رصدخبر | جهان ؛ عابد اکبری ، کارشناس مسائل اروپا در یادداشتی که روز ۱۵ اردیبهشت در سایت شورای راهبردی روابط خارجی منتشر شده، نوشته است: سیاست‌های مهاجرتی امروز اروپا، بیش از آنکه پاسخ به یک بحران واقعی باشند، بازتابی از بحران درونی ارزش‌های لیبرال‌دموکراسی‌اند؛ ارزش‌هایی که در بزنگاه‌های واقعی، اغلب با منافع ژئوپلیتیک، فشار جناح‌های سیاسی و اضطراب‌های اقتصادی جایگزین می‌شوند.

متن کامل یادداشت عابد اکبری را می‌خوانید:

اگرچه بسیاری از کشورهای اروپایی، به‌ویژه آلمان، در گذشته با شعارهایی چون «فرهنگ خوش‌آمدگویی» سعی در ارائه چهره‌ای باز و پذیرنده داشتند، اما شواهد موجود از تغییر آشکار در این رویکرد خبر می‌دهند. در آلمان، تنها در نیمه نخست سال ۲۰۲۴ بیش از ۷۰۰۰ نفر به کشورهای مبدأ یا ثالث بازگردانده شدند که نسبت به مدت مشابه در سال قبل، افزایش ۱۷ درصدی را نشان می‌دهد. آمار نهایی سال نیز از عبور تعداد اخراج‌ها از مرز ۱۰ هزار نفر حکایت دارد. بیشترین اخراج‌ها مربوط به شهروندان ترکیه، گرجستان، افغانستان، آلبانی و سوریه بوده و در بسیاری از موارد، روند اخراج حتی شامل افرادی شده که سابقه اقامت چندساله داشته‌اند. هم‌زمان، تعداد درخواست‌های پناهندگی در آلمان به ۲۱۳٬۴۹۹ مورد رسید که کاهش ۳۴ درصدی نسبت به سال ۲۰۲۳ را نشان می‌دهد.

مرکز تحلیل سیاست اروپا در برلین (CEPA) در گزارشی هشدار داده که اتخاذ سیاست‌های سخت‌گیرانه مهاجرتی، به‌ویژه در کشورهایی چون آلمان، فرانسه، سوئد و اتریش، بیشتر تابعی از فشار حزب‌های راست‌گرای پوپولیست است تا نیاز واقعی به کاهش مهاجرت. در همین راستا، حزب آلترناتیو برای آلمان (AfD) با بهره‌گیری از گفتمان‌های ضدمهاجرتی، موقعیت خود را در نظرسنجی‌ها تقویت کرده و حتی در برخی ایالت‌ها، به حزب اول تبدیل شده است. فشار این حزب و هم‌فکرانش موجب شده احزاب میانه‌رو نیز مواضع خود را سخت‌تر کنند. برای نمونه، در اکتبر ۲۰۲۴، دولت آلمان لایحه‌ای را تصویب کرد که بر اخراج سریع‌تر پناه‌جویان تاکید شده و کاهش حمایت‌های اجتماعی را هدف قرار داده است. از سوی دیگر، جامعه مهاجران در آلمان با تبعیض‌های ساختاری و خشونت‌های فزاینده مواجه‌اند. طبق گزارش بنیاد آمار و مهاجرت، در سال گذشته بیش از ۱۴۰۰ مورد حمله نژادپرستانه ثبت شده که عمدتاً علیه پناه‌جویان، مسلمانان و آفریقایی‌تباران بوده است. این حملات در حالی تداوم دارد که بسیاری از مهاجران، به‌ویژه در ایالت‌های شرقی، از دسترسی برابر به اشتغال، آموزش و خدمات درمانی محروم‌اند.

گزارش سالانه «آژانس حقوق بنیادین اتحادیه اروپا» (FRA) نیز بر تبعیض آشکار علیه مهاجران در بازار کار، مسکن و حتی نظام قضایی آلمان تأکید کرده است. یافته‌های پژوهش مؤسسه ماکس پلانک در سال ۲۰۲۳ نیز نشان داد که بیش از ۴۵ درصد مهاجران عرب‌تبار و ۵۱ درصد مهاجران آفریقایی‌تبار در آلمان تجربه شخصی از تبعیض در زندگی روزمره داشته‌اند.

نکته نگران‌کننده دیگر، روند «امنیتی‌سازی مهاجرت» است؛ پدیده‌ای که در آن، نهادهای امنیتی و پلیسی به‌جای نهادهای اجتماعی و ادغام، سکان مدیریت مهاجرت را در دست گرفته‌اند. در آلمان، هم‌اکنون بخشی از فرایند تصمیم‌گیری درباره پذیرش یا رد مهاجران، به‌طور مستقیم با مشارکت اداره فدرال حفاظت از قانون اساسی و نهادهای امنیت داخلی انجام می‌شود. علاوه‌بر آن، ایجاد اردوگاه‌های مرزی با نظارت پلیس و اجرای طرح‌های بازداشت پیش‌گیرانه برای مهاجران بدون مدرک اقامت، نمونه‌هایی است از غلبه رویکرد امنیتی بر رویکردهای حقوق‌محور. در چنین شرایطی، مهاجر بودن در اروپا به معنای زیستن در وضعیت تعلیق است؛ نه کاملاً پذیرفته شدن و نه صراحتاً طرد شدن.

بسیاری از مهاجران، به‌ویژه نسل دوم، در یک وضعیت دوگانه هویتی به‌سر می‌برند: از سویی با جامعه میزبان احساس بیگانگی می‌کنند و از سوی دیگر، پیوندهای اجتماعی با سرزمین مبدأ نیز برایشان کم‌رنگ شده است. این وضعیت نه‌تنها انسجام اجتماعی را تهدید می‌کند، بلکه زمینه‌ساز رشد احساس سرخوردگی، انزوا و واکنش‌های اعتراضی در میان مهاجران می‌شود.

سیاست‌های مهاجرتی امروز اروپا، بیش از آنکه پاسخ به یک بحران واقعی باشند، بازتابی از بحران درونی ارزش‌های لیبرال‌دموکراسی‌اند؛ ارزش‌هایی که در بزنگاه‌های واقعی، اغلب با منافع ژئوپلیتیک، فشار جناح‌های سیاسی و اضطراب‌های اقتصادی جایگزین می‌شوند. مسئله مهاجرت در اروپا، امروز نه‌تنها یک بحران انسانی، بلکه آزمونی برای وجدان و صداقت سیاسی دولت‌هاست. برخوردی انسانی، منصفانه و شفاف با مهاجران، بیش از آنکه لطفی از جانب میزبان باشد، معیاری است از بلوغ سیاسی و اخلاقی نظام‌های مدرن. اروپا در این آزمون، متأسفانه روزبه‌روز نمره کمتری می‌گیرد.

The post اکبری: امنیتی‌سازی بحران مهاجرت در اروپا نگران‌کننده است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

از آنجا که این ویدئو توجه بسیاری از کاربران را به خود جلب کرده است؛ مهمترین محورهای سخنان ظریف در این فایل را بخوانید.

سال ۲۰۱۶ گفته بودم در دنیا پهپادهایی ساخته اند که می توانند تعداد زیادی از آن ها را با هواپیمای باری به یک کشور بدهند و این پهپادها اهداف از قبل تعیین شده را بزنند. در ایران جوابی که به من دادند این بود که می خواهند تو را مرعوب کنند.

 بازی امروز بازی مقطعی بر اساس منافع فوری یا میان مدت است؛ آقای کسینجر هم در کتابش می نویسد امروز بازی ائتلاف های موقت است.

ما در میز مذاکره غایب نداریم؛ در کدام دادگاه می خواهید حقانیت خود را اثبات کنید؟

اروپا از آمریکا نمی تواند توقع داشته باشد همواره در کنار اروپا باشد. این به خاطر فرق ترامپ و بایدن نیست بلکه به خاطر این است که دنیا، دنیای ائتلاف‌های موقتی موضوع محور است.

ما در میز مذاکره غایب نداریم یا پشت میز هستیم یا روی میز.

فرض کنید بروند علیه شما توافق کنند. شما در کدام دادگاه می خواهید این نامشروع بودن را اثبات کنید؟ تا بخواهید این کار را بکنید منافع شما را می‌خورند.

 دنیای امروز بیشتر دنیای روایت هاست تا واقعیت ها.

دنیای امروز دنیای روایت هاست؛ اسرائیلی ها روایت امنیتی سازی برای ایران درست کرده‌اند

اسرائیلی‌ها روایت امنیتی سازی را درست کرده اند و ۳۰ سال است که می گویند ایران شش ماه با سلاح هسته ای فاصله دارد تا دنیا را بترسانند.

خود ترامپ و خود اسرائیل هم می دانند که اگر به ما حمله کنند می توانیم به آنها ضرباتی بزنیم.

تنها کشوری که توانسته از سپر دفاعی اسرائیل عبور کند ولو اینکه ضربه کم زده باشد ایران است.

اگر به جای منطقه نظامی خالی وسط یک سرباز خانه را هدف می گرفتند اثراتش معلوم می شد.

نباید در گذشته زندانی باشیم

 در دنیا به شرایطی رسیده ایم که کسی در دنیا نمی تواند ایران را لقمه چرب و نرمی به حساب بیاورد و به قول رهبری دوران بزن و در رو تمام شده است؛ همان کاری که روس‌ها، انگلیسی ها و ترک های عثمانی با ما کردند.

ما در گذشته خسارت زیاد داده ایم اما اگر بخواهیم زندانی آن گذشته باشیم هیچ گاه نمی توانیم آینده جدیدی را برای خود بسازیم.

در هویت ما همیشه یک احساس تهدید خارجی وجود داشت. پیش از انقلاب یک احساس تحقیر خارجی هم در این هویت بود.

بیخود می‌گویند که بزرگترین خدمت مائو مردن او بود

 چین هم همین وضعیت را داشت اما در سال ۱۹۷۳ تصمیم گرفت با گذشته خود آشتی کند. مائو به نوعی قهرمان پایان تحقیر چین بود.

بیخود می‌گویند بزرگترین خدمت مائو به چین این بود که مُرد و سال ۷۶ را سال شروع پیشرفت چین می بینند.

ما نه جام زهر و نه بازگشت به عقب نیاز داریم، بلکه پرش به جلو نیاز داریم.

وقتی فرض را بر تهدید می گیرید، تهدید ایجاد می شود؛ چرا باید حجاب زنان را خاکریز ببینیم؟

ما بهترین منابع انسانی، بهترین توان ژئوپلتیک را داریم. اما چرا باید با دنیا در جنگ باشیم؟ چرا باید با مردم خود بجنگیم؟

چرا باید حجاب زنان را خاکریز بدانیم؟ شما وقتی خانمها را تهدید می‌دانید آن وقت حجاب تهدید است. چرا از اینترنت می‌ترسید؟

ما در روابط بین الملل و علوم انسانی یک تئوری به اسم قضایا یا پیشگویی‌های خودکام بخش داریم. اگر شما بنده را تهدید تلقی کردید من به تهدید شما تبدیل خواهم شد. چون شما رفتاری می‌کنید که من ناگزیرم به آن پاسخ دهم.

آیا این همه تهدیدسازی لازم است؟

اگر شما زنان، جوانان، منطقه و کنوانسیون‌های بین المللی را تهدید فرض کنید آنها به تهدید تبدیل می شوند.

آیا این تهدیدها ضروری است؟

آیا ضروری است که شما به جای ۰.۶ سنت، ۲۵ سنت هزینه مبادلات تجاری بدهیم که ۱۹ سنت آن به جیب کاسبان تحریم برود؟

۱۴۰۴ هم می تواند سال پیروزی و هم می تواند سال سقوط ما شود

 اگر از من بپرسید سال ۱۴۰۴ چه خواهد شد؟ می گویم آنچه خواهد شد که شما بخواهید؛ هم می تواند سال پیروزی و هم می تواند سال سقوط ما شود.

مردم ایران بزرگتر از آن هستند که به آنها سقوط را تحمیل کنیم.

من را استعفا دادند

من را استعفا دادند … باور کنید فرق می‌کند [پزشکیان باشد یا جلیلی]. ما می‌توانستیم وسط یک جنگ باشیم.

بعضی می‌گویند این خوب بود؛ مرگ یکبار؛ شیون هم یکبار، اما حتما اینطور نیست.

تلخی های این شش ماه را در عمرم نکشیده بودم اما …

 اصلا از رای خود پشیمان نباشید. من هم به رغم تلخی ها که در این شش ماه کشیدم – که اصلا در عمر خود نکشیده بودم – از اینکه برای آقای پزشکیان کت در آوردم پشیمان نیستم.

دو تا آینده می توانست برای ایران شکل بگیرد؛ الان دست کم آن آینده بد شکل نگرفته است.

در همه جای دنیا به یک نفر رای می دهند که دیگری رای نیاورد.

خبرآنلاین

The post ظریف: ترامپ می‌داند ضربه بزند، ضربه می‌زنیم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.