رصدخبر | سیاست؛ متن کامل مصاحبه با علی اکبر ناطق نوری را که در شماره ۲۰ مهر دنیای اقتصاد منتشر شده را بخوانید.

شما در این سال‌ها به نظر می‌رسد که در حوزه سیاست بسیار سکوت کرده‌اید، به‌ویژه پس از فوت آقای‌ هاشمی رفسنجانی، سکوت‌تان عمیق‌تر شد. اخیرا نیز در جلسه منزل آقای کرباسچی ــ که در رسانه‌ها هم بازتاب پیدا کرد ــ مطرح شد که ظاهرا قصد ندارید سکوت خود را بشکنید. علت این سکوت چیست؟

سکوتی در کار نیست؛ من سکوت نکرده‌ام. دفتر کارم، همین حوزه‌ای که تشریف آورده‌اید، هر روز محل دیدار با گروه‌ها و شخصیت‌های مختلف است؛ از جناح‌ها و گرایش‌های گوناگون. در این دیدارها گفت‌وگو می‌کنیم، بحث می‌شود و من دیدگاه‌هایم را بیان می‌کنم. به نظر من این سکوت نیست. فقط کمتر مصاحبه می‌کنم یا کمتر در سخنرانی‌های رسمی شرکت دارم. طبیعی است که گاهی دیدگاه‌هایی دارم که بیانشان ممکن است به ایجاد سوءتفاهم یا تنش منجر شود. در شرایطی که در فضای سیاسی کشور ضوابط و قواعد روشنی برای گفت‌وگوهای انتقادی وجود ندارد، چنین سخنانی می‌تواند موجب اختلاف و درگیری میان گروه‌ها شود. من از این تنش‌ها خوشم نمی‌آید و موافق نیستم. چراکه این درگیری‌ها و بگو‌مگوهای داخلی معمولا بهانه‌ای برای سوءاستفاده رسانه‌های معاند و دیگران می‌شود. آنها از این اختلافات داخلی بهره‌برداری می‌کنند، این مساله را به ضرر کشور می‌دانم، نه به سود آن. بنابراین ترجیح می‌دهم کمتر صحبت کنم یا در تریبون‌ها و مصاحبه‌های رسمی حاضر نشوم تا زمینه سوءاستفاده فراهم نشود. در اینجا مناسب است عبارتی از لقمان حکیم را یادآور شوم که به پسرش گفت: «اگر می‌پنداری سخن گفتن ارزش نقره دارد، بدان که گاه سکوت ارزش طلا دارد.» آنجاست که اگر گفت‌وگو و اظهارنظر نتیجه‌ای به سود کشور یا مردم نداشته باشد، بلکه موجب اختلاف و فاصله بیشتر شود، سکوت ارزشمندتر است. متاسفانه در جامعه ما هنوز سطح فرهنگی لازم برای تحمل نقد و گفت‌وگو در عین حفظ حرمت‌ها به‌طور کامل شکل نگرفته است. از همین‌رو، ترجیح می‌دهم کمتر سخن بگویم تا هم به نفع کشور باشد و هم به سود نظام.

آقای ناطق‌نوری، شما به‌هرحال از سیاستمداران برجسته کشور هستید. آیا فکر نمی‌کنید در شرایط کنونی کشور، اگر نقدها و راهکارهای خود را صریح‌تر بیان کنید، بتواند برای جامعه موثرتر و مفیدتر باشد؟

من الان بازنشسته‌ام. صبح‌ها به دفترم می‌روم و با گروه‌ها و چهره‌های مختلف دیدار دارم. از جناح‌های گوناگون می‌آیند، از جمله همین دوستانی که امروز هم در خدمتشان بودم. گرایش‌های متفاوتی دارند، اما همه می‌آیند و گفت‌وگو می‌کنیم. آنچه را به ذهنم می‌رسد و احساس می‌کنم می‌تواند مفید و اثرگذار باشد، بیان می‌کنم. در این دیدارها نگاه جناحی ندارم؛ فراجناحی برخورد می‌کنم. برایم مهم نیست طرف مقابل اصلاح‌طلب است یا اصولگرا، چپ است یا راست. آنچه را درست می‌دانم، می‌گویم. گاهی هم اگر نکته‌ای به نظرم برسد که لازم است مسوولان کشور بدانند یا ممکن است در تصمیمی تاثیر داشته باشد، با آنها تماس می‌گیرم و دیدگاه خود را منتقل می‌کنم.

شما به‌هرحال از شیوخ و چهره‌های شاخص جریان اصولگرایی به شمار می‌روید. من دو پرسش دارم: نخست اینکه به نظر می‌رسد از سال ۱۳۸۸ به بعد، در نگاه و رویکرد سیاسی شما تغییراتی ایجاد شده است. آیا هنوز خودتان را اصولگرا می‌دانید یا خیر؟ و دوم اینکه، علت چنددستگی و تشتت‌آرا در میان اصولگرایان را چه می‌دانید؟ امروز شاهد شکل‌گیری جریان‌هایی چون پایداری، رادیکال‌سازی و خالص‌سازی هستیم. شما این روند را چگونه تحلیل می‌کنید؟

اصولگرایی به آن معنایی که من زمانی در راس آن جریان بودم، با مفهوم امروز تفاوت دارد. در گذشته نامش «جناح راست» بود. بعدها در قالب «شورای هماهنگی نیروهای انقلاب» ادامه یافت که همان نیروهای اصولگرا بودند. در مقابل هم جناح چپ قرار داشت که بعدها اصلاح‌طلب نام گرفت. بله، من در آن دوره از مسوولان و خدمتگزاران جناح راست بودم. آن زمان، پیش از سال ۸۸، احساس وظیفه می‌کردم که باید در صحنه باشیم؛ هم در انتخابات حضور داشته باشیم، هم نامزد معرفی کنیم، هم دیدگاه‌هایمان را بیان کنیم. البته در برخی موضوعات با برادران جناح چپِ آن روز، یا همین اصلاح‌طلبان امروز، اختلاف‌نظر داشتیم. اما در همان دوران که به‌عنوان لیدر جناح راست شناخته می‌شدم، ارتباطم با دوستان اصلاح‌طلب بسیار صمیمی و نزدیک بود. شاهد این مدعا، مجلس پنجم است. در آن مجلس، من با اختلافی بسیار کم به عنوان رئیس مجلس انتخاب شدم، رقیبم جناب آقای عبدالله نوری بود. در واقع با ۱۱ یا ۱۲ رای بیشتر انتخاب شدم و در برابر من یک اقلیت قدرتمند قرار داشت. مدیریت چنین مجلسی با آن ترکیب نیروها، سعه‌صدر، حوصله و درایت زیادی می‌طلبید. به لطف خدا، مجلس پنجم یکی از بهترین مجالسی بود که تا امروز از آن یاد می‌شود. یادم هست برخی دوستان ما در جناح راست می‌گفتند: «حاج‌آقا، ما رفتار شما را متوجه نمی‌شویم؛ پایین که هستید با مایید، ولی وقتی پشت میز ریاست می‌روید با جناح مقابل‌اید!» به آنان می‌گفتم: اگر شما تذکر آیین‌نامه‌ای بدهید و من بگویم وارد نیست، کسی برداشت سیاسی نمی‌کند. اما اگر یکی از نمایندگان جناح مقابل همان تذکر را بدهد و من بگویم وارد نیست، فورا تعبیر جناحی می‌شود. پس باید با انصاف و سعه‌صدر رفتار کرد تا بتوان مجلس را درست اداره کرد. برای نمونه، رقیب انتخاباتی من در انتخابات ریاست جمهوری سال ۷۶ جناب آقای خاتمی بودند. روز پس از انتخابات که هنوز شمارش آرا تمام نشده بود، اما مشخص بود ایشان پیروز شده‌اند، اولین پیام تبریک را من دادم. فردای آن روز هم با نشاط و آرامش به مجلس رفتم و گفتم: «تا دیروز رقابت بود، از امروز رفاقت است.» نگذاشتم حتی یکی از وزرای پیشنهادی دولت ایشان بیفتد. مجلس به تمام وزرای پیشنهادی رای اعتماد داد و من هم در برخوردهایم با اعضای دولت، نهایت احترام را رعایت کردم تا شائبه جناحی بودن پیش نیاید. به همین دلیل است که بسیاری از دوستان اصلاح‌طلبِ آن دوران که در دوره‌های مختلف مجلس با من همکار بودند، هنوز لطف و محبت دارند. چون من هرگز جناحی رفتار نکردم، هرچند تفکر جناحی خود را پنهان نکردم. معتقدم انسان باید مبنا داشته باشد، اما در عین حال، شرح صدر و تعامل با همه گروه‌ها را حفظ کند. این نگاه من است و همچنان به آن باور دارم.

ما یک تجربه چهل‌ساله در سیاست، اقتصاد، فرهنگ و روابط خارجی داریم. پس از این تجربه چهار دهه‌‌ای، اکنون با مشکلات متعددی روبه‌رو هستیم: شاهد یک جنگ ۱۲ روزه بودیم و اکنون احتمال جنگ دیگری مطرح است؛ در حوزه اقتصاد با مشکلات شدیدی مواجهیم؛ در حوزه فرهنگ نیز اشکالاتی گرفته می‌شود. می‌خواهم نظر شما را بدانم: به‌نظر شما در این چهل سال در سیاست خارجی، فرهنگی و اقتصادی چه خطاهایی مرتکب شده‌ایم که به چنین وضعیتی رسیده‌ایم؟

من معتقدم که از اول، در زمان حضرت امام (رحمت‌الله‌علیه) که انقلاب پیروز شد، ناپختگی و بی‌تجربگی وجود داشت. ما تجربه کار اجرایی یا مدیریت حکومتی نداشتیم و برخی خطاها از همان آغاز، رخ داد. مثلا از نظر من، تصرف سفارت آمریکا به‌عنوان «لانه جاسوسی» اشتباه بزرگی بود؛ به‌نظر می‌رسد بسیاری از گرفتاری‌ها از همان نقطه آغاز شد. وقتی بخواهیم راهکار پیشنهاد کنیم باید بدانیم مشکل چیست. مگر در سایر سفارتخانه‌ها در دنیا قسمتی برای امور اطلاعاتی و جاسوسی وجود ندارد؟ آنجا را اشغال کردند و آمریکا هم در یک عمل متقابل سفارتخانه ما را گرفت و پول‌های ما را بلوکه کرد. از آن زمان، مجموعه‌ای از مشکلات و واکنش‌ها ادامه پیدا کرد که به نظر من ناشی از همان تصمیمات اولیه بود. بعدها، برخی گروه‌های دیگر به کارهایی دست زدند که باز هم اشتباه محض بود: حمله به سفارتخانه‌های عربستان و انگلستان، تخریب اماکن و امثال آن که هنوز هم پیامدهایش گریبان‌گیر کشور است. این اقدامات؛ فشارها و چالش‌هایی در سیاست خارجی ما ایجاد کرد و ما الان در این وضعیت هستیم. البته برخی مواضع و رفتار آمریکایی‌ها و برخی دولت‌های دیگر هم در این مسیر موثر بود. مثلا حمایت‌ها یا دشمنی‌هایی که نشان داد آنها مایل نیستند کشوری با این وسعت، با موقعیت جغرافیایی در خور توجه و با ذخایر فراوان در منطقه روی پای خود بایستد و تصمیم مستقل بگیرد. طبیعی بود که چنین موضوعی با مخالفت و فشار همراه شود.

از سوی دیگر، باید توجه کنیم که پیش از انقلاب، نفوذ برخی قدرت‌های خارجی- مانند انگلیس و بعدها آمریکا- در کشور وجود داشته است. خوب؛ انقلاب رخ داد و آنها کنار زده شدند و در مقابل جمهوری اسلامی ایران موضع گرفتند. بعضی از رفتار‌ها و واکنش‌های ما نیز که ناشی از بی‌تدبیری‌ بود، اوضاع را پیچیده‌تر کرد و به اینجا کشاند.

نکته دیگری که باید گفت، مساله اسرائیل و جریان صهیونیستی است. عده‌ای بر این اعتقادند که منطقه باید زیر سلطه آنها قرار گیرد و طرح‌های ایدئولوژیک و ژئوپلیتیک مخصوصی را دنبال می‌کنند. از منظر من، بخشی از تحولات منطقه‌ای و بین‌المللی با این منافع و برنامه‌ها ارتباط دارد. همچنین معتقدم که گروه‌های افراطی مثل داعش به‌نحوی از سوی قدرت‌های خارجی شکل گرفتند تا اهداف سیاسی و منطقه‌ای خاصی را پیش ببرند؛ این تحلیل من از تحولات پیچیده پس از حادثه ۱۱ سپتامبر و گسترش موج اسلام‌هراسی است.

در جنگ‌ها و بحران‌ها هم تجربه‌هایی کسب کردیم. در جنگ هشت‌ساله در آغاز، امکانات‌مان بسیار کم بود: عراق موشک می‌زد و ما در برخی مقاطع چیزی برای دفاع نداشتیم. لذا پس از دفاع مقدس، در مسائل دفاعی و نظامی سرمایه‌گذاری کردیم؛ تلاش متخصصان ما باعث شد در حوزه موشکی به پیشرفت‌های خوب و تاثیر گذاری دست پیدا کنیم. امروز از منظر برد و توان موشکی، جزو کشورهای مطرح جهان هستیم و این توان در تقابل‌های اخیر موثر افتاد، همین موضوع یکی از دلایلی است که طرف‌های مقابل خواستار از بین رفتن توان موشکی ما می‌شوند.

در جنگ ۱۲ روزه اخیر، تعدادی از فرماندهان و افسران نظامی و شهروندان بی‌گناه شهید شدند و خساراتی به کشور و مردم وارد شد، اما مشخص شد که ما می‌توانیم مانور قدرت داشته باشیم و تهدیدهایی مثل حمله به تل‌آویو را نیز برای طرف مقابل معنادار کنیم؛ همین باعث شد که طرف مقابل تقاضای آتش‌بس کند. از سوی دیگر، تحلیل دشمنان و هم‌پیمانانشان این بود که همزمان با تهاجم نظامی، ممکن است با فشار داخلی مواجه شویم و نظام را تضعیف کنند؛ اما عکس آن رخ داد و مردم متحد شدند. باید قدردان این رفتار ملی و میهنی مردم بود و از آن استفاده بهینه کرد. در پایان باید تاکید کنم: ما نباید با عملکرد‌های نا‌مناسب، رفتارهای نسنجیده، اظهارنظرهای بی‌ربط یا حمله لفظی به برخی گروه‌ها یا افراد، این وحدت را به خطر بیندازیم. بعضی از رفتار‌ها و حتی گفتارهای تند دلواپسان یا گروه‌های افراطی باعث رنجش مردم می‌شود و به مصلحت کشور و نظام نیست. درست این است که با هوشمندی، تدبیر و در کنار حفظ وحدت ملی، از این تجربه چهل‌ساله درس بگیریم و مسیرهایی را برای اصلاحات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و همچنین تنش‌زدایی در سیاست خارجی پیدا کنیم.

به نظر شما در شرایط فعلی، باید راه دیپلماسی را به‌طور کامل نادیده بگیریم و هیچ مسیر گفت‌وگویی با غرب باز نکنیم؟

ایران هیچ‌گاه نگفته است که راه دیپلماسی بسته است. هیچ‌یک از مسوولان این را نگفته‌اند، نه رهبری، نه رئیس‌جمهور و نه وزیر امورخارجه. بلکه باید گفت‌وگو کنیم و مذاکره با نگاه حل مسائل داشته باشیم؛ اما هرگز نباید تن به ذلت دهیم. اگر طرف مقابل بخواهد با زور و شروط یک‌طرفه وارد مذاکره شود، حتما نباید آن را بپذیریم. مثلا اگر بگویند «بیا مذاکره کنیم، اما اول برنامه موشکی‌تان را جمع کنید، غنی‌سازی صلح‌آمیز را کاملا کنار بگذارید و…»، این قابل قبول نیست.

از زمان امام (ره) و به‌ویژه در دوره مقام معظم رهبری بارها اعلام کرده‌ایم که از نظر شرعی ساخت بمب هسته‌ای جایز نیست و جمهوری اسلامی ایران به‌هیچ‌وجه دنبال سلاح اتمی نیست. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به طور مستمر بر سایت‌های غنی‌سازی نظارت داشته، حتی برخی آزمایشگاه‌های دانشگاهی ما را بازدید کرده است؛ کاملا روشن است که ما به ‌دنبال ساخت بمب اتمی نیستیم. هدف ما استفاده‌ صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای برای تولید برق، ساخت دارو و معالجه بیماران است و ما عضو معاهدات بین‌المللی هستیم؛ بنابراین بازرسی و شفافیت را می‌پذیریم. اما اگر طرف مقابل شروطی بگذارد که معنایش خلع سلاح یک‌جانبه باشد، آیا باید دست‌های‌مان را بالا ببریم و تسلیم شویم؟ آیا ملت ایران می‌پذیرد که به‌خاطر فشارها تن به تسلیم بدهد؟ ما برای حفظ تمامیت ارضی کشور این ‌همه شهید داده‌ایم و در برابر زور ایستاده‌ایم تا زیر بار ذلت نرویم. در گذشته هم مذاکراتی وجود داشت ــ از جمله برجام که مذاکره و امضایش صورت گرفت ــ برخی طرف‌ها بعدا از تعهدات خود عدول کردند. قطر و عمان در مقاطعی واسطه بودند و گفت‌وگوهایی انجام شد، اما رفتار طرف مقابل گاه متناقض بوده است؛ اقداماتی انجام شده که اعتماد را تضعیف کرده، مانند برخی فشارها یا اقدامات نظامی علیه تاسیسات ما. از سوی دیگر، زمانی که پس از بحث و بررسی و تبادل نظر قطعنامه‌ای در شورای امنیت تصویب می‌شود و سپس یکی بدون هیچ استدلال منطقی، امکان وتوی آن را دارد، آیا واقعا عادلانه است؟ به‌ویژه وقتی جنایاتی مانند آنچه در غزه رخ می‌دهد و اکثریت با تصویب قطعنامه خواستار توقف عملیات نظامی یا آتش‌بس می‌شوند اما توسط یک دولت و با یک وتوی سیاسی بی‌اثر می‌شود، آیا انصافا قابل قبول است؟ با این حال، ما در چارچوب مقررات بین‌المللی و سازمان ملل حرکت می‌کنیم؛ اما هرگز حاضر به پذیرش تحقیر یا شروطی که امنیت و عزت ملی را به خطر اندازد، نخواهیم بود.

به‌عنوان آخرین سوال، در محافل سیاسی همواره به‌عنوان فردی مطرح می‌شوید که شیوه‌ای ورزشکارانه دارید. با توجه به اینکه یک سیاستمدار هستید، ممنون می‌شوم کمی در این‌باره توضیح دهید.

من از زمانی که طلبه بودم در قم، اهل ورزش بودم. در حجره‌ طلبگی به ورزش باستانی علاقه داشتم و از همان دوران به کوه‌نوردی هم علاقه‌مند بودم، نه به‌صورت حرفه‌ای، اما جدی و مستمر. زمانی که وزیر کشور شدم، شرایط بسیار دشوار بود. شاید شما آن دوران را به یاد نداشته باشید، اما در سال‌های ۶۲ و ۶۳، بعضا در تهران روزانه بین ۲۰ تا ۳۰ مورد ترور رخ می‌داد. مناطق مختلف کشور مانند کردستان، سیستان و بلوچستان و گنبد درگیر آشوب بودند و من به‌عنوان وزیر کشور و رئیس شورای امنیت کشور، باید به تمام این مسائل رسیدگی می‌کردم و فشار کاری بسیار بالا بود. در همان دوران، متوجه شدم که دچار افسردگی و استرس شده‌ام؛ حتی با شنیدن صدای تلفن دچار اضطراب می‌شدم. خودم به این نتیجه رسیدم که راه علاج، ورزش است. از آن زمان تاکنون، به همه مسوولان و جوانان توصیه می‌کنم: اگر نمی‌خواهید افسرده و پژمرده شوید، ورزش کنید؛ چه زن و چه مرد.

ورزش از هر نوع آن موثر است: شنا، کوه‌نوردی، پیاده‌روی، سوارکاری، ورزش‌های باستانی، مهم استمرار و علاقه‌مندی است. در همان زمان، با یکی از دوستان قدیمی‌ام که خودش کشتی‌گیر بود، تماس گرفتم و گفتم: «بیا با هم ورزش را شروع کنیم!» از آن موقع همگام با فعالیت‌های مستمر و فشرده سیاسی و اجرایی، ورزش را شروع کردم، در نیمه‌های شب و سحرگاه و روزهای تعطیل: اول از دویدن دور زمین فوتبال دانشکده افسری، سپس شنا، کوه‌نوردی، والیبال، ورزش باستانی و سوارکاری.

به اکثر قله‌های کشور صعود کرده‌ام؛ از دماوند و سبلان و سهند گرفته تا آزادکوه و دیگر ارتفاعات، حتی مسیرهای طولانی پیاده‌روی از تهران تا ییلاقات مازندران. ورزش باستانی را نیز به‌صورت جدی و حرفه‌ای دنبال کردم. این فعالیت ورزشی به حفظ روحیه و سلامت جسم و روان من کمک کرده است. امروز در ۸۲ سالگی، هنوز سرحال و باانرژی هستم و معتقدم یکی از مهم‌ترین رازهای موفقیت و تداوم سلامت افراد جامعه از جمله سیاستمداران، ورزش مستمر و انضباط در کارها است.

The post ناطق نوری: جنگ ۱۲ روزه نشان داد می‌توانیم مانور قدرت داشته باشیم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

متن یادداشت عبدالله گنجی که در شماره ۳۱ تیر روزنامه جوان منتشر شده است را می‌خوانید.

اولین بار است که در چینش مدیران کشور پس از یک انتخابات، قوم و مذهب و امتیازبندی شیعه- سنی به گفتمان مسئولان امر تبدیل می‌شود و این روند می‌تواند ابعاد خطرناکی پیدا کند.
آنچه فاجعه است اینکه ابتدا ایران را تجزیه شده فرض می‌کنند و حق‌السهم می‌دهند و سپس نام آن را «وحدت ملی» می‌گذارند و گویی ایران فقط دو قوم کرد و بلوچ دارد و تمام و به این فکر نمی‌کنند که بعدش چه خواهد شد!

اشکال دوم این است که اهل سنت را اقلیت فرض می‌کنند، حال آنکه در قانون اساسی جزء اصل مربوط به رئیس‌جمهور (پاسدار مذهب رسمی) موضوع صرفاً مسلمانی است و اهل سنت ایران در قانون اساسی و در قوانین موضوعه اقلیت محسوب نمی‌شوند، به همین دلیل نمایندگان آنان در مجلس نیز ثابت نیستند و بین ۱۸ تا ۲۲ نفر در نوسان هستند.

آنچه ریاکارانه و پرسروصدا انجام می‌شود، ایجاد قدرالسهم است. مثلاً تاکنون گفته شده است چند آذری در کابینه و استانداری‌ها و … باشند؟ یک وقت پنج آذری عضو کابینه‌اند، یک روز دو نفر و یک روز یک نفر و ممکن است یک دوره اصلاً نباشد. عدم تقسیم قومی یعنی همین.

اهل سنت ممکن است چهار آدم شایسته وزارت و ۱۰ فرد شایسته استانداری و ده‌ها معاون وزیر داشته باشد و این بدون توجه به مذهب آنان باشد. چرا باید آن چهار شایسته بشود یک نفر و منت هم بگذاریم. مگر مقام معظم رهبری که فرماندهی نیروی دریایی را به امیر شهرام ایرانی سپرد، به خاطر سنی بودن وی بود یا اعلام کردند که می‌خواهند چنین کنند؟

آن فرد سرباز شایسته اسلام و کشور بود و حکم گرفت. آیا رهبری با این فرض به او حکم دادند که ارتش دارای چهار نیرو است و باید یک نفر از فرماندهان چهارگانه سهم اهل سنت باشد؟ حتماً خیر.

وقتی همه مسلمان هستند، شایستگی نباید از دریچه مذهب و قوم باشد. در دولت روحانی معاون وزیر اهل سنت و سفیر و… بود، اما سروصدایی نبود. از منظر قومی، وقتی شما یک وزیر یا معاون وزیر کرد می‌گذارید یا یک بلوچ را منصوب می‌کنید (چون بلوچ است) به این فکر کرده‌اید القای این سهمیه می‌تواند قیام‌های اقوام دیگر را به همراه داشته باشد؟

اگر کسی شایسته است نباید قوم و مذهب عامل شایستگی آن باشد. مگر همین ظریف یا طیب‌نیا را که وزیر گذاشتند ابتدا چک کردند که فارس و شیعه هستند، سپس منصوب کردند؟ مگر پزشکیان که تأیید صلاحیت شد، علت آن آذری بودن بود؟

به فردایی بنگرید که بختیاری‌ها بگویند پس وزیر ما کو؟ لرستانی‌ها بگویند استاندار ما کو؟ قشقایی‌ها بگویند پس ما چی؟ عرب‌ها، کرمانج‌ها یا ترکمن‌ها و … در مقام رقابت برآیند و حس کمتری و تبعیض ریشه سراسری پیدا کند. سهامی- قومی کردن مدیران کشور امری خطرناک است و فردا که روند شد همه شایستگی را هم باید کنار گذاشت و حتماً باید از قوم من کسی در کابینه یا معاونین رئیس‌جمهور باشد، وگرنه ما نادیده گرفته شده‌ایم و حق ما ضایع شده است!

اگر اهل سنتی توانایی مثلاً وزارت جهاد را دارد، بسم‌الله، بدون توجه به مذهب اقدام کنید. جناب ظریف در این فضای حساس حتی بلد نیست ادبیات مناسب را استخدام کند و امتیازبندی شیعه و سنی می‌کند و فکر نمی‌کند که توده چگونه باید بفهمد و چرا در نماز جمعه منجر به توهین به وی می‌شود؟ جایگاه‌های تخصصی روشن است و کاربلدی و ویژگی‌های عمومی هم روشن است، اما اگر اصل اول انتصابات قوم و مذهب شد، شما مرعوب سیلی خواهید شد که خود به راه انداخته‌اید و باید توقعات قومی شده و ترس از مسائل امنیت ملی برای شما مدیر بچینند، نه شاخص‌هایی که رئیس‌جمهور انتخاب شده تجویز می‌کند. مثلاً فرض کنید با شاخص‌های هجده‌گانه رئیس‌جمهور از هموطنان عرب فردی پیدا نشد و شمایی که به اکراد و ترکمن به خاطر قوم و مذهب‌شان، وزیر داده‌ای چه جوابی به آنان خواهی داد؟ مثلاً اگر سه عرب در تراز وزارت بودند شما باید دو نفرشان را کنار بزنی، چون آنان باید یک سهمیه داشته باشند؟

این امور اقدامی است نه اعلانی و بوق و کرنایی. نگارنده قبلاً به مسئولان عالی کشور کتباً این را نوشته‌ام که از شایستگان همه ملت باید بهره برد، اما اگر وزارتخانه‌ها را بین ۱۰ قوم و دو مذهب و سه دین دیگر تقسیم کنید، تنها چیزی که نخواهید داشت «کابینه کاری» است.

The post گنجی: این روند انتخاب مدیران می‌تواند ابعاد خطرناکی پیدا کند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

این استاد دانشگاه و فعال سیاسی اصلاح‌طلب در گفت‌وگویی که در شماره ۲۴تیر اعتماد منتشر شد با تاکید بر اینکه تبعیض به عنوان آزار‌دهنده‌ترین ویژگی سیستم سیاسی ایران، مردم را آزار می‌دهد، عدالت را روی دیگر سکه تبعیض معرفی می‌کند.

مشروح این گفت‌وگو را می‌خوانید..

‌تجربه‌های سال‌های قبل این‌گونه بود که هر زمان انتخابات با مشارکت بالا رخ می‌داد، اصلاح‌طلبان فاتح انتخابات لقب می‌گرفتند و هر زمان مشارکت زیر ۵۰درصد بود، جناح راست توفیق می‌یافت، در انتخابات سال ۱۴۰۳ اما نامزد اصلاح‌طلبان با مشارکت ۴۰ و ۵۰درصدی در راس هرم آرا قرار گرفت. ترکیب رای‌دهندگان از نظر شما چه تغییری کرده است؟

‌مشارکت در انتخابات ایران دارای سقف و کفی است. در اغلب موارد، میزان مشارکت در انتخابات از ۲۰درصد واجدین شرایط کمتر نمی‌شود و از ۸۰درصد واجدین شرایط بیشتر نمی‌شود. بنابراین رقابت را باید بین این راس پاره خط یعنی ۲۰درصد حداقل و ۸۰درصد حداکثر در نظر گرفت. بنابراین رقابت‌ها بر سر مشارکت یا عدم مشارکت حدود ۶۰درصد واجدین شرایط است. نکته دوم اینکه اگر آرای دور دوم را مبنا قرار دهیم، حدود ۵۰درصد واجدین در انتخابات شرکت کردند. یعنی ۳۰درصد بالاتر از کف و ۳۰درصد پایین‌تر از سقف. از ۳۰درصد عدم مشارکت‌کننده‌ها، همه سیاسی نیستند؛ نیمی از آنها، مردم عادی‌اند؛ مردمی که طی سال‌های اخیر از عملکرد حاکمیت درمانده، خسته، ناامید و به ‌شدت خشمگینند. به خصوص ضربه‌ای که به جامعه پس از رخدادهای اعتراضی سال‌های اخیر (۹۶، ۹۸ و رخدادهای ۱۴۰۱) وارد آمده مانع جدی برای هر نوع مشارکت جدی است. بنابراین نیمی از عدم مشارکت‌کنندگان مردمان عادی‌اند و نمی‌توان از آنها ذیل عنوان جریان سیاسی یاد کرد.

‌منظور شما از اینکه این ۱۵درصد جریان سیاسی نیستند، چیست؟ مگر غیر از این است که افراد در شکل بنیادین امر سیاسی را مرتکب می‌شوند؟

‌منظورم از جریان سیاسی، افرادی است که می‌خواهند در عرصه سیاسی اثر بگذارند، برای این کار منابع جمع کرده و تا حدودی تن به حداقلی از سازمان‌یافتگی و تشکل‌یابی می‌دهند.بنابراین ۱۵درصد از ۳۰درصد عدم مشارکت‌کنندگان، این‌گونه‌اند. نیمه دیگر این ۳۰درصد کاملا سیاسی‌اند. این ۱۵درصد سیاسی عدم مشارکت‌کنندگان هم ۲بخش‌اند؛ یک بخش طرفدار اصلاحات بنیادین سیستمند و یک بخش از آنها هم طرفداران تغییر کلی نظام سیاسی هستند. در واقع دیگر دنبال اصلاحی در چارچوب این سیستم نیستند. اینها را باید از هم تفکیک کرد.

‌در دسته‌بندی شما، ۳۰درصد هم بالاتر از کف مشارکت بودند. دسته‌بندی این طیف چگونه است؟

‌تحلیل این طیف را باید برد به سمت نیروهای اصلاح‌طلب و اصولگرایی که تحریک‌کننده شرکت در انتخابات بودند. این گروه‌ها، طیف‌های مختلف و متنوعی دارند. اقلیتی در اصلاح‌طلبان، میانه‌روها و اعتدالی‌ها هستند. اینها به اصولگراها نزدیک هستند. اساسا در برخی زمینه‌ها مواضع نزدیک به محافظه‌کاری دارند تا تغییرخواهی و اصلاح‌طلبی. اما بخش عمده اصلاح‌طلبان که حول محور سید محمد خاتمی و جبهه اصلاحات تجمع می‌کنند، طرفدار اصلاحات ساختاری‌اند. اصلاحات را در چارچوبی که خاتمی در بیانیه ۲۲بهمن اعلام کردند، می‌خواهند. معتقدند با این دگرگونی‌ها، می‌توان تفسیر دموکراتیک‌تری از نظام ارایه کرد و در چارچوب آن مشکلات را حل و فصل کرد. اقلیتی هم هستند که طرفدار اصلاحات بنیادینند. یعنی علاوه بر اصلاحات ساختاری که جریان اصلی اصلاحات از آن سخن می‌گوید، معتقدند که تغییرات اساسی در نظام حقوقی نظام هم باید رخ دهد. دقت داشته باشید در جبهه اصلاحات هم احزابی وجود دارند که تمایلات میانه‌روی و اعتدال دارند. اگرچه در جبهه اصلاحات هستند و در مکانیسم جبهه رای می‌دهند، اما به لحاظ تمایلات فکری، نوعی اعتدال و میانه‌روی را دنبال می‌کنند. از نظر من این میانه‌روی هم نوعی محافظه‌کاری است. توجه کنید محافظه‌کار از نظر من امری مذموم نیست. اینها هم در هدف و هم در روش، توقعات و نوع عملکرد خود را طوری تعریف می‌کنند که آرام آرام به محافظه‌کاری نزدیک می‌شوند.

‌روی دیگر سکه تحلیل شما، گفتمان اصولگرایی بود. اصولگرایان را چگونه می‌توان دسته‌بندی کرد؟

‌در جریان اصولگرا هم چنین دسته‌بندی‌هایی وجود دارد. اقلیتی با عنوان جریان راست تندرو و رادیکال حضور دارند. اینها اقلیتند. هر چند به دلیل صدای بلندشان، صدای غالبند، اما از نظر تعداد، اکثریت ندارند. یک جریان عملگراتر هم در جریان راست وجود دارد که اینها جریان اصلی (mainstream) هستند. یک جریان میانه‌روی اعتدالی هم وجود دارد که به میانه‌روها و اعتدالی‌های اصلاح‌طلب نزدیک می‌شوند. حتی همپوشانی‌ها و ارتباطاتی با هم دارند. به همین دلیل چهره‌هایی می‌بینید که دوگانه عمل می‌کنند. مثلا پایداری‌ها در طیف راست رادیکال قرار می‌گیرند. اما امثال حدادعادل، قالیباف، باهنر و…ذیل اصولگرایان عملگرا قرار دارند. امثال ناطق‌نوری، لاریجانی و…ذیل جریان میانه‌رو و اعتدالی راست قرار می‌گیرند. از سوی دیگر چهره‌هایی چون حسن روحانی و یارانش و حزبی که از ایشان حمایت می‌کند (اعتدال و توسعه) هم وجوه اصلاح‌طلبانه‌ای دارد و هم وجوهی اصولگرایانه و در قلب جریان اعتدالی قرار می‌گیرند.

‌طیف پیروز در انتخابات ۱۴۰۳ ذیل کدام یک از این دسته‌ها و طیف‌ها قرار می‌گیرد؟ در برخی آوردگاه‌های انتخاباتی (مثلا انتخابات سال۹۲) شاهدیم که هم اصولگرایان و هم اصلاح‌طلبان خود را فاتح انتخابات می‌دانستند.

‌پیروز این انتخابات، جریان اصلی اصلاح‌طلبان طرفدار اصلاحات ساختاری هستند، به علاوه اینکه اصلاح‌طلبان میانه‌رو و اعتدالی‌ها هم نقش‌آفرین بودند. نقش طرفداران اصلاحات بنیادین کمتر از دو طیف ذکر شده قبلی است. فقط در مرحله دوم بود که با نگران شدن از غلبه راست افراطی، اصلاح‌طلبان بنیادین وارد میدان شدند و مردم را به رای دادن ترغیب کردند.

‌یکی از گزاره‌های مهم در جریان انتخابات ۱۴۰۳، وارد شدن کلیدواژه «عدالت» در کنار سایر کلیدواژه‌ها در گفتمان نامزد جریان اصلاحات بود. در واقع به نظر می‌رسد گفتمان اصلاحات با ترکیب گفتمان چپ در دهه ۶۰ (عدالت، ساده‌زیستی و…) در کنار محتوای گفتمان دهه ۷۰ این جریان (توسعه سیاسی، آزادی، رفاه و…) به دنبال شکل‌دهی به قرائت تازه‌ای از گفتمان اصلاحات است. این تحلیل از نظر شما درست است و اگر بله، شما چه تغییری در گفتمان اصلاحات احساس کردید؟

‌مساله‌آفرین ایران یعنی چیزی که به عنوان پروبلماتیک از آن یاد می‌شود، این است که فرآیند توسعه در ایران، کند، ناپیوسته و نامتوازن است. ایران وارد فرآیند توسعه شده و کشوری در حال توسعه است، اما در مقایسه با توقعات مردم و ادراکی که از نیازها وجود دارد، توسعه کشور ناپیوسته است (قطع می‌شود)، عقبگرد دارد، نامتوازن است، به این معنا که در ابعاد مختلف پا به پای هم پیش نمی‌رود. گاهی در حوزه اقتصادی پیش می‌رود و در بخش سیاسی متوقف است و گاهی برعکس. یکی از مسائلی که به نظر می‌رسد عوارض همین کندی ناپیوستگی و نامتوازن بودن فرآیند توسعه است (از منظری دیگر مشکلی مستقل هم محسوب می‌شود) مساله تبعیض در جامعه ایرانی است. تبعیضی که ساخت یافته است. در بخش‌ها، زمان‌ها و حوزه‌های مختلف دیده می‌شود. تبعیض جنسیتی، مذهبی، دینی، سیاسی، حزبی و…در جامعه ایرانی وجود دارد. این تبعیض است که مردم را دلسرد، دلشکسته، سرخورده و آزرده کرده . آنقدر که تبعیض مردم را آزار می‌دهد، فقر آنها را آزار نمی‌دهد. اگر مردم حس می‌کردند، فقر برای همه است، راحت‌تر آن را تحمل می‌کردند. اما اقلیتی با نفوذ ریخت و پاش می‌کنند و اکثریتی از مردم فقیرند. این نیاز جامعه است که گفتمانی در بطن اصلاحات رشد کند که بر نفی تبعیض تاکید کند. آن روی سکه نفی تبعیض، تاکید بر عدالت اجتماعی است. عدالت در برخی موارد به معنای برابری است و در معنای دیگر، ممکن است معنایی متفاوت داشته باشد. زمانی که از عدالت صحبت می‌شود، اگر نگاه به فرصت‌ها باشد، عدالت یعنی برابری در فرصت‌های رفاهی و آموزشی و…اما اگر نگاه به نتایج باشد و نه فرصت‌ها، در آن صورت می‌توان از نابرابری موجه صحبت کرد. نابرابری که سود بیشتری بر جامعه می‌رساند. در واقع تنها نابرابری قابل قبول، آن است که جامعه از آن سود می‌برد. مثلا وقتی با دادن حقوق نابرابر باعث شوید نخبه‌های بیشتری وارد سیستم آموزش و بهداشت و…شوند، این نابرابری موجه است، چراکه اکثریت جامعه از آن بهره می‌برند. بنابراین تبعیض به عنوان آزار‌دهنده‌ترین ویژگی که در سیستم سیاسی ما نهادینه شده، یک درمان دارد که آن هم عدالت است. رشد گفتمان عدالت، یک خواست اجتماعی است که خود را به همه نیروهای سیاسی تحمیل می‌کند. مهم این است در این مرحله (پس از تجربه سال‌های ۶۰ و تجربه‌های جهانی) دنبال عدالتی باشیم که درآمیخته و همراه با دموکراسی باشد. در واقع باید به دنبال عدالت مردم‌سالارانه باشیم. لازم است از گفتمان‌های مدرن برای تحقق عدالت استفاده شود نه از گفتمان‌های سنتی. باید از عدالت مدرن و دموکراتیک دفاع کرد و از آخرین دستاوردهای بشر برای غنی کردن این گفتمان استفاده کنیم. این نوعی اتصال به مفهوم توسعه همه‌جانبه است. بر این اساس، به تغییر بنیادین در گفتمان اصلاحات برای توجه به عدالت نیاز نداریم فقط باید به این جنبه‌ها توجه بیشتری داشته باشیم. هنوز هم مساله ما این است که توسعه در ایران کند، ناپیوسته و نامتوازن است. یکی از جنبه‌های مهم این وضعیت، تبعیض ساخت یافته ایران است و درمان آن فقط عدالت است. عدالتی که در آن مضمون‌های برابری و دموکراسی ادغام شده باشد و نگاه مدرنی به انسان و روابط انسان‌ها وجود داشته باشد. پزشکیان دکترین خود را باید مبتنی بر این نوع عدالت اجرایی کند.

‌برخی معتقدند تایید صلاحیت پزشکیان از سوی شورای نگهبان به معنای آغاز برخی تغییرات در مواجهه حاکمیت با مطالبات تحول‌خواهانه مردم است. شما چنین برداشتی از مقوله تایید صلاحیت پزشکیان دارید و فکر می‌کنید حاکمیت تغییری در روش‌های سلبی گذشته‌اش داشته؟

‌آنچه شما در پرسش مفروض می‌گیرید، تفسیر خوش‌بینانه‌ای از رخدادهاست. من آرزو می‌کنم این تفسیر درست باشد. درکی در حاکمیت پدید آمده باشد که به خروج از بن‌بست‌ها کمک کند. اما تفسیر بدبینانه‌ای هم می‌توان داشت و آن اینکه اطلاعات مسوولان به آنها نشان داده که کشور به سمت بحران‌ها در حال حرکت است. طبیعی است که برای جلوگیری از بروز فاجعه، باید تصمیمات سخت و دشوار گرفت و انتخابات سخت داشت. سیستم برای مقابله با بحران باید تن به تغییرات اساسی بدهد و از سوی دیگر تغییرات اساسی ممکن است منافع برخی طیف‌ها را تحت‌الشعاع قرار دهد. قرار گرفتن اصلاح‌طلبان در موضع قدرت از یک طرف آنها را وادار به اتخاذ تصمیمات سخت می‌کند و از سوی دیگر هزینه این نوع تصمیم‌گیری‌ها را از دوش حاکمیت برداشته و به گرده آنان می‌افکند. ممکن است برخی به دنبال آن باشند که هزینه تصمیمات به دوش جریان اصلاحات بیفتد. این تفسیر بدبینانه است. اما نقطه اشتراک این پارادوکسیکال این است که امکانی به وجود آمده که عوامل بحران‌ساز و مجموعه راهبردهای بحران‌ساز متوقف شوند. اگر این تغییر صورت گرفته باشد، نباید نگران باشیم که هزینه حیثیتی این بحران‌ها به دوش اصلاحات افتاده باشد. باید منتظر آینده باشیم و ببینیم آیا چنین عقلانیتی در حاکمیت رخ داده یا نه؟

‌به نظر شما کابینه پزشکیان باید واجد چه ویژگی‌هایی باشد. آیا باید کابینه‌ای ملی با مشارکت طیف‌های مختلف باشد یا اینکه توصیه می‌کنید، پزشکیان با انتخاب چهره‌های اصلاح‌طلب، مطالبات مردم را دنبال کند؟

‌کابینه پزشکیان در صورتی موفق می‌شود که از برخی ویژگی‌ها بهره‌مند باشد. نخست اینکه، کابینه باید نماد تغییر و تجسم تحول باشد. اگر کابینه نماد تداوم و حفظ وضع موجود باشد، همه باخته‌ایم. به هیچ‌وجه دیگر نمی‌شود مردم را به انتخاباتی دعوت کرد که بن‌بست‌ها را پایان دهد. در واقع انتخابات موضوعیت خود را از دست می‌دهد. اعضای کابینه باید نماد دگرگونی باشند و دوره تازه‌ای را به مردم نوید دهد. نکته دوم اینکه کابینه باید قواعد مشخصی داشته باشد که راهنمای تصمیم‌گیری‌اش در همه زمینه‌ها باشد و این راهنمای تصمیم‌گیری باید مورد تایید همه اعضای هیات دولت و کابینه باشد. مثالی می‌زنم تا موضوع روشن‌تر شود. فرض کنید دولت، قاعده کلی داشته باشد، دولت چهاردهم نیامده اقتصاد را دولتی کند، ضمن اینکه با رها کردن اقتصاد هم موافق نیست. به دنبال ترکیب بهینه «دولت و بازار آزاد» است. هر جا که دولت مزیت دارد، نقش دولت پررنگ می‌شود. مثلا آموزش و بهداشت عمومی، تولید کالاهای عمومی مثل امنیت، خط‌مشی‌گذاری، فقرزدایی، بازتوزیع ثروت، دفاع از حقوق مصرف‌کننده و عوامل تولید و…بخش‌هایی است که دولت‌ها در آن مزیت دارند. اما در تولید و خدمات عادی، محل مزیت بخش خصوصی است و مکانیسم عرضه و تقاضا مزیت دارد. دولت می‌تواند این شعار را بدهد: «بخش دولتی- مکانیسم برنامه‌ریزی در حد ضرورت، بخش خصوصی – مکانیسم بازار در حد امکان» هر جا که می‌توان کار را به دست بخش خصوصی سپرد باید این کار را انجام داد. اما جایی که ضرورت و مزیتی در ایفای نقش دولت وجود دارد، دولت باید وارد میدان شود. مثال بعدی رعایت حقوق مردم (حقوق مدنی، سیاسی، اجتماعی) در تصمیم‌گیری‌هاست یا اینکه اصل بر آزادی انتخاب سبک زندگی، پوشش، خوراک، مسکن، نحوه گذران اوقات فراغت و…است. توصیه اخلاقی یک چیز است و تصویب قوانین موضوع دیگر. در واقع باید قواعدی در تصمیم‌گیری‌ها وجود داشته باشد که همه اعضای کابینه به آن متعهد باشند. بدنه اصلی کابینه باید از جریان اصلی اصلاحات باشد. اما از نیروهای اعتدالی و میانه‌رو‌ها هم می‌توان استفاده کرد به شرط اینکه همگی پایبند به قواعد راهنمای خط‌مشی‌گذاری و اتخاذ تصمیمی در دولت باشند.

‌موضوع دولت در سایه و حاکمیت دوگانه و مانع‌تراشی‌های آنان، یکی از مشکلات جدی دولت‌های مردمی در ایران بوده است. خاتمی از آن با عنوان هر ۹روز یک بحران جدی یاد می‌کرد. برخی معتقدند این دوگانگی امکان تحقق وعده‌ها را سد می‌کند . در عین حال گروهی از تحلیلگران هم اذعان دارند مهم‌ترین دستاوردهای ایران در زمان همین دوگانگی‌ها ثبت شده است. شما در خصوص این تضاد چگونه می‌اندیشید؟

‌اگر دولت بخواهد تغییر ایجاد کند، یعنی خط‌مشی‌های چند دهه اخیر را دگرگون کند، این‌طور نیست که به راحتی بتواند عمل کند. این سیاست‌ها، روش‌ها و راهبردهای دهه‌های اخیر، ذی‌نفعانی رانتی دارد. افرادی هستند که از این روش‌ها، رانت‌های بسیاری می‌برند.عدم تقارن اطلاعاتی که وجود دارد، ورود و خروج محدود به بازارها، امکان تحرک و رانت‌هایی که برای برخی افراد و جریانات وجود دارد، رانت‌های میلیارد دلاری ایجاد کرده است. به راحتی نمی‌توان این تغییرات را اعمال کرد. از سوی دیگر ذی‌نفعان سیاسی و ایدئولوژیک هم در میدان هستند. در واقع ایدئولوژی پوشش زیبایی برای تامین منافع برخی جریانات است. کسی نمی‌گوید دنبال منفعت شخصی خود است. در ظاهر، همه اعلام می‌کنند ارزش‌های اخلاقی و انسانی را پیگیری می‌کنند، اما در واقع منفعت شخصی‌شان را می‌جویند. برخی افراد و جریانات هویت خود را با این نوع سیاست‌ها پیوند زده‌اند. ذی‌نفعان معیشتی هم البته داریم. افراد ضعیفی که در لابه‌لای سیاست‌های جاری، راه‌ها و منفذهایی پیدا کردند تا زندگی خود را ادامه دهند. اینها سپری می‌شوند برای دفاع از ذی‌نفعان رانتی و ایدئولوژیک. اگر به این سیاست‌های نهادینه شده، دست زده شود، آنها مقابله می‌کنند.

‌برای مقابله با این کلونی‌های رانت و فساد چه باید کرد؟

‌راهی وجود ندارد جز اینکه آگاهی‌بخشی و اطلاع‌رسانی شفاف صورت گیرد. ایران باید از منافع خاص و کوتاه‌مدت به سمت تامین منافع عام و بلندمدت حرکت کند. این حتما مقاومت‌هایی ایجاد می‌کند. کسانی که منافع کوتاه‌مدت دارند در برابر تبدیل منافع‌فردی به منافع بلندمدت و همگانی می‌ایستند. اما راهی جز پیوند دایمی با مردم و امکان سازماندهی و تشکل‌یابی وجود ندارد. باید قدرت همسنگ شکل بگیرد. دولت باید اجازه دهد، کارگران، معلمان، صاحبان حرف و صنوف مختلف متشکل شوند و شوراهای خود را داشته باشند. در یک انتخابات آزاد نمایندگان خود را انتخاب کنند و با آنها وارد گفت‌وگو شوند. دولت باید یک قاعده کلی را به تصویب برساند که بر اساس آن هر سیاستی که قرار است در وزارتخانه‌ای اجرا شود، قبلا با ذی‌نفعان آن سیاست، موضوع مورد بررسی و بحث قرار گیرد. این امکان ندارد جز اینکه به متشکل شدن صنوف کمک شود. در جایی که تعارض منافع وجود دارد دو طرف باید بتوانند از منافع خود دفاع کنند.

‌مهم‌ترین اولویت‌هایی که مسعود پزشکیان باید به آنها ورود کند، چیست؟

‌ویژگی مشکلات ایران، کهنه بودن و در هم تنیده بودن است. وقتی قصد حل یک مشکل شکل می‌گیرد، قبلا باید مشکل دیگری حل شود. بنابراین اقداماتی فراگیر و گسترده برای حل مشکلات نیاز است. به‌طور کلی در کوتاه‌مدت و طی ۴سال اول ۳هدف باید دنبال شود؛ کنترل تورم، افزایش رشد اقتصادی و مساله آب. اما حل این بحران‌ها به حل سلسله مسائل دیگری نیاز دارد. برای حل مشکل تورم باید نقدینگی کنترل شود. کنترل نقدینگی، مستلزم مهار بدهی‌های دولت به بانک‌ها و بانک مرکزی است. برای رفع مشکل استقراض از بانک‌ها، باید روی بودجه کار و کسری بودجه را حل کرد. برای حل کسری بودجه باید معضل صادرات نفتی رفع شود. نهایتا باید توسعه مناسبات ارتباطی با جهان در دستور کار قرار گیرد و…در ۴سال اول، دولت همین ۳هدف کلی را باید در دستور کار قرار دهد. همه ظرفیت‌های کشور باید در خدمت این اهداف باشد. در این صورت ما به سمت یک راه‌حل جامع حرکت می‌کنیم. یک بسته سیاستی معقول باید جایگزین سیاست‌های فعلی شود. به خصوص در عرصه سیاست خارجی به یک مجموعه مذاکره‌کننده قدرتمند، پرتوان و کارآمد نیاز داریم تا از ابتدای دولت مجموعه‌ای مذاکرات را ساماندهی کند. آثار روانی و عملی این مذاکرات خوب خواهد بود. مذاکرات طول می‌کشد و نیازی به حل فوری نیست، اما شروع تنش‌زدایی پیامدهای مثبتی خواهد داشت. مقابله با تبعیض، استفاده از رویکردهای کارشناسی و…از دیگر ضرورت‌هایی است که دولت پزشکیان باید به آنها توجه کند.

The post علوی‌تبار: به یک مجموعه مذاکره‌کننده قدرتمند نیاز داریم appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

سعید جلیلی نامزد چهاردهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری عصر پنجشنبه ۲۴ خرداد در برنامه «صف اول» شبکه خبر سیما، گفت: در طی دوره خدمتم از پایین‌ترین سطح کارم را آغاز کردم، کارشناس وزارت امورخارجه شروع کار من بود، بعد از ۲ سال معاون اداره شدم و در تحولات مجدد کارشناس شدم و تا دبیر شورای امنیت ملی پیش آمدم و به روندها از پایین تا بالا آشنا هستم.

او افزود: اگر در مبنای صحیح سلسله مراتب انجام نشود عوارضی دارد. کارم را از سال ۶۸ شروع کردم و طی ۱۸ سال به مراتب بالاتر رسیدم. معتقدم رئیس جمهور باید بداند مسیر و سلسله مراتب اداری چیست و فرآیند چگونه طی می‌شود و وقتی رییس جمهور دستوری می‌دهد، چگونه در اجرا طی می‌شود.

تخصیص بهینه منابع قدرت باید در دولت اتفاق بیفتد

این نامزد انتخابات ریاست جمهوری اظهار داشت: تخصیص بهینه منابع قدرت باید در دولت اتفاق بیفتد. وقتی در بازرسی وزارت امور خارجه بودم بازرسی را به شکل کم هزینه با پرهیز از سفرهای خارجی و صرف وقت و هزینه بلکه با برنامه‌ریزی و استفاده از امکانات در سال‌های ۷۱ تا ۷۷ انجام دادم.

وی افزود: بیشترین اشراف بر نمایندگی‌ها را با ایجاد ساز و کار انجام دادیم. همینطور در دوره‌ای مدیرکل در بیت رهبر انقلاب بودم و برنامه‌هایم را اجرا می‌کردم.

جلیلی گفت: وقتی هزینه‌های کشور را افزایش نمی‌دادیم با استفاده از ظرفیت‌های موجود روابط با کشورها را توسعه دادیم. در ونزوئلا صادرات تراکتور را کلید زدیم و همینطور ساخت مسکن را پیش بردیم. رئیس جمهور نیز باید در استفاده از منابع، مانع هدر رفت آنها شود.

وی افزود: امروز کشور ما با یک فرصت تاریخی روبرو است و فرصت‌های فراوان منطقه‌ای و حتی تمدنی را در برابر خود داریم و هنر رئیس جمهور این است که فرصت‌ها را بشناسد و برای آنها برنامه داشته باشد. برای این فرصت‌ها که در سال‌های قبل شناسایی کردیم، برنامه دارم. شعار رئیس جمهور باید تابلویی باشد که در چهار سال آینده سرمشق کار شود. نباید صرفاً از کلمات و لفاظی استفاده کرد.

یک جهان فرصت، یک ایران جهش شعار انتخاباتی من است

نامزد چهاردهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در رابطه با شعار خود، اعلام کرد: یک جهان فرصت، یک ایران جهش شعار انتخاباتی من است. مهمترین فرصت ما توانمندی‌های آحاد جامعه ایران است. فرصت تاریخی ما نسل جوان باهوش و تحصیل کرده است که می‌تواند نقش آفرینی کند. هر ایرانی یک نقش پرشکوه خواهد داشت که این ادامه شعار دولت من خواهد بود.

این نامزد انتخابات ریاست جمهوری بیان کرد: دبیری شورای عالی امنیت ملی یکی از مسئولیت‌های من بوده و هماهنگی میان قوا را انجام می‌دادیم. هماهنگی بین قوا مهم است و با این تجربه که در دوره‌هایی استحکاک میان قوا بود و در شورای عالی امنیت ملی بهترین ارتباط را با قوای سه گانه داشتیم. خاطرم هست که می‌گفتند این جلسات را حفظ کنید و برکات خوبی داشت که برای مبارزه با فساد همراهی سه قوه را به وجود می‌آوردیم.

باید در همه عرصه‌ها امنیت را برای شهروندان ایجاد کرد

جلیلی ادامه داد: باید در همه عرصه‌ها امنیت را برای شهروندان ایجاد کرد. در سایه همدلی میان قوا اتفاق‌های خوبی رقم خورد. در جلسات ما شهید سلیمانی حاضر می‌شد. شرق و غرب کشور در آن دوره در اشغال آمریکا بود و در هر دو منطقه با هماهنگی لازم آمریکا نتیجه نگرفت. در حالی که نخست وزیر ژاپن بیان کرد بعد از ۷۰ سال نتوانسته بودند آمریکا را اخراج کنند.

اولویت جدی کشور اصلاح ساختار اداری است

وی افزود: وقتی فتنه داعش شکل گرفت حتی در داخل کشور برخی دچار تردید بودند. اینکه باید از حقوق ملت دفاع کنیم و استفاده صلح‌آمیز هسته‌ای از حقوق ملت است و رئیس جمهور باید از آن حفاظت کند.

نامزد چهاردهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، گفت: در سال ۹۲ گفتم اولویت جدی کشور اصلاح ساختار اداری است. ماشین دولت باید اصلاح شود. این را در پیام تبریک به برنده انتخابات هم گفتم. کارمندان شریف دولت ۳۰ سال از عمر خود را در دولت صرف می‌کنند و دوست دارند مفید باشند. این‌طور نباشد که ادارات هفت خوان رستم شوند. ما در دفاع مقدس ساز و کار اداری و مناسبات آن را عوض کردیم و موفق شدیم و فرمانده در جلو حرکت می‌کرد. ادارات هم می‌توانند با استفاده از فناوری‌ها به همین شکل عمل کنند.

هر دانشگاه باید یک دولت سایه باشد

جلیلی در رابطه با رسانه‌ها و گزارشگران فساد در دولت خود بیان کرد: هیچ دولتی موفق نمی‌شود، مگر اینکه تماشاگرانی آن را بررسی کنند و من استقبال می‌کنم یک دولت در سایه، دولت من را دنبال کند. هر دانشگاه باید یک دولت سایه باشد و من در دولت خودم از این استقبال می‌کنم.

لابی‌ها به کشور آسیب می‌رساند

وی همچنین عنوان کرد: موفقیت‌های بزرگ کشور طبق ۱۱ سال مطالعه میدانی که داشتم این است که افرادی که دیده نمی‌شوند، موفقیت‌ها را شکل دادند و در سال ۱۴۰۰ که در استان‌ها صحبت می‌کردم از مردم خواستم که افراد توانمند را معرفی کنند. لابی‌ها به کشور آسیب می‌رساند. نباید نگاه کنیم چه کسانی در ستاد انتخاباتی هستند، بلکه باید از افراد شایسته بهره بگیریم.

این نامزد انتخابات ریاست جمهوری گفت: با بیش از هزار فرد موفق در ۱۱ سال گذشته، جلسات متعدد داشتم و در کارگروه‌های مشخص انسان‌های شایسته را دعوت کردیم. در یکی از شهرستان‌های سیستان و بلوچستان یک خانم فرماندار موفق را دیدم و کارهای ارزشمند او را دیدم و آن را بیان کردم.

کارنامه من نشان می‌دهد که رویکرد من به چه کسانی است

جلیلی همچنین در رابطه با تفاوت تیم و باند سیاسی گفت: تیم و باند فرق دارد. کارنامه من نشان می‌دهد که رویکرد من به چه کسانی است. اداره نظام سلامت مورد توجه من است و برادری را می‌شناسم که در این رابطه مقالات دقیقی دارد و ۱۰ سال مطالب او را مطالعه کردم و در کارگروه‌های تخصصی از او دعوت کردم.

رئیس جمهور باید به برنامه‌ای که اجرا می‌کند اشراف کامل داشته باشد

وی در بخشی از سخنانش عنوان کرد: برنامه با اندیشکده تدوین نمی‌شود. معتقدم رئیس جمهور باید به برنامه‌ای که اجرا می‌کند اشراف کامل داشته باشد.

رئیس جمهور باید به برنامه خود اشراف داشته باشد

این نامزد انتخابات ریاست جمهوری، گفت: اگر رئیس جمهور به برنامه اشراف نداشته باشد، تاخیر در برنامه اتفاق می‌افتد و از روزی که ریاست جمهوری را بر عهده می‌گیرد بداند می‌خواهد چه کار کند.

جلیلی در پاسخ به این پرسش که آیا این وعده را به صدا و سیما و رسانه‌ها می‌دهید که برنامه‌های شما را فصل به فصل پایش کنند؟ گفت: بله حتماً! من به دولت در سایه معتقدم و اگر ایرادی باشد باید بگویند تا برطرف شود و نشاط اجتماعی ایجاد می‌شود.

وی در رابطه با شخصیت شهید رئیسی نیز بیان کرد: من با شهید رئیسی هم محله‌ای بودم و او از گفتمان دولت در سایه استقبال می‌کرد. متخصصانی که خطاهای دولت را تصحیح می‌کنند، همیشه در جلسات و نامه‌هایی که به شهید رئیسی می‌نوشتم، استقبال می‌کرد و ظرف یک یا دو روز پاسخ می‌داد. شاهد بودیم که مردم در حادثه شهادت ایشان حماسه آفریند و وزن کشور را ارتقاء دادند، مردم خدمت را می‌دیدند و قدردان آن بودند.

The post جلیلی:فرصت تاریخی ایران،نسل جوان و تحصیلکرده است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

پرونده داوطلبان برای احراز صلاحیت به شورای نگهبان ارسال خواهد شد و اسامی نامزدها ۲۲ خردادماه از سوی وزارت کشور منتشر خواهد شد.

تبلیغات نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری نیز از ۲۳ خردادماه آغاز و تا هفتم تیرماه ادامه خواهد داشت و در نهایت هشتم تیرماه انتخابات چهاردهمین دوره ریاست جمهوری برگزار و نهمین رئیس جمهور با رأی مستقیم مردم برگزیده خواهد شد.

در جدول زیر نگاهی به گرایش سیاسی نامزدهای انتخابات چهاردهمین دوره ریاست جمهوری خواهیم داشت.

 ترتیب داوطلبان بر اساس زمان ثبت‌نام است

قدرتعلی حشمتیان

وی نماینده دوره پنجم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه سنقر بوده و در کارنامه‌اش مشاورت وزیر صنعت، معدن و تجارت در دولت‌های یازدهم و دوازدهم دیده می‌شود.

حشمتیان همچنین از سال ۱۳۹۵ ریاست دوره‌ای خانه احزاب ایران را نیز بر عهده دارد.

عباس مقتدایی

عباس مقتدایی خوراسگانی نماینده سه دوره مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه اصفهان در دوره‌های نهم، یازدهم و دوازدهم است.

در کارنامه مقتدایی نایب رئیسی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس دیده می‌شود.

مصطفی کواکبیان

مصطفی کواکبیان سیاستمدار اصلاح‌طلب و دبیرکل حزب مردم‌سالاری است که سابقه نمایندگی مجلس در دوره‌های هشتم و دهم مجلس شورای اسلامی را در کارنامه دارد.

او همچنین مدیر مسئولی روزنامه مردم‌سالاری ارگان رسانه‌ای حزب متبوعش را نیز بر عهده دارد.

محمدرضا صباغیان

صباغیان از نامزدهای این دوره انتخابات ریاست جمهوری با گرایش سیاسی مستقل از که سابقه سه دوره نمایندگی مجلس شورای اسلامی در مجالس دهم، یازدهم و دوازدهم را بر عهده دارد.

عضویت در شورای اسلامی شهر بافق، شهردار بافق و مدیرکلی پدافند غیرعامل استانداری یزد از جمله سوابق صباغیان است.

سعید جلیلی

سعید جلیلی هم‌اکنون عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام و نماینده رهبری در شورای عالی امنیت ملی است.

جلیلی سابقه حضور در مناصب مختلف در وزارت امور خارجه و هم‌چنین دفتر مقام معظم رهبری را دارد با اینحال سابقه اصلی او به سال‌های ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۲ باز می‌گردد که او در این مقطع دبیر شورای عالی امنیت ملی بود.

جلیلی همچنین سابقه سه دوره حضور در انتخابات ریاست جمهوری در سال‌های ۱۳۹۲، ۱۳۹۶ و ۱۴۰۰ را دارد.

علی لاریجانی

علی لاریجانی هم‌اکنون مشاور رهبر معظم انقلاب و عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام است.

در سوابق لاریجانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ریاست سازمان صداوسیما، دبیری شورای عالی امنیت ملی و همچنین سه دوره ریاست مجلس شورای اسلامی در مجالس هشتم، نهم و دهم دیده می‌شود.

لاریجانی در سال ۱۴۰۰ نیز داوطلب حضور در انتخابات ریاست جمهوری سیزدهم بود که صلاحیت وی از سوی شورای نگهبان مورد تایید قرار نگرفت.

محمود احمدی بیغش

احمدی بیغش نماینده دو دوره مجلس شورای اسلامی در مجالس هشتم و یازدهم بوده که در انتخابات مجلس دوازدهم صلاحیت وی از سوی شورای نگهبان مورد تایید قرار نگرفت.

در کارنامه احمدی بیغش همچنین استانداری خراسان شمالی در دولت دهم نیز دیده می‌شود. وی از منظر سیاسی، فردی نزدیک به جریان رئیس دولت‌های نهم و دهم قلمداد می‌شود.

محمد خوش‌چهره

محمد خوش‌چهره از اساتید دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران است که سابقه نمایندگی مجلس شورای اسلامی در دوره هفتم را در کارنامه خود دارد.

عبدالناصر همتی

عبدالناصر همتی دانش آموخته دکترای اقتصاد از دانشگاه تهران و رئیس اسبق بانک مرکزی در دولت دوازدهم است که در کارنامه خود ریاست کل بیمه مرکزی ایران را دارد.

همتی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۴۰۰ نیز شرکت کرد که در نهایت موفق به کسب ۲ میلیون و ۴۰۰ هزار رای شد.

الیاس نادران

الیاس نادران که نماینده ادوار مجلس شورای اسلامی است، سابقه عضویت در شورای مرکزی جمعیت‌های ایثارگران و رهپویان را دارد.

حسن سبحانی

حسن سبحانی ۱۲ سال نماینده مردم در مجلس شورای اسلامی بود، و مدتی را به عنوان معاون پژوهشی و آموزشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فعالیت کرد.

او که کارشناس مسائل اقتصادی است، در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۴۰۰ هم ثبت نام کرد، اما صلاحیتش احزاز نشد.

حسن کامران

حسن کامران نماینده ادوار مجلس است که در کارنامه او سابقه عضویت در کمیسیون امور داخلی و شوراها دیده می‌شود.

احمد اکبری

احمد اکبری در دولت نهم مشاور معاون اول رئیس‌جمهور بود.

سید حمیده زرآبادی

سید حمیده زرآبادی نماینده اصلاح طلب ادوار مجلس است. او در مجلس دهم عضو کمیسیون صنایع و معادن بود.

قاسم جاسمی

قاسم جاسمی نماینده مردم کرمانشاه در دوره دهم است. او در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس حضور داشت.

محمد ناظمی اردکانی

محمد ناظمی اردکانی وزیر تعاون در دولت نهم و استاندار اسبق قم بود.

او هم اکنون دبیرکل جامعه اسلامی مدیران است.

علیرضا ورناصری

علیرضا ورناصری نماینده مردم مسجد سلیمان در مجلس یازدهم بود. او سابقه عضویت در کمیسیون انرژی را در کارنامه خود ثبت کرده است.

وی پیش از این، مشاور استاندار و معاون فرمانداری اندیکا هم بود.

علی آذری

علی آذری در مجلس یازدهم نماینده مردم قوچان و فاروج بود و در دوره دوازدهم هم باردیگر اعتماد مردم را کسب کرد و راهی بهارستان شد.

در سابقه او عضویت در کمیسیون عمران مجلس دیده می‌شود.

حمید کریمی

حمید کریمی از نمایندگان ادوار مجلس شناخته می شود. او در دوره چهارم از حوزه انتخابیه ایلام در نهاد قانون گذاری حضور داشت.

محمد رضا اسکندری

محمد رضا اسکندری سال ۸۴ و با به روی کارآمدن دولت نهم، وزیر جهاد کشاورزی شد.

در کارنامه او مدیریت منطقه آزاد اروند نیز ثبت شده است.

وحید جلال زاده

وحید جلال زاده نماینده مردم ارومیه در مجلس یازدهم بود.

او در دوره یازدهم، ریاست کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی را برعهده داشت. او در انتخابات مجلس دوازدهم هم نامزد انتخابات شد اما از ورود به مجلس باز ماند.

اردشیر مطهری

اردشیر مطهری نماینده مردم گرمسار در مجلس یازدهم و عضو کمیسیون اجتماعی بود.

اسحاق جهانگیری

اسحاق جهانگیری در دولتِ اصلاحات وزیر صنایع و معادن بود.

او در سال ۹۲ و با به روی کارآمدن دولت تدبیر و امید، با حکم رئیس جمهور وقت به عنوان معاون اول منصوب شد.

جهانگیری در انتخابات سال ۹۶ هم نامزد انتخابات شد اما پس از برگزاری مناظرات در حمایت از حسن روحانی کناره گیری کرد. او سال ۱۴۰۰ هم دوباره داوطلب انتخابات شد، اما صلاحیت او از سوی شورای نگهبان تایید نشد.

محمد وحدتی

محمد وحدتی نماینده ادوار مجلس شورای اسلامی است. او سابقه عضویت در کمیسیون لجتماعی را دارد.

حسن نوروزی

حسن نورزوی نماینده سابق مردم رباط کریم در مجلس است. او سابقه عضویت در کمیسیون حقوقی و قضایی را دارد.

محمد رویانیان

محمد رویانیان از فرماندهان پیشین پلیس راهنمایی و رانندگی است. در سابقه او مدیریت باشگاه فرهنگی و ورزشی پرسپولیس هم دیده می شود.

وی در انتخابات مجلس دوازدهم از تهران نامزد انتخابات شده بود و در فهرست امناء هم قرار گرفت اما نتوانست به مجلس راه یابد.

حسین گروسی

حسین گروسی نماینده مردم شهریار در مجالس هشتم و نهم بود.

احمد شیخ

احمد شیخ سیاستمدار اصلاح طلبی است که در مجلس دهم در فهرست امید قرار گرفت و توانست راهی پارلمان شود.

محمد علی وکیلی

محمد علی وکیلی عضو هیات رئیسه مجلس دهم بود.

او مدیر مسئول روزنامه اصلاح طلب ابتکار هم است.

محسن کوهکن

محسن کوهکن نماینده ادوار مجلس است. او دبیرکلی جامعه اسلامی نمایندگان ادوار و نایب رئیسی جبهه پیروان خط امام و رهبری را نیز برعهده دارد.

مصطفی پورمحمدی

مصطفی پورمحمدی روحانی و سیاستمدار ایرانی است که هم‌اکنون به‌عنوان دبیرکل جامعه روحانیت مبارز فعالیت می‌کند.

وی مسئولیت های چون رئیس سازمان بازرسی کل کشور، وزیر دادگستری و وزیر کشور را در کارنامه خود دارد و در حال حاضر رئیس مرکز اسناد انقلاب اسلامی است.

سید شمس الدین حسینی

سید شمس الدین حسینی وزیر اقتصاد دولت‌های نهم و دهم بود. وی در مجالس یازدهم و دوازدهم با رأی مردم رامسر و تنکابون بر کرسی نمایندگی مجلس تکیه زده است.

محمد باقر قالیباف

محمد باقر قالیباف پس از پیروزی انقلاب اسلامی، مسئولیت های متعددی را داشت که مهمترین آنها، فرمانده ناجا، شهرداری تهران بود.

او دوره یازدهم با رای نمایندگان به عنوان رئیس مجلس شورای اسلامی انتخاب شد و در دوره دوازدهم هم باز توانست اعتماد وکلای مردم در بهارستان را کسب کند.

قالیباف در انتخابات ۸۴، ۹۲ و ۹۶ هم نامزد انتخابات ریاست جمهوری شده بود و در نهایت در دوازدهمین دوره انتخابات به نفع وحدت در جریان انقلاب کناره گیری کرد.

سید احمد موسوی

عضو هیأت رئیسه مجلس هفتم بود، با به روی کارآمدن دولت نهم از مجلس استعفاء داد و معاون پارلمانی رئیس جمهور وقت شد.

او سابقه تصدی سفارت ایران در سوریه و ریاست سازمان حج و زیارت را در کارنامه خود دارد.

عباس آخوندی

عباس آخوندی در دولت های یازدهم و دوازدهم وزیر راه و شهرسازی بود اما در میانه راه در دولت دوازدهم کناره گیری کرد.

وی پس از خروج از دولت، در شورای پنجم به عنوان یکی از گزینه های شهرداری هم مطرح شد اما نتوانست رای اعضاء را به دست آورد.

آخوندی در انتخابات ۱۴۰۰ هم ثبت نام کرده بود، اما صلاحیتش احراز نشد.

داوود منظور

داوود منظور بعد از تشکیل دولت سیزدهم با حکم وزیر اقتصاد و امور دارایی، رئیس سازمان امور مالیاتی شد.

بعد از کناره‌گیری، مسعود میرکاظمی با حکم رئیس جمهور شهید وی به عنوان رئیس سازمان برنامه و بودجه منصوب شد.

ابراهیم عزیزی

ابراهیم عزیزی سابقه حضور در شورای نگهبان و دولت را دارد. او در دوره یازدهم نماینده کرمانشاه بود و در دوره دوازدهم تغییر حوزه داد و با رای تهرانی‌ها دوباره به مدت ۴ سال بر کرسی سبز مجلس تکیه زد.

سید غنی نظری

سید غنی نظری نماینده ادوار مجلس شورای اسلامی است که سابقه عضویت در کمیسیون اقتصادی را دارد.

محمد شریعتمداری

محمد شریعتمداری در دولت اصلاحات وزیر بازرگانی بود. او در دولت یازدهم با حکم رئیس جمهور به معاونت اجرایی رفت و در دولت دوازدهم هم وزیر صمت و سپس وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی شد.

وی سال ۹۲ هم ردای دواطلبی انتخابات ریاست جمهوری را برتن کرد اما صلاحیت او از سوی شورای نگهبان تأیید نشد.

غلامحسین رضوانی

غلامحسین رضوانی نماینده ادوار مجلس شورای اسلامی است و در شورای مرکزی جبهه پایداری هم عضویت دارد.

محمد حسن قدیری ابیانه

محمد حسن قدیری ابیانه کارشناس مسائل سیاسی است. او سفیر ایران در استرالیا و مکزیک بود.

وی پیش از این هم در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کرده بود اما صلاحیت وی از سوی شورای نگهبان تایید نشد.

حسین میرزایی

حسین میرزایی ماینده ادوار مجلس شورای اسلامی است که در دوره یازدهم در کمیسیون فرهنگی حضور داشت.

محمد رضا پورابراهیمی

محمد رضا پورابراهیمی از نمایندگان ادوار مجلس شورای اسلامی شناخته می شود که در دوره یازدهم ریاست کمیسیون اقتصادی را برعهده داشت.

حزب موتلفه در اطلاعیه ای اعلام کرد که از کاندیداتوری او در انتخابات حمایت می کند.

علی صوفی

علی صوفی دبیرکل حزب پیشرو اصلاحات است که سابقه، استانداری گیلان و وزارت تعاون را در دولت اصلاحات دارد.

شهریار حیدری

شهریار حیدری نماینده قصر شیرین در مجلس یازدهم بود. وی در کارنامه خود نایب رئیسی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی را ثبت کرده است.

سید مجتبی محفوظی

سید مجتبی محفوظی نماینده پیشین مجلس شورای اسلامی است.

در کارنامه سوابق او نمایندگی دوره یازدهم مجلس دیده می‌شود.

حسن محمدیاری

حسن محمدیاری نماینده ادوار مجلس شورای اسلامی است که سابقه عضویت در کمیسیون اجتماعی را در کارنامه خود دارد.

ایرج سفلی شاهوردی

ایرح سفلی شاهوردی دیگر چهره‌ای بود که ۱۳ خرداد ماه با حضور در میدان فاطمی، داوطلب انتخابات ۸ تیرماه شد.

او فرمانده پیشین حفاظت اطلاعات نیروی زمینی ارتش بود.

صادق خلیلیان

صادق خلیلیان در دولت دهم وزیر جهاد کشاورزی بود.

در کارنامه او استانداری خوزستان هم دیده می‌شود.

سید محمد مقیمی

سید محمد مقیمی استاد دانشکده مدیریت دانشگاه تهران است.

او پیش از این معاون اداری و مالی دانشگاه تهران و رئیس هیئت نظارت آموزش عالی استان قم بود.

مقیمی هم اکنون ریاست دانشگاه تهران را برعهده دارد.

محمود صادقی

محمود صادقی عضو جبهه اصلاحات ایران و عضو هیأت علمی دانشگاه تربیت مدرس است.

او در انتخابات سال ۹۴ ـ مجلس دهم ـ در فهرست امید(جریان اصلاحات) قرار گرفت و توانست در آن مقطع به مجلس راه یابد.

محمود احمدی‌نژاد

محمود احمدی نژاد به تشکیل شورای دوم تهران به عنوان شهردار تهران انتخاب شد.

او در سال ۸۴ و ۸۸ با رأی مردم به عنوان رئیس دولت های نهم و دهم انتخاب شد و هم اکنون عضو مجمع شتخیص مصلحت نظام است.

رئیس‌جمهور اسبق در انتخابات دوازدهم و سیزدهم ریاست‌جمهوری هم ثبت نام کرده بود اما از فیلتر شورای نگهبان عبور نکرد.

امیر سرتیپ افشارزاده

امیر سرتیپ افشارزاده در سومین روز ثبت نام از دواطلبان در انتخابات چهاردهم ریاست جمهوری ثبت نام کرد.

او پیش از این، آجودانِ محمود احمدی‌نژاد بود.

محمد مهدی اسماعیلی

محمد مهدی اسماعیلی عضو هیأت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران است.

او سال ۱۴۰۰ و پس از پیروزی آیت الله سید ابراهیم رئیسی در سیزدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری به عنوان وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی وارد کابینه شد.

مسعود زریبافان

مسعود زریبافان در دومین دوره شورای اسلامی شهر تهران حضور داشت و سال ۸۴ با حکم رئیس جمهور وقت دبیر هیات دولت شد.

او در دولت دهم رئیس بنیاد شهید شد و هم اکنون سخنگوی ائتلاف مردمی نیروهای انقلاب(امناء) است.

احمد رسولی‌نژاد

وی نماینده مردم دماوند و فیروزکوه در مجلس یازدهم بود.

در کارنامه رسولی‌نژاد عضویت در کمیسیون صنایع و معادن مجلس یازدهم ثبت شده است.

مسعود پزشکیان

مسعود پزشکیان از سیاستمداران اصلاح‌طلب شناخته می‌شود که در دوره دوم دولت اصلاحات وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی شد و هم اکنون هم نماینده مردم تبریز در مجلس دوازدهم است.

او سال ۱۴۰۰ داوطلب انتخابات سیزدهمین دوره ریاست جمهوری شد اما نتوانست از فیلتر شورای نگهبان عبور کند.

وحید حقانیان

وحید حقانیان در سومین روز از ثبت نام انتخابات چهاردهم با حضور در میدان فاطمی نام خود را در فهرست داوطلبان انتخابات ثبت کرد.

حبیب الله دهمرده

وی در دولتِ احمدی‌نژاد، استاندار لرستان، سیستان و بلوچستان و کرمان بود.

او همچنین سابق حضور در دوره های دهم و یازدهم مجلس شورای اسلامی را نیز دارد.

علیرضا زاکانی

علیرضا زاکانی از دوره هفتم وارد نهاد قانون گذاری شد و در دوره های نهم، دهم، یازدهم هم حضور داشت. او سال ۱۴۰۰ و پس از به روی کارآمدن شورای ششم تهران با رای اعضا به عنوان شهردار تهران انتخاب شد.

وی در سیزدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری هم ثبت نام کرد و در صحنه رقابت حضور یافت اما در نهایت به نفع گزینه واحد نیروهای انقلاب کناره گیری کرد

سید محمدرضا میرتاج‌الدینی

میرتاج‌الدینی نماینده ادوار مجلس شورای اسلامی است که در دولت دهم معاون پارلمانی رئیس جمهور بود.

زهره الهیان

زهره الهیان نماینده ادوار مجلس شورای اسلامی است که سابقه عضویت در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس را در کارنامه دارد.

فداحسین مالکی

فداحسین مالکی نماینده دوره مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه زاهدان است که سابقه حضور در مجالس یازدهم و دوازدهم (مجلس فعلی) را در کارنامه دارد.

دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر، سفیر ایران در افغانستان و ریاست ستاد مرکزی مبارزه با قاچاق کالا و ارز از دیگر سوابق فداحسین مالکی است.

منبع: ایرنا

The post چه کسانی در انتخابات ریاست‌جمهوری ثبت نام کردند+ سابقه و گرایش سیاسی appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مشروح گفت‌وگوی محمدجواد حق شناس با اعتماد را می‌خوانید.

از امروز رسما ثبت‌نام‌های انتخاباتی آغاز می‌شود. شما این روزها درباره انتخابات به چه موضوعاتی فکر می‌کنید. با چه انتخاباتی مواجه هستیم؟

اساسا انتخابات چهاردهم ریاست‌جمهوری ایران واجد اهمیت خاصی است. پروسه‌ای که قرار بود در زمان عادی خود در سال۱۴۰۴ انجام شود، به دلیل یک حادثه غیرمترقبه، یک‌سال زودتر به وقوع می‌پیوندد. انتخابات ریاست‌جمهوری به‌طور کلی آوردگاهی است که هم نظام سیاسی حساسیت بسیاری روی آن دارد و هم مردم به خاطر اینکه سرنوشت‌ ۴ الی ۸ساله کشور در آن تعیین می‌شود، نگاه ویژه‌ای به آن دارند.نباید فراموش کرد موضوعاتی چون بهبود یا نزول شاخص‌های اقتصادی، ارتباط با نظام بین‌الملل، تعیین رویکردهای فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و… متاثر از انتخابات ریاست ‌جمهوری است.

با توجه به اینکه در برخی برهه‌ها نتایج انتخابات در ایران قابل پیش‌بینی است، این چالش‌ها و حساسیت‌ها آیا همواره در آوردگاه‌های انتخابات ریاست‌جمهوری وجود داشته‌اند؟

معادله انتخابات در کشورمان از سال ۷۶ تبدیل به چالشی میان ملت و حاکمیت شد. در برهه‌های قبل از دوم خرداد ۷۶ نتیجه انتخابات حتی برای عامه مردم هم قابل پیش‌بینی بود. همه انتخابات‌ها تا مقطع سال ۷۶ به جز انتخابات دولت اول و انتخابات دولت دوم آیت‌الله هاشمی قابل پیش‌بینی بودند. اما از سال ۷۶ به بعد، به دلیل شکافی که میان اکثریت جامعه در سراسر کشور (شامل نخبگان، طبقه متوسط و اقشار محروم) و طیف حاکم شکل گرفته بود، انتخابات با حساسیت و پیچیدگی‌های بیشتری انجام می‌شد.

دلایل شکل‌گیری این شکاف میان سیستم و ملت چه بود؟

این شکاف هم از منظر جهان‌بینی، خواسته‌ها، آرزوها، تعاریفی که برای ایرانِ آرمانی و چگونگی شکل‌گیری نظام حکمرانی در ذهن‌ها وجود داشت، روز به روز دارای فاصله جدی‌تر و معنادارتری می‌شد. نطفه این نگاه از نخستین دوره انتخابات بسته شد. به گونه‌ای که برخی اقشار مردمی از دوره اول انتخابات راه خود را از سیستم جدا کردند. البته این نگاه وزن قابل‌توجهی در کلیت انتخابات نداشت. این شکاف طی سال‌های مستمر عمیق‌تر شد تا نهایتا به موقعیتی رسید که امروز بخشی از مردم اساسا کنش خود را در عدم مشارکت در انتخابات جست‌وجو می‌کنند.این حرف من نیست آمارهای مشارکت در سه انتخابات اخیر این را می‌گوید.

آیا نمونه‌های مصداقی خاصی را برای این دگردیسی می‌توان نام برد؟ از چه زمانی گفتمان مردم با گفتمان رسمی مورد نظر حاکمیت تفاوت پیدا کرد؟

این فضا از انتخابات دوره دوم آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی با نامزدی احمد توکلی نمایان شد. توکلی آمد و بر خلاف انتظارات حاکم که هاشمی‌رفسنجانی نماد آن بود، صحبت‌های متفاوتی را بیان و ساختار را نقد کرد. حیرت‌انگیز اینکه احمد توکلی در بسیاری از حوزه‌های انتخابیه و استان‌ها بر خلاف انتظار رای آورد . در برخی استان‌ها به خصوص مناطق کرد‌نشین رای توکلی حتی از رای هاشمی هم بیشتر بود. این رای یک تلنگر بود که نشان می‌داد پس از مشکلات سال‌های انقلاب، درگیری‌های داخلی و جنگ، مردم نوع دیگری از سیاست‌ها را در نظام حکمرانی طلب می‌کنند. طبیعی بود که این خواسته‌ها از طریق مسالمت‌آمیز و از طریق مراجعه به صندوق‌های رای پیگیری شود. وقتی احمد توکلی به نقد سیاست‌های اقتصادی دولت آیت‌الله هاشمی پرداخت، آن بخش جامعه که تغییر، تحول و دگرگونی را جست‌وجو می‌کردند به رقیب هاشمی رای دادند.

یعنی رای به احمد توکلی رای سلبی بود و در واقع نه به نماینده سیستم در دولت بود؟

دقیقا؛ توکلی حدودا ۵میلیون رای آورد و ۳۵درصد آرا را کسب کرد. این تلنگر اما مورد توجه حاکمیت قرار نگرفت. در دولت دوم دوران هاشمی‌رفسنجانی، ایده حاکمیت یک دست مطرح شد. برای این منظور ابتدا رییس قوه قضاییه از یک جناح خاص انتخاب شد. سپس نوبت به مجلس رسید که با تکیه بر خوانش خاص از نظارت استصوابی، بدون رقیب جدی در اختیار جناح راست قرار بگیرد. شورای عالی امنیت ملی، صدا و سیما و سایر نهادهای اثرگذار هم در اختیار همین جریان بود. در دوره دوم دولت هاشمی‌رفسنجانی ۴وزارتخانه مهم که در اختیار افراد معتدل و جناح چپ بود در اختیار چهره‌های محافظه‌کار جناح راست قرار گرفت. پس از فشارهای بسیار، سیدمحمد خاتمی از وزارت ارشاد استعفا داد، عبدالله نوری از وزارت کشور رفت و بشارتی به جای او نشست. مصطفی معین از وزارت علوم رفت و هاشمی گلپایگانی به جای او آمد و در وزارت اقتصاد و سازمان برنامه هم تغییرات لازم به نفع جناح راست انجام شد! عملا جامعه نخبگانی و فضای سیاسی پذیرفته بودند که در انتخابات ۷۶ باید مهیای پذیرش نماینده حاکمیت در قوه مجریه باشند. علی‌اکبر ناطق نوری برای ایفای یک چنین نقشی انتخاب شد.

جناح حاکم به اندازه‌ای از انتخاب ناطق نوری مطمئن بود که محمد جواد لاریجانی برای همراه کردن کشورهای غربی، تور اروپایی برگزار می‌کرد؟

من نمی‌دانم آیا این تصمیم با مجوز آقای ناطق انجام شده بود یا رفتار خودسرانه‌ای از سوی محمد جواد لاریجانی بود. من در این خصوص ملاحظاتی دارم. اما در کل مشخص بود که حاکمیت مایل است ناطق نوری ردای ریاست‌جمهوری را بر تن کند. پس از حضور سید محمد خاتمی و علی‌رغم پیش‌بینی جریان چپ، خاتمی با رایی ۲۰میلیونی برنده انتخابات می‌شود. به گونه‌ای که رهبری هم انتخابات دوم خرداد ۷۶ را حماسه خوانده و مهر تاییدی بر آن می‌زند.دوم خرداد۷۶ رفیع‌ترین قله مشارکت در حیات سیاسی جمهوری اسلامی است. این روند در انتخابات مجلس ششم هم تکرار می‌شود.

اما همان‌طور که می‌گویند فواره چون به اوج رسد، واژگون می‌شود، مشکلات جریان اصلاحات هم از همین مقطع شکل می‌گیرد. اعتماد به نفس کاذب، انشقاق و سهم‌خواهی باعث اتلاف انرژی‌های این جریان می‌شود. اوج این انشقاق را در انتخابات سال ۸۴ می‌توان دید که تکثر چهره‌های اصلاح‌طلب، باعث پیروزی رقیب می‌شود.

بله، ضمن اینکه پیروزی اصلاح‌طلبان باعث می‌شود جریان حاکم پس از غافلگیری اولیه، خود را بازیابی و تجدید قوا کند. ضمن اینکه‌ با تکیه به بودجه و امکانات بالایی که داشت راهبردهای تازه‌ای تدارک ببیند. به نظرم پس از مجلس ششم در انتخابات مجلس هفتم با ردصلاحیت گسترده حدود ۷۰ نماینده، استیضاح وزرای کارآمد دولت اصلاحات مانند وزرای کشور و ارشاد، ایجاد شکاف میان حوزه‌های نظامی و امنیتی و استانداران در استان‌های مختلف و… زمینه بازگشت قطار مدیریت کشور به مسیر مورد نظر حاکمیت فراهم می‌شود. این روند تا زمان ظهور احمدی‌نژاد ادامه دارد.

قبل از اینکه از دوران اصلاحات خارج شویم، خوب است به ظهور جریان سیاسی منتسب به مصباح‌یزدی و دانشگاه امام‌صادق هم اشاره شود. مصباحیون چگونه هم‌زمان با قدرت‌نمایی اصلاح‌طلبان ظهور می‌کنند؟

جریان چپ در دوران فترت حدفاصل انتخابات مجلس چهارم تا دوم خرداد ۷۶، از منظر تئوریک خود را تقویت کرد. جریان چپ در بخش‌های محدودی چون تحریریه روزنامه سلام، مرکز تحقیقات ریاست‌جمهوری (آیت‌الله خوئینی مسوولیت داشت) و البته در بطن دانشگاه‌ها دارای نفوذ بود. پس از محدودیت‌های اعمال شده علیه جریان چپ، این جریان بیشتر به دنبال تحلیل، گفتمان‌سازی و نظریه‌پردازی رفتند. در واقع بن‌مایه مرکزی تئوری اصلاحات که در سال ۷۶ خود را نشان داد در این برهه طراحی و تدوین شد. گفتمانی که بر توسعه همه‌جانبه سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و…تاکید داشت و به‌طور ویژه به موضوعاتی چون شایسته‌سالاری، توسعه سیاسی، آزادی بیان و رسانه، آزادی احزاب، ارتقای جایگاه زنان، توجه به اقلیت‌های قومی و…. می‌پرداخت. جریان حاکم پس از حماسه ۲خرداد احساس کرد برای تداوم قدرتش تنها به پول و ابزار و گزاره‌های سخت‌افزاری نیاز ندارد، بلکه باید به گفتمان‌سازی و کادرسازی هم توجه نشان دهد. تا قبل از این، گفتمان‌سازی جریان راست در نهادهایی چون روزنامه رسالت، حزب موتلفه و جامعه روحانیت مبارز تدوین می‌شد. پس از سال ۷۶، محافظه‌کاران تلاش کردند جدا از حوزه علمیه، نهادهای دیگری را هم برای گفتمان‌سازی و کادرسازی تاسیس کنند.یکی از مهم‌ترین حرکت‌های حاکمیت، تاسیس دانشگاه امام صادق تحت مدیریت آیت‌الله مهدوی کنی بود. این ساختار حتی با استفاده از نیروهای دانشگاه و با نظارت بیشتر و با ترکیبی از آموزه‌های فقهی و دانشگاهی بود. دانشجویان باید تمام وقت در دانشگاه امام صادق حاضر می‌شدند و از کلاس‌های اخلاق آیت‌الله مهدوی کنی هم بهره می‌بردند. به دانشجویان این دانشگاه گفته می‌شد قرار است در آینده ساختارهای اجرایی، تقنینی و اجرایی را راهبری کنند. در کنار این ساختار یک آکادمی هم در قم تحت مدیریت برادران حسینی (سید منیر حسینی و برادران) شکل گرفت که خوانش‌های خاص خود را از اسلام شیعی و فقاهتی با نگاهی بنیادگرایانه دنبال می‌کرد. طبیعی هم بود که مورد توجه هسته سخت قدرت قرار گیرد. تزریقات مالی، بودجه‌های سالانه رسمی و غیر رسمی و حمایت‌های فراوان به این نهادها سرریز شدند. این دو بال (حوزه علمیه و دانشگاه امام صادق) آرام آرام در امتداد هم حرکت کردند و اقدام به تربیت نیروهایی مجهز به گفتمان مد‌نظر خود کردند.گفتمان مصباحیون هم در این فضا ارایه شد.

جریان اصلاحات هم در سال ۸۴ اشتباهات استراتژیکی داشتند و خود را فاتح بلامنازع هر نوع انتخابی تفسیر می‌کردند. نباید اشتباهات اصلاح‌طلبان را فراموش کرد؟

با شما موافقم، اصلاح‌طلبان دچار نوعی اعتماد به نفس کاذب شده بودند. آنها علی‌رغم ضربه اساسی انتخابات مجلس هفتم، همچنان در فضای سال۷۶ تنفس می‌کردند. در واقع دچار توهم جایگاهی شده بودند.اشتباه بزرگ این جریان باعث شد، جریان رقیب قدرت را بدون دردسر به دست بگیرد. جریان ناشناخته‌ای (احمدی‌نژاد) روی کار آمده بود که هم و غمی جز زدن نمادهایی چون آیت‌الله هاشمی، خاتمی و عبور از چهره‌های سنتی راست مانند لاریجانی، ناطق نوری، احمد توکلی و قالیباف نداشت. حلقه اتصال این طیف با جریان مصباح هم بسیار محکم بود. در ۴سال دوم دولت، باز هم شکاف میان طیف احمدی‌نژاد و حاکمیت شکاف گرفت. مشکلاتی که در دولت‌های هاشمی و خاتمی مسکوت مانده بود در دولت احمدی‌نژاد کاملا نمایان شد.

در این بین ماجرای سال۸۸ هم شکل گرفت و نهایتا با آسیب‌های فراوان کشور وارد اتمسفر انتخابات سال۹۲ شد؟

حاکمیت به دنبال این بود زخم وارد شده بر رابطه ملت و حاکمیت در سال ۸۸ را در سال ۹۲ التیام بخشد. با تمهیداتی که با تکرار می‌کنم سید محمد خاتمی و چرخش سیاسی آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی و همچنین پیام‌های محصورین شکل گرفته بود، باز هم قطار مدیریت و برنامه‌ریزی کشور به مسیر برنامه‌ریزی‌های معقول‌تر بازگشت. حتی جریان راست سنتی با محوریت افرادی چون ناطق نوری و علی لاریجانی هم وارد میدان شدند تا مشارکت در انتخابات بالا رفته و رای ۲۰میلیونی به نفع خردورزی تکرار شود. حسن روحانی در اثر مجموعه این تحولات راهی پاستور شد. باز هم در دوره دوم دولت روحانی به جای توجه به پایگاه رای و مطالبات مردم، تعامل با حاکمیت در دستور کار قرار گرفت. البته دولت روحانی به دلیل پیروزی ترامپ بدشانس هم بود. سرنوشت مجلس دهم هم تفاوت چندانی با وضعیت دولت دوم روحانی نداشت. مردم باز هم از رای خود مایوس شدند و احساس کردند مشارکت آنها در انتخابات کمکی به تحقق خواسته‌های‌شان نمی‌کند. دو پیام در امتداد هم آمد، یک پیام توسط نهادهای حاکم و جریانات ضد رای که رای مردم را تزئینی می‌دانستند. دومین پیام هم مرتبط با عملکرد نهادهای انتخاباتی بود.

چه کارهایی می‌بایست انجام شود که انجام نشد؟

در دولت اول روحانی کارهای خوبی شد اما در دولت دوم به مطالبات مردم بی‌توجهی شد. در دولت اول، مشکلات با مردم در میان گذاشته می‌شد، رسانه‌ها جایگاه خود را داشتند، افراد برجسته‌ای در کابینه بودند و…اما در دولت دوم سکوت عمیقی حاکم می‌شود.کنش لازم در دفاع از حقوق مردم صورت نمی‌گیرد و تدابیر درستی در رخدادهای اعتراضی سال‌های ۹۶ و ۹۸ صورت نمی‌گیرد.ماجرای گرانی بنزین، بحران سقوط هواپیمای اوراینی و…ارتباط بین ملت و دولت را خراب کرد.

قبول دارید، در این بازه زمانی گفتمان اصلاحات هم به روز‌آوری نشده بود و این گفتمان پس از حدود ۳دهه نحیف شده بود؟

کم کاری جدی هم در احزاب اصلاح‌طلب و هم در چهره‌های شاخص اصلاح طلب مشاهده می‌شود… متناسب با نیاز روز گفتمان ساز‌ی و کادرسازی نشد. نیازهای هر دهه با نیازهای دهه قبل متفاوت است. امروز دهه هشتادی‌ها و نسل zگفتمان ویژه خود را طلب می‌کنند. در این بخش کم کاری‌های جدی را شاهدیم.

پس از دولت روحانی راهبردهای حاکمیت و کنشگری مردم و فعالان سیاسی چه سمت و سویی به خود گرفت؟

پس از این برهه، جریان حاکم دوباره ایده حاکمیت یک دست را روی میز گذاشت. ضمن اینکه دیگر چهره‌ای چون هاشمی‌رفسنجانی هم حضور نداشتند تا راهبری جریان را انجام دهند… خاتمی محدودیت‌های بسیاری دارد و حتی اجازه چاپ عکس و مطالب او به روزنامه‌ها داده نمی‌شود. حصر همچنان بر‌جاست و ناامیدی مردم ریشه دوانده است. در این شرایط انتخابات سال ۱۴۰۰ نوعی بازگشت به سال‌های قبل از دور دوم هاشمی‌رفسنجانی باز می‌گردد. یعنی نتیجه انتخابات دوباره پیش‌بینی‌پذیر می‌شود. در انتخاب رییسی حاکمیت تلاش کرد اشتباه میدان دادن به احمدی‌نژاد را تکرار نکند. رقابتی محدود میان نیروهای خودی شکل می‌گیرد و ابراهیم رییسی ردای رییس‌جمهوری را به تن می‌کند.مشارکت در انتخابات زیر ۵۰درصد می‌شود. در ادامه وضع بدتر می‌شود در آخرین انتخابات جدا از آرای باطله ۳۳درصد در کل کشور مشارکت دارند. از سوی دیگر فرد منتخب نتوانست هیچکدام از وعده‌های ارایه شده مانند ساخت ۱میلیون مسکن، اشتغالزایی ۱میلیونی در هر سال، نصف کردن تورم، مقابله با فساد و… را محقق کند. امروز بزرگترین مفاسد تاریخ جمهوری اسلامی در سال‌های اخیر به وقوع پیوسته است. فساد ۳٫۷میلیارد دلاری با دخالت ۲وزیر کابینه، نمونه این وعده‌های بر زمین مانده است. بالاترین رکوردهای تورم، گرانی‌های فزاینده مسکن و سایر اقلام، بالاترین نزول ارزش پول ملی و… ماحصل انتخابات سال ۱۴۰۰ است.دو وزیر کابینه به خاطر فساد عزل شده، متهم می‌شوند و حکم قضایی علیه آنها صادر می‌شود.البته در این دولت اتفاق‌ها مثبتی چون ترمیم رابطه ایران با عربستان (البته با دخالت چین) هم رخ می‌دهد .

با عبور از این دوران پر فراز و نشیب آیا می‌توان تحلیلی از دیدگاه عمومی مردم ارایه کرد؟

گروهی از مردم امروز به این نتیجه رسیده‌اند که نکند بخشی از مشکلات ناشی از عدم مشارکت در انتخابات باشد. این اتفاق مثبتی است اما باید توجه داشت، مشارکت مردم یک روی سکه است. روی دیگر زمینه‌سازی برای مشارکت، اراده حاکمیت برای ایجاد زمینه‌های مشارکت است. در انتخابات اخیر میزان مشارکت به حدود ۳۱ درصد رسیده است. این مشارکت در دور دوم به کمتر از ۸درصد می‌رسد. ادامه این روند ممکن نیست. ایران در برخی حوزه‌ها در حوزه منطقه حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد. اما قدرت همواره با تکیه بر سلاح و تکنولوژی و…تداوم پیدا نمی‌کند. کره شمالی همه این ابزارها را دارد اما نفوذ و قدرت ندارد. امروز برای کسب قدرت در حوزه‌هایی چون اقتصاد، سیاست، گفتمان‌سازی، انسجام ملی، رفاه اجتماعی و رضایت مردم از حاکمیت باید اثرگذار بود. نماد این نوع قدرت هم در مشارکت مردم در انتخابات ریاست‌جمهوری نمود دارد. اما زخمی که از سال ۸۸ ایجاد شده بود و آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی در سال ۹۲ تلاش کردند آن را مرهم نهند، به حال خود رها شده و در حال عفونی شدن است.حتی اصولگرایان سنتی و اعتدالگرایان هم از دایره خودی‌ها بیرون انداخته شده‌اند. ماجرای ردصلاحیت حسن روحانی برای انتخابات خبرگان هم لطمات جدی بر روند مشارکت مردم در آوردگاه‌های سیاسی وارد ساخت. لازم است قوه عاقله نظام، فکری به حال این زخم‌ها و این شکاف‌ها کند.

حاکمیت چگونه می‌تواند این شکاف را مرهم نهاده و بر زخم‌ها مرهم نهد؟

جریانی نیاز است که مبتنی بر صلح، شایسته‌سالاری، بهبود مناسبات ارتباطی و… بتواندوارد میدان شود. در سال ۱۴۰۰ چهره‌هایی چون لاریجانی، ضرغامی، جهانگیری و… ردصلاحیت شدند. در سال ۹۲ هم هاشمی‌رفسنجانی رد صلاحیت شد. این رویکرد با فلسفه جمهوریت نظام و اراده اکثریت همخوان نیست. این رویکردها باید اصلاح شود.ضمن اینکه جریان اصلاحات هم باید با تدبیر بیشتر عمل کند. نباید این پیام ارسال شود که اصلاحات به دنبال پنجه کشیدن بر چهره حاکمیت است. در صورت مورد توجه قرار دادن این ضرورت‌ها می‌توان امیدوار بود که برخی چهره‌های مورد اقبال عمومی وارد میدان انتخابات شوند و با رویکرد حاکمیت مشارکت در انتخابات بالا برود. برای این منظور لازم است به گزاره‌هایی چون دوری نظامیان از سیاست، پرهیز از تندروی و… توجه شود. همانطور که انتخاب خاتمی در سال ۷۶ سایه جنگ را از سر ایران برداشت، مشارکت مردم دراین انتخابات هم می‌تواند کشور را از مشکلات فعلی عبور دهد. مردم ایران هم ثابت کرده‌اند در صورت وجود زمینه‌های لازم در انتخابات حضور پیدا می‌کنند.

The post حق‌شناس : در دولت دوم روحانی از حقوق مردم دفاع نشد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

به دلیل انشقاق در جریان اصولگرا، انتخابات این دوره مجلس کمی پیچیده شد و چندین و چند لیست اصلی و فرعی ایجاد شد تا کرسی‌های مجلس به شکلی بین تمام جریانات تقسیم شود.

بیشترین کرسی مجلس دوازدهم، در انحصار کاندیداهای اختصاصی شورای ائتلاف نیروهای انقلاب (شانا) با ۵۸ کرسی است. پس از شانا، اصلاح‌طلبان با کسب ۴۰کرسی قرار دارند. ائتلاف مردمی نیروهای انقلاب اسلامی (امنا) با ۱۶ کاندیدای اختصاصی در جایگاه سوم و جبهه موسوم به «صبح ایران» نیز با ۱۱ کاندیداهای اختصاصی در جایگاه بعدی قرار دارد.

کمترین کاندیدای اختصاصی راه‌یافته به مجلس دوازدهم متعلق به شورای وحدت نیروهای انقلاب اسلامی با ۴ کاندیداست. البته در دور دوم انتخابات، کاندیداهای اختصاصی جبهه صبح ایران ناکام ماندند و در هیچ حوزه‌ای پیروز رقابت‌ها نشدند.

سایر راه‌یافتگان مجلس دوازدهم، مستقلان یا کسانی هستند که نام‌شان حداقل در دو لیست انتخاباتی مجزا درج شده بود. با این وضعیت کمی سخت می‌توان درباره ترکیب هیات‌رئیسه مجلس دوازدهم سخن گفت.

۸ کرسی اختصاصی شانا

در دور اول انتخابات مجلس در تهران از میان ۱۴ نامزد منتخب مجلس، نزدیک به ۵ نماینده منتخب اختصاصی لیست شانا بودند. ۶ نماینده منتخب دیگر با لیست امنا و جبهه صبح ایران مشترک بودند. تقریبا هیچ یک از نامزدهای اختصاصی جبهه صبح ایران به مجلس راه پیدا نکردند.

این اتفاق در دور دوم انتخابات هم مجدد اتفاق افتاد اکثر نامزدهای لیست جبهه صبح ایران و امنا با یکدیگر مشترک بودند و در این میان شورای وحدت هم از نامزدهای مشترک بعضی لیست‌ها هم حمایت کرده است.

بر این اساس در دور دوم انتخابات مجلس در تهران سه نامزد اختصاصی شانا، پنج نامزد مشترک صبح ایران، امنا و شورای وحدت به بهارستان رفتند، از این میان هیچ کدام از نامزدهای اختصاصی جبهه صبح ایران نتوانستند رای بیاورند. بر این اساس هشت نامزد اختصاصی شانا به بهارستان رفتند، ۹ نامزد مشترک جبهه صبح و امنا، ۶ نامزد هم مشترکا از لیست شورای وحدت، امنا و صبح ایران صاحب کرسی‌های مجلس دوازدهم شدند.

The post کدام ائتلاف پیروز انتخابات مجلس دوازدهم است؟ appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مشروح گفت‌وگوی اسدالله بادامچیان دبیرکل حزب موتلفه اسلامی را می‌خوانید:

انتخابات ۱۱ اسفند درحالی برگزار شد که نیروهای انقلاب به یک لیست واحد دست نیافتند و ما شاهد حضور لیست‌های متعدد از سوی اصولگرایان بودیم، چرا در انتخابات ۱۴۰۲ وحدت حاصل نشد؟ علت آن چه بود؟

طبیعی است هر دوره از انتخابات‌ ـ از این ۱۱ دوره مجلس ـ بنابر اقتضا و شرایط زمانی، تفاوت‌های خاص خود را داشت. به عنوان مثال انتخابات مجلس اول در دوره ریاست جمهوری بنی‌صدر و سلطه‌طلبی‌هایی که او دنبال می‌کرد شکل گرفت. مجلس دوم بعد از شهادت شهید بهشتی برگزار شد، از این رو هر دوره ویژگی خاص خود را داشت.

اکنون هم در این دوره که گام اول تمام شد و زیربناها آماده شده و حالا نوبت این است که در گام دوم با استفاده از زیربناهای ساخته شده شاهد تحول و تکامل در جامعه باشیم. طبیعتا مجلس جدید هم متفاوت خواهد بود. شما ملاحظه می‌کنید کسانی که در دوره قبل به عنوان شورای ائتلاف رأی آورده بودند این‌بار، هم در استان‌ها و هم در تهران دیگر در موقعیت گذشته خود قرار نگرفتند.

از طرفی شورای وحدت و شوراهای دیگر نیز وارد صحنه شده بودند. اصلاح‌طلبان هم در تهران رأی نیاوردند، بنابراین طبیعی است که شرایط فرق کرده است و بر همین اساس طبیعی بود که میان شورای وحدت و شورای ائتلاف که بیشتر مورد توجه بودند ائتلافی رخ ندهد، بلکه رقابت هم میان آنها شکل گرفت و از همین دو فهرست ( وحدت و ائتلاف) تعداد کمی راهی مجلس شدند و بیشتر به دور دوم راه یافتند و چهره‌هایی که از زبان انتقادی تند برخوردار هستند رأی آوردند و به اعتقاد من، طبیعت یک جامعه آزاد و انتخابات آزاد همین است.

آقای بادامچیان! شما به رقابت شورای وحدت و ائتلاف در ایام انتخابات اشاره کردید. در زمان انتخابات شاهد بودیم که انتقادهای تندی به نحوه سازوکار و تهیه فهرست‌های انتخاباتی ارائه می‌شد، حتی برخی از سیاسیون به صراحت اعلام کردند که ما آمده‌ایم تا زیر میز پدرخوانده‌ها بزنیم. سوال اینجا است چه تضمینی وجود دارد که اگر سازوکار جدیدی طراحی شود، باز موضوع پدرخوانده‌ها مطرح نشود؟

من این اصطلاحات را که نوعی اخلاق حسنه خوب ایرانی ـ اسلامی در آن وجود ندارد را نمی‌پسندم. انتخابات برای ملت ایران است، همه کسانی که در این انتخابات شرکت کرده‌اند، نیروهای همین ملت هستند. البته هر کدام روش خود را دنبال می‌کنند. به عنوان مثال روش ائتلاف این بود که همه چیز در اختیار خودش باشد. هرکس می‌کوشد که خودش تسلط بیشتری بر امور داشته باشد. شورای وحدت هم کوشید که فهرست خود با مشی که دارد، رأی بیاورد. از آن‌طرف جبهه پایداری نیز ابتدا با مشی خود ظاهر و بعدا با شورای اتلاف همراه شد و دو، سه گروه جدید پدید آمدند. همه این تحرکات نشان می‌داد انتخابات آزاد بود. حال یک زمانی یک گروهی رأی می‌آورد و زمانی دیگر مردم به همان گروه رأی نمی‌دهند. جامعه فعلاً در این دوره به این سمت رفت و به این گروه (منتخبان مجلس دوازدهم) رأی داد.

یعنی معتقد هستید مردم به یک فهرست رای ندادند؟

البته در کل بیشتر منتخبان از اصولگرایان هستند و هیچ کدام از اصلاح‌طلبان در تهران رأی نیاوردند، در استان‌ها نگاه بیشتر محلی بود و شورای ائتلاف و وحدت حرف اول را نمی‌زند. حتی موتلفه که کارگردان اصلی بود هم حرف اول را نمی‌زد. البته ما در حزب موتلفه از گزینه‌های خود حمایت کردیم و بخش خوبی از این افراد هم رأی آوردند، اما همان طور که بیان شد انتخابات در استان ها با کلانشهرها و پایتخت متفاوت است و در آنجا بیشتر نگاه، منطقه‌ای و محله‌ای جاری است اما در تهران ملاحظه کردید انتخابات به مرحله دوم کشیده شد؛ روی هم رفته نیروهای جدیدی وارد مجلس شدند.

موتلفه در انتخابات از فهرست شورای وحدت با سرلیستی «منوچهر متکی» حمایت کرد، به نظر شما شورای وحدت می‌تواند فراکسیون منسجم و قوی در مجلس تشکیل دهد؟

به نظر من در مجلس دوازدهم، فراکسیون‌های متعددی از جمله وحدت، ائتلاف و موتلفه اسلامی تشکیل می‌شود. البته فراکسیون موتلفه در ادوار گذشته مجلس فعال بود و در این دوره(مجلس دوازدهم) به فعالیت خود ادامه می‌دهد. دوستان جدیدی هم که داغ، تند و خوب به صحنه آمدند فراکسیون خود را خواهند داشت، بنابراین مجلس آینده تک‌فراکسیونی نیست و چند فراکسیونی خواهد بود.

پس با این اوصاف صفِ اصولگرایان در مجلس دوازدهم از هم جدا خواهد بود؟

شورای ائتلاف و شورای وحدت قبل از انتخابات به یک فهرست واحد نرسیدند، با اینکه من پیشنهاد داده بودم و به آنها گفتم که بر مبنای «اصلح و ارجح» یک فهرست واحد ارائه بدهند؛ نمی‌شود همه با هم فهرست بدهید، اما در نهایت فهرست هر کدام مطرح و اعلام شد و همانطور که در آن مقطع نتوانستند به هم برسند، در مجلس نیز نمی‌توانند به هم برسند.

طبیعتاً کسانی که آمدند و گروه‌های جدیدی را هم راه‌اندازی کردند می‌خواهند در مجلس در قالب فراکسیون دور هم جمع شوند. بنابراین به نظر من مجلس آینده در سال اول یک مجلس پرهیاهو خواهد بود و بحث‌ و گفت‌وگوها درآن زیاد مطرح می‌شود. همه کسانی که تازه آمده‌اند می‌خواهند کاری، کارستان انجام دهند. امیدواریم همه آنها موفق شوند. اما روی هم رفته مجلس دوازدهم را مجلسی که به دنبال دعوا باشد نمی‌بینیم بلکه در آن مجلس رقابت‌ بیشتر بین اصولگرایان خواهد بود.

حضور و نقش آفرینی اصلاح طلبان در مجلس دوازدهم را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ در زمان انتخابات تعدادی از احزاب اصلاح‌طلبِ فعال در صحنه می‌گفتند ما می خواهیم فراکسیون منسجم خود راتشکیل دهیم، به نظر شما آنها می توانند فراکسیون خود را تشکیل دهند؟

بله ـ اما آنها(اصلاح‌طلبان) از شهرستان‌ها به مجلس آمده‌اند، البته نه آن اصلاح‌طلبان تندی که بخواهند جبهه‌گیری کنند. به عنوان مثال آقای پزشکیان یا دیگران اهل این حرف‌ و حدیث‌ها نیستند که بخواهد برخورد تندی در مجلس داشته باشند. ضمن آنکه زمان هم مناسب نیست و اصلاح‌طلبی در ایران هم جایگاه ندارد. هر چقدر ما از قبل گفتیم که جریان اصلاحات مُرده، اما باور نمی‌کردند. با این حال گفتیم باز آنها حضور پیدا می‌کنند اما رأی نمی‌آورند، خیلی از دوستان باورشان نمی‌شد. در نهایت ملاحظه کردید که تحلیل‌های دقیق من برخلاف تحلیل‌های غلط برخی از دوستان درست بود. به نظر من مجلس دوازدهم، مجلس خوبی خواهد بود و همه تلاش خواهند کرد بهترین باشند، تیپ‌ها (افراد) جدیدی هم که به مجلس رفتند سعی می‌کنند بگویند مشکلات مردم با طرح‌هایی که ما ارائه می‌دهیم حل می‌شود. فضای انتخابات و تبلیغات انتخاباتی هم به همین شکل بود و هر کس می‌گفت اگر من به مجلس بروم کاری می‌کنم، کارستان اما نمی‌دانند که به همین سادگی‌ها نیست که کاری، کارستان انجام شود. کارهای اجتماعی پیچیدگی‌های خاص خود را دارد.

بالاخره ۲۵ میلیون نفر پای صندوق آمدند و رأی دادند، این شوخی نیست، ۲۵ میلیون رأی کمی نیست.کسانی راهی مجلس دوازدهم می‌شوند، رسالت سنگینی بر عهده‌ دارند. مردم از آنها انتظار دارند، رهبری هم تحول و تکامل را می‌خواهند، به همین جهت باید یک کار جدی حساب شده انجام دهند.

در این دوره شاهد بودیم چهره‌های شاخص از جمله «محمد رضا باهنر» و « محمد باقر نوبخت» رأی نیاورند، علت عدم رأی آوری آنها چه بود؟

جامعه وضع موجود را نمی‌خواهد بلکه وضع مطلوب را می‌خواهد. البته نه اینکه بخواهد وضع موجود را رد کند، وضع موجود را به لحاظ زیربنایی قبول دارد. در جریان قدرت و توانایی ما در حوزه دفاع و صادرات غیرنفتی است، اما با گرانی‌ها و مشکلات رو هستند، بنابراین به کسانی که فکر می‌کنند حاصل وضع موجود هستند در انتخابات رأی ندادند و نخواهد داد از این رو به چهره‌هایی که فکر می‌کردند اگر به مجلس بروند همان نگاه گذشته خود را دنبال می‌کنند – مانند آقای باهنر- به آنها رای ندادند.

آقای نوبخت نیز در رشت قابل احترام است، ضمن اینکه همه آن آقایان برای من هم قابل احترام هستند، همه آنها دوستان ما هستند، اما می‌بینید که مردم رشت هم به او رای ندادند در تهران هم به او رای نمی‌دادند بنابراین تغییر حوزه داد و به رشت رفت. آقای باهنر هم احساس کرد که در تهران زمینه چندان برای او مناسب نیست و با تغییر حوزه به کرمان رفت. البته تنها این دو نفر نیستند، افراد دیگری هم هستند که در تهران رأی نیاوردند.

در اردیبهشت ماه انتخابات میان دوره‌ای مجلس را خواهیم داشت، به نظر شما در این دوره جبهه پایداری با شورای ائتلاف دوباره وحدت می‌کند؟

بادامچیان: هر کاری دلشان خواست انجام دهند. مردم از میان ۳۲ نفر باید ۱۶ نفر را راهی مجلس کنند. به اعتقاد من اگر ائتلاف کنند یا نکنند، با هم شوند یا نشوند چندان تاثیری نخواهد داشت.

اگر موافق هستید یک سوال غیر انتخاباتی هم مطرح کنیم. سال ۱۴۰۲ به نام «مهار تورم و رشد تولید» نامگذاری شده بود، بفرمایید به چه اندازه این شعار محقق شد؟

عملکرد مسئولان ما متفاوت است. آیت‌الله رئیسی شبانه‌روز زحمت می‌کشد و ما زحمات و تحرکات او را می‌بینیم. وی فردی نیست که در ریاست‌جمهوری بنشیند و از دور نگاه کند، به استان‌های سیل‌زده و زلزله‌زده می‌رود. به میان مردم می‌رود و با آنها می‌نشیند و صحبت می‌کند، او می‌خواهد کار کند. کار کردن در ایران به این سادگی نیست، البته در دنیا هم به این سادگی نیست. به عنوان مثال: آیا آمریکایی‌ها و انگلیسی‌ها می‌توانند کشورشان را به سادگی اداره کنند؟ برای اداره کشور کلی دعوا، برخورد و حرف وجود دارد.

به‌طور کلی اداره کشور کار ساده‌ای نیست. برخی از مسئولان ما در اداره کشور بسیار خوب عمل کرده‌اند به عنوان نمونه آقای امیرعبداللهیان در روابط داخلی و خارجی خیلی خوب عمل کرده است، آقای اوجی در بحث فروش نفت و آقای محرابیان در مسائل آب و برق به خوبی کار کرده‌اند و ملاحظه کردید که سال گذشته با همه خشکسالی که داشتیم، وزیر نیرو اجازه نداد که مشکلات در زمینه کمبود آب یا برق مردم را اذیت کند. اما برخی از مسئولان آن طور که باید خوب ظاهر نشدند. بنابراین مسئولان ما متفاوت هستند، اما در نهایت این موضوع اهمیت دارد که کشور ما با رویکرد پیشرفت انقلاب، نظام، مردم و رهبری اداره می‌شود و بنده در مجموع حرکت کشور را رو به جلو می‌بینیم. امید است دولت سیزدهم در این مرحله با همکاری مجلس جدید بتواند کارهای خیلی خوبی را انجام دهد.

منبع: ایرنا

The post بادامچیان: سال اول مجلس دوازدهم پرهیاهو خواهد بود appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

اظهارات نمایندگان مختلف نیز نشان می‌دهد مذاکرات سیاسی برای یارکشی‌های جناحی آغاز شده و در ۳ ماه باقی‌مانده تا مسئولیت گرفتن نمایندگان جدید شدت نیز خواهد یافت.

ترکیب ناهمگون مجلس فرصت لابی را فراهم کرد

یکدست بودن مجلس یازدهم باعث شده بود ترکیب هیات‌رئیسه آن با ثبات بیشتری بر صندلی خود تکیه بزنند. در مجلس دوازدهم اما تنوع در نیروهای سیاسی حاضر باعث شده دیگر نتوان از قبل همه‌چیز را حدس زد. این تنوع به قدری است که هیچ یک از احزاب و ائتلاف‌های سیاسی به‌طور اختصاصی نتوانسته‌اند حتی ۲۰ درصد کرسی‌های مجلس را صاحب شوند. اگرچه شانا با ۱۸ درصد بیشترین سهم را در بین کرسی‌های اختصاصی کسب کرده اما درصد بالای نمایندگان مستقل، اصلاح‌طلب و اصولگرایان غیرحزبی ترکیب مجلس را ناهمگون کرده و اشتراکات بسیار فهرست‌ها با یکدیگر نیز مزید بر علت شده است تا هیچ یک از گروه‌ها نتوانند خود را از پیش برنده تلقی کنند. در چنین فضایی رقابت سیاسی بعد از چند سال در مجلس معنای جدی‌تری پیدا کرده و عیار قدرت سیاسی چهره‌ها بهتر محک خواهد خورد.

اصلاح‌طلبان رای خود را در سبد قالیباف می‌اندازند

یکی از گروه‌های اقلیت در مجلس دوازدهم اصلاح‌طلبان هستند که توانسته‌اند با حدود ۴۰ کرسی ۱۵ درصد از جایگاه‌های تعیین‌تکلیف شده را به دست بیاورند. شاید در یک مجلس یکدست این ۴۰ کرسی رقم چشمگیری به حساب نمی‌آمد اما در فضایی که ائتلاف قدرتمندتر مجلس تنها ۱۸ درصد کرسی اختصاصی دراختیار دارد منطقا ۴ نماینده اصلاح‌طلب نیز قدرت بیشتری برای لابی سیاسی کسب کرده و رای‌شان به هیات‌رئیسه مجلس اثر‌گذار خواهد بود. با توجه به اختلاف‌نظر اساسی که اصلاح‌طلبان با بعضی چهره‌ها دارند از ابتدا پیش‌بینی می‌شد که آنها ناچار خواهند شد رای خود را به سبد قالیباف به‌عنوان گزینه مد نظر شانا بیندازند. این پیش‌بینی با صحبت‌های پزشکیان نماینده مردم تبریز و از چهره‌های شاخص اصلاح‌طلب اکنون تا حد زیادی قطعیت یافته است.

مسعود پزشکیان در پاسخ به سوال خبرنگاری مبنی‌بر اینکه اصلاح‌طلبان به سمت چه گزینه‌ای برای ریاست مجلس خواهند رفت گفت: «باتوجه به فضایی که در روز‌های گذشته به وجود آمده، به نظر می‌رسد که باید با آقای قالیباف در رابطه با موضوع ریاست مجلس دوازدهم صحبت کرد. برای تصمیم‌گیری در رابطه با ریاست مجلس دوازدهم، باید از همه نظرات و دیدگاه‌ها استفاده کرد و نمی‌شود یکجانبه به مساله نگاه کنیم.»

پزشکیان در ادامه با کنایه‌ای که می‌شود آن را خطاب به یکی از نمایندگان جدید برداشت کرد گفت: «اگر قرار باشد افرادی که در روز‌های گذشته، اظهارات غیراخلاقی و غیرمنطقی مطرح کردند در قامت ریاست مجلس قرار بگیرند، قطعا ریاست آقای قالیباف منطقی‌تر به نظر می‌رسد. اینکه بیاییم هنوز از راه نرسیده و کار نکرده، فردی را نقد کنیم که کار‌های زیادی انجام داده است، منطقی نیست؛ افرادی که به قالیباف نقد می‌کنند، کجای مملکت را توانسته‌اند درست کنند؟»

نیکزاد؛ گزینه بالقوه رقابت با قالیباف

حال که پایه‌های ریاست قالیباف در مجلس استحکام قبل را ندارد فضای جامعه کنجکاو است که ببیند رقبای او چه کسانی هستند و درصورت اینکه قرار باشد او از جایگاه ریاست کنار رود چه کسی می‌تواند جای او را بگیرد. پاسخ به این سوال را صرفا نمی‌توان با مراجعه به آرای تهران به دست آورد. برخی تصور می‌کنند گزینه‌های اصلی رقابت با قالیباف احتمالا همان رقبای او در انتخابات هستند. اما از آنجایی که این چهره‌ها وجهه سیاسی قدرتمندی در سطح کشور نداشته و در تهران نیز آرای درصد کمی از مردم را کسب کرده‌اند ممکن است در رقابت با قالیباف نیز مورد توجه سایر نمایندگان قرار نگیرند، به‌ویژه اینکه یکی از آنها به‌عنوان سرلیست فهرست امنا در چند روز اخیر حواشی‌ای را نیز به وجود آورده و به جنجال‌آفرینی در مجلس تمایل نشان داده است. در چنین شرایطی نمایندگانی که به دنبال کنار گذاشتن محمدباقر قالیباف از ریاست مجلس هستند احتمال دارد به سمت گزینه‌های دارای سابقه اجرایی و سیاسی قابل قبولی بروند که در حوزه انتخابیه خود نیز رای مناسبی کسب کرده‌اند. علی نیکزاد نماینده مردم اردبیل از این جهت گزینه قابل قبولی به نظر می‌رسد. او که سابقه تصدی وزارتخانه‌های راه و شهرسازی و ارتباطات را در کارنامه دارد در مجلس نیز یک سال در قامت نایب‌رئیس دوم ایفای نقش کرده و دو سال نیز نایب‌رئیس اول مجلس بوده است. لذا به لحاظ مسئولیت در مجلس نیز سابقه خوبی دارد که می‌تواند سایرین را به حمایت از او دلگرم کند.

دولت کجای ماجراست

اگرچه دولتمردان مدعی عدم دخالت در انتخابات مجلس هستند تا نشان دهند همچون دولتمردان چند دوره گذشته به استقلال قوا اعتقاد بیشتری دارند اما در جریان انتخابات مجلس برخی کنش‌ها از جانب چهره‌های نزدیک به دولت باعث شد تا ابهاماتی در این باره به وجود بیاید. پس از آنکه مهرداد بذرپاش در گردهمایی شریان حضور یافت این شائبه قوت گرفت که اگر نگوییم دولت، لااقل وزیر راه که سابقه ریاست دیوان محاسبات را در کارنامه دارد چندان هم بی‌میل نسبت به کنش انتخاباتی نیست. علاوه‌بر بذرپاش کنش‌های پساانتخاباتی چهره‌های منسوب به دولت نیز باعث شده نتوان با اطمینان از عدم حضور دولتی‌ها در انتخابات صحبت کرد. میثم نیلی، مشاور وزیر ارشاد و برادر داماد رئیس‌جمهور نیز از چهره‌هایی است که در حمایت از یکی از نمایندگان جدید کنش نشان داده و این اقدام او به واسطه انتسابش به رئیس‌جمهور و انتصابش توسط دولت باعث می‌شود تا شائبه حمایت دولت از گروه‌های سیاسی قوت بگیرد. رجانیوز رسانه‌ای که نیلی مدیرمسئول آن است پس از آنکه آن نماینده جدید به واسطه اظهارات جنجال‌برانگیز خود مورد نقد رسانه‌ها قرار گرفت در مطلبی حمایت‌گونه رسانه‌های منتقد را مورد عتاب قرار داد. بعد از آنکه رهبر انقلاب در دیدار با خبرگان نمایندگان را از ستیزه‌جویی و اختلاف بر حذر داشت این نماینده منتخب با حضور در صداوسیما خیلی زود به این تذکر پشت کرد و بار دیگر ضمن طرح اتهاماتی سعی در ایجاد جنجال داشت. رجانیوز اما بدون توجه به اظهارات او رسانه‌های منتقد را ستیزه‌جو نامید. این مواضع نشان می‌دهد حداقل چهره‌های زیادی در دولت میل به تغییر قالیباف دارند و برای این امر تمام تلاش‌شان را نیز به کار گرفته‌اند. این چهره‌ها درصورتی‌که رقبای قالیباف قدرت جذب آرای نمایندگان را نداشته باشند احتمالا به سمت چهره‌های مورد وفاق‌تری همچون نیکزاد رفته و آنها را مورد حمایت قرار می‌دهند.

منبع: فرهیختگان

The post رقابت نایب رئیس با رئیس appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

مشروح گفت‌وگو با عباس سلیمی نمین را می‌خوانید.

رهبر معظم انقلاب چند ماه قبل از شروع مجلس دوازدهم در تذکری به منتخبان این مجلس آنان را از ستیزه‌گری و ایجاد حاشیه که شیرینی انتخابات را تلخ می‌کند، پرهیز دادند. چه عوامل و شرایطی باعث شده است رهبری قبل از تشکیل مجلس، ضروری بدانند چنین تذکری بدهند؟

در این دوره برخی افراد با زیاده‌طلبی‌های خود فضا را به گونه‌ای آلوده کردند تا بتوانند امتیازات بیشتری دریافت کنند و به نوعی جنگ قدرت راه انداختند. این شیوه شاید برای زمان انتخابات مناسب باشد، اما برای بعد از انتخابات مشکل‌ساز است. در رقابت‌های انتخاباتی گاهی افراد اخلاق را کنار می‌گذارند، رقبای خود را تخریب می‌کنند، برخی مواقع زدوبند‌هایی اتفاق می‌افتد که مردم با این شیوه‌ها آشنا هستند، اما نکته این است که اگر این بی‌اخلاقی‌ها یا این تلاش‌های غیرمنطقی برای دستیابی به جایگاه‌های حساس استمرار و در مجلس هم همین رفتار‌ها ظهور و بروز پیدا کند، طبیعتاً ما مجلسی ضعیف خواهیم داشت. در محیط مجلس باید فهم و اندیشه حاکم باشد و با شناخت شرایط جامعه هم به لحاظ داخلی و هم بین‌المللی تلاش شود کارکرد و مأموریت مجلس به خوبی انجام شود، اما اگر مسیر مجلس به این سمت و شکل‌گیری دعوا‌های کاذب سوق پیدا کند، طبیعی است که ملت به شدت زیان خواهد دید و مجلس از کارآمدی ساقط خواهد شد. خب توجه داشته باشید که رهبر معظم انقلاب زمانی این هشدار را دادند که با سخنان برخی منتخبان این نگرانی در جامعه شکل گرفته بود که قرار است مجلس محل جنگ قدرت شود. خب فردی که رأی آورده و در یک جایگاه خوبی قرار گرفته است، به جای اینکه معطوف به برنامه‌های خود در مجلس شود یا مسئله انتخابات و میزان مشارکت و آرای منتخبان را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهد، به دعوا‌های کاذب دامن می‌زند. طبیعی است که این مسئله دلسوزان را ناراحت می‌کند. در حال حاضر بعد از انتخابات ما باید با تجزیه و تحلیل رفتار مردم از نتایج آن برای تقویت ارتباط با جامعه و اقشار مختلف استفاده کنیم، نه اینکه با ایجاد دعوا‌های کاذب کام مردم را تلخ کنیم. این دعوا طبیعتاً ما را از فهم و درک نیاز‌های جامعه و مسائل جامعه بازمی‌دارد.

چه علائم و زمینه‌هایی برای تنش‌آفرینی بود که رهبری این تذکر را دادند؟

بعضی از اظهارات کاملاً تنش‌آفرین بود، مثلاً آن اظهاراتی که در رسانه ملی انجام شد، کاملاً قصد تنش‌زایی داشت، به خصوص وقتی که این مسائل در رسانه ملی مطرح می‌شود. زمانی است که این سخنان در حاشیه بحث‌های سیاسی یا در یک رسانه شخصی و کوچک مطرح می‌شود، آن وقت محل نگرانی نیست، ولی وقتی این تنش‌ها را به آنتن رسانه ملی می‌کشانیم، طبیعی است که نگرانی‌زاست.

یکی از مسائلی که رهبری فرمودند این است که تنش، کارآمدی مجلس را دچار خدشه می‌کند، اما خب برخی هم معتقد هستند مجلس محل دعوا و تضارب آراست و نباید خیلی نگران این مسائل باشیم.

خیر، مجلس به هیچ وجه محل دعوا نیست. مجلس محل تضارب آرا و طرح افکار مختلف است، اما محل دعوا نیست. در زمان انتخابات، برخی‌ها دعوا ایجاد می‌کنند تا آرای هیجانی جوانان را به خود جذب کنند، چون ما در انتخابات دو نوع رأی داریم. بعضی از آرا در انتخابات بر اساس شناخت و از روی پختگی در صندوق‌های رأی ریخته می‌شود، اما برخی آرا هم هیجانی و عمدتاً از سوی برخی جوانان در صندوق ریخته می‌شود. این افراد جذب حرف‌های تند و هیجانی برخی کاندیدا‌ها می‌شوند، اما این شیوه اگر قرار باشد در مجلس هم به کار گرفته شود، آن را از کار خواهد انداخت. برخورد افکار مختلف خود تا حدی التهاب‌آفرین است، بنابراین مجلس نیازمند مدیریتی قوی است که این فضا را به یک جمع‌بندی خوب برساند. مجلس نیازمند فضای آرام است. خب طبیعی است که تندروی در مجلس قابل استمرار نیست و نمی‌تواند هم استمرار داشته باشد، حتی اگر این افراد با همین رویه وارد مجلس شوند، طبیعی است که نمایندگان این رویه را نمی‌پسندند، چنین چیزی را جز تعدادی اندک نمی‌پذیرند. ما امروز باید به تجزیه و تحلیل انتخابات بپردازیم. نفر اول تهران حدود ۶۰۰ هزار رأی آورده است، خود این مسئله یک پیام دارد و باید مورد مطالعه قرار بگیرد که چه عواملی موجب تضعیف جایگاه نماینده می‌شود و نماینده تهران که همواره در مجلس تأثیرگذار بوده، به این میزان تضعیف شده است. نماینده تهران باید جریان‌سازی کند. الان با این وضعیت ما می‌توانیم شاهد نمایندگان توانمند و جریان‌ساز باشیم. در گذشته همواره نمایندگان تهران هم به لحاظ جایگاه سیاسی و هم به لحاظ رأی افرادی چشمگیر، توانمند و جریان‌ساز بودند، اما در مجلس دوازدهم ما کمتر شاهد این مسائل هستیم. من معتقدم میزان مشارکت و نحوه رأی‌دهی مردم باید مورد بحث و بررسی مفصل قرار گیرد، اما باید به یک نکته اساسی هم توجه کرد که صندوق رأی بهترین ابزار برای فهم خواست و علایق مردم و همچنین قابل اتکاترین ابزار برای شناخت جامعه است، حتی از نظرسنجی‌ها هم به مراتب دقیق‌تر و برای شناخت، ابزار بهتری است.

خب آقای سلیمی‌نمین شاید بد نباشد به مصائب ستیزه‌گری و رادیکالیسم بپردازیم. رادیکالیسم چه پیامد‌هایی در پی دارد و اینکه رهبری هم نسبت به آن ابراز نگرانی کرده‌اند.

اولین ظلم و اتفاقی که در جامعه با ایجاد فضا‌های کاذب صورت می‌گیرد، بهره‌برداری‌نکردن از انتخابات است، یعنی چیدن شیرینی حضور مردم در انتخابات ممکن نمی‌شود و تبدیل به تلخی می‌شود. بحث بعدی تضعیف مجلس است. در مجالس همیشه سعی می‌شود عناصر برجسته و کارآمد در کمیسیون‌ها و مناصب قرار بگیرند. این جنجال‌ها به نوعی نقطه مقابل شکل‌گیری ساختار کارآمد در مجلس است، یعنی افراد توانمند کنار گذاشته شده و افراد باندی انتخاب می‌شوند. ساختار مجلس حتماً باید در فضایی معقول شکل گیرد. در حال حاضر که انتخابات پایان یافته است، افراد باید دیدگاه‌ها و برنامه‌های خود را در مجلس در گفتگو با نخبگان متقن کنند تا بتوانند کارآمد عمل کنند. برخورد‌های تند و بی‌منطق بسیار زیان‌آور است؛ هم برای جامعه، هم برای آن افراد و هم برای منافع ملی، چراکه شیوه‌هایی استمرار می‌دهیم که نه تنها منافع ملی را تأمین نمی‌کند بلکه منافع ملی را هم تضعیف می‌کند.

گویا ما دچار عارضه‌ای به نام توهم قدرت یا توهم اکثریت‌بودن هم هستیم. در انتخابات مجلس دوازدهم در تهران هیچ فهرستی نتوانست پیروزی کامل به دست بیاورد و ۱۶ نفر نماینده تهران هم در دور دوم باید تعیین‌تکلیف شود، اما ما شاهد بودیم که برخی منتخبان به نوعی صحبت می‌کردند که گویا با رأی بالا پیروز انتخابات شده‌اند و تنها آن‌ها خواست مردم را نمایندگی می‌کنند. این توهم چرا ایجاد می‌شود؟

برای اینکه به این سؤال جواب دهم، باید قدری به زمان قبل برگردم. در سال‌های گذشته خوشبختانه ما توانسته بودیم جریان تندرو اصولگرا را به حاشیه برانیم. جامعه به درستی به این جمع‌بندی رسیده بود که نیرو‌های تندرو به هیچ وجه قابل اتکا نیستند و نمی‌توانند در پیشرفت کشور به نفع مصالح ملی عمل کنند. معتقدم جریان تندرو اصلاح‌طلب موجب شده است تندرو‌های اصولگرا هم احیا شوند. اگر اهل خرد اصولگرایان فهرستی را در برابر نیرو‌های معتدل و خردمند اصلاح‌طلب تهیه می‌کردند، ما بهترین وضعیت انتخابات را داشتیم، اما خب نیرو‌های تندرو اصلاح‌طلب در این دوره میداندار شدند، یعنی فضا‌سازی کردند و نگذاشتند بخشی از نیرو‌های اصلاح‌طلب فعال شوند و به میدان بیایند، اگر هم آمدند دیرهنگام آمدند. این امر باعث شده است این تلقی در اصولگرایان شکل بگیرد که باید با خودشان رقابت کنند. باید این مسئله فهم شود که وقتی نیرو‌های رادیکال اصولگرا فعال شوند، رقابت نخواهند کرد و اصلاً نمی‌توانند رقابت کنند، فقط تخریب خواهند کرد، چون این جریانات داشته چشمگیری ندارند و حرف ایجابی ندارند که بگویند. این نیرو‌ها از لحاظ فکری و اجرایی توانمند نیستند، بنابراین تخریب می‌کنند. نیرو‌های تندرو قبلاً به حاشیه رفته بودند، اما با رادیکال‌شدن اصلاح‌طلبان آن‌ها هم به صحنه برگشتند. این افراد باید باشند و حرف بزنند، اما اینکه میداندار شوند، نگران‌کننده است. اگر رادیکال‌های اصلاح‌طلب به سمت تحریم انتخابات نمی‌رفتند، این وضعیت رخ نمی‌داد. صندوق رأی بهترین ابزار برای بیان نظرات و تأثیر‌گذاری خواهد شد. کسی که صندوق رأی را کنار بگذارد، حذف خواهد شد.

خب اصلاح‌طلبان می‌گفتند کاندیدا نداریم؟

خیر، اینطوری نبود. این واقعیت نداشت. جریان نه به صندوق رأی، خیلی قبل‌تر از بحث مشخص‌شدن کاندیدا‌ها و ثبت‌نام در خارج از کشور مطرح شد. اصلاً هیچ ارتباطی به ثبت‌نام و تأییدصلاحیت‌ها ندارد. بعضی‌ها به بهانه پرشورشدن انتخابات با موج‌های تخریبی خارج از کشور که در مورد برخی افراد شاخص ایجاد شد، همراهی کردند. این تخریب‌ها هم ربطی به انتخابات ندارد و قبل از انتخابات تخریب را شروع کردند. جریانات تندرو اصلاح‌طلب با خط تخریب خارجی همراه شدند تا مطالب غلط را در مورد برخی افراد جا بیندازند. متأسفانه آن‌ها با تبلیغاتی که باید مقابله می‌کردند، کاملاً همراه شدند. ما هرگز نمی‌توانیم به نیرو‌های تندرو تکیه کنیم. ما زمانی شاهد تند‌ترین حرف‌ها از سوی برخی اشخاص بودیم، اما امروز درست نقطه مقابل آن حرف‌های خود ایستاده‌اند. در جریان اصلاح‌طلب هم همین افراد هستند. باید تلاش کنیم مردم را آگاه کنیم که جریانات تندرو مانع رشد جامعه و کشور هستند. رشد را کسانی می‌توانند ایجاد کنند که منطق بفهمند. تخریب که منطق ندارد. متأسفانه ما این دوره شاهد نیرو‌هایی هستیم که این مختصات تندروی را دارند، اما به نظر من مجلس آن‌ها را مهار می‌کند، آن چیزی که امروز مایه نگرانی است، این است که ما با وجود همه تحریم‌ها، مشارکت قابل قبولی را شاهد بودیم که ممکن است برخی تندروی‌ها این شیرینی را از بین ببرد. توهمات و ذهنیات دشمنان ما با همین میزان مشارکت به هم ریخت. در حال حاضر شکل گرفتن این ستیزه‌گری‌ها به این معناست که دعوای قدرت به راه افتاده است و این مسئله مردم را مأیوس می‌کند.

تحلیل شما در مورد ریزش آرای آقای قالیباف در این انتخابات چیست؟

طبیعی بود که تخریب تأثیر داشته باشد، اگر ریزش نمی‌کرد، تعجب می‌کردم. تخریب پرحجم تأثیر دارد.

تحلیل و ارزیابی شما از ترکیب سیاسی مجلس دوازدهم چیست؟

باید منتظر بمانیم بعضی از حوزه‌هایی که دور دوم رفته است، مشخص شود. فعلاً ترکیب مجلس تا حدی مبهم است، ولی مشخص است تعداد اصولگرایان بیشتر است و در کنار این جریان، فراکسیون اصلاح‌طلبان و فراکسیونی از مستقلین هم تشکیل خواهد شد. یکی از بحث‌ها این است که برخی تلاش کنند این نمایندگان مستقل را جهت دهند. این امر می‌تواند ترکیب مجلس را به هم بریزد. یکی از نکات مثبت در انتخابات مجلس دوازدهم برخلاف تبلیغاتی که دشمنان می‌کنند، مسئله اهمیت انتخابات و سلامت آن است. رسانه‌های بیگانه تبلیغ می‌کنند که رأی‌نیاوردن برادر همسر رهبری به معنی بی‌توجهی مردم به نظام است، در حالی که همین مسئله بهترین شاهد برای سلامت انتخابات در ایران است.

در این دوره از انتخابات شاهد بودیم که آقای خاتمی در انتخابات شرکت نکرد و رأی نداد. تحلیل شما از این تغییرمشی خاتمی چیست؟

این تصمیم‌گیری آقای خاتمی تحت تأثیر نیرو‌های تندرو اصلاح‌طلب انجام شد. آقای خاتمی در اوج اتفاقات ۱۳۸۸ در انتخابات شرکت کرد، اما در این دوره مشی متفاوتی داشت که نشان‌دهنده غلبه تندرو‌ها در اطراف اوست. فضای سنگین ایجادشده در رسانه‌های ضدانقلاب و جامعه مبنی بر تحریم انتخابات هم در این تصمیم تأثیر گذاشته است. این بازی به ضرر جریانات اصلاح‌طلب است چراکه هر جریانی که صندوق رأی را کنار بگذارد، حذف خواهد شد و این‌ها فکر نکنند با این روش می‌توانند از نظام امتیاز بگیرند. همانطور که ما در اصولگرایی از تندرو‌ها آسیب می‌بینیم، اصلاح‌طلبان هم اسیر تندرو‌های خود هستند. اصلاحات دچار سردرگمی است. زمانی فضای انسداد کامل در جامعه برقرار است که آن موقع اصلاح‌طلبی بی‌معنا می‌شود. خود اصلاح‌طلبان قبول ندارند که در کشور انسداد برقرار است، بنابراین امکان فعالیت دارند. وقتی از صندوق خود را دور کنند، به معنی کنار گذاشتن خودشان است و ضرر خواهند کرد. من به دو نکته هم باید اشاره کنم. برخی در جریان اصولگرایی انقلابی‌بودن را با طغیان‌گری مستمر اشتباه گرفته‌اند. ما حکومت پهلوی را برانداختیم و ساختار جمهوری اسلامی مستقر شده است و انتخابات به معنی به هم‌ریختن همه چیز و همه مسئولان نیست. اصولگرایی و انقلابی‌بودن هم به معنای پایبندی به ارزش‌های انقلاب است، نه اینکه اگر ما رأی آوردیم، همه را کنار بگذاریم و همواره باید طغیان کنیم. متأسفانه یک فهم اشتباه از مفهوم انقلابی‌گری در برخی از افراد شکل گرفته و فکر می‌کنند، انقلابی‌بودن یعنی فریادزدن و سخنان سست بر زبان آوردن، در حالی که فرد انقلابی باید بیشترین اتکا را به عقلانیت و خرد داشته باشد. این نگاه‌ها باعث می‌شود چرخش نخبگان هم در کشور به جای زایش و کمک به پیشرفت کشور عامل هرج‌ومرج و تنش و ستیز شود که باعث هشدار رهبر معظم انقلاب هم شد و نشان داد ایشان هم نگران این مسئله هستند.

The post سلیمی نمین: ریزش رای قالیباف متاثر از تخریب پرحجم بود appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.