این روند تغییر کند.

‌اوکراین اکنون در موقعیت قدرتمندی نیست که بتواند روند رویدادهای بعدی را تعیین کند. می‌دانیم که ترامپ هم در حال ورود به کاخ سفید است و تیم ترامپ دیدگاه متفاوتی درباره اوکراین دارد. ما می‌دانیم که ترامپ، افرادی را در اطراف خود دارد که بسیار مایلند اوکراین را به روسیه واگذار کنند. هیچ مسیر دیپلماتیک موازی وجود نداشته است و احتمالاً سلاح‌ها در حال تمام شدن هستند. آیا احساس می‌کنید اوکراین را در قوی‌ترین موقعیتی که می‌توانستید ترک کردید؟ یا کارهایی وجود داشت که می‌توانستید متفاوت انجام دهید؟

چیزی که ما باقی گذاشتیم اوکراین است. اصلاً بدیهی نبود که اوکراینی باقی بماند زیرا خواست پوتین این بود که اوکراین را از نقشه پاک کند. ما این روند را متوقف کردیم. پوتین شکست خورده است. اوکراین ایستاده است. من معتقدم که پتانسیل فوق‌العاده‌ای نه‌تنها برای نجات یافتن، بلکه برای پیشرفت در آینده نیز دارد. این بستگی به تصمیماتی دارد که دولت آینده آمریکا و بسیاری از کشورهای دیگر اتخاذ خواهند کرد.

‌آیا فکر می‌کنید زمان پایان دادن به جنگ فرا رسیده است؟

اینها تصمیماتی است که اوکراینی‌ها باید بگیرند. آنها باید تصمیم بگیرند که آینده آنها کجاست و چگونه می‌خواهند به آنجا برسند. جایی که خطی بر روی نقشه ترسیم می‌شود، فکر نمی‌کنم اساساً خیلی تغییر کند.

‌منظور شما این است که مناطقی که روسیه تحت کنترل است باید واگذار شوند؟

مسئله واگذار کردن نیست. سوال این است که مرز، به‌عنوان یک موضوع عملی در آینده قابل پیش‌بینی، بعید است که تغییر زیادی کند. ادعای اوکراین درباره آن مناطق همیشه وجود خواهد داشت. سوال این است که آیا آنها با حمایت دیگران راهی برای بازپس‌گیری قلمرو ازدست‌رفته پیدا خواهند کرد؟ بعید است که پوتین از جاه‌طلبی‌های خود دست بکشد. اگر آتش‌بس برقرار شود، در ذهن پوتین، این آتش‌بس احتمالاً به او فرصتی برای استراحت، بازسازی و حمله مجدد در آینده می‌دهد.
بنابراین آنچه که برای اطمینان از پایداری آتش‌بسی که به وقوع می‌پیوندد مهم است، اطمینان به این است که اوکراین از ظرفیت‌هایی در آینده برای جلوگیری از تجاوز بیشتر روسیه برخوردار است و این ظرفیت می‌تواند به اشکال مختلف باشد. می‌تواند از طریق ناتو انجام شود و ما اوکراین را در مسیر عضویت در ناتو قرار دهیم. می‌تواند از طریق تضمین‌های امنیتی، تعهدات، تضمین‌های کشورهای مختلف انجام شود تا اطمینان حاصل شود که روسیه می‌داند اگر دوباره حمله کند، با مشکل بزرگی روبه‌رو خواهد شد.

‌ظاهراً می‌خواهید بگویید که سرنوشت اوکراین دیگر در دست حامی اصلی آن، ایالات متحده نخواهد بود. سرنوشت اوکراین را در دستان اروپا می‌بینید؟

من بسیار امیدوارم – و نمی‌خواهم بگویم انتظار دارم- اما مطمئناً بسیار امیدوارم که ایالات متحده حامی اصلی این کشور باقی بماند زیرا، مسئله فقط اوکراین نیست.

‌مسئله اوکراین یکی از جنگ‌هایی است که به ترامپ ارث می‌رسد. به نظر می‌رسد رویکرد او به سیاست خارجی، اجتناب از درگیری نظامی است و در عین حال می‌خواهد دنیا از ما بترسد. به نظر می‌رسد که او چندان علاقه‌ای به دیپلماسی ندارد. من کنجکاو هستم بدانم شما این نوع سیاست خارجی را چگونه تعریف می‌کنید و در مورد این رویکرد چه فکر می‌کنید؟

به نظر من، همانطور که قبلاً گفتم، در غیاب دیپلماسی آمریکایی، دیپلماسی بسیاری از کشورهای دیگر را خواهید داشت که جهان را به گونه‌ای شکل می‌دهند که ممکن است چندان با منافع و ارزش‌های ما رویکرد دوستانه نداشته باشد. پس اینجا مسئله انتخاب در میان است. ما می‌توانیم خودمان را منفک کنیم و بایستیم. اما باید بدانیم که اگر ما منفک شویم، دیگران وارد عمل خواهند شد و باید تصمیم بگیریم که آیا این به نفع ما است یا خیر.

‌البته اینطور نیست که ترامپ بخواهد عقب بکشد بلکه او دوست دارد از روش‌های دیگری استفاده کند تا کشورها به خواست آمریکا تن بدهند…

بیایید یک مثال عینی بیاوریم. بیایید کمی در مورد چین صحبت کنیم. من فکر می‌کنم پرزیدنت ترامپ در اولین دولت خود در شناسایی برخی از چالش‌های ناشی از چین درست می‌گفت. هیچ کشوری به اندازه چین این ظرفیت را ندارد که برای تغییر شکل سیستم بین‌المللی که ما و بسیاری از کشورها پس از جنگ جهانی دوم ایجاد کردیم، اقدام کند. این کشور دارای قدرت نظامی، قدرت اقتصادی، قدرت دیپلماتیک برای انجام این کار به روشی است که هیچ کشور دیگری نمی‌تواند انجام دهد. ما همچنین می‌دانیم که بسیاری از اقداماتی که این کشور انجام می‌دهد به شدت برای کارگران و شرکت‌های آمریکایی ناعادلانه بوده است. این اقدامات آنها را تضعیف کرده و از گردونه تجارت حذف می‌کند. بنابراین من فکر می‌کنم که او در شناسایی این مشکل درست می‌گفت.
جایی که من با رویکردی که او در پیش گرفت مخالفم و رویکردی را که ما دنبال کردیم تحسین می‌کنم، این است که زمانی که در حال همکاری نزدیک با سایر کشورها هستیم، در مقابله با چالش‌های ایجادشده توسط چین بسیار مؤثرتر خواهیم بود. زمانی که ما کار را به دست گرفتیم، اتحادیه اروپا در آستانه امضای یک توافق تجاری بزرگ با چین بود.
در آن زمان آنها مطمئن نبودند که می‌توانند روی ایالات متحده حساب کنند. ما در چهار سال گذشته با چالش‌های واقعی در روابط با اروپا روبه‌رو بودیم و آنها به سمت چین سوق پیدا کرده بودند. بسیاری از کشورهای دیگر نیز همینطور بودند. وقتی نوبت به برخورد دیپلماتیک و اقتصادی با چین می‌رسید، واقعاً در حال افول بودیم. ما این روند را برعکس کردیم.
روش ما این است که وقتی با رویه‌های اقتصادی چین که ما آن را دوست نداریم، سروکار داریم، به دنبال جذب کشورهای دیگر بوده‌ایم. ما ۲۰ درصد از تولید ناخالص جهان را در اختیار داریم. وقتی ما اروپایی‌ها، متحدان و شرکای کلیدی خود در آسیا و اقیانوسیه را با خود همسو می‌کنیم، ناگهان ۴۰، ۵۰، ۶۰ درصد تولید ناخالص داخلی جهان را شکل می‌دهیم و این چیزی است که چین نمی‌تواند نادیده بگیرد. می‌دانم که این رویکرد موفق است زیرا هر بار که با همتای چینی خود، ملاقات می‌کنم، او ناگزیر ۳۰ یا ۴۰ دقیقه و حتی ۶۰ دقیقه را صرف شکایت از همه کارهایی که ما برای همسو کردن سایر کشورها برای ایجاد این همگرایی در برخورد با آنها انجام داده‌ایم، می‌کند. بنابراین، از نظر من، ما از طریق استفاده از مسیر دیپلماسی وضعیت بهتری خواهیم داشت.

‌آیا فکر می‌کنید که طرح ترامپ برای اعمال تعرفه‌های سنگین بر کالاهای چینی – احتمالاً ۶۰ درصد تعرفه‌های کلی – و همچنین اعمال تعرفه بر متحدان ما نظیر کانادا و سایر کشورها، اشتباه است؟

تعرفه‌ها جای خود را دارند.

‌دولت بایدن هم تعرفه‌های خود را داشت…

من فکر می‌کنم زمانی که از تعرفه به صورت استراتژیک و متمرکز استفاده شود،‌ می‌توانند ابزار بسیار موثر و مهمی باشند اما وقتی از تعرفه زیاد از حد استفاده کنید، افرادی که معمولاً بهای این سیاست را می‌پردازند، مصرف‌کنندگان هستند.

‌در اینجا می‌خواهم به آنچه تبدیل به بحران تعیین‌کننده دوران ریاست‌جمهوری بایدن شد، بپردازم و آن جنگ در غزه است. شما فکر می‌کردید که می‌توانید یک توافق تاریخی بین عربستان سعودی و اسرائیل را میانجیگری کنید و سپس حماس در ۷ اکتبر به اسرائیل حمله کرد و پاسخ اسرائیل شدید بود. آخرین آمار سازمان ملل تعداد قربانیان فلسطینی را ۴۵ هزار نفر اعلام کرده است. بیش از ۹۰ درصد از جمعیت غزه اکنون آواره هستند. کل جمعیت در وضعیت گرسنگی هستند. تمام بیمارستان‌ها ویران شده‌اند. در ماه نوامبر، یک کمیته سازمان ملل گزارشی را منتشر کرد که شیوه‌های جنگی اسرائیل را «همخوان با ویژگی‌های نسل‌کشی» تشخیص داد. من می‌دانم که شما با این قضاوت موافق نیستید، اما آیا معتقدید که اقدامات اسرائیل با قوانین جنگ سازگار بوده است؟

تا قبل از هفتم اکتبر ما به شدت به دنبال عادی‌سازی روابط بین عربستان سعودی و اسرائیل بودیم. در واقع، قرار بود در ۱۰ اکتبر به عربستان سعودی و اسرائیل سفر کنم. بدیهی است که این اتفاق نیفتاد. اما هدف از آن سفر کار بر روی مؤلفه فلسطینی توافق عادی‌سازی روابط بین عربستان سعودی و اسرائیل بود، زیرا ما معتقد بودیم و سعودی‌ها نیز تاکید کردند که بسیار مهم است که مطمئن شویم اگر قرار است عادی‌سازی صورت گیرد، مولفه فلسطین نیز باید حل و فصل شود و راهی به سوی تشکیل کشور فلسطینی باز شود. همانطور که گفتم، آن سفر اتفاق نیفتاد.

از ۷ اکتبر، ما چند هدف اصلی را در ذهن داشتیم. من بلافاصله به اسرائیل و کشورهای منطقه سفر کردم. پنج روز در منطقه بودم. چیزهای وحشتناکی دیدم که رخ دادنش برای هر مرد و زن و کودکی فراتر از حد تصور است. ما مصمم بودیم که هر کاری می‌توانیم انجام دهیم تا اطمینان حاصل کنیم که ۷ اکتبر دیگر تکرار نخواهد شد.
ما همچنین می‌خواستیم مطمئن شویم که جنگ گسترش نمی‌یابد و درگیری به جبهه‌های دیگر و به کشورهای دیگر سرایت نمی‌کند، زیرا اگر این اتفاق می‌افتاد معنایش مرگ و ویرانی بیشتر بود. ما می‌خواستیم تا حد امکان مطمئن شویم که کودکان، زنان، مردان غزه تا حد امکان محافظت می‌شوند و کمک‌هایی را که برای نجات یافتن از این درگیری وحشتناک نیاز داشتند، دریافت می‌کنند. از آن زمان تاکنون هر روز بر روی هر یک از این موضوعات کار می‌کنیم. وقتی نوبت به اطمینان از عدم تکرار ۷ اکتبر می‌رسد، فکر می‌کنم در وضعیت خوبی هستیم. اسرائیل توانایی‌های نظامی حماس را نابود کرده است. رهبری که مسئول وقوع ۷ اکتبر بود را حذف کرده است.

‌اما غزه ویران شده است و رنج مردم بسیار عظیم است…

نیازی نیست کسی درد و رنج مردم را به من یادآوری کند، زیرا این چیزی است که من هر روز با آن سر و کار دارم. دقیقاً به همین دلیل است که ما تمام توان خود را برای یافتن راهی برای پایان دادن به درگیری از طریق بازگرداندن گروگان‌ها و برقراری آتش‌بس انجام داده‌ایم.

‌حتی موشه یالون، وزیر دفاع پیشین اسرائیل، از آنچه در غزه حال وقوع است به عنوان جنایات جنگی و پاکسازی قومی یاد کرد. این انتقاد داخلی است. خارجی نیست. بنابراین باید این سوال را تکرار کنم و از شما بپرسم که آیا اسرائیل به قوانین جنگ در غزه احترام گذاشته است؟

ما گزارش‌های خود را با ارزیابی‌های خود ارائه کردیم. وقتی نوبت به اقداماتی می‌شود که اسرائیل انجام داده است، ما از روز اول گفتیم که اسرائیل چگونه باید اقدام کند. از همان روز اول ما سعی کردیم اطمینان حاصل کنیم که مردم غزه نیازهای خود را دریافت می‌کنند.
اولین سفری که پنج روز پس از ۷ اکتبر به اسرائیل انجام دادم، با تیمم ۹ ساعت در مقر ارتش اسرائیل در تل‌آویو، در طبقه ششم زیرزمین با نخست‌وزیر اسرائیل وقت گذراندم. ما ساعت‌ها مشاجره کردیم. در پایان در مورد پیشنهاد اساسی که نیاز رسیدن کمک‌های بشردوستانه به فلسطینی‌های غزه بود صحبت کردیم. دراینجا مشاجره در گرفت چراکه در روزهای پس از ۷ اکتبر جامعه اسرائیل کاملاً آسیب دیده بود. خشم تنها در نخست‌وزیر اسرائیل نبود.
کل جامعه خشمگین بود و نمی‌خواست حتی به یک فلسطینی در غزه کمک شود. من ۹ ساعت با مقامات اسرائیلی بحث کردم. پرزیدنت بایدن قصد داشت چند روز بعد به اسرائیل برود. در جریان آن بحث‌ها، وقتی دیدم که در برابر پیشنهاد ورود کمک‌های بشردوستانه مقاومت می‌شود، به نتانیاهو گفتم، با رئیس‌جمهور تماس می‌گیرم و به او می‌گویم اگر اجازه این کمک را ندهی، به اسرائیل نیاید. من با رئیس‌جمهور تماس گرفتم تا مطمئن شوم که او هم با این پیشنهاد موافق است. ما توافق کردیم که ارسال کمک را از طریق رفح آغاز کنیم. ما در طول این مدت سعی کرده‌ایم به نیازهای بسیاری از افرادی که در این جنگ وحشتناک گرفتار شده‌اند توجه کنیم.
ما یک جمعیت فلسطینی آسیب‌دیده داریم. من با فلسطینی‌های آمریکایی که عزیزان خود را در غزه از دست داده‌اند ملاقات کرده‌ام. من هنوز بروشور کوچکی را که یکی از هموطنان آمریکایی درست کرده، با خود دارم که تصاویری از خانواده او در غزه دارد؛ در سمت چپ، کسانی که کشته شدند، از جمله کودکان، و در سمت راست، کسانی که هنوز زنده هستند و این به من انگیزه می‌دهد که هر روز سعی کنم راه بهتری برای حل مسئله پیدا کنم. اکنون، اسرائیل در یک محیط منحصر به فرد عمل می‌کند، اما مسئولیت از اسرائیل سلب نمی‌شود…

‌اما آیا آنها به این مسئولیت‌ها عمل کرده‌اند؟

وقتی بحث ارائه کمک‌های بشردوستانه است باید بگویم که در دوره‌هایی اسرائیل به مسئولیت خود عمل نمی‌کرد و دقیقاً به همین دلیل است که اخیراً با مشارکت وزیر دفاع، آنها را به شدت تحت فشار قرار دادیم تا اقداماتی را انجام دهند که اطمینان حاصل شود کمک‌های بیشتری به مردم غزه می‌رسد.

‌ممانعت از دریافت کمک‌های غذایی جنایت جنگی محسوب می‌شود. بنابراین آنچه شما به من می‌گویید این است که در واقع آنها حتی نمی‌خواستند غذا به مردم غزه برسد؟

تفاوت زیادی بین قصد و نتیجه وجود دارد، خواه تحت قانون باشد یا تحت هر استانداردی. نتایجی که می‌دیدیم به شدت ناکافی بود. یعنی نتایج مربوط به دریافت کمک مورد نیاز مردم. همانطور که اطمینان از اینکه مردم محافظت می‌شوند، به نظر من کافی نبوده است. یک سوال بسیار متفاوت در مورد اینکه هدف چه بوده است وجود دارد.

‌کل غزه با خاک یکسان شده است و نکته اصلی این واقعیت است که ایالات متحده بسیاری از این سلاح‌ها را در اختیار اسرائیل قرار می‌دهد. ارسال بمب‌های ۲۰۰۰ پوندی که باعث کشته شدن غیرنظامیان فلسطینی شدند از طریق وزارت امور خارجه تائید شدند. من می‌دانم که دولت آمریکا در تمام طول مسیر با این مسئله دست‌وپنجه نرم کرده است. اما جایی که اکنون هستیم این است که جنگ همچنان تحت پیگرد قانونی قرار دارد. حماس دیگر آنگونه که بود یک تهدید تلقی نمی‌شود. بنابراین من کنجکاو هستم بدانم که چرا هنوز این سلاح‌ها را در اختیار اسرائیل قرار می‌دهید؟

اولاً ما اساساً به دفاع از اسرائیل متعهد بوده و هستیم و متأسفانه اسرائیل از هر جهت با دشمنان مواجه است. این بدان معناست که حمایتی که ایالات متحده در بسیاری از دولت‌ها‌، اعم از جمهوری‌خواه و دموکرات، در طول سال‌های متمادی به اسرائیل ارائه می‌کند، برای اطمینان از این موضوع است که اسرائیل قادر به دفاع از خود باشد و بتواند از تجاوزات بسیاری از طرف‌های دیگر جلوگیری کند. این مسئله کاملاً حیاتی است. حال این دشمنان می‌تواند حزب‌الله باشد یا ایران یا حوثی‌ها یا هر دشمن دیگری. این حمایت برای اطمینان از این است که اسرائیل دارای قدرت بازدارندگی و دفاعی کافی است. بنابراین حفظ این کمک‌ها حیاتی است.
نکته دیگر اینکه ما همچنان بر این باوریم که سریع‌ترین و مؤثرترین راه برای پایان همیشگی بحران غزه توافق بر سر آتش‌بس و بازگشت گروگان‌ها به خانه است. دو مانع بزرگ برای عبور از این خط پایان وجود دارد و هر دو به حماس مربوط می‌شود. یکی از آنها این است که هر زمان که بین ایالات متحده و اسرائیل تفاهمی می‌شد و این تصور وجود داشت که فشار بر اسرائیل در حال افزایش است، حماس از موافقت با آتش‌بس و آزادی گروگان‌ها عقب‌نشینی کرد. بنابراین، مواقعی وجود دارد که آنچه ما در خلوت درباره اختلافات‌مان به اسرائیل می‌گوییم با آنچه در ملأ عام انجام می‌دهیم یا می‌گوییم متفاوت است.

‌لحظاتی وجود داشت که به نظر می‌رسید شما سعی می‌کنید در ملأعام خط قرمز بکشید و به اسرائیل بگویید که مثلاً به رفح نرود. اما اسرائیلی‌ها به رفح رفتند و از این خط قرمز عبور کردند. به نظر می‌رسد که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، هرگز به حرف شما گوش نداده است.

مخالفم. من اشاره کردم که چگونه از روز اول به سمت ارسال کمک‌های بشردوستانه رفته‌ایم، و این یک تلاش همیشگی و مداوم در طول این مدت بوده است. وقتی صحبت از رفح می‌شود، ما نگرانی عمیقی در مورد حمله مستقیم و استفاده از مهمات ۲۰۰۰ پوندی در مناطق پرجمعیت داشتیم. کاری که اسرائیل در رفح انجام داد، بسیار متفاوت از آن چیزی بود که آنها قبل از تعامل با ما درباره‌اش برنامه‌ریزی می‌کردند.

‌بنابراین احساس می‌کنید که در شکل‌دادن به رفتار نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو موثر بوده‌اید…

من فکر می‌کنم مسئله‌ای که ما داشتیم این بود که چگونه می‌توانیم به شکل مؤثرتری درگیری را به سمتی ببریم که پایان یابد. تمرکز بر دستیابی به آتش‌بس، توافق آزادی گروگان‌ها، همان چیزی بود که از نظر ما، سریع‌ترین و بادوام‌ترین راه برای پایان دادن به جنگ بود. همانطور که گفتم، حماس، وقتی اسرائیل را تحت فشار علنی دید، از توافق عقب نشست. مسئله دیگری که حماس را وادار به عقب‌نشینی کرد، اعتقاد آنها بود. آنها امید به گسترش درگیری داشتند. آنها امید داشتند که حزب‌الله و ایران و دیگر بازیگران به اسرائیل حمله خواهند کرد. بنابراین ما بسیار سخت کار کرده‌ایم تا مطمئن شویم که این اتفاق نیفتد.

‌آیا بنیامین نتانیاهو را شریک خوبی می‌دانستید؟ زیرا گزارش شده بود که او در ماه جولای از توافق آتش‌بس که منجر به آزادی گروگان‌ها می‌شد، جلوگیری کرد. آیا این درست است؟

نه. این گزارش دقیق نیست. آنچه ما بارها و بارها دیده‌ایم این است که حماس به توافقی که باید منعقد می‌کرد، نرسید. البته مواقعی هم بوده که اقدامات اسرائیل، توافق را دشوارتر کرده است. اما دلیلی برای آن اقدامات وجود داشته، حتی اگر گاهی اوقات نتیجه‌گیری را دشوارتر کرده باشد.
مثل کشته شدن یحیی سنوار. زمانی که سنوار زنده بود، حماس فقط یک تصمیم‌گیرنده داشت اما وقتی که کشته شد دیگر حماس صدای واحدی نداشت و این این اتفاق درست در زمانی رخ داد که ما فکر می‌کردیم می‌توانیم توافق را به خط پایان برسانیم. ناگهان در سمت حماس دیگر تصمیم‌گیر وجود نداشت. تصمیم‌گیری برای حماس قطعاً سخت بود. بنابراین همه این اقدامات دارای اثرات درجه دوم و سوم هستند که باید آنها را محاسبه کنید.

‌برخی کارکنان وزارت امور خارجه در انتقاد به سیاست‌های شما در قبال غزه، استعفا کردند. آخرین نفری که اعتراض کرد مایک کیسی است که معاون مشاور سیاسی وزارت خارجه در غزه بود و در ماه جولای استعفا داد. او اخیراً در مورد دوران تصدی خود با گاردین صحبت کرد و مدعی شد که وزارت امور خارجه بارها برای اسرائیل هزینه کرده و هیچ‌کس گزارش‌های او را درباره تلفات غیرنظامیان نمی‌خواند. چگونه به این انتقادات پاسخ می‌دهید؟

من برای برخی افراد در این بخش که نه‌تنها دیدگاه‌های متفاوتی نسبت به سیاست‌هایی که ما دنبال کرده‌ایم، داشته‌اند، بلکه آن دیدگاه‌ها را بیان کرده‌اند، احترام زیادی قائل هستم. تک تک این گزارش روی میز من می‌آمد. تک‌تک آنها را خواندم و حداقل به ۲۰ گزارش درباره غزه پاسخ دادم. البته برخی از این حقایق را مطرح کرده‌اند. من نیازی به گزارش‌های مخالف نداشتم تا حقایق را در مقابلم داشته باشم. من هر روز آنها را دریافت می‌کنم. همه چیز را خواندم. من در مورد همه چیز نظر می‌دهم. من به دنبال پاسخ در مورد همه چیز هستم.
آیا این بدان معناست که ما هر بار به پاسخ‌های درست می‌رسیم؟ نه. آیا این بدان معناست که ما به شدت روی این گزارش‌ها تمرکز کرده‌ایم؟ بله. هدف من پایان دادن به درگیری در غزه بوده است به گونه‌ای که اطمینان حاصل شود که ۷ اکتبر دیگر تکرار نمی‌شود. باید به رنج مردم غزه پایان داده می‌شد و این کار باید به گونه‌ای انجام می‌شد که گروگان‌ها به خانه بازگردند.

‌آیا فکر می‌کنید هنوز گروگان‌ها زنده هستند؟

بله.

‌آیا شما، نگران این هستید که شاید آنچه در غزه رخ داد و جهان آن را به عنوان نسل‌کشی می‌شناسد در دوران وزارت شما رخ داده است؟

نه! اول از همه اینطور نیست. در مورد اینکه جهان چگونه آن را می‌بیند، من نمی‌توانم به طور کامل به آن پاسخ دهم. اما هر کس باید به واقعیت‌ها نگاه کند و از واقعیت‌ها نتیجه بگیرد و نتیجه‌گیری من روشن است. من همچنین فکر می‌کنم، در پی این رنج وحشتناک – آسیب‌های روحی به جمعیت اسرائیل، جمعیت فلسطین و بسیاری دیگر – نوری نیز وجود دارد که می‌توان دید و آن چشم‌انداز آینده‌ای بسیار متفاوت و بسیار بهتر است.
این نور زندگی‌هایی که از دست رفته را بر نمی‌گرداند. این نور والدین کودکان غزه یا فرزندان والدین اسرائیلی را که فرزندان خود را در ۷ اکتبر از دست داده‌اند، باز نمی‌گرداند. اما این راه دیگری پیش رو می‌گذارد و ما کار فوق‌العاده‌ای را برای ساختن پایه‌ای برای آن انجام داده‌ایم. اول اینکه شما باید به درگیری در غزه پایان دهید. من معتقدم که پایان خواهد یافت، و احتمالاً کمابیش با شرایطی که ما در توافقنامه آتش‌بس گروگان‌ها که پرزیدنت بایدن مطرح کرده بود، به پایان خواهد رسید. دوم، باید مطمئن شویم که آتش‌بس پایدار است. ما ماه‌ها روی یک طرح پس از جنگ با بسیاری از کشورهای منطقه، به‌ویژه شرکای عرب کار کرده‌ایم.
اگر در چند هفته آینده فرصتی برای شروع تلاش برای اجرای آن از طریق توافق آتش‌بس گروگان‌ها نداشته باشیم، آن را به دولت آینده خواهیم داد و آنها می‌توانند تصمیم بگیرند که آیا براساس آن پیش بروند یا خیر. سوم، ما چشم‌انداز یک منطقه کاملاً متفاوت با روابط عادی بین اسرائیل و عربستان سعودی و بسیاری از کشورهای دیگر را داریم. چشم‌اندازی که براساس آن اسرائیل در ساختار امنیتی منطقه ادغام شده و از آنجا که این یک الزام برای توافقنامه عادی‌سازی خواهد بود، یک مسیر واقعی در پیش خواهد بود تا یک کشور فلسطینی ایحاد شود. ما همه کارها را انجام داده‌ایم تا این برنامه‌ها را اجرا کنیم.
عادی‌سازی روابط اسرائیل با عربستان سعودی، می‌تواند فردا براساس کارهایی که ما انجام داده‌ایم و سرمایه‌گذاری‌هایی که کرده‌ایم، پس از پایان درگیری در غزه و توافق بر سر راه معتبر رو به جلو برای فلسطینی‌ها اتفاق بیفتد. این چیزی است که ما به دولت بعدی تحویل خواهیم داد. اما این امر مستلزم آن است که رهبران تصمیمات واقعاً سختی بگیرند و به نوعی باید فراتر از آسیب‌های روانی دو جامعه اسرائیلی و فلسطینی حرکت کنند. این بخش واقعاً سخت خواهد بود.

‌گزارش‌های زیادی در مورد کاهش توانایی‌های بایدن در طول دوره ریاست‌جمهوری‌اش منتشر شده است. شما یکی از نزدیک‌ترین افراد به او هستید. شما ده‌ها سال با او کار کرده‌اید. طبق برخی روایت‌ها، او شما را مثل پسر خود می‌داند. این سوال ظریفی است که می‌توان پرسید، اما من احساس می‌کنم که بسیاری از آمریکایی‌ها می‌خواهند بفهمند که آیا شما تغییراتی را در مردی که به خوبی می‌شناسیدش، مشاهده کرده‌اید؟

این چیزی است که می‌توانم به شما بگویم: به هر کاری که انجام داده‌ایم نگاه کنید. چه موافقش باشید یا نه، من فکر می‌کنم که یک رکورد بسیار قوی از موفقیت وجود دارد که از بسیاری جهات تاریخی است. هر یک از این دستاوردها محصول تصمیم رئیس‌جمهور ایالات متحده، یعنی شخص جو بایدن بوده است. نه توسط دیگران در دولت بلکه توسط شخص رئیس‌جمهور. قضاوت او، تصمیم او، عمل او در آنچه ما انجام داده‌ایم، آنچه به دست آورده‌ایم نمود یافته است. این مبنایی است که بر اساس آن می‌توان قضاوت کرد که آیا او یک رئیس‌جمهور مؤثر بوده است یا خیر. من معتقدم که پاسخ کاملاً مثبت است.

‌تابستان گذشته، همکار من، رابرت دریپر، گزارش داد که افراد در نهادهای دیپلماتیک نگرانند که مثلاً حافظه رئیس‌جمهور هنگام ملاقات با رهبران خارجی نشانه‌هایی از لغزش داشته باشد…

همه ما تغییر می‌کنیم. همه ما پیر می‌شویم. من یک دختر ۴ ساله دارم که به زودی ۵ ساله می‌شود. روز پیش با او نشسته بودم و او می‌گفت: بابا پیراهن سفید پوشیده است. کت و شلوار آبی دارد، کفش مشکی دارد و موهایش خاکستری است. و من گفتم: نه، نه، نه. موهایم قهوه‌ای است و او گفت: نه، خاکستری است. همه ما پیرتر می‌شویم. همه ما با افزایش سن تغییر می‌کنیم. اما باز هم، آنچه که من در مورد قضاوت و در مورد تصمیماتی که کشور صورت داده می‌بینم این است که بایدن قضاوت درستی داشته است. او این تصمیمات را گرفته است.

‌داستان خود شما بسیار با مبارزه با استبداد پیوند خورده است. ناپدری شما یک بازمانده هولوکاست بود که توسط سربازان آمریکایی از اردوگاه‌های مرگ نجات یافت. شما گفته‌اید که از او درس‌هایی در مورد اینکه کشور ما چیست و چه چیزی را نمایندگی می‌کند و دورانی که ایالات متحده در حال رهبری است به چه معناست، آموخته‌اید. من تعجب می‌کنم، همانطور که به روزهای پایان دوره تصدی خود می‌رسید، و همانطور که در مورد آن بحث کردیم، بسیاری از این درگیری‌ها را که هنوز حل نشده‌ا‌ند و شما درباره‌شان مورد انتقادات زیادی قرار گرفته‌اید، به دولت بعد واگذار می‌کنید: آیا درس‌هایی که از ناپدری‌تان آموخته‌اید حالا شکل متفاوتی ندارند؟

دوست من تام فریدمن چند ماه پیش ستونی نوشت که اساساً می‌گفت: پدرها و مادرها! اجازه ندهید پسران و دختران‌تان وزیر امور خارجه شوند. امروز دنیایی که من در آن وزیر خارجه آمریکا شده‌ام دنیای متفاوت با دورانی است که برخی از پیشینیان من این کار را انجام می‌دادند. اما برخی از اصول اولیه، حداقل برای من، تغییر نکرده‌اند. درست است! این به درس‌هایی مربوط می‌شود که از ناپدری‌ام، از پدرم و سایر بستگانم، که تقریباً همه آنها به عنوان مهاجر به این کشور آمده‌اند و از ظلم و ستم گریخته‌اند مربوط می‌شود.
از ناپدری‌ام، درباره جنگ، و هولوکاست که تمام خانواده او را از بین برد، آموختم. ناپدری من سرانجام به آمریکا رسید و حتی در دولت کندی خدمت کرد. در دوران کندی می‌شد با اقدام ویژه کنگره شهروند آمریکا شد و ناپدری من به همین شکل شهروند آمریکا شد. کنگره قانونی را تصویب کرد و او شهروند آمریکا شد.
او می‌گفت، هرگز فراموش نکن: من به انتخاب خودم یک آمریکایی هستم. درحالی‌که خیلی‌ها به طور تصادفی و به واسطه زاده شدن در آمریکا، آمریکایی هستند. و من این را بسیار جدی می‌گیرم، زیرا چیزی که برای من معنی می‌دهد این است که آمریکایی بودن مسئولیتی خارق‌العاده دارد. مسئولیتی که ناشی از عضویت در بزرگترین کشور روی زمین است و اگر در خدمت دولت هستید، همانطور که من ۳۲ سال از این امتیاز فوق‌العاده برخوردار بوده‌ام، این مسئولیت را دارم که سعی کنم از آن به بهترین شکل ممکن به سود همشهریان خود و همچنین مردم اطراف استفاده کنم.

هم میهن

The post بلینکن: پوتین می‌خواست اوکراین را از نقشه پاک کند، ما این روند را متوقف کردیم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مشروح گفت‌وگوی شرق با علی ماجدی را می‌خوئانید.

جناب ماجدی، پیش از اینکه به محور اصلی بحث با حضرت‌عالی درباره مسیر طی‌شده روابط ایران و اروپا در سال ۲۰۲۴ میلادی بپردازم، دوست دارم از مصاحبه قبلی با شما، این گفت‌وگو را آغاز کنم. در آن گپ‌وگفت که پیش از برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا بود، امکان پیروزی ترامپ را مطرح کردید و از ضرورت گفت‌وگو با او‌ گفتید که با واکنش روزنامه کیهان به شما همراه بود و گفته بود «ترامپ توهین کرد، اما این دیپلمات درس عبرت نگرفت». واکنش شما به این گفته چیست؟

ما از آزادی نظر برخورداریم. کیهان هم نظر خود را در مورد تحلیل من گفته و من هم ارزیابی خودم را از مسائل مربوط به حوزه سیاست خارجی داشتم. فارغ از توهین یا مسائلی از این دست، من به تضارب آرا اعتقاد دارم و باید همه امکان مطرح‌کردن عقاید خود را داشته باشند. ضمن آنکه من چندان اهمیتی به این دست واکنش‌ها نمی‌دهم و کماکان بر گفته خودم با شما مُصر هستم. شما به همین سلسله وقایعی که بین مصاحبه قبلی با شما تا گفت‌وگوی حال حاضر در منطقه و جهان صورت گرفته است، نگاه کنید. قطعا اکنون ضرورت بیشتری برای گفت‌وگوهای میان ایران، چه با طرف‌های اروپایی و چه با دولت جدید در آمریکا احساس می‌شود و این مسئله تنها مربوط به دشمنان یا مخالفان آمریکا و شخص دونالد ترامپ نیست. حتی اروپایی‌ها و متحدان آمریکا هم ‌اکنون به دنبال برنامه‌ریزی و ریل‌گذاری مناسب در نحوه تعامل با دولت جدید ترامپ از بیستم ژانویه هستند. حال من این سؤال را می‌پرسم که چرا ما نباید در شرایط کنونی منطقه و جهان، این برنامه‌ریزی را داشته باشیم؟ اگر به دنبال مذاکره هستیم و می‌خواهیم گفت‌وگوها با دولت ترامپ صورت بگیرد، به چه نحو، در چه شرایطی، در چه موضوعی و با چه کیفیتی باشد؟

‌اتفاقا عباس عراقچی در جریان سفرش به مصر و طی گفت‌وگویی با شبکه الغد، ذیل یک جمله‌بندی تکراری از آمادگی برای مذاکره و گفت و عنوان کرد ‌‌«ما همچنان منتظر تصمیم طرف‌هایی هستیم که با آنها وارد مذاکره شده‌ایم که متشکل از سه کشور اروپایی و چین، روسیه و طرف آمریکایی است که از برجام خارج شد». به گفته وزیر امور خارجه «آماده‌ایم تا وارد مذاکرات شرافتمندانه بر ‌اساس احترام و منافع متقابل شویم و برای جلوگیری از تشدید تنش و در چارچوب اقدامات دیپلماتیک می‌توان از راه‌های مسالمت‌آمیز به راه‌حل‌هایی دست یافت». جدا‌ از این واژگان دیپلماتیکی که تاکنون خروجی عملی به دنبال نداشته است و با توجه به مسیر طی‌شده در ماه‌های آینده، بستر اولیه برای گفت‌وگویی وجود دارد؟

بستر برای گفت‌وگو وجود داشته باشد یا نداشته باشد، یک موضوع است و اینکه ما باید این بستر را فراهم کنیم، موضوع دیگری است. ما در کشور با عمده‌ای از مشکلات بزرگ مواجه هستیم که مهم‌ترین آن به مسئله ناترازی انرژی بازمی‌گردد. اما در این بین با «ناترازی سیاسی» هم مواجه هستیم. من بارها و بارها گفته‌ام که به‌جز رژیم اشغالگر اسرائیل باید با همه کشورهای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای یک رابطه متوازن و درست برقرار کنیم؛ از آمریکا گرفته تا اروپایی‌ها، روسیه، چین، هند، برزیل، و‌… . در غیر این صورت ما هیچ‌گاه به یک تعادل و ثبات یا تراز سیاسی نمی‌رسیم و به وضعیت فعلی در ناترازی دیپلماتیک دچار می‌شویم. شاید کسی این واژه را مطرح نکرده و به آن نپرداخته باشد، اما من در همین گفت‌وگو با «شرق» می‌خواهم بیشتر آن را باز کنم.

ما سال‌هاست که با ناترازی دیپلماتیک مواجهیم. چه بخواهیم و چه نخواهیم ایالات متحده آمریکا قدرت اول اقتصادی و نظامی جهان است و حالا تصور کنید که ما به هر دلیلی در این حدود چهار دهه خودمان را از برقراری ارتباط منطقی، متوازن و در‌عین‌حال بر ‌اساس احترام متقابل محروم کرده‌ایم. قطعا چنین شرایطی ما را به یک ناترازی بزرگ در حوزه سیاست خارجی می‌رساند. شما به همین روسیه و چین که داعیه روابط راهبردی با آنها را داریم، نگاه کنید. آنها هم در تمام این سال‌ها روابط اقتصادی، سیاسی، تجاری و دیپلماتیک عمیقی با آمریکایی‌ها داشت و دارند. شاید در برهه جنگ اوکراین روابط واشنگتن و مسکو به هم خورده باشد، اما بعد از روی‌کارآمدن ترامپ، پوتین دوباره روابط قبل را با آمریکا از سر خواهد گرفت. حالا چرا ما نباید این روابط را با آمریکایی‌ها داشته باشیم؟ من نمی‌گویم مانند رژیم پهلوی وابسته سیاسی باشیم، بلکه یک رابطه متوازن و بر اساس اهداف، منافع و در‌عین‌حال با برخورداری از احترام متقابل و حفظ استقلال کشور شکل بگیرد. این را هم به شما بگویم تا زمانی که روابط ایران با آمریکا به همین شکل پیش برود، ما با این ناترازی بزرگ در حوزه سیاسی و دیپلماتیک مواجهیم که تبعات خاص خود را در حوزه‌های دیگر خواهد داشت.

‌آیا مبنای قدرت در سیاست خارجی لزوما تضمین‌کننده منافع خواهد بود؟ چون در همان واکنش کیهان به گفته‌های شما عنوان شده بود که‌ «دولت‌های گوناگون آمریکا دنبال مذاکره و تعامل بر ‌اساس احترام متقابل و پایبندی به تعهدات نبوده‌اند، بلکه هر‌کدام می‌خواسته خواسته‌های زورگویانه و نامشروع خود را به طرف ایرانی دیکته کند یا با گروگان‌گرفتن برجام (در دولت‌های ترامپ و بایدن)، باج‌های بیشتری مطالبه کند بی‌آنکه حقوق حداقلی ایران در توافق را محترم بشمارد». لذا باید پرسید‌…

ببینید، دنیای سیاست و دیپلماسی، دنیای عدالت و اخلاق نیست؛ دنیای قدرت، هوش و ذکاوت برای استفاده از فرصت‌هاست. پس کسی داعیه‌ اخلاق‌مدار‌بودن آمریکایی‌ها را ندارد. کما‌اینکه چینی‌ها یا روس‌ها و هیچ کشور دیگری نمی‌تواند بر‌ اساس ملاک اخلاق و عدالت در سیاست خارجی عمل کنند. برای همه کشورها منافع است که تعیین می‌کند که چه رفتاری داشته باشد. حالا چرا ما نباید از فرصت رابطه با آمریکا استفاده کنیم؟

‌از گفته قبلی خودم خواستم به اینجا برسم که به باور شما باید نوع سیاست‌ورزی برای تعامل با دولت دوم ترامپ چگونه باشد؟

اصلا موضوع من ترامپ، بایدن، اوباما یا هر رئیس‌جمهور دموکرات یا جمهوری‌خواهی نیست. آنها رئیس‌جمهور‌ آمریکا هستند و بر ‌اساس منافع کشور خود عمل می‌کنند. من در مصاحبه قبلی با شما اگر بر امکان گفت‌وگو با ترامپ تأکید داشتم، منظورم رئیس‌جمهور آمریکا بود، نه شخص ترامپ. کما‌اینکه اگر کاملا هریس هم پیروز می‌شد من باز بر گفت‌وگوی بین ایران و آمریکا تأکید داشتم؛ چون باید این ناترازی سیاسی و دیپلماتیک حدود ۴۰‌ساله در خلأ روابط با آمریکا، حالا چه با‌یدن و چه با ترامپ یا هر رئیس‌جمهور دیگری کنار گذاشته شود.

‌در راستای گفته شما اتفاقا سیدحسین موسویان هم در یادداشتی باور دارد که‌ «ترامپ ظرف حدود یک‌ ماه دیگر رسما آغاز به کار می‌کند و احتمال این وجود دارد که او در ابتدای کار برای گفت‌وگوی مستقیم و سطح بالا با ایران اعلام آمادگی کند. اگر ایران بپذیرد و گفت‌وگوهای جامعی آغاز شود، احتمال توافق وجود دارد، با اینکه هیچ تضمینی نخواهد بود که حتی در صورت توافق، آمریکا به آن پایبند باشد». واقعا در بستر فقدان ثبات چگونه می‌شود مذاکرات را پیش برد؟

‌همان‌طور که گفتم، چه بخواهیم و چه نخواهیم، آمریکا قدرت اول نظامی و اقتصادی است و طبق برخی برآوردها حدود ۲۰ درصد از قدرت جهان به‌تنهایی در اختیار این کشور است و بر اساس ‌این دیگر کشورها حتی ابرقدرت‌هایی مانند روسیه، چین و دیگر قطب‌های نوظهور، روابط خود را با آمریکا تعریف و تنظیم می‌کنند. بله، اکنون دیگر جهان تک‌قطبی نیست و جهان چندقطبی شکل گرفته و برخی هم معتقدند اکنون قدرت اول اقتصادی جهان چین است. ولی به شکل عملی کماکان آمریکاست که تعیین می‌کند سمت‌وسوی تحولات چگونه تعریف شود و حداقل برای یک یا دو دهه دیگر این وضعیت ادامه پیدا خواهد کرد. حالا تهران در این شرایط می‌خواهد خود را از این فرصت روابط با آمریکا محروم کند و به این ناترازی دیپلماتیک تن بدهد و عواقب آن را که در سال‌های گذشته عمدتا بر دوش جامعه بوده، کماکان بپذیرد! ضمن اینکه باز هم تکرار می‌کنم این گفته‌های من به معنای آن نیست که روابط با چین، روسیه، اروپایی‌ها، هندی‌ها، برزیلی‌ها، کشورهای آفریقایی و آمریکای لاتین را کنار بگذاریم؛ باید در همه کشورها و در همه قاره‌ها این روابط متوازن تعریف شود.

نه سیاست نگاه به شرق صرف جواب می‌دهد و نه سیاست نگاه به غرب صرف می‌تواند پاسخ‌گوی وضعیت کنونی کشور باشد. باید اصل توازن در سیاست خارجی برقرار باشد، اما سؤال من این است که چرا باید با قدرت اول جهان سر ستیز داشته باشیم؟ پس موضوع ثبات‌داشتن یا ثبات‌نداشتن در دولت دونالد ترامپ یک موضوع دیگر است، چون او قرائت‌های خاص خود را از حوزه سیاسی و اقتصادی و تجاری دارد و اتفاقا در مصاحبه قبلی عنوان کردم که باید یک ارزیابی کاملا دقیق، جامع و واقع‌بینانه از دولت دوم او صورت بگیرد تا بتوان بر اساس ‌آن برنامه‌ریزی کرد. ما که نمی‌توانیم درِ مذاکره را ببندیم. کما‌اینکه کارل کوپر در کتاب خود با عنوان «جامعه باز و دشمنان آن» بر این موضوع تأکید دارد که «ما نباید بحث و گفت‌وگو را‌ مانند سدی در کارهای سیاسی بدانیم، بلکه باید آن را مقدمه ضروری برای یک اقدام خردمندانه در نظر بگیریم».

‌از بحث نوع مذاکره با ترامپ که بگذریم، به مسیر طی‌شده روابط ایران و اروپا در سال ۲۰۲۴ می‌رسیم که بخشی از آن متوجه عملکرد دولت سیزدهم است و بخشی هم به عباس عراقچی و کارنامه سه‌ماهه دولت چهاردهم باز‌می‌گردد. در کل مسیر مناسبات تهران و قاره سبز کماکان روی ریل تصاعد تنش پیش می‌رود، تا جایی که شاهد تحریم‌های بی‌سابقه علیه تور هوایی و کشتیرانی ایران بودیم. ارزیابی کلی شما از این تشدید تقابل دو طرف در سال جاری میلادی چیست؟

همان‌گونه که عنوان کردید، مسیر روابط ایران و اروپا، همچنان مسیر تصاعد تنش بود و دلیل اصلی و عمده آن هم به جنگ اوکراین بازمی‌گردد که در سه سال گذشته تخریب جدی در روابط ایران و اروپا را همراه داشت. اما چه شده که به اینجا رسیدیم؟! باید بگویم اگر به اروپایی‌ها و مشخصا آلمان، نگاه کنیم که اکنون سیاست‌های تندتری در مقایسه با دیگر کشورهای اتحادیه اروپا در قبال ایران دارد، می‌بینیم که دلیل رفتار ضد‌ ایرانی برلین به جنگ اوکراین بازمی‌گردد. به هر حال آلمان قدرت اقتصادی اول اتحادیه اروپا بود و هم‌زمان هم بخش عمده‌ای از نیازهای انرژی خود در حوزه گازی را از روسیه تأمین می‌کرد، بنابراین وقوع جنگ اوکراین، هم از نظر انرژی و هم از نظر اقتصادی و تجاری بیشترین صدمه را به آلمان زد. هم‌زمان در این سه سال هم که از جنگ اوکراین می‌گذرد، با وجود تکذیبیه‌ها و رد ادعاها، تهران در ادعاهای متعدد شریک جرم و شریک تحریم تجاوز روسیه به خاک اوکراین معرفی شده است.
به‌ همین ‌دلیل اگر در طول سال گذشته اتفاقات زیادی باعث تخریب بیشتر روابط ما با کشورهای اروپایی و مشخصا آلمان شد، اما یقین بدانید که دلیل و بهانه اصلی این اقدامات ضد ایرانی به جنگ اوکراین باز‌می‌گردد. اگر اروپایی‌ها و مشخصا سه کشور آلمان، فرانسه و انگلستان به‌عنوان سه عضو اروپایی برجام، اکنون موضوع مکانیسم ماشه را مطرح می‌کنند یا فشارهای اقتصادی و تحریم‌ها را در دستور کار دارند و خطوط هوایی و کشتیرانی را تحریم کرده‌اند، فقط و فقط به موضوع جنگ اوکراین بازمی‌گردد و تا زمانی که جدایی ایران از روسیه در جنگ اوکراین دیده نشود، کماکان این فشارها وجود دارد و می‌تواند به موضوعاتی مانند هسته‌ای، موشکی، منطقه‌ای و حقوق بشر هم سرایت پیدا کند و اگر می‌بینید ‌ سال ۲۰۲۴ سال تقریبا بی‌سابقه‌ای در تخریب روابط ایران و اروپا بود، ناظر بر همین جنگ اوکراین است که… .

‌و ارزیابی‌تان برای سال ۲۰۲۵ چیست؟ تصاعد تنش یا کاهش تنش؟

همان‌طور که گفتم، اول باید موضوع جنگ اوکراین خاتمه پیدا کند. اگر ترامپ بتواند به این جنگ پایان بدهد، به نحوی عامل اصلی و کانون تشدید تنش روابط ایران و اروپا کنار خواهد رفت… .

‌با این حال بسیاری معتقدند موضوع پرونده هسته‌ای و مانور جدی سه عضو اروپایی برجام برای فعال‌کردن مکانیسم ماشه در سال ۲۰۲۵، فارغ از آینده جنگ اوکراین بسیار جدی است، تا جایی که امکان عملیاتی‌شدن آن هست و… ‌

من نمی‌گویم که مکانیسم ماشه فعال نمی‌شود. اما مسئله مهم‌تر آن است که بتوانیم کانون بحران و تصاعد تنش در روابط ایران و اروپا یعنی جنگ اوکراین را کنار بگذاریم. موضوع پرونده هسته‌ای و نوع رفتار اروپایی‌ها در برجام و فعال‌کردن مکانیسم ماشه در سال ۲۰۲۵ منوط به سرنوشت جنگ اوکراین است و اگر جنگ خاتمه یافت، بعد از آن، تهران باید به فوریت مذاکرات جدی و صریحی را با طرف‌های اروپایی فارغ از مذاکرات با ترامپ انجام دهد.

‌ولی در سال ۲۰۲۴ گفت‌وگوهای ژنو شکل گرفت که هنوز هم اثرگذاری آن در هاله‌ای از ابهام است. امکان دارد در سال ۲۰۲۵ این گفت‌وگوها ادامه پیدا کند، چون به نظر می‌رسد در سه، چهار ماهی که عراقچی سکاندار سیاست خارجی شده است، عمده تمرکز خود را روی مناسبات منطقه‌ای گذاشته و این نقد به او وارد است که… ‌

من نقدی به آن ندارم، چون واکنش طبیعی بود. به خاطر جنگ در منطقه، وزارت امور خارجه باید تمرکز بیشتری در سال ۲۰۲۴ روی مناسبات منطقه‌ای داشته باشد‌ تا روابط با اروپا. اما من هم اذعان دارم که دستگاه دیپلماسی می‌توانست به شکل موازی یک برنامه‌ریزی جدی برای حل اختلافات با اروپا انجام دهد. متأسفانه گفت‌وگوهای ژنو بسیار دیر شروع شد. درصورتی‌که می‌توانست همان هفته‌های اول آغاز به کار عراقچی، این گفت‌وگوها در ژنو و با مدیریت جناب تخت‌روانچی شکل بگیرد. البته اکنون هم دیر نشده و من امیدوارم که در سال ۲۰۲۵ مبنای مناسبی برای کاهش تنش شکل بگیرد. اما باید ببینیم که جنگ اوکراین چه سر نوشتی پیدا خواهد کرد.

‌جناب ماجدی، باید این را هم بپذیریم، در برهه‌ای که شما در اروپا بودید و در دوره روحانی، ما توانستیم از اهرم روابط مناسب با اروپا در راستای کنترل تنش با دولت ترامپ استفاده کنیم. اکنون دولت پزشکیان با شرایط بی‌سابقه‌ای روبه‌رو است که هم روابط با آمریکا به‌شدت تخریب شده و هم اروپایی‌ها سیاست ضد ایرانی جدی‌تری از واشنگتن دارند. آیا در یک اولویت‌بندی باید ابتدا روابط با اروپا ترمیم پیدا کند که بتوانیم موازنه‌ای در روابط دو سوی آتلانتیک داشته باشیم؟

این تصور کاملا غلط است که بخواهیم روابط فراآتلانتیکی را با این نگاه ارزیابی کنیم که اگر ایران روابط با اروپا داشته باشد، می‌تواند از اهرم آن برای تنظیم مناسبات روابط با آمریکا استفاده کند. شما دیدید که بعد از خروج دونالد ترامپ از برجام، خود اروپایی‌ها معترف بودند که قدرت یورو در مقابل دلار بسیار ناچیز است و با وجود تلاش‌ها نتوانستند گام‌های عملیاتی برای برخورداری ایران از مزایای تجاری و اقتصادی برجام داشته باشند. پس موضوع روابط با اروپا جای خود و روابط با آمریکا هم جای خود را دارد. ضمن آنکه روابط فراآتلانتیکی اروپا و آمریکا کاملا راهبردی و عمیق است و قرار نیست که درباره ایران، تقابلی بین دو سوی آتلانتیک شکل بگیرد. شاید در دوره ترامپ اختلافاتی درباره ناتو یا جنگ اوکراین و مسائلی از این دست وجود داشته باشد، اما این موضوع به معنای آن نیست که تقابلی بین اروپا و آمریکا برای نحوه تعامل یا تقابل با ایران شکل خواهد گرفت.

The post ماجدی: پس از پایان جنگ اوکراین باید با اروپا مذاکره کنیم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش رویترز، سه منبع آگاه که خواستند نام آنها فاش نشود اعلام کردند که بایدن در یک تغییر سیاست قابل توجه در خصوص درگیری میان مسکو و کی‌یف، محدودیت‌هایی را که مانع استفاده اوکراین از سلاح‌های دوربرد ارائه شده از سوی ایالات متحده برای حمله به عمق خاک روسیه شده بود را لغو کرده است.

این منابع آگاه همچنین از قصد اوکراین برای استفاده از سلاح‌های دوربرد آمریکایی در اولین حمله خود به عمق خاک روسیه در روزهای آینده خبر دادند.

به گفته این منابع آگاه، اولین حملات به عمق خاک روسیه احتمالا با استفاده از موشک‌های دوربرد تاکتیکی اتکمز (ATACMS) که برد آنها بیش از ۳۰۰ کیلومتر است انجام خواهد شد اما آنها به دلیل نگرانی‌های امنیتی عملیاتی، به جزئیات بیشتری در این خصوص اشاره نکردند.

کاخ سفید تا زمان انتشار این خبر از هر گونه اظهار نظر درباره این موضوع خودداری کرده است.

به نوشته رویترز، این اقدام دولت بایدن که حدود دو ماه قبل از روی کار آمدن دونالد ترامپ رئیس جمهور منتخب آمریکا در ۲۰ ژانویه (اول بهمن) انجام می‌شود، ماه‌ها پس از درخواست ولودیمیر زلنسکی رئیس جمهور اوکراین برای صدور مجوز استفاده ارتش این کشور از سلاح‌های دوربرد غربی برای حمله به اهداف نظامی در عمق خاک روسیه انجام شده است.

این تغییر سیاست واشنگتن به دنبال استقرار نیروهای زمینی کره شمالی توسط روسیه در جبهه نبرد با اوکراین انجام شده که باعث نگرانی واشنگتن و کی‌یف شده است.

در حالی که برخی از مقام‌های ایالات متحده ابراز تردید کرده‌اند که صدور مجوز استفاده اوکراین از سلاح‌های دوربرد غربی برای انجام حملات به عمق خاک روسیه بتواند مسیر کلی جنگ را تغییر دهد اما صدور این مجوز می‌تواند در زمانی که نیروهای روسی در حال دستیابی به بعضی از اهداف خود هستند به اوکراین کمک کند و احتمالاً کی‌یف را در موقعیت بهتری در مذاکرات احتمالی آتش‌بس قرار دهد.

The post بایدن ممنوعیت استفاده اوکراین از سلاح‌های دوربرد آمریکایی را لغو کرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش تارنمای کی‌یف ایندیپندنت، سیمسون چهارشنبه در کنفرانسی خبری گفت که اتحادیه اروپا پیشتر «سالانه ۱۵۰ میلیارد مترمکعب گاز از روسیه وارد می‌کرد و اکنون این رقم به کمتر از ۵۰ میلیارد مترمکعب کاهش یافته است.»

وی اظهار داشت که پایان دادن به ترانزیت گاز روسیه از مسیر اوکراین اولین گام به سوی «نهایی کردن قطع خرید گاز روسیه» خواهد بود.

سیمسون افزود: وابستگی ما به گاز روسیه از ۴۵ درصد در سال ۲۰۲۱ به ۱۵ درصد در سال ۲۰۲۳ رسید.

طبق قراردادی که در سال ۲۰۱۹ امضا شد، اوکراین در حال حاضر گاز روسیه را به اتحادیه اروپا ترانزیت می‌کند و این قرارداد در دسامبر ۲۰۲۴ منقضی می‌شود.

انتقال بخش قابل توجهی از گاز روسیه به اروپا در سال ۲۰۲۲ کاهش یافت اما کشورهایی مانند اتریش، مجارستان و اسلواکی همچنان از واردکنندگان اصلی گاز روسیه هستند.

گزارش‌ها حاکی است که اروپا و اوکراین قصد دارند گاز جمهوری آذربایجان را جایگزین گاز روسیه کنند.

الهام علی‌اف رئیس جمهور آذربایجان هفته گذشته اعلام کرد که مذاکراتی میان اتحادیه اروپا، مسکو و کی‌یف برای انتقال گاز جمهوری آذربایجان از طریق اوکراین به اروپا جریان دارد.

البته این امر مستلزم آن است که گاز جمهوری آذربایجان ابتدا به جنوب روسیه منتقل شده و سپس از آنجا به اوکراین و اروپا ترانزیت شود.

The post آمادگی اروپا برای قطع ترانزیت گاز روسیه از مسیر اوکراین appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

این حزب که از سوی نهاد حافظ قانون اساسی آلمان در دسته احزاب دست راستی و افراطی قرار گفته برای نخستین بار در تاریخ پس از جنگ این کشور در صدر یک انتخابات ایالتی قرار گرفت.

«آلترناتیو برای آلمان» در تورینگن با کسب بیش از ۳۲ درصد آرا به پیروزی بی‌سابقه‌ای در انتخابات منطقه‌ای این ایالت دست یافت و پس از انتخابات اروپا، مهر تاییدی بر روند قدرت‌گیری خود در این کشور زد.

حزب محافظه‌کار اتحادیه دموکرات مسیحی که در آلمان به حزب اتحادیه شهرت دارد با کسب حدود ۲۴ درصد آرا جایگاه دوم را در ایالت تورینگن از آن خود کرده است.

پیروزی «آلترناتیو برای آلمان» در این ایالت در حالی رقم خورده است که با توجه به امتناع احزاب دیگر از هرگونه ائتلاف با راست افراطی، بدست گرفتن قدرت دولت محلی توسط این حزب بسیار غیرمحتمل به نظر می‌رسد.

این در حالیست که بیورن هوکه، رهبر «آلترناتیو برای آلمان» در تورینگن تاکید کرد که حزب تحت ریاست وی، انتخاب شماره یک رای‌دهندگان است و برغم این پیروزی تاریخی مایل به گفتگو با دیگر احزاب برای تشکیل دولت است.

وضعیت در ایالت زاکسن جایی که «آلترناتیو برای آلمان» بر اساس نتایج اولیه آرا، دومین نیروی سیاسی این ایالت شد نیز کمی پیچیده است.

در این ایالت نیز با توجه به پیروزی نه چندان قاطعانه حزب اتحادیه دموکرات مسیحی و اختلاف کم‌تر از ۲ درصدی آرا با آلترناتیو برای آلمان، به نظر می‌رسد تشکیل دولت ائتلافی در این ایالت چندان آسان نباشد.

نتایج بدست آمده در انتخابات منطقه‌ای دو ایالت تورینگن و زاکسن براساس دیدگاه تحلیل‌گران، ضربه‌ای سنگین به دولت‌ ائتلافی حاکم بر آلمان به ریاست اولاف شولتس، صدراعظم این کشور بوده است.

در این انتخابات احزاب سوسیال دمکرات، سبزها و دمکرات‌های آزاد که در دولت ائتلافی فعلی مشارکت دارند با شکست سنگینی روبرو شدند.

یک حزب چپ‌گرا که چندین ماه پیش توسط زهرا واگن‌کنشت، نماینده ایرانی‌تبار بوندستاگ تأسیس شده نیز موفقیت بزرگی در انتخابات منطقه‌ای شرق آلمان کسب کرد؛ به نحوی که به رغم نوپا بودن ۱۶ درصد آرا در تورینگن و ۱۲ درصد آرا در زاکسن را به خود اختصاص داد.

با نزدیک شدن به انتخابات سراسری آلمان که قرار است بیش از یک سال دیگر برگزار شود، نتایج این انتخابات به عنوان یک معیار سنجش افکار عمومی نسبت به دولت فعلی در نظر گرفته می‌شود.

محبوبیت احزاب عوام‌گرا در مناطق شرق آلمان تحت تأثیر نارضایتی عمیق از دولت ائتلافی ملی، احساسات ضد مهاجرتی و تردید نسبت به لزوم ادامه کمک‌های نظامی به اوکراین افزایش یافته است.

انتخابات منطقه‌ای جدیدی در ۲۲ سپتامبر در ایالت براندنبورگ، واقع در شرق آلمان، برگزار خواهد شد. این ایالت در حال حاضر تحت مدیریت سوسیال دموکرات‌های به رهبری اولاف شولتس، صدراعظم آلمان، قرار دارد.

یورونیوز

The post پیروزی تاریخی حزب راست افراطی در انتخابات منطقه‌ای آلمان appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به گزارش وبسایت اوکراینی Militarniy، سامانه مذکور که هنوز در بسته‌بندی کارخانه‌ای خود قرار داشت، برای ایجاد یک گنبد محافظ در اطراف تجهیزات نظامی به ویژه تانک‌ها، طراحی شده است تا از آن‌ها در برابر حملات هواپیماهای بدون سرنشین محافظت کند.

این سامانه برای نخستین بار در پاییز سال گذشته در داخل واحدهای نظامی روسیه رونمایی شد و به طور خاص برای مقابله با پهپادهای موسوم به «نمای اول شخص – FPV» که یک عنصر کلیدی در جنگ‌های معاصر است، توسعه یافت.

نیروهای روسی جزئیات فنی سامانه «موج‌شکن» را مخفی نگه داشته‌اند، اما اسناد به دست آمده ممکن است بینشی در مورد قابلیت‌های آن به کارشناسان اوکراینی ارائه دهد.

این سیستم به گونه‌ای کار می‌کند که ارتباط بین پهپاد مهاجم و ایستگاه کنترل آن را مختل می‌کند و باعث می‌شود، پهپاد مورد هدف مسیر پروازی خود را گم کند و اجازه اصابت آن را می‌گیرد.

ین وبسایت اوکراینی گزارش داد که سیستم «موج‌شکن» طوری طراحی شده که پس از فعال شدن، ارتباط بین یک پهپاد و اپراتور آن را مختل کند و باعث شود پهپاد از مسیر مورد نظر خود منحرف شود.

این فناوری به ویژه در برابر پهپادهای دست‌ساز نمای اول شخص معمولاً با از دست دادن سیگنال سقوط می کنند و در نتیجه تهدید آنها را خنثی می کنند، مؤثر است.

بر روی همه پهپادها هم عمل نمی‌کند

با این حال، پهپادهای غیرنظامی پیشرفته‌تری مانند «ماویچ ۳ – Mavic 3» که هم توسط اوکراین و هم توسط روسیه در استفاده می‌شود، عملکرد متفاوتی دارند.

این پهپادها به گونه‌ای برنامه‌ریزی شده‌اند که در جای خود شناور شوند یا در صورت از دست دادن سیگنال، بلافاصله به نقطه پرتاب خود بازگردند و در نتیجه کمتر در معرض تداخلات سیستم «موج‌شکن» قرار می‌گیرند.

به غنیمت گرفته شدن سامانه موج‌شکن یا همان «ولنورز» می‌تواند اطلاعات ارزشمندی در مورد قابلیت‌های جنگ الکترونیک روسیه در اختیار اوکراین قرار دهد و به طور بالقوه نیروهای اوکراینی را قادر می‌سازد تا اقدامات متقابل ایجاد کنند یا فناوری‌های دفاعی خود را بهبود بخشند.

یورونیوز

The post سلاح روس‌ها برای مقابله با پهپادها به دست اوکراینی‌ها افتاد؛ سامانه «موج‌شکن» چیست؟ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.