رصدخبر | جهان ؛ پاکستان، عربستان سعودی و ترکیه در ۷ اوت «توافق دفاعی مشترک مکه» را امضا کردند. متن رسمی این توافق منتشر نشده است، اما گزارش‌ها از وجود بندی مشابه ماده ۵ ناتو حکایت دارد؛ بندی که حمله به یکی از اعضا را حمله به همه اعضا تلقی می‌کند.

بر اساس این توافق، عربستان و ترکیه در صورت وقوع جنگ در جنوب آسیا باید از پاکستان حمایت کنند. در مقابل، در صورت درگیری اسرائیل و ترکیه در سوریه یا شرق مدیترانه، احتمال ورود نیروهای سعودی و پاکستانی به جنگ نیز مطرح است.

آزمون نخست توافق مکه

این توافق تنها ۴۸ ساعت پس از امضا با یک آزمون مواجه شد. حوثی‌ها به یک پالایشگاه نفت آرامکو در جیزان عربستان حمله کردند.

با وجود ادامه حملات حوثی‌ها به عربستان، ریاض از ترکیه و پاکستان درخواست کمک نکرد. به گفته کوک، این موضوع می‌تواند نشان دهد که رهبران سعودی انتظار ندارند شرکای جدیدشان در یک درگیری نظامی در شبه‌جزیره عربستان وارد عمل شوند.

با این حال، اهمیت توافق مکه در ضمانت‌های امنیتی آن خلاصه نمی‌شود. به نوشته کوک، این توافق نشانه تغییری بزرگ‌تر در نظم منطقه‌ای خاورمیانه است؛ نظمی که در آن نقش آمریکا طی دهه‌های گذشته کاهش یافته است.

کاهش نقش آمریکا

آمریکا از دهه ۱۹۷۰ رهبری نظم امنیتی خاورمیانه را بر عهده داشته است. کشورهای عربی، ترکیه و اسرائیل بخش اصلی این ساختار را تشکیل می‌دادند.

این شبکه روابط به واشنگتن اجازه می‌داد منافع خود را با هزینه کمتری دنبال کند؛ از تضمین جریان انرژی و امنیت اسرائیل گرفته تا جلوگیری از شکل‌گیری قدرتی رقیب در منطقه.

اما این نظم طی سال‌های گذشته تحت فشار قرار گرفته است. حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳، سیاست واشنگتن در جریان «بهار عربی»، رویکرد آمریکا در قبال سوریه و یمن و همچنین واکنش دولت ترامپ به حمله ایران به تأسیسات نفتی عربستان در سال ۲۰۱۹، از جمله عواملی هستند که اعتماد شرکای منطقه‌ای آمریکا را کاهش داده‌اند.

از سوی دیگر، تغییرات مکرر سیاست خارجی آمریکا نیز بر این روند تأثیر گذاشته است. توافق هسته‌ای با ایران در دولت باراک اوباما و خروج دولت ترامپ از آن، نمونه‌ای از این تغییرات است.

عربستان به دنبال گزینه‌های جدید

به نوشته کوک، رفتار دولت ترامپ نیز غیرقابل‌پیش‌بینی بودن سیاست آمریکا را افزایش داده است. واشنگتن در قبال ایران میان مذاکره، تهدید و استفاده از زور در نوسان بوده است.

در چنین شرایطی، عربستان سعودی بیش از گذشته به دنبال گزینه‌های امنیتی جایگزین است. توافق مکه را می‌توان بخشی از همین روند دانست.

پاکستان و ترکیه نیز از این توافق سود می‌برند. هر دو کشور با وجود روابط خود با آمریکا، نسبت به نفوذ واشنگتن در مناطق پیرامونی‌شان حساس هستند. توافق مکه می‌تواند نفوذ آنها را در خلیج فارس افزایش دهد.

کوک همچنین به ایده شکل‌گیری نوعی «ناتوی مسلمانان» اشاره می‌کند که سال‌ها مورد توجه جریان‌های اسلام‌گرای ترکیه بوده است.

خاورمیانه در مسیر دو بلوک؟

به اعتقاد این تحلیلگر آمریکایی، خاورمیانه ممکن است در نهایت به دو بلوک تقسیم شود: کشورهایی که همچنان به توافق‌نامه‌های ابراهیم متعهد هستند و کشورهایی که در چارچوب توافق مکه حرکت می‌کنند.

در گذشته، روابط با آمریکا نقش عامل پیونددهنده میان کشورهای منطقه را داشت. اما اکنون پاکستان، عربستان و ترکیه در حال حرکت به سمت چارچوبی هستند که می‌تواند با نظم مورد حمایت آمریکا رقابت کند.

کوک در نهایت نتیجه می‌گیرد که پس از پنج دهه، دیگر نمی‌توان با اطمینان از وجود یک نظم خاورمیانه‌ای تحت رهبری آمریکا سخن گفت.

منبع: شورای روابط خارجی آمریکا (CFR) — ترجمه و تلخیص

The post <span style='color:#888;font-size:13px;'>تحلیل شورای روابط خارجی آمریکا؛</span><br> توافق مکه؛ نشانه پایان نفوذ آمریکا در خاورمیانه appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | جهان ؛ نیویورک‌تایمز گزارش داد: دونالد ترامپ در دیدار با رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه، قصد دارد از تمایل خود برای ازسرگیری فروش جنگنده‌های اف-۳۵ به آنکارا خبر دهد.

این روزنامه نوشت اجرای چنین تصمیمی مستلزم رفع موانع قانونی و جلب موافقت کنگره آمریکاست. همچنین واشنگتن احتمالاً شرط خواهد کرد که ترکیه دیگر سامانه پدافندی اس-۴۰۰ ساخت روسیه را در اختیار نداشته باشد یا آن را عملیاتی نکند.

بر اساس این گزارش، انتقال سامانه‌های اس-۴۰۰ به یک کشور ثالث یا از کار انداختن آنها از جمله گزینه‌های در حال بررسی است.

نیویورک‌تایمز افزود ترامپ احتمالاً در نشست ناتو در آنکارا این موضوع را با اردوغان مطرح خواهد کرد، اما هنوز تصمیم نهایی اتخاذ نشده و کنگره آمریکا همچنان می‌تواند مانع فروش این جنگنده‌ها به ترکیه شود.

The post نیویورک‌تایمز: ترامپ در پی ازسرگیری فروش جنگنده‌های اف-۳۵ به ترکیه است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | دیپلماسی ؛ وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران با صدور بیانیه‌ای مفصل، به مواضع مطرح‌شده در بیانیه مشترک ایالات متحده و شورای همکاری خلیج فارس واکنش نشان داد و با رد ادعاهای مطرح‌شده درباره برنامه هسته‌ای، توان دفاعی و سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی، تأکید کرد تجربه جنگ اخیر نشان داده است که حضور نظامی آمریکا نه تنها ضامن امنیت منطقه نیست، بلکه عامل اصلی ناامنی، بی‌ثباتی و تشدید تنش‌ها در غرب آسیاست.

این واکنش پس از آن منتشر شد که وزیران خارجه آمریکا و کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در نشست مشترک خود در منامه، بیانیه‌ای منتشر کردند که بخش مهمی از آن به ایران اختصاص داشت.

در این بیانیه، آمریکا و کشورهای عضو شورای همکاری ضمن استقبال از ادامه روند مذاکرات تهران و واشنگتن، بر ضرورت حفظ روند گفت‌وگوها تا دستیابی به توافقی دائمی تأکید کردند. آنها همچنین مدعی شدند که جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای، پاسخگویی تهران درباره برنامه موشکی و پهپادی و آنچه «حمایت از گروه‌های نیابتی» خواندند، از الزامات دستیابی به صلح و امنیت پایدار در منطقه است.

بیانیه مشترک همچنین بر آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز، مخالفت با هرگونه محدودیت یا اعمال کنترل بر این آبراه، امنیت زیرساخت‌های انرژی، حمایت از دولت لبنان، تحولات سوریه، اوضاع غزه و کنترل فعالیت گروه‌های مسلح در عراق تأکید کرده و توسعه روابط اقتصادی با ایران را نیز مشروط به پایبندی تهران به توافقات و تغییر رفتارهای منطقه‌ای دانسته است.

در مقابل، وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران با رد کلیت این رویکرد، اعلام کرد ادعای «تعهد پایدار آمریکا به امنیت کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس» چیزی بیش از «لفاظی و وارونه‌نمایی واقعیت» نیست.

وزارت خارجه با اشاره به تجاوز نظامی اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران تصریح کرد که استفاده آمریکا از پایگاه‌ها و امکانات نظامی مستقر در برخی کشورهای منطقه برای حمله به ایران، نشان داد واشنگتن نه تنها ارزشی برای امنیت کشورهای منطقه قائل نیست، بلکه از ظرفیت‌های موجود در منطقه برای پیشبرد سیاست‌های تجاوزکارانه خود استفاده می‌کند.

در این بیانیه تأکید شده است که کشورهای منطقه باید با بازنگری در رویکردهای خود، اجازه ندهند قلمرو یا امکاناتشان برای طراحی، پشتیبانی یا اجرای اقدامات نظامی علیه کشورهای همسایه مورد استفاده قدرت‌های فرامنطقه‌ای قرار گیرد؛ زیرا چنین اقدامی با اصل حسن همجواری و تعهدات بین‌المللی دولت‌ها مغایرت دارد.

برنامه‌ هسته‌ای ایران

یکی از محورهای اصلی بیانیه مشترک آمریکا و شورای همکاری، برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران بود. در این بیانیه ادعا شده بود که جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای همچنان یکی از اهداف اصلی مذاکرات است.

وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران در پاسخ، این ادعا را تکرار «دروغ بزرگ» رژیم صهیونیستی و آمریکا درباره برنامه هسته‌ای صلح‌آمیز ایران توصیف کرد و از کشورهای عضو شورای همکاری خواست به جای همراهی با فضاسازی‌های آمریکا، از ابتکار جمهوری اسلامی ایران برای ایجاد منطقه عاری از سلاح هسته‌ای در غرب آسیا حمایت کنند و آمریکا را به پایان دادن به حمایت‌های خود از زرادخانه هسته‌ای رژیم صهیونیستی وادار سازند.

مقاومت منطقه و برنامه موشکی و پهپادی ایران

بخش دیگری از بیانیه مشترک آمریکا و شورای همکاری به برنامه موشکی و پهپادی ایران اختصاص داشت؛ موضوعی که در آن ادعا شده بود صلح و امنیت منطقه‌ای مستلزم پاسخگویی ایران درباره این توانمندی‌هاست.

وزارت امور خارجه ایران این موضع را نیز به شدت رد کرد و اعلام داشت طرح موضوع توان دفاعی جمهوری اسلامی، در شرایطی که آمریکا با فروش گسترده سلاح، منطقه را به بزرگ‌ترین انبار تسلیحات جهان تبدیل کرده، اقدامی غیرمسئولانه و در راستای سیاست شکست‌خورده «ایران‌هراسی» است.

در این بیانیه تصریح شده است که جمهوری اسلامی ایران هیچ‌گونه مماشاتی در دفاع از تمامیت ارضی، امنیت ملی و توان بازدارندگی خود نخواهد داشت و توسعه توانمندی‌های دفاعی کشور، حقی مشروع و غیرقابل مذاکره است.

در بخش دیگری از بیانیه مشترک، آمریکا و شورای همکاری، گروه‌های مقاومت فلسطین و لبنان را «نیروهای نیابتی ایران» توصیف کرده بودند.

وزارت امور خارجه ایران در پاسخ، این ادعا را مردود دانست و تأکید کرد تنها موجود نیابتی در منطقه، رژیم صهیونیستی است که با حمایت کامل آمریکا به اشغالگری، نسل‌کشی و نقض مستمر حقوق بین‌الملل ادامه می‌دهد.

تهران همچنین یادآور شد که مقاومت مردم فلسطین و لبنان در برابر اشغالگری، حقی مشروع بر اساس منشور ملل متحد و قواعد حقوق بین‌الملل است و همه دولت‌ها موظف به حمایت از حق تعیین سرنوشت ملت فلسطین هستند.

اداره تنگه هرمز

موضوع تنگه هرمز نیز از دیگر محورهای اختلاف دو بیانیه بود.

در حالی که آمریکا و شورای همکاری بر آزادی نامحدود کشتیرانی و مخالفت با هرگونه کنترل بر این آبراه تأکید کردند، وزارت امور خارجه ایران اعلام کرد ناامنی‌های ایجادشده در تنگه هرمز نتیجه مستقیم تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی و همراهی برخی کشورهای منطقه با این اقدامات بوده است.

وزارت خارجه همچنین یادآور شد که تنگه هرمز در محدوده آب‌های سرزمینی جمهوری اسلامی ایران و سلطنت عمان قرار دارد و مدیریت کشتیرانی در این آبراه بر اساس توافقات دوجانبه و ترتیبات مورد توافق دو کشور انجام خواهد شد.

در پایان، وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران با ابراز تأسف از همصدایی شورای همکاری خلیج فارس با آمریکا و رژیم صهیونیستی، از دولت‌های عضو این شورا خواست تجربه جنگ اخیر را مبنای بازنگری در نگاه امنیتی خود قرار دهند و به جای تکیه بر قدرت‌های خارجی، مسیر همکاری‌های منطقه‌ای، اعتمادسازی متقابل و گفت‌وگوی مستقیم میان کشورهای منطقه را دنبال کنند.

تهران تأکید کرد که امنیت پایدار خلیج فارس و غرب آسیا نه از مسیر حضور نظامی آمریکا و ائتلاف‌های فرامنطقه‌ای، بلکه تنها از طریق همکاری کشورهای منطقه، احترام متقابل، حسن همجواری و کنار گذاشتن سیاست‌های مداخله‌جویانه قابل تحقق خواهد بود.

The post <span style='color:#888;font-size:13px;'>پاسخ ایران به بیانیه مشترک آمریکا و شورای همکاری خلیج فارس؛</span><br> تهران: امنیت منطقه با حضور آمریکا تأمین نمی‌شود appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | سیاست ؛ قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا(ع) اعلام کرد: تحرکات و حضور هواپیماهای نظامی ارتش تروریستی رژیم صهیونیستی در آسمان برخی کشورهای همسایه به سمت ایران را اقدامی خطرناک و تهدید علیه جمهوری اسلامی ایران می‌دانیم.

قرارگاه خاتم‌الانبیا همچنین تصریح کرد: چنانچه آمریکا قادر به مهار و کنترل رژیم صهیونیستی نباشد، جمهوری اسلامی ایران هرگونه تهدیدی را علیه خود تحمل نخواهد کرد و پاسخ به این اقدامات خطرناک را حق خود می‌داند.

The post قرارگاه خاتم‌الانبیا(ع): ایران هرگونه تهدیدی را علیه خود تحمل نخواهد کرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

همچنین شورای همکاری کشورهای عربی خلیج فارس و سازمان همکاری اسلامی با صدور بیانیه هایی، اظهارات «مایک هاکابی» سفیر آمریکا در سرزمین های اشغالی فلسطین را محکوم کردند.

این کشورها و نهادها بر رد قاطع چنین اظهارات خطرناک و تحریک‌آمیز که نقض آشکار اصول حقوق بین‌الملل و منشور سازمان ملل متحد است و تهدیدی جدی برای امنیت و ثبات منطقه به شمار می آید، تاکید کردند.

آنها تاکید کردند که این اظهارات بصورت مستقیم با چشم‌انداز ارائه شده توسط «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا و همچنین طرح جامع پایان دادن به درگیری در غزه که مبتنی بر خنثی کردن درگیری و ایجاد چشم انداز سیاسی برای یک توافق جامع که تشکیل کشور مستقل مردم فلسطین را تضمین می‌کند، در تضاد است.

«مایک هاکابی» سفیر آمریکا در سرزمین های اشغالی فلسطین در مصاحبه ای ادعا کرده است که رژیم اسرائیل «حق مذهبی» برای سلطه بر کل خاورمیانه، یا حداقل بخش بزرگی از آن را دارد.

هاکابی در این مصاحبه‌ به آیه‌ای از تورات استناد کرد که وعده داده است سرزمین بین رود فرات در عراق و رود نیل در مصر به نسل ابراهیم تعلق خواهد گرفت.

بر اساس جغرافیای امروزی، این قلمرو وسیع، کشورهای لبنان، سوریه، اردن و بخش‌هایی از عربستان سعودی را شامل می‌شود.

هاکابی که از سوی دولت ترامپ به عنوان سفیر آمریکا در تل آویو منصوب شده است و پیشتر فرماندار ایالت آرکانزاس بود، در این مصاحبه گفته است که اگر اسرائیل همه این مناطق را تصرف کند، مشکلی نیست.

The post بیانیه کشورهای عربی و اسلامی در محکومیت اظهارات سفیر آمریکا در تل آویو appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

‎رصدخبر | جهان ؛ اروپا در سال گذشته میلادی حمایت نظامی خود از اوکراین را به شکل چشمگیری گسترش داد. طبق گزارش “ردیاب حمایت از اوکراین” وابسته به مؤسسه اقتصاد جهانی کیل، در مقایسه با میانگین سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، کمک‌های نظامی اروپا ۶۷ درصد افزایش یافته است.
‎با این حال، به‌دلیل عقب‌نشینی آمریکا، مجموع کمک‌های نظامی به اوکراین همچنان ۱۳ درصد کمتر از میانگین سه سال گذشته بوده است.
‎رشد کمک‌های نظامی اروپا در سال ۲۰۲۵ عمدتاً از سوی آلمان (با ۹ میلیارد یورو) و بریتانیا (با ۵.۴ میلیارد یورو) تأمین شده است. پس از آن، سوئد (با ۳.۷ میلیارد یورو)، نروژ (با ۳.۶ میلیارد یورو) و دانمارک (با ۲.۶ میلیارد یورو) قرار دارند.
‎با این حال، افزایش کمک‌های نظامی اروپا نابرابری‌های فزاینده میان مناطق مختلف را نیز آشکار می‌کند. در حالی که اروپای غربی، با ۶۲ درصد، بخش عمده بار را به دوش می‌کشد، سهم اروپای شرقی و جنوبی پیوسته کاهش یافته است.
‎اروپای شرقی در سال ۲۰۲۲ هنوز ۱۷ درصد از کمک‌های نظامی را تأمین می‌کرد، اما این رقم در سال ۲۰۲۵ به حدود دو درصد کاهش یافته است. در اروپای جنوبی نیز این سهم در همین بازه زمانی از هفت درصد به سه درصد تنزل یافته است.
‎پس از اروپای غربی، شمال اروپا دومین منطقه مهم تأمین‌کننده کمک‌ها به شمار می‌رود. سهم این منطقه از ۱۸ درصد در سال ۲۰۲۲ به ۳۶ درصد در سال ۲۰۲۳ افزایش یافته و پس از آن در سطحی مشابه باقی مانده است.
‎با وجود اینکه شمال اروپا حدود یک‌سوم از کمک‌های نظامی تخصیص‌یافته اروپا برای اوکراین را تأمین می‌کند، این منطقه تنها هشت درصد از تولید ناخالص داخلی ۳۱ کشور اروپایی کمک‌کننده ثبت‌شده در این ردیاب را به خود اختصاص می‌دهد. اروپای جنوبی نیز با وجود سهم ۱۹ درصدی از تولید ناخالص داخلی، همچنان در شمار کمک‌کنندگان کوچک باقی مانده است.
‎کاهش نقش آمریکا در تأمین تسلیحات اوکراین، در کنار افزایش بار مالی و امنیتی اروپا، هم‌زمان با فرسایشی شدن جنگ، فشار برای یافتن چشم‌اندازی سیاسی را افزایش داده است؛ فشاری که نه فقط از بیرون، بلکه از درون ساختارهای غربی حامی اوکراین نیز تشدید می‌شود.
‎
‎در چنین فضایی، بحث‌هایی چون زمان‌بندی آتش‌بس، مسیر احتمالی مذاکرات، و حتی بازگشت به فرآیندهای سیاسی داخلی در اوکراین، از جمله برگزاری انتخابات ریاست جمهوری، بیش از گذشته در دستور کار قرار گرفته‌اند؛ تحولاتی که دیگر نمی‌توان آنها را جدای از تغییر موازنه حمایت‌های نظامی و هزینه‌های رو به رشد جنگ برای متحدان کی‌یف در نظر گرفت.

‎انتخابات ریاست جمهوری اوکراین “تا اواسط ماه مه”
‎

در چنین شرایطی “فایننشال تایمز”، با استناد به مقام‌های ارشد اوکراینی و غربی، گزارش داده که اوکراین در حال آماده‌سازی برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و یک همه‌پرسی درباره توافق صلح احتمالی با روسیه است. طبق این گزارش، قرار است این رأی‌گیری‌ها تا اواسط ماه مه آینده برگزار شوند.
‎بر اساس این گزارش، انتظار می‌رود ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهوری اوکراین، در هفته‌های آینده طرح‌های مشخصی را در این خصوص ارائه کند. هیچ‌یک از منابع رسمی اوکراین تاکنون در این خصوص اظهارنظری نکرده‌اند.
‎این خبر در حالی منتشر شده که دولت آمریکا فشار بر کی‌یف را برای برگزاری انتخابات افزایش داده است. افزون بر این، طبق گزارش‌های رسانه‌ای، واشنگتن در پی دستیابی به یک آتش‌بس تا تابستان است تا بتواند خود را بر انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در ماه نوامبر متمرکز کند.
برگزاری انتخابات در زمان جنگ در اوکراین، همچون بسیاری از دیگر کشورها، مجاز نیست. این کار مستلزم اصلاح قانون اساسی است. با این حال، زلنسکی اعلام کرده است که در صورت تضمین امنیت، با برگزاری انتخابات موافقت می‌کند.
‎رئیس جمهوری اوکراین از پارلمان خواسته است تا به آماده‌سازی تغییرات قانونی لازم بپردازد. در همه‌پرسی نیز احتمالاً موضوع واگذاری بخشی از سرزمین‌های اوکراین به روسیه مطرح خواهد بود.
‎در آخرین دور مذاکرات برای پایان دادن به جنگ میان اوکراین، روسیه و آمریکا، که در ابوظبی پایتخت امارات متحده عربی برگزار شد، هیچ پیشرفتی حاصل نشده است.

The post اروپا کاهش کمک‌های نظامی آمریکا به اوکراین را جبران کرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | فرهنگ ؛ روزنامه واشنگتن‌پست اعلام کرد «ویل لوئیس»، مدیرعامل و ناشر این روزنامه، از سمت خود کناره‌گیری کرده است.

به گزارش فرانس۲۴، این تصمیم تنها چند روز پس از آن اتخاذ می‌شود که این روزنامه باسابقه متعلق به «جف بزوس» بنیان‌گذار میلیاردر آمازون، دست به تعدیل‌های گسترده نیروی انسانی زد.

این شبکه خبری فرانسوی اضافه کرد: تعدیل گسترده نیروها در واشنگتن پست، خشم و نارضایتی خوانندگان را در پی داشته است.

استعفای لوئیس چند روز پس از آن صورت گرفت که این روزنامه نزدیک به یک‌سوم کارکنان خود از جمله بیش از ۳۰۰ روزنامه‌نگار را اخراج کرد.

لوئیس، مدیر رسانه‌ای باسابقه وابسته به امپراتوری رسانه‌ای «روپرت مرداک» که اوایل سال ۲۰۲۴ به‌عنوان ناشر و مدیرعامل واشنگتن‌پست منصوب شده بود، شامگاه شنبه به‌طور ناگهانی اعلام کرد که این شرکت را ترک می‌کند.

کناره‌گیری او تنها سه روز پس از آن رخ می‌دهد که واشنگتن‌پست با استناد به ضرورت کاهش هزینه‌ها، نزدیک به یک‌سوم کل کارکنان خود را تعدیل کرد.

لوئیس در ایمیلی بدون عنوان، خطاب به کارکنان واشنگتن پست که نسخه‌ای از آن به دست گاردین رسیده، نوشت: در دوران مسئولیت من، تصمیم‌های دشواری اتخاذ شد تا آینده واشنگتن‌پست تضمین شود و این رسانه بتواند بی‌طرف بماند.

جف دی‌اونوفریو که تنها از ماه ژوئن به‌عنوان مدیر مالی به واشنگتن پست پیوسته بود، به‌عنوان ناشر و مدیرعامل موقت منصوب شد.

دی‌اونوفریو در یادداشتی خطاب به کارکنان نوشت: عصری چالش‌برانگیز برای همه سازمان‌های رسانه‌ای است و واشنگتن‌پست نیز متأسفانه از این قاعده مستثنی نیست. همه رسانه‌ها با بادهای مخالف اقتصادی در چشم‌اندازهای در حال تغییر صنعت رسانه مواجه هستند وتردیدی ندارم که با هم از این مرحله عبور خواهیم کرد.

جف بزوس که از سال ۲۰۱۳ مالک واشنگتن‌پست است و در روزهای اخیر به‌دلیل نحوه اداره این نشریه با انتقادهای شدید روبه‌رو بوده، بیانیه‌ای منتشر کرد که در آن از تیم قبلی واشنگتن پست تقدیر نشده بود.

The post مدیرعامل واشنگتن‌پست در واکنش به تعدیل گسترده نیروها استعفا کرد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | جهان ؛ درخواست دونالد ترامپ رییس‌جمهوری امریکا برای خرید جزیره دو میلیون کیلومترمربعی گرینلند دانمارک نه تنها صدای نخست‌وزیر این کشور را درآورده، بلکه با مخالفت‌های جدی کشورهای اروپایی روبه‌رو شده است. دانمارک پیشنهاد ترامپ را مضحک خوانده و اعتقاد دارد گرینلند فروشی نیست و ایده خرید آن توسط امریکا پوچ و بی‌معناست. گرینلند ناحیه خودگردان در کشور دانمارک است.

این جزیره پس از کسب خودمختاری در سال ۲۰۰۹ همچنان بخشی از پادشاهی دانمارک باقی‌ مانده، اما اختیار خودگردانی و تعیین سیاست‌های داخلی خود را دارد. این سرزمین در آب‌های اقیانوس منجمد شمالی واقع شده و این جزیره به ‌دلیل ذوب شدن یخ‌های ناشی از بحران آب و هوا و باز شدن مسیرهای تجاری جدید، اهمیت فزاینده‌ای دارد.

این منطقه سرشار از منابع ارزشمندی همچون مواد معدنی، خالص‌ترین آب و یخ، ذخایر ماهی، غذاهای دریایی، انرژی تجدیدپذیر و منطقه جدیدی برای گردشگری است. این جزیره دارای منابع طبیعی دست نخورده مانند نفت، مواد معدنی و فلزات ارزشمند است. دولت محلی گرینلند مستقر در شهر «نوک» به امور داخلی این منطقه رسیدگی می‌کند و کپنهاگ (پایتخت) رسیدگی به امور امنیتی و سیاست خارجی آن را بر عهده دارد. عمق و باند فرودگاه در این بندر، پایگاه نظامی امریکا را به هاب لجستیک تبدیل کرده و برای نیروی نظامی امریکا این امکان را فراهم می‌کند تا بازدارنده هرگونه تهاجم شود و آن را خنثی کند. طبق این توافق دانمارک به امریکا اجازه داده که پایگاه نظامی و تاسیسات راداری در گرینلند دایر کند. این جزیره می‌تواند در رقابت ژئوپلیتیکی بین ابرقدرت‌ها مورد توجه قرار گیرد.

این جزیره در حلقه تنش‌های ژئوپلیتیک بین امریکا، روسیه، کانادا، دانمارک و نروژ قرار دارد. بر اساس توافق دفاعی سال ۱۹۵۱ میان امریکا و دانمارک، پایگاه هوایی «تول» امریکا می‌تواند در منطقه گرینلند مستقر باشد. پس از جنگ جهانی دوم، دانمارک در مقایسه با دیگر کشورها خسارت کمتری دید و دوران انتقال به صلح و آرامش اقتصادی، بسیار ساده انجام شد. این کشور برای تامین امنیت خود به ناتو پیوست و پس از جنگ از نظر اقتصادی پیشرفت زیادی کرد.
امریکا مدعی است دانمارک کشوری کوچک با اقتصادی کوچک و یک ارتش کوچک است. آنها نمی‌توانند از گرینلند محافظت کنند و از امریکا می‌خواهند که صدها میلیارد دلار صرف دفاع از سرزمینی برای آنها کنیم که ۲۵ درصد بزرگ‌تر از آلاسکا با هزینه صد درصد امریکایی است. اما در حالی که ما این کار را انجام می‌دهیم، آنها می‌گویند که جزیره متعلق به دانمارک است. این یک معامله ناعادلانه است.

برای اینکه امریکا بتواند مسیرهای کشتیرانی را در آب‌های قطب شمال کنترل کند، کنترل گرینلند ضروری است، این در حالی است که دشمنان امریکا منابع قابل توجهی را در این منطقه صرف می‌کنند. ترامپ بارها گفته است که گرینلند به ‌دلیل اهمیت استراتژیک آن برای امنیت ملی باید بخشی از امریکا شود. این جزیره با موقعیت راهبردی و غنی از مواد معدنی، برای امریکا حیاتی است و واشنگتن باید آن را در اختیار داشته باشد.

دانمارک قادر به جلوگیری از نفوذ روسیه و چین در منطقه قطب شمال نیست! به‌ دنبال پیشنهاد ترامپ، نخست‌وزیر دانمارک این پیشنهاد را مضحک خواند. سیاستمداران دانمارکی نیز بارها علاقه ترامپ به خرید گرینلند را توهین‌آمیز و بازگشت به «ذهنیت استعماری» خوانده و آن را رد کرده بودند. تعداد زیادی از رسانه‌های امریکا این موضع ترامپ را بی‌احترامی به گرینلندی‌ها توصیف می‌کنند و مدعی‌اند گرینلند دارای زبان، فرهنگ و تاریخ مختص به خود است و ترامپ باید درک کند که مردمانی که از استعمارگری زخم خورده و آرزوی استقلال را در سر پرورانده‌اند، ایده فروخته شدن را توهین‌آمیز تلقی می‌کنند.

رهبران دانمارک در مورد تصرف جزیره توسط امریکا هشدار داده و تاکید کرده‌اند که انتظار دارند به تمامیت ارضی کشورشان احترام گذاشته شود. کشورهای مهم اتحادیه اروپا نیز از دانمارک حمایت کرده و بسیاری از رهبران اروپا هشدار داده‌اند که تصرف نظامی این جزیره توسط امریکا می‌تواند در واقع پایان ناتو را رقم بزند. موضوع گرینلند، یکی از جدی‌ترین بحران‌های داخلی تاریخ ناتو را رقم زده و اعتماد و بنیان دفاع جمعی این ائتلاف را در معرض فروپاشی قرار داده است. فرانسه به امریکا هشدار داده هرگونه اقدامی برای تصرف گرینلند، روابط اقتصادی اروپا با امریکا را به خطر می‌اندازد. گرینلند بخشی از یک کشور مستقل و عضو اتحادیه اروپاست و نباید در این مورد دخالت کرد.

این اظهارات در حالی است که نیروهای نظامی فرانسه و آلمان به این جزیره رسیدند و سوئد نیز مدعی است کشورش نیروهای نظامی به گرینلند اعزام کرده است. لهستان نیز اعتقاد دارد هرگونه حمله‌ای از سوی یک کشور عضو ناتو به سرزمین عضو دیگری از همین ائتلاف نظامی، پایان جهان خواهد بود. امریکا اعتقاد دارد برنامه‌ برخی کشورها برای اعزام نیرو به گرینلند بر تصمیم ترامپ تاثیر نخواهد گذاشت. «جف لندری»، فرستاده امریکا در امور گرینلند اعلام کرده باید در مورد این منطقه توافقی حاصل شود و چنین نیز خواهد شد.

می‌توان در مورد این منطقه به توافقی دست یافت، زیرا ترامپ در مورد برنامه‌هایش برای کنترل گرینلند «جدی» است. ترامپ به حامیان گرینلند اعلام کرده: «ممکن است بر کشورهایی که با طرح ما موافق نیستند، تعرفه بیشتری وضع شود، زیرا برای امنیت ملی خود به گرینلند نیاز داریم! این برای گنبد طلایی که ما می‌سازیم، حیاتی است. به دانمارک برای محافظت از گرینلند اعتماد ندارم و این جزیره یک مساله امنیت ملی امریکاست. ناتو باید راه را برای ما، به‌ منظور تسلط بر آن هموار کند. اگر چنین نشود روسیه یا چین این کار را خواهند کرد و ما اجازه نخواهیم داد، چنین اتفاقی بیفتد. اگر من نیامده بودم، الان هیچ ناتویی در کار نمی‌بود و ناتو به زباله‌دان تاریخ می‌پیوست.»

اعتماد

The post فاضلی: گرینلند برای امنیت ملی آمریکا اهمیت استراتژیک دارد appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | جهان ؛ در گزارش ای بی سی آمده است: شهر ساحلی «راکینگهام» در منطقه «پرت» استرالیا به سرعت در حال تبدیل شدن به یک قطب اصلی دفاعی و بخش مهمی از پیمان امنیتی سه‌جانبه «آکوس» (AUKUS) است.

این گزارش می‌افزاید: در حالی که مقام‌های دولتی استرالیا طرح ایجاد یک پایگاه دریایی در جزیره گاردن موسوم به پایگاه «اچ‌ام‌ای‌اس استرلینگ» که در آب‌های ساحلی شهر راکینگهام قرار دارد را به عنوان یک مزیت برای این منطقه تبلیغ کرده‌اند و قول ایجاد شغل‌های جدید و اختصاص منابع مالی برای اجرای پروژه‌های زیرساختی در این منطقه را داده‌اند، بسیاری از مردم این منطقه از همین حالا نگران عواقب و اثرات جانبی ایجاد این پایگاه نظامی در نزدیکی محل زندگی خود هستند.

بر اساس این گزارش، جلساتی بین ساکنان محلی و نمایندگان نیروی دریایی استرالیا در شهر راکینگهام برگزار شد، جایی که قرار است این زیردریایی‌ها از سال ۲۰۲۷ در یک پایگاه در نزدیکی آن، سرویس‌دهی شوند و در جریان این جلسات، مردم نگرانی‌های خود درباره پیامدهای زیست‌محیطی و اجتماعی ایجاد این پایگاه دریایی در نزدیکی محل سکونت خود را اعلام کرده‌اند.

در گزارش ای بی سی آمده است: مهمترین دغدغه‌های ساکنان محلی شامل آلودگی ناشی از زباله‌های رادیواکتیو، فشار ناشی از حضور حدود یک هزار و ۱۰۰ پرسنل آمریکایی که نیمی از آنها همراه خانواده‌هایشان خواهند بود بر بازار مسکن، ترافیک شهری و زیرساخت‌های عمومی مانند مدارس و بیمارستان‌ها است.

گزارش ای بی سی می‌افزاید: در کنار این نگرانی‌ها، یک نگرانی بسیار بزرگ‌تر نیز وجود دارد که این سوال را در ذهن ساکنان محلی ایجاد کرده است که اگر موشکی مافوق صوت به سمت زیردریایی‌های هسته‌ای مستقر در پایگاه «اچ‌ام‌ای‌اس استرلینگ» شلیک شود، روند اطلاع‌رسانی و تخلیه ساکنان چگونه خواهد بود؟

به گزارش ایرنا، بر اساس قراردادی به نام پیمان «آکوس» که پیشتر آشکار شده بود، انگلیس و آمریکا به عنوان بخشی از این پیمان دفاعی سه جانبه، فناوری و تخصص ساخت زیردریایی هایی دارای پیشرانه هسته‌ای را در اختیار استرالیا قرار خواهند داد.

The post شبکه خبری ای بی سی: استرالیایی‌ها نگران زیردریایی‌های هسته‌ای آمریکا هستند appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.

رصدخبر | جهان؛ مرشایمر(مرسایمر) پنجشنبه شب در اظهاراتی ویدیویی در یوتیوب گفت: ما شاهد فروپاشی امپراتوری آمریکا هستیم، اما نه از خارج بلکه از درون. این فروپاشی متاثر از ملغمه نامتجانسی از تکبر امپراتوری و ناکارآمدی دیپلماتیک است.

این اندیشمند آمریکایی افزود: ایالات متحده آمریکا در حال حاضر درگیر سیاست خارجی‌ای است که فقط می‌توان آن را تلاشی سراسیمه برای اعمال دوباره سلطه بر دنیایی توصیف کرد که به سرعت از کنترلش خارج می‌شود.

مرشایمر تصریح کرد: ما در حال تماشای سناریویی هستیم که در آن آمریکا فعالانه در حال بیگانه شدن با مهمترین متحدان اروپایی خود است و همزمان با آن درگیر اقدامات نظامی در نیمکره خود می‌شود. این اقدامات ناقض قوانین بین‌المللی است.

وی افزود: اخبار اخیر در مورد انتصاب یک فرستاده ویژه به گریلند و قطع اشتراک اطلاعاتی میان آمریکا و انگلیس تحولاتی هستند که ناشی از رفتار خارج از قاعده و پس‌لرزه‌های یک زلزله بزرگ ژئوپولیتیک است که ساختار امنیت غربی پس از ۱۹۴۵ را تهدید می‌کند.

به گفته مرشایمر، از دیدگاه واقعگرایی، تمایل آمریکا برای کنترل گرینلند کاملا منطقی است. دولت‌ها به دنبال بقا هستند و برای این منظور باید قدرت خود را به حداکثر برسانند. کنترل جغرافیای قطب شمال یکی از راه‌های افزایش قدرت است. اما اجرای این تمایل یکی از عوارض خطرناک تفکر فعلی آمریکا را آشکار می‌کند.

این نظریه‌پرداز آمریکایی گفت: رویکرد ترامپ در انتصاب یکی از وفاداران سیاسی‌اش یعنی جف لاندری فرماندار لوئیزیانا به عنوان فرستاده ویژه به گریلند و رفتار با قلمرو یک کشور مستقل به مثابه املاک و مستغلات یک اقدام ضدونقیض دیپلماتیک و اعلان تمایلات سلطه‌جویانه است.

وی خاطرنشان کرد: واشنگتن با این اقدام مفهوم حاکمیت را که زیربنای نظام بین‌المللی است، آشکارا به سخره گرفته است. پیامی که به پایتخت‌های اروپایی فرستاده می‌شود این است که واشنگتن دیگر آنها را شرکای خود در ساختار امنیت جمعی نمی‌بیند.

مرشایمر گفت: وضعیت منطقه کارائیب و دخالت انگلیس در آن یک فاجعه راهبردی است. گزارش‌ها حاکی است که انگلیس یعنی نزدیک‌ترین شریک اطلاعاتی ما، هسته اصلی ائتلاف اطلاعاتی «پنج چشم» و روابط ویژه انگلیس و آمریکا اشتراک اطلاعاتی با ایالات متحده در کارائیب را متوقف کرده است. چرا؟ زیرا آمریکا در حال حملاتی یکجانبه به شناورهای مظنون به حمل مواد مخدر است و همه سرنشین‌های آنها را به قتل می‌رساند. این اقدام ناقض قوانین بین‌الملل است و انگلیس نمی‌خواهد در این تحولات که آن را جنگی غیرقانونی می‌داند، همدست شود.

ایالات متحده همچون یک هژمون رفتار می‌کند که عقلش را از دست داده است و در حیاط خلوت خود یعنی کارائیب با خشونت رفتار می‌کند و نسخه‌ای به شدت نظامی شده از دکترین مونرو را اجرا می‌کند.

متن کامل اظهارات انتقادی «جان مرشایمر» نظریه‌پرداز و تحلیلگر آمریکایی علیه سیاست‌های ترامپ به شرح زیر است:

شاهد فروپاشی درونی آمریکا هستیم

ما شاهد ازهم‌ گسیختن امپراتوری آمریکا هستیم؛ نه از بیرون، بلکه از درون؛ فرایندی که به‌واسطه‌ آمیزه‌ای آشفته از غرور امپراتوری و ناتوانی دیپلماتیک پیش می‌رود؛ آمیزه‌ای که اگر پیامدهایش تا این اندازه هولناک و پرمخاطره نبود، می‌توانست مضحک به نظر برسد.

ایالات متحده در حال حاضر سیاست خارجه‌ای را دنبال می‌کند که جز تلاشی سراسیمه برای بازتحمیل سلطه در جهانی که به‌سرعت از کنترلش خارج می‌شود، نام دیگری نمی‌توان بر آن گذاشت و نتایج آن چیزی کمتر از فاجعه‌بار نیست. با وضعیتی روبه‌رو هستیم که در آن آمریکا به‌طور فعال مهم‌ترین متحدان خود در اروپا را از خود می‌راند، و هم‌زمان در نیم‌کره‌ خود دست به عملیات نظامیِ مستقیم می‌زند که ناقض حقوق بین‌الملل است؛ در حالی که قدرت‌های بزرگ شرق، به‌ویژه چین و روسیه، با شادمانی و انتظار نظاره‌گرند. تازه‌ترین اخبار درباره‌ انتصاب یک فرستاده‌ ویژه برای گرینلند و گسست در تبادل اطلاعاتی با بریتانیا، رویدادهایی منفرد و ناشی از رفتار غیر متعارف اداری هستند.

این‌ها لرزه‌های یک زلزله‌ی عظیم ژئوپلیتیک‌اند که معماری امنیتی غرب را که از سال ۱۹۴۵ تاکنون پابرجا بوده تهدید به فروپاشی می‌کند. اجازه دهید از وضعیت گرینلند آغاز کنیم؛ موضوعی که بسیاری در رسانه‌های جریان اصلی آن را یک مضحکه، حاشیه‌ای بی‌اهمیت، یا نمونه‌ای دیگر از ویژگی‌های خاص دونالد ترامپ تلقی می‌کنند. خندیدن به این ایده آسان است که فرماندار جف لندری لوئیزیانا، مردی بدون داشتن تجربه دیپلماتیک برای مذاکره درباره‌ خرید یک قلمرو خودمختار منصوب شود.

اما تقلیل دادن این ماجرا به دلقک‌بازی، به معنای نادیده گرفتن تغییر عمیق در راهبرد کلان آمریکا است که این اقدام نمایندگی‌اش می‌کند. این «واقع‌گرایی تهاجمی» در خام‌ترین و پرداخت‌نشده‌ترین شکل آن است. ایالات متحده به نقشه نگاه می‌کند، ذوب شدن قطب شمال را می‌بیند، گشایش مسیرهای جدید کشتیرانی را می‌بیند، و ذخایر عظیم عناصر نادر خاکی را می‌بیند که برای فناوری و جنگ قرن بیست‌ویکم حیاتی‌اند.

واشنگتن همچنین اهمیت راهبردی تنگه گرینلند، ایسلند و بریتانیا را می‌بیند؛ گلوگاهی که مسیر ورود قدرت دریایی روسیه به اقیانوس اطلس است. از منظر صرفاً واقع‌گرایانه، تمایل آمریکا به کنترل گرینلند کاملاً عقلانی است. دولت‌ها در پی بقا هستند و برای بقا باید قدرت خود را به حداکثر برسانند.

کنترل جغرافیای قطب شمال راهی برای حداکثرسازی قدرت است. اما شیوه‌ اجرای این خواست، از یک آسیب‌شناسی خطرناک در تفکر کنونی آمریکا پرده برمی‌دارد. دیپلماسی هنر این است که کاری کنی دیگران آنچه تو می‌خواهی را انجام دهند.

رویکرد دونالد ترامپ یعنی گماردن یک وفادار سیاسی مانند لندری و برخورد با قلمرو یک کشور مستقل همچون ملکی مشکل‌دار در بازار املاک نقطه‌ی مقابل دیپلماسی است. این اعلام نیت امپراتوری است. وقتی به واکنش کپنهاگ نگاه می‌کنید، مسئله صرفاً ناراحتی نیست؛ بلکه هشداری عمیق و جدی است.

وزیر خارجه‌ دانمارک این اقدام را کاملاً غیرقابل‌قبول خواند. اتحادیه اروپا برای دفاع از تمامیت ارضی پادشاهی دانمارک وارد عمل شده است. این امر خارق‌العاده است.

ما درباره‌ یک متحد ناتو سخن می‌گوییم؛ کشوری که در افغانستان و عراق در کنار نیروهای آمریکایی خون داده است، اما اکنون با همان منطق غارتگرانه‌ای با آن رفتار می‌شود که معمولاً از یک فاتح متخاصم انتظار می‌رود. مفهوم حاکمیت که سنگ‌بنای نظام بین‌الملل است آشکارا از سوی واشنگتن به سخره گرفته می‌شود. پیامی که به هر پایتخت اروپایی مخابره می‌شود، روشن است.

ایالات متحده دیگر شما را شریکانی در یک سازوکار امنیت جمعی نمی‌بیند. شما را دولت‌های تابعی می‌بیند که قلمرو و منابعشان، اگر قیمت مناسب باشد یا فشار به اندازه‌ی کافی بالا رود، قابل تملک است. این ما را به انتصاب مشخص جف لندری می‌رساند.

در دنیای دیپلماسیِ پرمخاطره، «افراد همان سیاست‌اند». با اعزام مردی که صلاحیتش «معامله‌گری» و چاپلوسی سیاسی است، نه یک دیپلمات کارکشته که ظرایف شورای قطب شمال یا قانون اساسی دانمارک را بفهمد، ترامپ نشان می‌دهد که برای نظم بین‌المللی مبتنی بر قواعد اهمیتی قائل نیست. او نشان می‌دهد که معتقد است می‌تواند دولت کپنهاگ را دور بزند و مستقیماً با گرینلندی‌ها سخن بگوید و حتی برای تحقق اهداف آمریکا به جدایی‌طلبی دامن بزند.

این بازی خطرناکی است. ملی‌گرایی قدرتمندترین نیروی سیاسی روی کره‌ی زمین است؛ دهه‌هاست این را گفته‌ام.

نمی‌توان یک ملت را صرفاً خرید. گرینلندی‌ها هویت خود، آرمان‌های خود و رابطه‌ی خاص خود با دانمارک را دارند. این فرض که می‌توان آن‌ها را مانند قطعه‌ای زمین در یک معامله‌ی املاک منهتن خرید، سوءبرداشتی بنیادین از طبیعت انسان و واقعیت سیاسی است.

سیاست آمریکا در کارائیب یک فاجعه است

همین نابینایی نسبت به ملی‌گرایی است که ایالات متحده را از ویتنام تا عراق، و از باتلاقی به باتلاق دیگر کشانده است؛ و اکنون می‌بینیم که این منطق درباره نزدیک‌ترین متحدان‌مان به کار گرفته می‌شود. اما اگر وضعیت گرینلند یک فاجعه‌ دیپلماتیک است، وضعیت کارائیب در ارتباط با بریتانیا یک فاجعه‌ راهبردی است. گزارش‌هایی داریم مبنی بر اینکه بریتانیا نزدیک‌ترین شریک اطلاعاتی ما، «رابطه‌ی ویژه»، هسته‌ اتحاد پنج چشم، تبادل اطلاعات با ایالات متحده درباره‌ عملیات‌ها در کارائیب را متوقف کرده است.

چرا؟ زیرا ارتش آمریکا به‌صورت یک‌جانبه به کشتی‌های مظنون به حمل مواد مخدر حمله می‌کند و همه‌ سرنشینان را می‌کشد؛ اقدامی که ناقض حقوق بین‌الملل و تشریفات دادرسی است. بریتانیایی‌ها نمی‌خواهند در آنچه جنگی غیرقانونی می‌دانند، شریک جرم باشند.

بریتانیا کشوری که بر پایه‌ی اطلاعات نادرست، ایالات متحده را در فاجعه عراق همراهی کرد اکنون به این نتیجه رسیده است که آمریکا بیش از حد یاغی، بیش از حد خشن و بیش از حد غیرقابل‌پیش‌بینی است که بتوان اطلاعات حساس را به آن سپرد. این شکافی در ابعادی تاریخی است. اتحاد پنج چشم، دستگاه عصبی قدرت غرب است.

این اتحاد سازوکاری است که به‌واسطه‌ آن جهان انگلیسی‌زبان قدرت خود را اعمال می‌کند و آگاهی محیطی‌اش را در سراسر جهان حفظ می‌نماید. اگر بریتانیا در حال قطع این ارتباط است، به این معناست که اعتمادی که شالوده‌ این اتحاد بود، تبخیر شده است. ایالات متحده مانند یک هژمونِ ازخودبی‌خود رفتار می‌کند؛ در حیاط خلوت خود، یعنی کارائیب، با خشونت می‌تازد، نسخه‌ای فوق‌نظامی‌شده از دکترین مونرو را اجرا می‌کند، و هم‌زمان متحدانی را که برای اعمال قدرت در اوراسیا به آن‌ها نیاز دارد، از خود می‌راند.

کشته شدن ۷۶ نفر بر روی این کشتی‌ها آن‌گونه که گزارش شده بدون محاکمه و بدون طی تشریفات قانونی، رفتاری از جنس همان چیزی است که در رژیم‌های اقتدارگرا محکومش می‌کنیم. وقتی ایالات متحده چنین می‌کند، نه‌تنها اقتدار اخلاقی خود را که منِ واقع‌گرا ارزش چندانی برایش قائل نیستم، هرچند در حفظ اتحادها کارکرد عملی دارد نابود می‌کند، بلکه همکاری را برای دموکراسی‌های لیبرالی که مقید به قوانین داخلی و معاهدات بین‌المللی‌اند، ناممکن می‌سازد. آنچه می‌بینیم، تراژدی کلاسیک سیاست قدرت‌های بزرگ است که به‌صورت زنده رخ می‌دهد، اما با شتابی بیشتر به‌دلیل بی‌کفایتی.

ایالات متحده با یک رقیب هم‌ترازِ در حال صعود به نام چین و یک اخلال‌گرِ احیاشده، هرچند از نظر اقتصادی ضعیف، به نام روسیه مواجه است. برای موازنه با این تهدیدها، منطق پایه‌ای واقع‌گرایانه حکم می‌کند که آمریکا باید اتحادهایش را تقویت کند، غرب را منسجم سازد، و اطمینان یابد که اروپا و جهان انگلیسی‌زبان همگام با واشنگتن حرکت می‌کنند. اما در عوض، دقیقاً خلاف این کار را می‌کنیم.

با دانمارک بر سر سرزمینی که از نظر حقوقی نمی‌توانیم تصاحبش کنیم، درگیر می‌شویم. بریتانیایی‌ها را وادار می‌کنیم به‌دلیل رفتار شبه‌عدالت‌خواهانه‌ی ما در آب‌های آزاد، از دستگاه اطلاعاتی‌مان جدا شوند. ائتلافی را که برای مهار چین به آن نیاز داریم، از هم می‌گسلانیم.

شی جین‌پینگ و ولادیمیر پوتین اگر هم می‌خواستند، نمی‌توانستند سناریویی بهتر از این بنویسند. آن‌ها نظاره‌گر ازهم‌دریدگیِ غرب هستند. بیایید به پیامدهای اقتصادی و اجتماعی این وضعیت برای مردم آمریکا نگاه کنیم؛ زیرا اینجاست که واقعیت خود را نشان می‌دهد.

سیاست خارجی امری انتزاعی نیست. به امنیت شما و به جیب شما مربوط است. وقتی ایالات متحده اتحادیه‌ی اروپا را از خود می‌راند، بزرگ‌ترین رابطه‌ی تجاری و سرمایه‌گذاری خود را به خطر می‌اندازد.
اروپا آمریکا را شریک قابل اعتمادی می‌ داند؟

اگر اروپایی‌ها به این نتیجه برسند که آمریکا دیگر شریک قابل اعتمادی نیست یا بدتر از آن، تهدیدی غارتگر برای تمامیت ارضی آن‌هاست شروع به پوشش ریسک خواهند کرد. به‌دنبال خودمختاری راهبردی خواهند رفت. تجارت خود را متنوع خواهند کرد.

حتی ممکن است به سازگاری با چین روی آورند. این یعنی بازارهای کالاهای آمریکایی می‌تواند کوچک شود. یعنی با افزایش موانع تجاری، هزینه‌ی کالاها در ایالات متحده بالا برود.

یعنی جایگاه دلار آمریکا به‌عنوان ارز ذخیره‌ جهانی که به ما اجازه می‌دهد کسری‌های عظیم داشته باشیم و ارتش‌مان را تأمین مالی کنیم ــ می‌تواند به چالش کشیده شود؛ زیرا اروپا و آسیا به‌دنبال جایگزین‌هایی برای یک نظام مالیِ سلاح‌سازی‌شده تحت اداره‌ی واشنگتنی آشفته خواهند رفت. افزون بر این، لفاظی انزواطلبانه‌ای که در تحلیل به آن اشاره شده ــ بازگشت به شیوه‌ تفکر دهه‌ ۱۹۲۰ ــ نام‌گذاری نادرستی است. انزواطلبی به معنای در خانه ماندن و به کار خود پرداختن است.

سیاست‌های ترامپ تهاجم یک جانبه افراطی در جهان است

آنچه می‌بینیم انزواطلبی نیست. تهاجمِ یک‌جانبه‌ی افراطی است. بدترین ترکیب ممکن از هر دو جهان است.

ما در حال فاصله گرفتن از ساختارهای همکاری‌ای هستیم که ثبات جهان را حفظ می‌کنند؛ ساختارهایی مانند ناتو و سازمان ملل متحد. اما در عین حال، هر جا که صلاح بدانیم، به‌صورت تهاجمی و یک‌جانبه ــ چه از نظر نظامی و چه دیپلماتیک ــ مداخله می‌کنیم، بدون آن‌که از مشروعیت یا حمایت متحدان برخوردار باشیم. این وضعیت، ایالات متحده را در موقعیتی آسیب‌پذیر قرار می‌دهد.

ما بیش‌ازحد درگیر شده‌ایم، از پشتیبانی کافی برخوردار نیستیم و هرچه بیشتر ــ حتی در نگاه دوستان‌مان ــ به‌عنوان یک دولت مطرود دیده می‌شویم. مالیات‌دهنده آمریکایی هزینه‌ ارتشی را می‌پردازد که به شیوه‌هایی به کار گرفته می‌شود که امنیت ما را کاهش می‌دهد، نه افزایش. انتصاب جف لندری نماد دولتی است که دیگر به‌عنوان یک کنشگر عقلانی در صحنه‌ی جهانی عمل نمی‌کند.

این انتصاب نشان می‌دهد که وفاداری به رئیس، مهم‌تر از شایستگی یا منافع ملی تلقی می‌شود. این ویژگی شاخص رژیم‌های رو به زوال است. وقتی دستگاه اداری را تصفیه می‌کنید، کارشناسان را به حاشیه می‌رانید، جامعه‌ اطلاعاتی را نادیده می‌گیرید، و دیپلمات‌ها را با حامیان مالی و نزدیکان سیاسی جایگزین می‌کنید، توان تدوین یک راهبرد منسجم را از دست می‌دهید.

در نتیجه، اشتباه می‌کنید. دچار خطای محاسبه می‌شوید. و در عصر هسته‌ای، خطای محاسبه همان جاده‌ای است که به آخرالزمان ختم می‌شود.

دانمارکی‌ها مردمی مؤدب‌اند، اما در عین حال ملتی سرافراز با تاریخی هزارساله هستند. این تصور که آن‌ها به‌سادگی تسلیم می‌شوند، یک خیال‌پردازی است. اگر تسلیم نشوند چه؟ آیا ایالات متحده دانمارک را تحریم خواهد کرد؟ آیا از نیروی دریایی برای محاصره‌ گرینلند استفاده می‌کند؟ این‌ها در نگاه نخست مضحک به نظر می‌رسد، اما ما در مسیری حرکت می‌کنیم که در آن، امور مضحک به رفتارهای عادی بدل می‌شوند.

تنش در کارائیب نیز به همان اندازه گویای این ذهنیت خطرناک است. کارائیب عملاً یک دریاچه‌ آمریکایی است. ما در آن‌جا برتری کامل داریم.

پس چرا لازم است عملیاتی انجام دهیم که تا این اندازه تهاجمی باشد و بریتانیایی‌ها را از خود براند؟ این رفتار از احساس ناامنی خبر می‌دهد. یک هژمونِ بااعتمادبه‌نفس نیازی ندارد برای اثبات اقتدار خود به قایق‌های ماهیگیری شلیک کند. یک هژمونِ رو به افول ــ که نسبت به مرزهایش دچار پارانویاست و برای نمایش قدرت درمانده است ــ دقیقاً چنین می‌کند.

این رفتارِ قدرتی است که هراسان است؛ و یک ابرقدرتِ هراسان، خطرناک‌ترین کنشگر در نظام بین‌الملل به شمار می‌آید. تصمیم بریتانیا برای خودداری از تبادل اطلاعات، همچون آژیر هشدار است. این یعنی لندن به واشنگتن می‌گوید: شما بیش از حد پیش رفته‌اید.

شما از خطوطی عبور می‌کنید که ما نمی‌توانیم همراه شما از آن‌ها عبور کنیم. اگر بریتانیا را از دست بدهیم، چشم‌ها و گوش‌های خود را در بخش‌هایی از جهان که به‌شدت به آن‌ها نیاز داریم، از دست خواهیم داد. همچنین باید بُعد سیاست داخلی در داخل ایالات متحده را نیز در نظر بگیریم.

این نمایش تهاجمی با هدف جلب نظر یک پایگاه داخلی طراحی شده است؛ پایگاهی که احساس می‌کند مورد ظلم قرار گرفته، عقب مانده و نسبت به خارجی‌ها بدبین است. این همان سیاستِ رنجش و کینه است که به‌صورت سلاح در قالب سیاست خارجی به کار گرفته شده است. با درگیر شدن با دانمارک و با رفتار خشن در کارائیب، دولت در چشم حامیان خود قدرتمند جلوه می‌کند.
رویکرد اول آمریکا یا آمریکای تنها

در ظاهر، این رویکرد «اول آمریکا» به نظر می‌رسد، اما در واقع «آمریکای تنها» است. و آمریکای تنها، موجودیتی به‌مراتب ضعیف‌تر و آسیب‌پذیرتر از آمریکایی است که در رأس یک ائتلاف نیرومند غربی قرار دارد.

کارگر متوسط آمریکایی هیچ سودی از ناتوانی جف لندری در خرید گرینلند نمی‌برد. خانواده‌ی معمولی آمریکایی به این دلیل که ما سرویس‌های اطلاعاتی بریتانیا را از خود رانده‌ایم، امن‌تر نشده است. برعکس، آن‌ها در معرض خطر بیشتری قرار دارند، زیرا شبکه‌ی امنیتی‌ای که ما را در برابر تروریسم و تهدیدهای دولتی محافظت می‌کند، اکنون پر از شکاف شده است.

شکاف‌هایی که خودمان ایجاد کرده‌ایم. اکنون اجازه دهید زاویه‌ی دید را گسترش دهیم و به موازنه‌ی قدرت جهانی نگاه کنیم. ظهور چین واقعیت ژئوپلیتیک تعیین‌کننده‌ی دوران ماست.

چین رقیبی هم‌تراز با اقتصادی عظیم و ارتشی رو به رشد است. برای مهار چین، ایالات متحده به یک ائتلاف نیاز دارد. ما به‌تنهایی از عهده‌ی این کار برنمی‌آییم.

جغرافیای آسیا بسیار گسترده است. ما به ژاپن نیاز داریم، به کرهٔ جنوبی نیاز داریم، به استرالیا نیاز داریم، و لازم است اروپا از نظر اقتصادی و فناورانه در کنار ما باشد. اما با تحقیر اروپا و با تهدید تمامیت ارضی یک کشور اروپایی، عملاً اروپا را از خود می‌رانیم.

ما به اروپایی‌ها پیام می‌دهیم که نمی‌توانند به ما اعتماد کنند. این دقیقاً همان شکافی است که پکن از آن بهره می‌برد. چین هم‌اکنون در حال ورود به قطب شمال است و خود را «کشوری نزدیک به قطب شمال» می‌نامد.

آن‌ها یخ‌شکن می‌سازند. در گرینلند سرمایه‌گذاری می‌کنند. اگر ایالات متحده گرینلندی‌ها و دانمارکی‌ها را از خود بیگانه کند، به نظر شما آن‌ها به چه کسی روی خواهند آورد؟ ممکن است صرفاً برای ایجاد موازنه در برابر زورگویی آمریکا، به سمت چین بروند و از پکن برای سرمایه‌گذاری و زیرساخت کمک بگیرند.

این همان طنز تلخ تراژدی است. در تلاش برای تصاحب گرینلند به‌منظور دور نگه داشتن چین، تهاجم ناشیانهٔ ترامپ ممکن است در عمل درِ ورود چین را کاملاً باز کند. همین منطق دربارهٔ روسیه نیز صادق است.

روسیه نقش «اخلال‌گر» را ایفا می‌کند. آن‌ها می‌خواهند ناتو را تضعیف کنند. آن‌ها می‌خواهند غرب را دچار شکاف کنند.

هر بار که ایالات متحده به یکی از متحدان ناتو توهین می‌کند، ولادیمیر پوتین جام خود را بالا می‌برد. انسجام ناتو بر مادهٔ ۵ استوار است؛ تعهدی که می‌گوید حمله به یک عضو، حمله به همهٔ اعضاست. اما این انسجام، به اعتماد روزمره و احترام متقابل میان کشورهای عضو نیز وابسته است.

اگر عضو اصلی ائتلاف در پی الحاق قلمرو یک عضو کوچک‌تر باشد، ائتلاف اعتبار خود را از دست می‌دهد. چرا استونی یا لهستان باید به این اعتماد کنند که ایالات متحده از حاکمیت آن‌ها دفاع خواهد کرد، وقتی خود آمریکا فعالانه در حال تضعیف حاکمیت دانمارک است؟ این منطق از هم می‌پاشد. اعتبار تضمین امنیتی آمریکا سریع‌تر از یخ‌های گرینلند در حال ذوب شدن است.
سیاست های ترامپ دنیا را وارد دوره ای از بی ثباتی و جنگ کرده است/ جهان انبار باروت

ما وارد دوره‌ای از بی‌ثباتی عمیق می‌شویم. قواعد بازی در حال بازنویسی‌اند؛ نه از راه اجماع، بلکه با زور عریان و خطاهای فاحش. خطر جنگ رو به افزایش است؛ نه لزوماً چون کسی خواهان جنگ جهانی است، بلکه چون وقتی نرده‌های محافظ دیپلماسی را برمی‌دارید، وقتی کانال‌های تبادل اطلاعات را خاموش می‌کنید، و وقتی استراتژی را با تصمیم‌های آنی و احساسی جایگزین می‌کنید، حادثه اجتناب‌ناپذیر می‌شود.

کشتی‌ها به هم برخورد می‌کنند. هواپیماها سرنگون می‌شوند. سوءتفاهم‌ها تشدید می‌شوند.

بدون اعتماد و بدون سازوکارهای کاهش تنش، این حوادث می‌توانند به‌سرعت از کنترل خارج شوند. ما این وضعیت را در سال ۱۹۱۴ دیده‌ایم. اکنون نیز نشانه‌های مقدماتی آن را می‌بینیم.

جهان به انبار باروت تبدیل شده است. ایالات متحده که زمانی آتش‌نشان بود، اکنون با شعله‌افکن در حال دویدن است. این تغییر، بر تک‌تک شهروندان آمریکایی اثر می‌گذارد.

این وضعیت بر ثبات دلار تأثیر می‌گذارد. بر زنجیره‌های تأمین که کالاها را به فروشگاه محلی شما می‌رسانند اثر می‌گذارد. و بر احتمال آن‌که پسران و دختران شما به جنگی فرستاده شوند که می‌شد از آن جلوگیری کرد، اثر مستقیم دارد.

ما فقط دربارهٔ خطوط روی نقشه یا مراسم دیپلماتیک صحبت نمی‌کنیم. موضوع، امنیت بنیادین کشور است. این تصور که می‌توان صرفاً با زورگویی به رفاه و امنیت رسید، یک توهم خطرناک است.

جهان برای چنین رویکردی بیش از حد بزرگ، بیش از حد پیچیده و بیش از حد مسلح است. دیگر کشورها منافع خود، غرور خود و ابزارهای مقاومت خود را دارند. نادیده گرفتن این واقعیت، دعوت مستقیم به فاجعه است.

انتصاب فرماندار لندری نشانه‌ای از یک بیماری عمیق‌تر است. این اقدام بیانگر پیروزی نمایش‌های سیاسی داخلی بر کشورداریِ جدی و مسئولانه است. این، حرکتی سطحی و غیرجدی در برابر مسئله‌ای بسیار جدی است.

قطب شمال مسئله‌ای جدی است. رقابت با چین مسئله‌ای جدی است. ثبات ناتو مسئله‌ای جدی است.

برخورد با این مسائل به‌عنوان فرصت‌هایی برای رانت‌دهی سیاسی و تیترسازی رسانه‌ای، قصور در انجام وظیفه در مقیاسی عظیم است. سکوت یا همراهی طبقهٔ سیاسی در واشنگتن در برابر این رفتارها نیز به همان اندازه گویاست. صداهای خردمندانه بسیار اندک شده‌اند.

نخبگان حاکم یا خریداری شده‌اند یا مرعوب. ما به‌سوی صخره‌ها رانده می‌شویم و ناخدا به‌جای تمرکز بر نجات کشتی، با خدمه بر سر این‌که چه کسی بهترین کابین را داشته باشد، مشغول جر و بحث است؛ آن هم در حالی که بدنهٔ کشتی در حال شکافتن است. به سخنان مقام‌های دانمارکی توجه کنید.

آن‌ها سردرگم‌اند. آزرده‌خاطرند. اما در زیر این احساسات، اراده‌ای رو به سخت‌تر شدن در حال شکل‌گیری است.

شدت یافتن بلوک های رقیب سیاسی در اثر سیاست های مرکانتیلیستی و مسابقه های تسلیحاتی

اروپا به‌تدریج درمی‌یابد که تنها مانده است. این آگاهی به جهانی پراکنده‌تر منجر خواهد شد؛ جهانی متشکل از بلوک‌های رقیب، سیاست‌های تجاری مرکانتیلیستی و مسابقه‌های تسلیحاتی. این بازگشت به روزگار تیره و تار اوایل قرن بیستم است؛ و همه می‌دانیم آن دوران چگونه پایان یافت.

آن دوران با آتش و خون پایان یافت. ایالات متحده هشتاد سال تلاش کرده است از بازگشت به آن جهان جلوگیری کند. اکنون اما خود ما پیشاپیش دیگران، راه بازگشت به ورطه را هموار می‌کنیم.

رویکرد «معامله‌گرانه» در بازار املاک کارآمد است، زیرا یک مرجع بالادستی ــ نظام قضایی ــ برای اجرای قراردادها وجود دارد. اما در روابط بین‌الملل، چنین مرجع بالاتری وجود ندارد. تنها چیزی که هست، آنارشی است.

وقتی اعتماد را از بین ببرید، دیگر قاضی‌ای نیست که به او شکایت ببرید. فقط قدرت باقی می‌ماند. و ما با رفتارهای احمقانه، قدرت خود را به هدر می‌دهیم.

وضعیت روابط با بریتانیا شاید فوری‌ترین زنگ خطر باشد. تبادل اطلاعات، بالاترین نشانهٔ اعتماد است؛ یعنی به اشتراک گذاشتن اسرار، منابع و روش‌های خود.

یعنی خود را در برابر یک کشور دیگر آسیب‌پذیر کردن. این‌که بریتانیا بگوید «بس است»، رأی بی‌سابقه‌ای به بی‌اعتمادی نسبت به قضاوت آمریکا است. یعنی آن‌ها بر این باورند که قضاوت آمریکایی‌ها آن‌قدر معیوب و آن‌قدر خطرناک شده که جایگاه اخلاقی و حقوقی خودِ بریتانیا را به خطر می‌اندازد.

این همان قناری در معدن زغال‌سنگ است؛ نشانه‌ای هشداردهنده. اگر بریتانیا در حال فاصله گرفتن است، یعنی باقی ساختار ائتلاف از درون در حال پوسیدن است. ما با احتمال پایان غرب به‌عنوان یک واحد سیاسی منسجم روبه‌رو هستیم.

به کدام سو می رویم؟ آمادگی برای جنگ خودکشی است

پس آینده چه در پیش دارد؟ اگر اصلاح مسیر صورت نگیرد ــ که با توجه به رهبری کنونی بعید به نظر می‌رسد ــ ما به‌سوی برخوردی اجتناب‌ناپذیر حرکت می‌کنیم. شاید برخوردی دیپلماتیک باشد که ناتو را در هم بشکند. شاید برخوردی نظامی در کارائیب یا قطب شمال باشد.

شاید هم برخوردی اقتصادی باشد، با تشدید جنگ‌های تجاری. اما مسیر روشن است: ما از جهانی با رقابتِ مدیریت‌شده، به جهانی با درگیریِ مهارنشده در حال حرکت هستیم.

ایالات متحده به قدرتی غیرقابل پیش‌بینی، تهاجمی و منزوی تبدیل می‌شود. و در دنیای بی‌رحم سیاست بین‌الملل، انزوا مقدمهٔ شکست است. ما داریم خودمان را مات می‌کنیم.

ما با نابود کردن ائتلاف‌هایی که می‌توانستند به پیروزی‌مان در جنگ کمک کنند، خود را برای جنگ آماده می‌کنیم. این راهبردی است از جنس خودکشی که در لباس قدرت پنهان شده است. از توجه شما سپاسگزارم.

این زمانه، زمانه‌ای خطرناک است؛ شاید خطرناک‌ترین دوران زندگی ما. باید چشم‌هایمان را باز نگه داریم و واقعیت قدرت را آن‌گونه که هست، درک کنیم. فارغ از توهمات، من با تحلیل‌های بیشتری بازخواهم گشت، زیرا متأسفانه این وضعیت ادامه خواهد یافت ــ و به احتمال زیاد، نه در جهتی بهتر.

ایرنا

The post مرشایمر: امپراتوری آمریکا از درون در حال فروپاشی است appeared first on سایت خبری تحلیلی رصد خبر.